In alle eerlijkheid

Aanschouw het allerlaatste project van mijn good-old Toyota naaimachien:

Niets mis mee, denkt u? Aardig stofje (Vermiljoenshop), mouwen nog omboorden, biaslintje aan de onderkant, kap doorstikken, knopen eraan en hupsakee, klaar is truitje?

Wel. Laten we dan even in detail treden. Ziet u dat, euh, ei, op het voorpand onder de linkermouw?

(Andere links! Links voor de trui, rechts voor de lezer.)

Dat ei, dames en heren, zit daar niet omdat het thema van de trui 'pluimvee' betreft. Dat zit daar omdat ik in de trui heb geknipt. En ik knipte niet zomaar in de trui. Ik knipte er in, toen ik bezig was de mouw er weer uit te knippen, omdat die er zo slordig was ingezet dat het een pofmouw leek.

Bovendien is dit het laatste project van mijn naaimachien omdat hij het commando 'stik rechtdoor' als volgt interpreteert:

Daarom, dames en heren, kan ik wel huilen met deze trui. In mooie stof. Die ik weg zal moeten schenken omdat hij, eenmaal klaar, waarschijnlijk al te klein is. Daarom wring ik af en toe denkbeeldige nekken om, als ik blogs zie met tiptop-kinderkleedjes gemaakt door ontdekkers van één of andere bron waar tijd uit stroomt.

Want we blijven dames onder elkaar en ik pleit even schuldig: met de glimlach en de behulpzaamheid zelve, met detailfoto's en oerduidelijke tutorials, maar af en toe ook niet vies van een beetje pronken.

Daarom moest ik zo onbedaarlijk lachen toen ik Biekes alleerste blogbericht las.
En nu zit ik glimlachend te wachten op het recept van citroentaart.

Skills

Skills zijn in. Leerde ik. Het nieuwe modewoord. Tieners pakken niet meer uit met looks of muzieksmaak maar met skills. 'Vaardigheden'. Maar dan in 't chique.

Je kan er ook lekker de ouderwetse toer mee op. De skill van Livs overgrootmoeder om te breien bijvoorbeeld:

Het hele proces ging gepaard met de skill om te vloeken. Evenals de skill om te pronken en lof in ontvangst te nemen op het kerstfeest, alwaar we Liv breed lachend in het kostuum hadden gehesen.

De inspiratie kwam voor dit pakje en een deel van het model kwamen van hier. Op die schouders moet duidelijk nog een knoopje extra.

U gedemonstreerd in combinatie met de skill om te staan. Liefst zo steunvrij mogelijk.

En dan, met twijfelachtig applaus, de skill om te, euhm, apporteren. Sokken. Gecombineerd met gegrom. En ik ben helemaal geen hondenliefhebber. Ieder zijn ding hè. Ze vindt vast wel vrienden bij wie ze hiermee succes oogst.

Euhm.

We wonen gelukkig vlak bij het hondenasiel...

Oh (vele naalden verliezende) kerstboom(stok)

Ik was denk ik bij de eersten om het kerstboomstokje te krijgen, maar ik ben nogal een trage vanger.

(Mensen die me persoonlijk kennen zullen hier waarschijnlijk hard mee moeten lachen. Want de werkelijkheid is: ik ben geen vanger. Ik ben een 'in-elkaar-duiker'. Mijn collega's bezitten een kleine gele mousse bal, die ze af en toe in werphouding brengen 'for a moment of fun'. Want ze weten dat ik me, als dat ding de hoogte in gaat, gegarandeerd in een reflex op een bolletje rol achter mijn computerscherm.)

Mijn kerstboom dus. Ik hoor menig blogger haar kerstboom omschrijven als 'lekker kitsch'. Alsof iedereen 'over the top' wou gaan, waardoor het dan weer aanvaard wordt.

Jaja.
Geef maar toe.
Stiekem zijn jullie allemaal blingbling en noem je iets pas mooi als het schittert en blinkt. Hèhè.

Om maar te zeggen: mijn kerstboom blinkt niet. Het is mijn allereerste eigen kerstboom, hoewel ik nu toch al wel even uit het ouderlijke nest ben gevlogen. Maar de eerste samenwoonjaren vond Livs vake het verspilling. En de volgende samenwoonjaren waren we niet in het bezit van een living om hem te zetten. (Op de werf hingen lichtjes genoeg). Maar dit jaar kregen we een exemplaar cadeau. En vermits Liv tot de categorie 'baby' hoort (dat geldt toch tot 1 jaar, niet?) en baby's van lichtjes houden, mocht het.

