Omabetty protesteert!

Livs Omabetty kreeg deze blog onder ogen. En vond het niet kunnen dat het bericht bovenaan twijfelde aan de esthetische capaciteiten van haar kleindochter.

Daar passen we dus snel een mouw aan! Want een Omabetty die er in slaagt om haar na een verschrikkelijke nacht weer drie uur aan een stuk te laten slapen (met een zalig moekedutje tot gevolg), zo'n oma hou je maar beter te vriend!

Hierbij dus een foto van Liv met haar Omabetty, én haar overgrootmoeder en moeke. Een viergeslacht dus! Met een toch-niet-zo-lelijk kindje.

Liv op haar lelijkst

Heerlijk toch, het arsenaal aan snoeten dat zo'n baby in z'n mars heeft.

Toilet

Hoe kleiner het dametje, hoe meer tijd er elke dag in haar toilet kruipt. Ik had er geen idee van hoeveel plooitjes en hoekjes en kantjes er te reinigen zijn aan zo'n minimensje. En dan mogen we al blij zijn dat ze ons zo snel van dat ellendige navelstompje heeft verlost. En dat ze een meisje is. Niets tegen jongens hoor, maar die plassen naar het schijnt wel eens in hun eigen ogen tijdens het verluieren. Of op jou, nog leuker.

Gelukkig heeft Liv een vake die behoorlijk handig is in het verzorgen van het toilet van zijn dochter. Al is hij geen fan van body's met te veel knoopjes. (En ook niet van haar allereerste pamper. Maar daarin is ze gelukkig al wat beschaafder geworden.)

Intussen op de werf

Het scheelde niet veel of Liv was op de werf geboren. Dat is natuurlijk niet waar maar het klinkt wel stoer.

De werf was in elk geval een zeer aanwezig onderdeel in het bevallingsverhaal. Liv kwam er op de dag dat de plakkers de living onder handen namen. Dus het vertrek naar het ziekenhuis werd even uitgesteld, omdat Wim de plakkers nog instructies moest geven. En de tweede dag kwam Wim wat later in het ziekenhuis aan. De plakkers hadden de afgebroken gipsplaten in de weg van de aannemers gelegd, dus Wim moest nog snel in zijn overall schieten en de boel opruimen.

Naar de nieuwe living verhuizen voor de geboorte is niet gelukt. Maar het krijgt vorm. De achterbouw groeit. De vloer is geschuurd. De keukenkastjes voor in de berging staan klaar voor montage, en er staat zelfs al een écht verlichtingsarmatuur te wachten om het peertje te vervangen.

Binnenkort dus hopelijk een nieuwe stulp om onze dochter aan de wereld te laten zien. Met een iets grotere bezoekcapaciteit dan ons tijdelijke optrekje.

Wordt vervolgd!

Zelfgemaakt

Negen maanden, dat is behoorlijk lang. 40 weken in zwangerschapstaal. (Dat klopt niet, zegt u? Nee, dat klopt: dat klopt niet. 40 weken zijn meer dan negen maanden. Wat u zegt. Een ramp voor wiskundewonders als ik. Daarom kwam Liv er ook na 38 weken. Mooi na negen maanden dus.)

In elk geval, genoeg weken om véél na te denken over hoe-zal-het-zijn-als-die-baby-er-is. Genoeg weken om iets ontastbaar (of in elk geval onzichtbaar) vorm te geven door er allerlei spulletjes voor te knutselen. 

De wieg maakte ik een paar jaar geleden al. 

Maar daar kwam nu een stofje in. 

En toen ik toch bezig was kreeg het kind ook een wikkeldeken. 

En verscheen er een tekening op effen pakjes. 

Verzonnen we twee namen, want we wisten niet wat ons kind zou worden, en maakte ik vlagjes om op te hangen in het ziekenhuis. (Let op het modulaire systeem om de naam er op het laatste moment tussen te klikken en de lengte van de slinger aan te passen aan de grootte van de kamer.)

Verschenen er gestreepte doopsuikerzakjes naast het gestreepte schapenkaartje. (Dankje Omabetty).

En toen, op 9 maart, viel de stikmachine plots in panne. Niets meer omhanden, dus de volgende dag ben ik maar bevallen. Een mens moet iets doen om een lege dag te vullen, niet? Het muzikaal beest aan het voeteinde van de wieg was net nog niet af en kreeg zijn pootjes zo'n uur voor de geboorte. En toen, toen was ze daar. 

10 maart - 17u07 - 3kg580 - 49,5cm

Liv. Ook zelfgemaakt.

Speciaal voor Tante Linde

Liv krijgt een blog! 

Speciaal voor Tante Linde. Die je op de foto kan zien. Tante Linde is - buiten Livs meter - ook een 'verre tante' die het in haar hoofd gekregen heeft om helemaal in Gent te gaan wonen. 

In Gént. 

Dat is, vertelt ons Google Maps, 106 km of zo'n uur-en-negen-minuten rijden van de plaats waar Livs wieg staat. Net iets te ver om de vorderingen in haar buikomtrek en kijkvermogen dagelijks aan haar meter te laten zien. En dus krijgt die meter een blog! En omdat we dan toch bezig zijn: wie zin heeft mag meelezen.  

Om het verhaal volledig te maken starten we met het deel dat Tante Linde al via dagelijkse mailtjes kreeg: Livs avonturen tijdens haar eerste drie levensweken. Dus heel veel posts deze eerste blogdagen. En daarna zien we wel: als er tijd is en er valt iets te schrijven, dan leest u het hier!