Bezigheidstherapie

Een paar weken voor Livs geboorte verhuisde mijn grootmoeder naar het huis van mijn ouders. (Eigenlijk is het mijn groottante, maar dat is een lang verhaal). Ze is 95 (als ik het goed heb) en woonde tot nu toe zelfstandig. Maar daar stak één of andere ziekte in het voorjaar een stokje voor. Een rustoord was niet meteen een optie. Dus wordt er in de familie wel eens glimlachend gezegd dat mijn ouders en ik op hetzelfde moment een baby in huis kregen.

Dat glimlachen is helaas niet altijd het geval. In tegenstelling tot ons immer lachend broedsel, zit hun 'baby' af en toe volop in de peuterpubertijd. Ik kan dat hier met een gerust hart schrijven, zonder kans op familieruzies. Want al is mijn groottante nog volledig mee met de wereldpolitiek, ze laat af en toe een steekje vallen wat de dagelijkse werkelijkheid betreft. Haar computerskills zijn ook niet dat. Weinig kans dat ze dit te lezen krijgt dus. En bovendien spreekt ze Frans.

Bezigheidstherapie is dus aangewezen. Een emmer erwten peulen vond 'Tante' (spreek uit op z'n Frans) maar niets. En ook toen ze van mijn moeder de opdracht kreeg om kartonnen rondjes te knippen voor de aardbeienplantjes, wierp ze de ongevoeldigheid van haar handen als tegenargument in de schaal. Met volle gewicht. Met veel toeters en bellen.

Maar een broekje breien voor Liv, daartoe kreeg mijn moeder haar vreemd genoeg wél bewogen.

Want ze mag dan wel eens morren, mijn groottante en Liv zijn dikke vrienden. Liv straalt als ze in de buurt van Tante komt. Misschien ligt het aan haar Frans gekir, of aan de kanarievogel. Of aan de antieke bel die op haar nachttafeltje staat. (Eigenlijk een huwelijkscadeau van haar vader aan haar moeder - "Souvenir De Gand"-, zeer oud en dierbaar, maar als Liv binnenkomt wordt het speelgoed.)

Dus was mijn groottante een paar weken zoet(er). Wegens aan het breien. Het reslutaat ziet er waarlijk niet uit. Het poepdeel komt tot onder Livs oksels. Er zitten wel wat foutjes in. En als Liv op haar buik ligt, lijkt het of ze een badpak aan heeft met donkerblauwe broekkousen onder. Het broekje is bovendien zo dik, dat het van pas kan komen op skivakantie.

Maar toch draagt Liv het vandaag. Als eerbetoon aan dat dametje dat vroeger doopfeesten voor mijn hele poppenfamilie organiseerde. En dat nooit had verwacht de geboorte van neefje Stan en van Liv nog te mogen meemaken.

En wat betreft vestimentaire verantwoordheid: vandaag is dat hier het uniform. Er staat 'ramen uitpleisteren' op mijn programma. Mijn werkplunje is nu ook niet bepaald de elegantheid zelve.

Stiel, en uitzonderlijk veel Stijl

Ik was gisteren in Leuven. Ik ben daar wel vaker, dus tot zover niet spectaculair.

Maar ik was gisteren hier, en wie zin heeft in veel zelfgemaakt moois en een opeenvolging van aah's en ooh's, die begeeft zich vandaar ook best daarheen. Dankjewel voor de tip, Lilimie.

Ik had wijselijk (en eerlijk gezegd ook in opdracht) weinig geld op zak en hield het - naast een lijstje nieuwe interessante webstekjes - bescheiden bij dit paar oorbelletjes:

De dame aan de andere kant van het tafeltje wìst dat ze voor mij waren en niet voor iemand anders, en toch kreeg ik ze zo mee naar huis:

Om u maar even de sfeer van het geheel mee te geven.

Je kon een formuliertje invullen voor nieuws en ook een hokje aanvinken met 'ik wil meedoen aan de volgende editie' en ik heb getwijfeld. En ik ken een aantal mensen die ook dringend zouden moeten beginnen twijfelen.

Allen daarheen dus.

Ik ben vandaag hier. Ook heel leuk, ook zeker welkom!

Slab, alweer.