Ik sprak wel met mezelf af dat er - buiten lichtjes dan - geen extra aankopen mochten gebeuren om hem te versieren. Dit zeer lange betoog om te verantwoorden dat onze boom er momenteel zo uit ziet:
In detail: vogeltjes van behangpapier (Priem, danku voor de tip) ...
... en gepunikte slingers in roetsoranje en witte wol.
Voor de buiken van de vogeltjes vond ik niet meteen een bijpassend papiertje. En ik mocht niets gaan kopen. Dus uiteindelijk bleek millimeterpapier het meest assorti. Een beetje vreemd misschien, ik geef het toe.
En nu hij 'af' is denk ik goh. Toch een beetje kaal hè? Een kerstboom zonder glans?
Ik ben nog in blijde verwachting van een minikerstboom en een paar miniwanten. En ik heb ergens nog een bus goudlak liggen. Wie weet gaan we daar nog mee aan de slag.

Ik geef het stokje door aan Sese. Omdat haar prachtig blog me inspireerde voor deze kerstboominvulling.

De babysitter heet Rapley

Liv is negen maanden nu en eet dus al een hele tijd fruit en groenten. Papjes meestal. Ze gaat voltijds naar de kribbe en daar krijgen 16 ukkies hetzelfde prakje voorgezet. Wat Liv best ok vindt (zolang er geen kiwi in zit).

Maar als de oudere kindjes brood krijgen en ze hoort de verpakking ritselen, dan is er geen houden meer aan en wil Liv enkel nog 'bokes'. Er bestaat een papjesloze manier van babyvoeden, Rapley heet dat, hier wat meer info.

En ik moet toegeven: ik vind het prachtig om te zien. Hoe ze zelf prutst met 'soldaatjes' van brood.
Of stukjes banaan.
In het weekend mag ze uitgebreid zelfstandig tafelen en is 'met de handjes' een deel van de etiquette. Net als 'met de tong'. Want stukjes die ze kwijt raakt probeert ze doorgaans kameleongewijs terug op te scheppen.Alleen: het duurt zo eindeloos lang! Ik moet zelfs eerlijk toegeven dat ik Rapley vaak als babysitter gebruik. Eén banaan duurt 1,5u. Met veel toewijding en geduld. Ik moet alleen af en toe een paar nieuw brokjes presenteren. Op die tijd heb ik een half jasje af. Dus als ik eens even wil doorwerken, zorgt Rapley voor evenveel vertier als Smoland bij Ikea.

En ik vraag me werkelijk af: is er iemand die het werkelijk als enige 'voedingsmethode' (heeft) gebruikt? En hoe speel je dat klaar?

Drinken voor het goede doel

Help deze dame even. Of beter gezegd, help die mensen in dat huis van glas die de hele dag in een micro kwaken voor het goede doel.

De dame waarvan hierboven sprake maakt leuke wijnetiketten. Voor - ochgod - een euro 't stuk. En die euro is dan nog niet eens voor haar, maar tegen muggen. (Je moet ze wel zelf nog even plakken. Die etiketten, niet de muggen. Maar dat lukt wel, niet?) Leuk voor jezelf, even leuk om weg te geven.


Hophop, bestellen maar. Waar? Hier!

De eerste sneeuw

Lieve meid, 't is jouw blog, dus ik maak je verhaal even compleet. In de aflevering van vandaag: je eerste sneeuw. Op dit moment wemelt het sneeuwfoto's op allerlei blogs. De mooiste vind ik die van het meisje met de witte naam. Maar hier komen dus die van jou.

Uit het raam zag je eerste sneeuw er zo uit...

... maar je kreeg de eer om hem van dichtbij te mogen bekijken. Dat je nog maar net een beetje begint te genezen, vond je vake duidelijk geen excuus. Jij kent je vader vooral als grote clown en dikke vriend, maar hij heet ook 'sneeuwgek'. Dit is bijvoorbeeld een foto van die vake van jou, op onze huwelijksreis:

De liefde voor 'glijden door de sneeuw' kan je een kind niet vroeg genoeg bijbrengen, moet hij gedacht hebben. En omdat er geen snowboards bestaan voor een maatje 74, was de oude maxi-cosi van je nichtje Rhode vandaag je slee, onder luid gejuich van de buurmeisjes. Je vake mag dat zelf aan Tante An uitleggen. Hieronder: je allereerste sneeuwfoto. En het zal niet de laatste zijn.

