Breiteam

Een bekentenis.

Als we het over breien hebben ben ik een absolute nul. Het enige wat ik ooit ten berde bracht met behulp van wol en twee priemen was deze haarspeld:

Met veel fantasie een bloem maar eigenlijk gewoon een opgerold worstje met wat rood lint er onder. Dat worstje kostte me twee treinritten. En dat was - in tijd uitgedrukt - net even veel als een volledig paar vilten babyslofjes. Dus tot zo ver de goesting, of in elk geval tot zo ver het geduld.

Gelukkig heb ik een breiteam. Bestaande uit de helft van het viergeslacht waar Liv en ikzelf deel van uitmaken. Met de randinfo dat ook mijn dochter nog geen eigen sjaals kan breien weet u dat ik het over mijn moeder en grootmoeder heb. Aka Livs 'Omabetty' en mijn 'Mema'.

Toen Livs vake en ik het in ons hoofd kregen om 'putteke winter' te trouwen voorzag Mema mij van mouwen. En toen ik het in mijn hoofd kreeg om Livs doopsuiker in gestreepte zakjes te stoppen voorzag Livs Omabetty ons van 300 van deze exemplaren:

Dus toen ik deze week deze slofjes zag bij Annelyse wist ik exact waar ik heen moest om het patroontje te vergroten zodat ze ook passen voor een 6-maander. Vraag me niet hoe ze dat deden, mijn breidames. Want ik snap er geen steek van. Maar het proefmodel past alvast, en ik vind het proefmodel een plaats op Livs 'schoenenrek' waardig:

Ondanks mijn algehele blogstilte wat betreft 'zelfgemaakt', (wegens nog steeds bezig met een uit de hand gelopen project), komt er hier op die manier dus toch nog handwerk in huis. Oef.

Ps: de rol behang waar de slofjes tegen leunen komt van bij Priem in Gent. Met dank aan de dames die me daar, een paar berichten geleden, met aandrang heen hebben gestuurd. U bent - net als de zussen in die winkel - geweldig.

Het gras aan de andere kant van de heuvel

Ik zag een prachtig filmpje, net. Kleine Floris op zijn nieuwe speelmat, op handen en knieën, wiebelend, duidelijk niet ver van een volgende mijlpaal: kruipen en dus de bereikbare wereld aanzienlijk vergroten. Foto op dezelfde pagina: kleine Floris zit fier rechtop. Op z'n eentje en met een brede smile.

En dan kijk ik naar de mat, naar dit beminnelijke ukkie:

en ik denk: kind. Leer eens wat.

Floris is vijf dagen jonger dan Liv.

Liv kan nog geen kunstjes. Ze kan van rug naar buik en sinds dit weekend ook van buik naar rug, maar dat is eerder 'dat werd tijd!' dan 'amai, die kan dat!'.

Arme Liv. Ontsproten aan een moeder met prestatiedwang. Dat is nu eens écht niet netjes van me. Ik besef het goed. Want Liv kan zo veel. Ze kan geduldig wachten tot ze te pakken krijgt wat ze hebben moet, ook al duurt het een uur eer dat lukt. Ze kan lachen naar gelijk wie voor haar komt staan, en toch duidelijk laten merken dat ze weet wie ze kent en wie niet. Ze slaapt wanneer ik haar in bed leg, ze eet wat haar voorgeschoteld wordt. En als dat ons beter uitkomt, doet ze dat allemaal een tijdje vroeger of later dan gepland. Ze onderneemt werkelijk niets waardoor we onze plannen ook maar een strobreed moeten wijzigen. Liv is wat je noemt een ultra-makkelijk kind. In haar kribbeboekje staan vanaf dag drie enkel boodschappen als 'Liv is vandaag heel flink geweest. We hebben haar niet gehoord.' of 'Liv toonde vandaag meermaals haar lachje'.

Dus het is werkelijk on-ge-hoord dat ik me over dat kind beklaag. De hele grootouderkliek zou me - tot de tanden gewapend met vlijmscherp huisraad - onder handen nemen als ik voor hen deze klaagzang ten berde zou brengen.