Een avondje 'schoenmaker, blijf bij je leest'.
Wat doe je, als je een lading toile cirée hebt aangeschaft voor bananenbuizen in massaproductie en dan blijkt dat niet het juiste materiaal te zijn? Juist. Teruggrijpen naar iets wat altijd lukt en altijd werkt. En in dit geval ook hoognodig was: slabben met lekbeveiliging.

Liv en ik blinken uit in onkunde dezer dagen: ik wat betref bananenbuizen, Liv in 'drinken zonder morsen'. Geen speen die haar laat slagen voor de op het eerste zicht eenvoudige test 'drink aan een zuigflesje'. Niet dat ze niet wil, ze drinkt gulzig. Maar aan het eind van de rit zit er minstens evenveel melk op haar slab dan in haar buikje. Van de soep die ze in de kribbe uit een beker krijgt, morst ze minder dan van haar melk.

Nood aan slabben die absorberen én waterdicht zijn dus, want die plassen melk dringen natuurlijk meteen door het stof.

Dus maakten we een reeksje van deze exemplaren.Het recept is eenvoudig: een stuk toile cirée, een stukje velcro (aka klittenband), een eindje breed biaslint, en een handdoek. Liefst een handdoek die al vaak is gebruikt, want die absorberen beter en pluizen minder.

Niet zo netjes afgewerkt moet ik toegeven, maar meteen getest en goedgekeurd.

Kroniek van een mislukt experiment

Wat nu volgt is een droef relaas. Van een experiment dat er veelbelovend uitzag, maar helaas mislukte. Het begon allemaal met kleine Nora. Die bijna 6 is, in het eerste leerjaar zit, en last had van platte bananen in haar boekentas. Niet zo'n lolletje. Vooral niet voor haar mama. Die de bananen er 's avonds terug uit moet halen, bruin en gedeukt. Zeker als je weet dat die mama zelf geen bananen lust.

De zoektocht naar een bananendoos leverde verschillende exemplaren op, maar die waren allemaal vrij groot, en meestal ook niet universeel. Je hebt namelijk (echt waar, warempel) lange bananen en korte, dikke en dunne, en vooral: kromme en rechter(re). We vonden één exemplaar dat flexibel was en uitrekbaar, maar daarvoor moest je telkens behoorlijk wat verzendingskosten betalen. En (ik was zo meteen mijn mond met zeep) ik vind ook nog steeds dat ze er uit ziet of ze verkocht wordt in winkels zoals 'L' Extase'. Oordeel zelf maar.

Mijn huisgenoten zijn (nog) niet van het type dat bananen ergens mee heen neemt. Maar het probleem intrigeerde mij, dus ik moest en zou het oplossen.

Toen volgden een paar dagen denkwerk. Met scènes als daar zijn:
- stap binnen bij Veritas;
- koop een rits waarvan je denkt dat die zo lang is als de langste banaan;
- stap binnen bij Delhaize;
- koop de langste, de rechtste en de kromste banaan uit het rek;
- vergelijk met de rits;
- ga terug naar Veritas omdat bananen in realiteit veel langer zijn dan de ritsklasse die jij hen had toegewezen (en verdraag de neerbuigende blikken van de Veritasdames, op het moment dat je een banaan tegen hun rek met ritsen houdt).
Ik verzon een voorwerp dat o.a. een stuk rioolbuis bevatte.
Ik probeerde eerst iets met twee rechte stukken stof. Om dan tot het besef te komen dat een voetbal ook niet uit twee platte cirkels bestaat. En dat broek ook niet uit een recht stuk stof kan bestaan als je billen er nog bij in moeten. (De mijne dan toch in elk geval).

Dus verzon ik een patroon, in 3D. Bestaande uit immens veel stukjes toile cirée.
Ik zuchtte een paar dagen op het in elkaar steken van al die onderdelen.
Om dan tot de conclusie te komen dat toile cirée niet het ideale materiaal is voor een bananenbuis. Zucht.

Pasop, ze doet haar werk! Ze is werkelijk plooibaar tot 'de kromste banaan uit de Delhaize' er in past, ze is lang en breed genoeg, en ze beschermt bananen. (Denk ik).
Maar ze ziet er niet uit, geen naad is recht, ik kreeg de zijkanten er niet in, de rits werkt niet zo vlot, en de toile cirée aan de binnenkant heeft ook de neiging om alle kanten op te rimpelen.
Ik blijf zoeken, naar de oplossing van het probleem! En als ik ze heb krijgt u een nette uitleg met foto's. Maar voorlopig is dit de enige oplossing die ik kan bieden voor het plattebananenvraagstuk...