Soap, aflevering 2: het verdict

Hier viel niet alleen sneeuw uit de lucht, maar ook een stofzuiger. Dat vertelde ik al. Dus wij zeiden danku en gingen aan het testen.

Om er een gestructureerd verslag van te maken, want daar houdt u uiteraard van, overlopen we eerste een aantal beloftes met de al dan niet gemaakte schuld, daarna een aantal opmerkingen, en vervolgens het verdict. Zullen we dat afspreken?

De Dyson DC 26 ofte kortweg de 'Dyson City' belooft klein en licht te zijn, en geen zuigkracht te verliezen. Plus een aantal andere voordelen die eigen zijn aan Dyson: geen filters en zakken te vervangen, schone uitblaaslucht, enzoverder.

En wat zegt de test? Hij is effectief klein, en licht. Niet dat ik hem boven mijn hoofd de lucht in ga gooien, want er zit uiteraard wel wat technologie in en die is niet gewichtloos. Maar ik heb zelf de misschien vreemde gewoonte om een stofzuiger te dragen, en niet achter me aan te trekken, en daar is hij geweldig voor:

Over de zuigkracht bestaat er bovendien geen discussie, daarin is Dyson sterk en ook dit kleine broertje mag meedoen. Dat van 'geen filters en zakken' enzo klopt. In een vorig leven volgde ik de opleiding 'productdesign', wat me af en toe toch met een verscherpte blik doet kijken naar ingenieuze oplossingen. Daarom vind ik het geweldig dat ze bijvoorbeeld op het idee zijn gekomen om de filter te verstoppen in het wiel.

Dat ruikt hier naar vers geserveerde reclame, nietwaar? Maar Caroline van Dyson (die je, zie vorige post, kan mailen voor een exemplaar) beloofde me dat ik eerlijk mocht zijn. Dus strooi ik even wat ergernissen, voor het totaalbeeld.

Ik vind het snoer wat kort. Een korter snoer is een consequentie van een kleinere stofzuiger. Maar hij is gemaakt voor appartementen, en het leefdeel van onze belle-étage is daar vergelijkbaar mee. Dus ik vind het jammer dat ik het snoer daarvoor moet versteken.

Hij is niet zo erg stil. Liv vindt hem in elk geval nog steeds te lawaaierig, terwijl ze bij mijn ouders het stofzuigergeluid wel verdraagt. Waar ik wel bij moet zeggen: als ik moet kiezen tussen lawaai-maar-veel-zuigkracht of stil-maar-weinig-zuigkracht dan ga ik resoluut voor het eerste. Daarom kochten we zelf vroeger ook een Dyson. (Die we vakkundig naar de verdoemenis hielpen, in de verbouwing.)

Wat echt een beetje lastig is: het 'dingetje' waarmee de buis vast klikt aan de stofzuiger zelf, om hem op te bergen, is niet diep genoeg. Waardoor de buis niet zo stabiel staat. Dat is vooral lastig bij het dragen: bij het van de trap dragen is de buis al twee keer naar beneden gedonderd.

Wat ons naadloos bij een enorm voordeel brengt. (Smooth uitleg, nietwaar?)

Deze stofzuiger is echt gemaakt om trappen mee te zuigen. Als je hem achterstevoren vastpakt kan je met één hand de startknop en de snoerknop bedienen, waardoor dat snoer nooit in de weg hangt. En doordat hij zo klein en licht is draag je hem erg makkelijk mee op en af de trap. En laat ons nu net in een belle-étage wonen die dus wel wat trap bevat.

Wat zeggen we dan? Danku Dyson. Want de slotsom is in elk geval: 't is hier proper, nu. De vloer toch. Wat we van de ramen nog steeds niet kunnen beweren.

Secret Santa: Strike!

Het is er, mijn Secret Santa Pakje! Voor de wenkbrauwophalers: Secret Santa was haar idee en bezorgde me een boel stress. Maar daarvoor werd ik beloond met een vrolijk kadootje!

Het komt hiervandaan dus het stond gewoon al te kijk op het web, hèhè.

Bovendien waren er bepaalde individuen die meer wisten dan ik. En hun uiterste best deden om me nieuwsgierig te maken. Wat uiterst goed lukte. Maar ik mag het dus eindelijk showen: tadaaaaa!

Ik werd helemaal blij van dit trio. Bowling Bunny's! Meteen getest:

Dit was mijn worp...