En toch. Had ik het een ietsje leuk gevonden als Livje wiebelde op de mat. Of er op zat. Net als kleine Floris.

Ach. Haar fijne motoriek is wel goed. Dus ze wordt vast zoals haar moeke. Beetje lomp en onsportief, maar wel handig.

(Oh. En voor de mensen die me ervan verdenken niet meer productief te zijn. Het klopt dat de laatste 'zelfgemaakt' op dit blog al van heel lang geleden dateert. Maar dat komt door een work-in-progress dat meer tijd in beslag neemt dan verwacht. Hier alvast een glimp:)

Aperitief met ballen

Er bestaan moeders die alles kunnen. Ik gooi hier als u wil zò een handjevol blogs in een lijstje van mama's met een fulltime job die zich tegelijk een modellenlijntje joggen, überschattige kleren maken met een boreling op hun rug gebonden, en intussen met hun tenen een topmaaltijd bereiden die dan ook nog eens fotografeerbaar is terwijl ze loepzuiver een aria zingen.

Aaah. Helaas. Als ik zing is dat doorgaans niet vals, ik kan aardig overweg met een stikmachine (al volg ik autodidact zijnde niet de regels van de kunst) en die job dat lukt me ook nog wel. Maar laten we eerlijk zijn: als ik sterf gaat er aan mij geen groot culinair talent verloren. Mijn huisgenoten hoeven niet te bidden tot de Heilige Captain Iglo en wat er op tafel komt is steeds eetbaar en regelmatig lekker. Maar het is niet speciaal of verfijnd. Het is gewoon eten.

Dus heb ik niet de pretentie om hier te komen pronken met eetbaarheden om u aan te zetten mijn recept te volgen. Want waarschijnlijk schuif ik liever mijn voeten bij u onder tafel, dan u bij mij. Maar voor deze ene keer maak ik een uitzondering.

We kregen gisteren een bevriend koppel op babybezoek, vergezeld van drie flinke dames die - tenzij Ken van Barbie meetelt - de huwbare leeftijd nog niet echt benaderen. Bij kleuters scoor je meestal met chips en zoo-koekjes, maar ik zette toch graag iets originelers op de salontafel.

Het werd een onverwachte voltreffer. Vandaar dat ik hem even presenteer. Afgeleid hét kleuterrecept bij uitstek, genaamd 'balletjes met krieken'. Met sneeuwmanallures, en bolletjes troef. Handleiding? Niet nodig, dit wijst zichzelf wel uit.

Dilemma

Mijn werkgever is aardig. Of hij voorziet in elk geval aardigheden. Maar die zijn af en toe wat ongelukkig getimed.

Zo kreeg ik deze week, op één dag, volgend aanbod:

Keuzemogelijkheid 1: word fit in 12 weken.
Een conditietest. (Fietsen tot je er bij neervalt). En daarna een hele bespreking. Een persoonlijk trainingsschema. Met hartslagmeter en de hele rimram. En peptalk, een flesje gekoeld water en een heel scala aan mogelijkheden om een trap te stijgen op de fitheidsladder. En binnen 12 weken een hertest.

Keuzemogelijkheid 2: speciale actie in het personeelsrestaurant: mosselen met frieten en een glas wijn.

Ja. Zeg.

Vandaag: zes maand Liv!

Instant opkikker

- Ga boodschappen doen in de Delhaize.

- Antwoord "ja" op de vraag "wenst u Pixarkaarten", ook al hebt u nog nooit een Pixarkaart van dichtbij gezien.

- Zoek in het buitengaan een moeder/vader met kind.

- Stel volgende vraag: "Excuseer, spaart uw kindje deze kaarten? Want ik kan er niets mee doen."

Brede glimlach. Mama én zoontje in de kar.

Zomaar, gratis. Daar word ik nu eens vrolijk van!

We werven vrolijk verder

Ik beweerde dat ik zelden of nooit iets vond. Maar daar komt - alweer door Livs oma - verandering in.