Oog voor detail

Liv...

... heeft oog voor detail de laatste tijd. Een lintje wordt meteen door een mollig pootje omklemd, een knoop verdwijnt tussen twee vingers. Elke knuffel met opvallende oogjes krijgt priemende wijsvingertjes te verduren. Speelgoed op handpalmgrootte heeft het meest succes.

En stel je voor...

... dat viel net vandaag uit de lucht. Broederlijk. Helemaal op maat!

Dat ging niet onopgemerkt voorbij...

... en al snel was evacuatie nodig. Ter bescherming. Want wie er nu het meest blij is met de nieuwe vrienden, dat is een vete die Liv en ik nog eens moeten beslechten. Liv doet een verdienstelijke poging...

... maar u had mijn smile moeten zien!

Wij denken diep en hard na hoe we op gepaste wijze dankbaar kunnen zijn.

(En zoeken intussen eens een emmer en sop. Want ik hoor u denken: jaja, allemaal goed en wel, een werf en nieuwe ramen. Maar je mag ze wel eens wassen!)

Polyvalent

Ik hoor hier niet te zijn, dit weekend. U hoort me niet te lezen.

En toch is het helaas niet mijn secretaris die u van dit bericht voorziet: ik zit wel degelijk zelf achter het klavier.

Ik hoorde, op deze dag prachtige zonnige vriesdag, in De Ardennen te zitten. Putteke De Ardennen zelfs. In het huis der gezellig samenzijn, voor chocomelk, gezelschapspelen en boswandelingen met de oud-leidingsploeg van de Chiro.

Aaah. Ik stond net op de stoep voor de speelgoedwinkel met de vers aangekochte bal en het stoepkrijt dat ik nodig had voor de 'pleinspelen'. Want daar moest ik voor zorgen. En toen kreeg ik telefoon, en het weekend viel in het water. Of eerder - vergeef me het taalgebruik - in het snot. Een wederhelft op de zetel met een oerdegelijke Belgische griep. En een dochter die misschien toch eindelijk eens heeft beslist dat tanden een handige uitbreiding zijn op de basisuitrusting van het menselijk lichaam. En die kruisje nummer 4 mag zetten op haar Grote Spaarkaart Der Oorontstekingen. (Haar oren zijn zo gevoelig dat we zelfs voor het stofzuigergeluid naar haar 'festivaluitrusting' grijpen:)

Dus hoor ik polyvalent te zijn. Want dat hoor je te zijn op dagen dat je huisgenoten het nodig hebben. Dan hoor je in te staan voor luiers, eten (al dan niet gepureerd), thee met honing, poetsen, zakdoeken, verse lakens, vers brood, sinaasappelsap, ... Oh-ow. Ik moet dringend eens aan dat lijstje beginnen, als ik een goeie echtgenote wil zijn, merk ik.

Wat wél een meevaller was: nu waren we thuis om de schrijnwerker te ontvangen. Die de laatste hand legde aan de nieuwe ramen. Dus ik kan u - apetrots - een eerste blik gunnen op 'de polyvalente ruimte':

Speech! Klinkende glazen, plech-ti-ge opening!

Niet?

Ok. Het vergt nog enig polyvalent denken om deze ruimte naar waarde te schatten. Want buiten de combinatiefunctie 'rommelkot' - 'doorgang naar de tuin' kunnen we hem vooralsnog weinig polyvalentie toedichten. Er is eerst nog wat pleister, verf, vloerbekleding en verwarming nodig.

Maar het wordt, o heerlijkheid, écht een polyvalente ruimte. Een 'atelier'. Waar huisgenoten activiteiten mogen uitvoeren waar elders weinig plaats voor is. En in die ruimte elementen mogen aanbrengen die nodig zijn om die activiteiten uit te voeren. Er zijn mensen - ik noem geen namen - die plannen hebben met spelconsoles, beamers en grote schermen. Maar wat mij betreft mag u de ruimte aankleden met deze denkbeeldige elementen:

een grote tafel in het midden met een lichtbak - stopcontacten in de muren en in het midden van het plafond - een werkgootsteen voor verfborstels - een letterlade voor knopen en garen en andere kleine prulletjes - een permanente plaats voor mijn naaimachine - een strijkplank - een overzichtelijke stoffenkast - ...