... en deze speler wordt overduidelijk gediskwalificeerd ...

... wegens 'hands'. Eerlijk is eerlijk, niet?

Dus ik win!

Dankjewel Fam, ze vallen in de smaak, en die kleine oortjes zijn net waar die kleine vingertjes dol op zijn!

Kinderarbeid

Vanavond zijn we welkom op het kerstfeestje in de kribbe. Of we daarbij ook kerstkaartjes wilden bestellen. Was de vraag. Om de kribbe wat te steunen, zodat er af en toe een extraatje mogelijk is.

Steunen wilden we wel, maar we zijn geen echte kerstkaartstuurders. Dus ik tekende een 6 op het bestelbonnetje. Ben ik even blij dat ik daar geen 36 van heb gemaakt! Want gisteren bracht Liv de bestelling mee naar huis. Bleek dat het kind die kaartjes allemaal eigenhandig heeft gestempeld.
Zuivere kinderarbeid.

Maar och. Ze vond het leuk, stond er in haar agenda. En ze heeft ons vanmorgen in ruil ook al dubbel en dik aan het werk gezet. (Door eerst de inhoud van haar maag tentoon te spreiden. Waarna we haar in bad zetten. Waarna we met het schepnet aan de slag mochten. Waarna de hele familie opnieuw onder de douche stond.)

Dus dat beetje werken, daar wordt ze groot van, zeker?

Vogels voor de kat

Mie is de kersverse dochter van een paar inventieve ouders. Haar geboortelijstje bestond uit een online-lijst met dingen die ze wel kan gebruiken, maar die je niet per sé in een bepaalde winkel moet halen. Er staat een omschrijving bij, een richtprijs, en een knop waar je mee kan aangeven dat jij voor één van die dingen wil zorgen. Hoe handig! Mie krijgt wat ze nodig heeft en toch kunnen mams en papa oprecht verrast zijn als bezoekers met een cadeautje komen aandraven.

Tweedehands mocht, stond er. Over zelfgemaakt werd niets gezegd. Maar ik dacht niet dat Mie daar iets op tegen zou hebben. Dus ik klikte op 'speeldeken' en ging aan de slag.

Voor de kleuren baseerde ik me op een fotootje dat als suggestie bij het item 'muursticker' stond. Met de vermelding dat de kinderkamer in deze kleuren was geschilderd. Dus daar kon ik alvast weinig fout mee doen.

"Een deken. Dat is eigenlijk een lap stof. Dat klaren we op een uurtje!" Zo iets moet ik gedacht hebben. In een minder helder moment dan toch...

Als de trapper van mijn naaimachine een gaspedaal was, had ik nu een snelheidsboete aan mijn been. Tegen de klok werken werd het. Er vond zelfs een 'te koesteren' moment plaats: Livs vake stak een handje toe door met toewijding lagen stof bij elkaar te spelden, netjes dwars op de vouwlijn. Maar veel tijd om te koesteren was er niet. Want we werden verwacht om 12u. En het is 14u geworden. Met een onafgewerkt deken, half in inpakpapier.

Dus we namen het mee terug naar huis en intussen is het af. Een reden om nog eens binnen te springen voor een tas koffie, mét een afgewerkt deken.

Thema: vogels voor de kat. Ik wist niet of ze met 'speeldeken' een parklegger bedoelden of een deken voor op de grond. Dus ik maakte een combinatie. In vier gevouwen is het een parklegger,

op de grond is het een heel tapijt,

en het is behoorlijk dik: onderaan zit fleece en binnenin een laag watten.

Zo'n groot oppervlak is eigenlijk een ideaal beginnersproject. Je moet hele 'afstanden' stikken als je zo'n grote tekening wilt maken, dus je hebt veel tijd om te 'richten'. Dus eigenlijk een goed plan voor een eerste naaiproject. Al verspil je natuurlijk veel stof als het fout gaat.

De kat en de grote vogel tekende ik met een fijne zigzag. De kleine groene vogeltjes zijn applicaties, en het ongevulde vogeltje is gewoon 'rechtdoor' gestikt maar dan met veel bochten. (Daar zag ik onlangs een voorbeeld van via een link van Eloleo, al hield ik het iets eenvoudiger.)

En nu: hop Mie, groeien, zodat je snel tussen de vogeltjes mag.

Verwarde weekendflarden

... "hoe onverantwoord, giftig speelgoed!" ...

... "hoe zou ze er uit zien als ze haar had?"...