We wonen in een rijhuis (in volle verbouwing) en aan één kant zat er een geluidslek naar de buren. De vorige eigenaars vonden het nodig vonden om de twee huizen met elkaar te verbinden door lukraak een paar deuren door de muren te slaan. Bij de verkoop zijn die zonder spouw terug dicht gemetst, en dan krijg je zo'n lekken. Vreemde verrassingen, als je zo begint te verbouwen!

In elk geval, er moest isolatie tegen die muur. En dat opende de deur voor een paar 'folliekes' van mijnentwege. Een ruimte om de boxen in te stoppen bijvoorbeeld. En een nis voor boeken met bovenaan een holte voor indirect licht. Opajan heeft er op gezwoegd en gezweet, maar nu is ze af:

Voor die boxen komt nog een witte dekplaat, en die blauwe krul is dus een draad voor een lamp, maar verder komt dit dicht in de buurt van de definitieve vorm.

Ik hou van wit en alles wat in wits buurt komt, maar deze muur verdient wat kleur vind ik. Dus ging ik op zoek naar één rol mooi behangpapier, om de binnenkant van die nis te behangen. Iets 70's, ofzo, om mee te doen met de hoop.

Jezus! Achterovervallen is toegestaan: tot 60 euro voor één rol, vragen ze daarvoor! Het plan werd even in de kast opgeborgen, maar mocht er snel weer uit: bij opa en oma in de kast vonden we één rol van het behang dat in die begeerde 70's in hun slaapkamer hing:

Het is een kwestie van smaak, uiteraard, maar ik ben er alvast weg van. 199 frank, staat er op de rol. Afwasbaar en al.

Daar word ik nu eens blij van zie. En ook hiervan: links op de foto ziet u een raamholte in al zijn uitgekaptheid, dat tot nu toe was gevuld met 70's aluminium. (En deze keer niet zo mooi als het behang). Daar komen nu vrijdag - tataratataaa - nieuwe ramen! Driewerf, hoera!

Imagebuilding

Veel veranderingen de laatste weken! Dit juffie...

... heeft een aantal nieuwe 'opties'.

Die zijn wel lollig maar niet altijd even praktisch. We doen niet anders dan kindje-terug-omdraaien-in-haar-bed, haren-uit-handen-van-kindje-trekken, kindje-terug-op-speelmat-leggen en meer van die tijdrovende bezigheden. Daarom (hèhè) slijt ze haar dagen vanaf nu in de kribbe.

Neenee. Dat is niet waar. Dat van die daarom. Maar wel dat van die kribbe dus.

Liv staat vooralsnog niet bekend als 'de flinkste baby van de kribbe'. Want op de vier wenuurtjes van gisteren heeft ze niet alleen flink gegeten en flink geslapen, maar ook flink gehuild. En de goede verstaander die dat al eens live heeft mogen meemaken, weet dat Livs stemgeluid nefast is voor de eventuele peis en vree in de kamer.

Dus voor ze alom bekend staat als 'ons bleiterke' ofzo, knutselde ik voor haar een heen-en weerboekje in elkaar:

Op de kribbe werken ze graag met van die voorgedrukte exemplaren maar je mag zelf kiezen welk. En laat er nu nergens eentje te vinden zijn dat me aanstond. Schrappen wat niet past: te lelijk - te uitgebreid - te beknopt - vouwt niet goed open - te melig - ...

Dat betekende: knutseltijd! Evenals een wanhoopspoging wat imagebuilding betreft: een waterkans dat het dan niet 'Liv-die-de-hele-dag-huilt' wordt, maar 'Liv-met-het-mooie-heen-en-weerboekje'. Mja. Ijdele hoop, ik weet het.

Ik wou er een handleiding bij schrijven (het was iets met katernen en touwtjes en plaklint enzo) maar daarvoor staat het systeem nog niet op punt.

Net daarom voorzag ik maar 120 invulblaadjes. Omdat ik binnen 120 kribbedagen vast zin heb om een nieuw exemplaar in elkaar te steken.

Dat huilen is tegen dan hopelijk wel gedaan.