Ooit hè...

Binnen een jaar of 10. Als er weer tijd te koop is, en vooral budget. Voorlopig zijn we al héél blij dat we geen gat meer hebben in ons huis. Maar heel traag komt er vorm in de mooie dromen.

Eerlijk geknutsel

Oh-oh-oh, een award!

'Honest Scrap' heet-ie en ik kreeg hem (blozerdebloos) van Eloleo. Ik geef meteen ook even de omschrijving door, die ook mij doet grinniken: een award voor bloggers "who express themselves and write/blog from their heart & soul". Hihi.

En dan moet je 10 dingen over jezelf vertellen en de award aan 9 mensen doorgeven. Stress! Want blogland is even groot als het internet maar vaak ook maar een gezellig theekransje. Dus voor iedereen die ik in gedachten heb al is bejubeld door iemand anders: onderaan mijn lijstje!

En dan 10 dingen over mezelf die u al dan niet wist:

Ik ben een derde van een zussentrio met botanische voornamen (mijn ouders hadden niet echt een reeksje in gedachten maar noemden ons 'per toeval' Els, Riet en Linde) - ik studeerde productdesign maar ben nu hoegenaamd geen productdesigner - ik heb één blauw oog en één groen en heb daar nog nooit een sluitende verklaring voor gekregen - (o jee, tien dingen, ik heb al zoveel getaterd op dit blog dat het moeilijk is tien nieuwigheden te verzinnen...) - in de lagere school was 'doen of ik ziek was' een tijdrovende bezigheid - ik ben afkomstig uit een gemeente waar men een bier brouwt dat ik zelf niet lust - ik ben er 28 (je vraagt niet naar de leeftijd van een dame, maar niets zegt dat een dame die niet spontaan mag vertellen, wel?) - ik ben getrouwd op een druilerige dag in februari met een sneeuwfreak die op wintersport wou als huwelijksreis. (Het werd Lapland) - ik ben een uitgesproken ochtendmens - en een onverbeterbare zoetebek.

Zo. En ik stuur met héél veel plezier het award door naar:

1. Tante Hilde (die hem denk ik eigenlijk al heeft gehad maar hem zeker twee keer verdient)

2. Meisjesmama

3. Vermiljoen

4. Annelyse

5. Prutsen

6. Mie Mol

7. Janina

8. Kobus&co

9. MiekK's

Benieuwd naar het resultaat!

Oh ja, en dan moest ik ook nog de schenker bedanken! Bedankt bedankt, ook alvast voor elke keer dat ik met een engelengezichtje met naaiproblemen zal komen aandraven en jij die zonder morren voor me zal uitklaren. ;-)

Valsspelen

Ik had deze post net zo goed Suske-en-Wiske-gewijs 'Het Scheve Schooletui' kunnen noemen. Maar hij heet 'valsspelen', omdat dat de naaitechniek is die ik gebruikte.

Ik had nog nooit een rits vastgezet, maar bleek een waaier aan ritsvoetjes te bezitten. Tijd om daar iets mee te doen. Het opgevatte plan klonk 'pennenzak'. Graag met voering, zodat de afwerking van de rits netjes tussen twee stofjes zit gesandwicht. Het internet staat vast vol handleidingen over het inzetten van een rits, maar ik wou een poging ondernemen aan de hand van mijn meest gebruikte methode: bekijk een voorbeeld en beslis dat je dat zelf vast ook kan.

Ik liep een paar dagen lang belachelijk dicht achter medetreinreizigers met op hun rug zakken met ritsen allerhande, om te bestuderen hoe het allemaal in elkaar zat. Ik ondernam twee pogingen, één met spelden en één met driegen. En steeds liep het fout op hetzelfde punt: als ik de rits tussen de binnen- en buitenstof wilde zetten, ging mijn naad alle kanten op met een heel bobbelig resultaat.