... "de beenhouwer heeft precies een leerjongen in dienst"...

...

...

... het is zondag, zeven uur. Kindje slaapt, vake slaapt. Ik moet gaan werken en zit een half uur te vroeg gedoucht, aangekleed en ingepakt achter de computer. Een mens zou van minder gaan bazelen. En dan zo meteen nog een kopje kindercultuur in de verse ochtendkou.

Maar straks ben ik weer he-le-maal normaal.

Mededelingen

Laat me u even tonen wat De Sint bij Het Breiteam heeft gebracht. Waarbij het duidelijk is dat De Sint zelf weinig inbreng had, het breiteam des te meer.

Hier thuis kwam Hij niet. Want Liv heeft nog geen schoen om te zetten. Ik ben daar niet rouwig om. Ik zal het spel al lang genoeg mee moeten spelen. Ik ben nu al als de dood voor de dag dat ik een handvol zoete kinderoogjes met tranen vul, door langs mijn neus weg De Waarheid te onthullen in mijn onophoudende woordenstroom. Dus dat laten we voorlopig nog maar even veilig zo!

Laat me u even vertellen dat Liv sinds dit weekend in staat is zich voort te bewegen. In de categorie 'kruipen' wordt ze helaas gediskwalificeerd. Het werd een soort 'gewonde-soldaat-slag', live uit WO1. Deze foto's tonen u dat ze wel komt waar ze moet geraken. (Het zwarte schijfje is de referentie. Er werd door een gerechtsdeurwaarder op toegezien dat het niet handmatig is verplaatst tussen foto 1 en foto 2. Hèhè.)

We hebben geen camera, maar om u te bewijzen dat het geen trucage is heb ik hier wat foto's achter elkaar gezet. Waardoor het lijkt alsof ze er pijlsnel vandoor gaat. Terwijl ze in werkelijkheid enkel moeite doet voor dingen binnen een straal van anderhalve meter. Als iets verder weg rolt bekijkt ze het met een blik die zegt "tja, heel jammer, maar zoveel energie ga ik er nu ook niet aan verspillen". En dan gaat ze op zoek naar iets nieuws. Zo content, dat kind. Aaah, ik wou dat ik daar ook iets van had.

Laat me u tenslotte melden dat ze op dit moment totaal niet content is. Want het is zeven uur, baby wakker, baby honger. En ze mag niet eten.

Nuchter op de baan, ik ben voor! Maar niet als het gaat om een 9-maander, in haar pyjama nuchter op weg naar het ziekenhuis om buisjes in haar oren te laten steken. Pas op, ik ben een stoere hè. Dat doet me allemaal niets enzo en 't is voor het beste.

Maar ik hoop toch dat het snel middag is.

Vilt & Vliegtuigen: VerVolg

Ik werd bestookt met mails na het lanceren van de vliegtuigtutorial. Iemand merkte terecht op dat hij op deze manier toch niet zo goed bruikbaar is voor toile cirée, omdat je aan de staart ook de onderkant van het stof kan zien. En dat is waar! Voor vilt gaat het dus wel, voor toile cirée kan je ook het systeem toepassen dat ik voor de vliegtuigjes van Stan gebruikte. Gewoon twee sneetjes in de bovenkant, omboorden, en dan het geheel aan elkaar maken. En dan de vleugels omhoog plooien en nog even vastzetten.

En dan het 'gevulde' vilten exemplaar. Dat nu bij An boven de eettafel vliegt. Dat heeft duidelijk een paar fans. Dus ik heb het uitgetekend. Niet op me schieten als er iets schort aan de uitleg. Ik heb het vliegtuigje zelf niet meer in mijn bezit, dus de stapsgewijze uitleg typte ik uit het hoofd. Maar de patroondelen kloppen wel. Ik ben te lui voor 'met de hand', maar volgens mij bekom je daarmee wel het mooiste resultaat.

Voor de duidelijkheid ook nog even een foto van de boven- en onderkant:

Voor het grote vliegtuig pas je de werkwijze toe die bij het kleine beschreven staat. Patroontje uiteraard naar hartenlust te vergroten, te verkleinen, te gebruiken. Zo lang u er maar geen geld aan gaat verdienen. :-)

Het kleintje vind je hier, en het grote hier.

Dyson testen: correctie!

Oh-ow...

Ik zit hier net te verkondigen dat er stofzuigers 'te test & te krijg' zijn, en ik zet er een fout mailadres bij. Niet netjes is dat!