Dus bedacht ik een kleine omweg. Ik toon hem hier stap voor stap. Enkel interessant voor mensen die ook onkundig zijn in het inzetten van ritsen. Want habitué's en expert-tassenmakers vinden deze handleiding vast erg belachelijk, of kunnen me in elk geval tips geven om die omwegen niet nodig te hebben. Ga volledig uw gang.

Omdat ik geen zin had in een recht etui, bedacht ik er een scheef. Ik beschrijf er meteen even bij hoe het maken van het patroontje in zijn werk ging. Voor moest u ook een scheef exemplaar willen.

De stoffen komt uit de Oxfam Vintagewinkel in Gent en zijn - denk ik - restjes gordijnenstof. Ik vind vooral de buitenstof erg leuk: stug oranje katoen met een laagje groen pluizig velours erover. De binnenstof is even stug katoen, maar zonder velours. Voor wie een stofje wil dat hetzelfde aanvoelt: ik kocht een lapje Kakadoe in de Vermiljoenshop, en dat had ook perfect geweest voor dit zakje.

Neem een blad papier:

Vouw de twee lange zijden scheef over elkaar, zodat ze elkaar aan de hoeken volledig overlappen:
Trek een lijn van de ene naar de andere kant van je vouwsel, en kras met je pen diep in het papier:
Meet je rits, en trek twee evenwijdige lijnen aan beide kanten, zodat de lengte tussen die lijnen even lang is als je rits. De hele rits, dus met de stukjes die aan de zijkanten van de tandjes uitsteken. (Of iets langer, zoals bij mij het geval. Dan wordt je zakje gewoon iets langer):
Knip de zijkanten van het blad:
Vouw het patroon open en knip op de lijn, en op de 'doorgekerfde' lijn:
Snij aan één kant een reepje van het papier, even breed als de tandjes van je rits:
Zo, je patroon is klaar:
Knip het uit de buitenstof, en binnenstebuiten uit de binnenstof. (Dat binnenstebuiten was ik vergeten. Gelukkig kreeg ik het er zo ook nog uit. Maar je ziet aan de binnenkant wel veel 'kriskras'-lijnen. Daardoor dus.)

De zoom aan de lange zijden is even breed als de helft van je rits. Knip ook nog twee rechthoekjes uit je stof. De breedte van die rechthoekje is gelijk aan de breedte van de rits, de lengte is twee keer de lengte van de stukjes die links en rechts van de tandjes uitsteken. (Of nog iets langer. Bij mij het geval. Maar mijn patroontje was dan ook iets langer dan de rits):
Eventueel knip je ook nog een strookje waar je een lintje van stikt voor een soort van handvatje:
Zigzag alle stofdelen. Vouw en strijk de rechthoekjes dicht en stik een naadje op de vouwlijn. Je bekomt nu vier rechthoekjes die zo breed zijn als de rits, en zo lang als de uiteinden van de rits.
Speld de rits ondersteboven op de goede kant van de stof. Doordat de zoom even breed is als de rits kan je de zijkant van de rits gewoon mooi tegen de stofrand leggen. Stop er aan beide kanten een rechthoekje onder, met de vouwlijnen naar elkaar toe:
Stik de rits op deze manier vast, mooi langs de tandjes. Met dank aan de mensen die me wisten te vertellen dat ik een ritsvoetje heb dat ik aan twee kanten kan gebruiken: dat was hierbij bijzonder handig. Zorg er voor dat je niet door de tandjes stikt. Want dan gaat je rits niet meer dicht.
Speld daarna de andere kant van de rits vast op de andere kant van de stof en stik het geheel vast:
Plooi het etui daarna zo dat de zijkanten volgens de vouwlijnen op je patroon recht tegenover elkaar staan. Stop het 'handvat' tussen één van de zijnaden, naar binnen gericht, en stik daarna de zijnaden vast. Je doet de rits best eerst open. Ik was dat vergeten. Dat werd dus even prullen om ze weer open te krijgen:Als je het geheel nu omdraait krijg je dit:
Strijk nu de zoom van de binnenstof dubbel:
Speld de zijnaad van de binnenstof dicht en leg er een lapje op, op de juiste plaats. Stik de naden dicht.

Alweer een niet al te katholiek truukje: doordat je de binnenstof niet meer gaat draaien, moet je de naden ook niet open strijken en de hoekjes niet uitduwen. Daardoor kan je de breedte van de voering mooi aanpassen zodat ze in de buitenstof past: je kan er telkens een stukje van afstikken, en de lagen stof allemaal samen zigzaggen, tot beide delen mooi in elkaar passen.
Steek de binnenstof in de buitenstof:
Speld de rits vast tussen beide stoffen en stik ze rondom vast. In eerdere pogingen werden mijn binnen- en buitenstof gewoon op de zoom gespeld, en wilde ik de rits er daarna tussen stikken. En dat liep fout. Nu bleef de buitenstof perfect op zijn plaats (door de naad die op voorhand gestikt werd, maar nu niet meer zichtbaar is). Resultaat: een rechte lijn naast de tandjes, met een naad die er mooi dicht tegen zit:
En toen kreeg ik dit. Het Scheve Schooletui. Het zou ook een zakje voor een waterpas kunnen zijn:

Maar dat is het niet:

Graspop baby-meeting

Zaterdagse ingrediënten: een echtgenoot aan het werk, bakken vol regen, en een babyborrel op het programma. Dat betekent dat je me terug kan vinden aan de naaimachine!

Een dekentje deze keer, na al die slabben. Met applicatie. Ik heb een hele tijd gezworen bij de het truukje-met-de-pritt van Mme Zsazsa, maar tegenwoordig ben ik nog luier:

- vlieseline tegen de stof strijken

- letters op het papiertje tekenen en uitknippen

- papiertje er af

- letters op zijn plaats leggen

- nog eens over de letter strijken, zodat de vlieseline terug gaat kleven.

Zo zitten beide stoffen lang genoeg aan elkaar vast om tijdens het stikken netjes op zijn plaats te blijven.

De applicatie is een vette knipoog naar de vader van de boreling. Van welke groep hij fan is, is een vraag uit een muziekquiz voor beginners:

Trouwens, wat betreft die kunstjes: terwijl bovenstaande vader zijn zoon leerde rocken, leerde mijn dochter zichzelf zitten. Want haar moeder spendeert meer tijd bij de naaimachine dan bij haar, de duts.

Graag even uw aandacht...

... voor volgend opsporingsbericht.

Een paar jaar geleden kreeg ik een oude naaimachine van mijn grootmoeder, die toen naar een rustoord verhuisde. Het ding had een krachtige motor. En na even wennen werd ik ook bedreven in de soortement kniezwengel die je moest uitvoeren om het te laten werken. Maar jammer genoeg sloeg het vaak steken over. Daar kon - ook na grondig nazicht - niets aan verholpen worden. Machine in de kast dus.

Tot vandaag! Op zoek naar een borsteltje om mijn naaimachine van een ellendig 'stofbeest' te verlossen, vond ik een kleine schat. Bij die oude machine zitten 10 voetjes, en die blijken te passen op de machine die ik nu gebruik!

Alleen: er zit geen handleiding bij en ik zou niet wéten welke aardigheden ik met die dingen aankan. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit ergens een rits ingezet, ik stik 'altijd rechtdoor' en achteruit op de hoeken. Ik ben een ware leek. Nummer 1 is een gewoon voetje, maar naar de functie van de andere negen heb ik het raden.

Daarom: iedereen die inlichtingen kan verschaffen over het nut van onderstaande objecten, gelieve dringend contact op te nemen met ondergetekende. Ik heb ze voor de gemakkelijkheid genummerd. Discretie verzekerd, en eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

En dan een kleine p.s. voor de lieve dames van de kribbe. Erg attent dat u mij van mijn uit de hand gelopen zwangerschapsdementie probeert af te helpen. Ik geef toe, ik wil al wel eens iets vergeten. Maar ik ben heus nog op de hoogte van de naam die we aan onze dochter hebben gegeven. U hoeft hem niet met stylo op haar handje te schrijven.

Ik heb begrepen dat u daar zelf ook al achter was, want u heeft een poging ondernomen om de bewijzen te wissen. Maar u weze gewaarschuwd: ik heb het gezien!

Allez. 't Is goed, voor deze ene keer. En ik snap dat dat handig is voor de stagiaires. Ik ben al lang blij dat ze niet Marie-Antoinette heet.