Een correctie dus, wie ook een Dyson DC 26 City wil testen laat dat best weten aan
caroline.dewolf@dyson.com!

Soap, aflevering 1

Stel dat de vraag luidt: "Wat kies je? Dit kindje...

... of deze stofzuiger?"

Ik moest niet lang nadenken! Ik koos de stofzuiger.

Ik hoor uw gemompel door de netwerkkabel. Slechte moeder, iets in die zin, of kinderverwaarlozer. Of oeverloze materialist, aangevuld met een hele reeks scheldwoorden die hier enkel op d*z* manier mogen staan, voor moesten er kinderoogjes meelezen.

Geen paniek! De vraag luidde inderdaad "wat kies je?" maar ging vooraf door: "De wagen staat ver geparkeerd en we hebben geen buggy bij en geen draagzak, dus we moeten dragen. Wat kies je, Liv of de stofzuiger?"

De stofzuiger dus! Want Liv = 9 kg en stofzuiger = 3 kg en mijn rug = niet zo sterk.

En dan het hoe en waarom van dit stofzuigerverhaal. Ik heb op mijn blog geen 'blog zonder reclaam'-label. Ik was dat van plan maar vergat het steeds. En nu ben ik daar heel even blij om. Want ik kreeg - net als Annelyse en nog een handvol andere bloggers - een voorstel. Of ik de Dyson DC 26 City wou testen. Het appartementmodel van Dyson. Gemaakt om in een kast te stoppen, of in elk geval klein genoeg om ergens in beperkte woonruimte te staan.

Of ik er op mijn blog iets over wou schrijven. En dan mocht ik hem houden.

Welnu. Wij hebben een Dyson. Al een redelijk oud en een 'normaal' model, wat wil zeggen een groot. En die maakte zijn beloftes over zuigkracht waar. En bevat geen 'te vervangen' onderdelen zoals een stofzak of filter.

Maar we zijn met het beestje we aan de slag gegaan in kamers als deze:

En helaas, die stofzuiger is bedoeld 'for domestic' en niet 'for heavy use'. Du-hus... waren we aan een nieuwe toe. En daar valt die plots uit de lucht. Dan zeg je toch niet nee, wel?

Ik zei niet zomaar ja, hoor!

Ik vroeg eerst of ik eerlijk mocht zijn. En ook schrijven wat ik niet goed vond. Want als ik Dyson las dacht ik aan onze trouwe grote Dysonvriend. Die er voor heeft gezorgd dat Livs vake de stofzuiger in huis is. (Omdat ik het een mannenstofzuiger vind, want hij is zo zwaar). En die er (na heavy use) voor zorgt dat Liv er zo uitziet als wij stofzuigen. En dat we elkaar dan niet meer verstaan.

Eerlijk zijn mocht! Maar ik kan voorlopig niets anders vertellen dan dat-ie effectief licht is. En effectief op een A4-blad kan parkeren. Dus evengoed in een kast kan.

Ik vertel er later meer over! Omdat ik beloofd heb om hem echt te testen. Maar ook omdat ik daar wel eens zin in heb, Test-Aankoopje spelen. Meten van op welke afstand hij een stofje naar zich toe kan zuigen, wegen hoeveel kruimels hij onder Livs stoel vandaan krijgt voor ik zijn bak moet leegmaken.

Zal de Dyson City er in slagen om de draadjesravage onder mijn naaitafel onder controle te krijgen?

Wordt Liv voorgoed verlost van haar oordopplicht?

Zal deze nieuwe aanwinst mij er toe bewegen af en toe een stofzuiger vast te pakken?

U leest het allemaal in de volgende aflevering van deze spannende... StofzuigerSoap!

En voor u hier voorgoed vandaan vlucht. Ik ben niet van plan een rasechte 'reclameblogger' te worden. Ik ga heus niet elke week over stofzuigers of ander huisraad schrijven. Ik ga dit ding gewoon testen, en vertellen wat ik van hem vind. Heb jij daar ook zin in? Caroline van Dyson heeft er nog 20 te geef. Stuur haar gewoon een mailtje. Het principe is niet 'wie eerst komt, eerst maalt'. Maar 'wie geluk heeft, heeft chance', of zo. Je hoeft geen blog te hebben. Je kan later ook gewoon mailen wat je er van vond zodat ze je bevindingen op hun eigen blog kunnen gebruiken. Je ziet maar.

Mailen kan zo: caroline.dewolf@dyson.com