Sneeuwmaaksels en een ernstig geval van blogmoeheid

Mijn reeks van sneeuwmaaksels begon veelbelovend, maar u had misschien al in de gaten dat ze min of meer ineens stopte. Dat is niet omdat er geen sneeuwmaaksels meer zijn. Vandaag in de reeks bijvoorbeeld nog het vliegtuig voor kleine Arno. Arno is net één. Toen hij nul werd was er nog geen sprake van zelfmaakcadeautjes. (En dat dit een waarschuwing moge zijn voor beginnende naaiers/bloggers: zo snel gaat dat met veslavingen.)

In elk geval: voor Arno's eerste verjaardag krijgt hij een lepelvliegtuig met moederschip.

Het moederschip bestaat uit rood ribfluweel, haar kleintje uit rood en turkoois vilt. (Waarbij de kanttekening dat Arno zijn luchtschepen in elk geval nog tegoed heeft, want we vergaten ze mee te nemen bij ons bezoekje vorige week...)

En dan de reden voor het onderbreken van de sneeuwreeks: dit moederschip bezit ook een rode dochter. Of in elk geval één met rode stippen. En al zijn polkadots best aardig, dit is toch geen aanrader. Een triester exemplaar in de reeks 'eerste keren', laat ons zeggen. Bovendien is dat broedsel van ons op haar 10 maand van plan om toch maar eens aan tandjes te beginnen met vuurrode billen als gevolg. Die rode billen én pokken in één luier is garantie voor babyconcert in nocturne. We hopen dat we kleine Arno niet en passent ook dat cadeautje hebben gedaan...

Vandaar mijn algehele blogmoeheid: schrijven noch lezen zijn mijn deel, deze dagen. Vergeef me dus als ik uw pennenvruchten niet van gepast commentaar kom voorzien.

Tot in beter tijden, liefst pokloos: mijn stippenkind en ik gaan zo meteen op stok.

Sneeuwmaaksels dag 3: stap voor stap

Op dag 3 begon werkte ik aan de eerste stap van een projectje, waarvan de laatste stap nog moet worden gezet. Geen sneeuwmaaksel te presenteren dus. Ook Liv nam een stapje, in de hoogte dan.

En één,

twee,

drie,

hup,

zal ik ineens tot boven kruipen?

Sneeuwmaaksels dag 2: beebie slaapt

Ons reisgezelschap was uiterst aangenaam. Eén van de prominente leden was Livs nichtje Rhode.

Rhode is tweeënhalf en heeft bijzonder veel fantasie. Ze haalt de hele tijd virtuele dingen uit virtuele kasten die ze dan op virtuele plaatsen legt zodat haar virtuele doel bereikt wordt. Ze pikt zinnen op om ze daarna in een hoogst verrassende context te gebruiken. Best amusant, zo'n kleuter in spé. Al zegt ze als een volleerde tweejarige ook aanzienlijk veel 'nee!'.

Rhode en Liv (aka Wode en Wif) konden het best met elkaar vinden.

Liv vond zo'n voorbijrennende Rhode entertainment van topklasse. Rhode was af en toe een tikje jaloers maar genoot ook van de aandacht van die baby-uk. En ging met enthousiasme de imitatietoer op. Als Liv een broekje vulde werd ook haar 'beebie' verschoond. En als Liv in bed verdween ging beebie onder het zwanenlakentje in de kast.

Dus leek het me leuk om beebie ook in een slaapzak te kunnen stoppen, wanneer dat met Liv gebeurde. Vandaar...

... sneeuwmaaksel nummer 2: een beebieslaapzak.

Hij zit nogal ruim aan de armen maar dat is zo bedoeld: voor de rest van de kleedjes heeft Rhode nog hulp nodig voor het aan- en uittrekken, deze slaapzak lukt helemaal in haar eentje. Gelukkig maar. Want zodra ze de zak ontdekte ging hij hele dagen aan, en uit, en aan, en uit, ... Arme beebie. Zo'n verstoord slaapritme wens ik niemand toe.

En dan nog even de naaifolliekes: stof uit de Ikea, bias uit de Veritas, en een fantasiestiksel ontsproten aan mijn Nieuw Machien, dat ik voor de gelegenheid eens helemaal zijn gang mocht laten gaan!

Sneeuwmaaksels dag 1: hanentrui.

Ik was een weekje out-of-computer. Met vakantie. Dat mag je niet aankondigen op je blog. Zegt Omabetty. Want dan komen ze de dingen uit je huis roven die ze op je foto's hebben gezien. Okok. Zei ik. En ik wachtte netjes tot mijn terugkeer.

Ik was een weekje in de Alpen. In de sneeuw. Wat ik daar deed?

Genieten van de zon?

Glijden door de sneeuw?

Genieten van de geneugten van La Douce France: une baguette le matin et un vin le soir?

Welnee... Ik ging op reis en ik nam mee: mijn naaimachine! Volgende drie puntjes krijgt u de tijd om mij vrolijk uit te lachen ...

... en zo is het wel genoeg. Op vakantie moet een mens toch doen wat hij graag doet, niet?

Ik presenteer u deze week dus een minireeks: sneeuwmaaksels.

Dag 1: werk af waar je aan bezig was. In mijn geval: een pannenlap, en het truitje dat mijn Toyota finaal de prullenbak in joeg. Uiteindelijk werd het dit...

... en al is het aan de nipte kant, het heeft toch nog één sneeuwvakantie kunnen dienen.

Morgen meer sneeuw!

Oh, nog even een kleine noot bij de foto's.

1. Het feit dat Liv onbeweeglijk in die slee ligt, een beetje Jezusgewijs, met een blik die niet veel plezier doet vermoeden, ligt niet aan het feit dat ze het niet lollig vond in de sneeuw. Ze deed gewoon een dutje, tijdens een wandeling. Makkelijk, toch?

2. Het skipak is niet, ik herhaal, niet mijn verantwoordelijkheid. Het is Livs vakes interpretatie van 'koop iets moois, liefst iets wat nog bruikbaar is voor een eventuele zoon'.

Zonenmama's, graag een hart onder de riem: verzeker mij er van dat het geen weggegooid geld was. Dat u uw spruiten wel degelijk hult in skipakken die roze bollen bevatten. Ook als ze aan de binnenkant volledig roze zijn. Danku

Flower Power in Fluo

Er ontsproot een nieuw award aan mijn duistere brein, en nu mag ik het uitdelen!

Wel, ik geef Flower Power aan Meisjesmama.

Niet omwille van haar alom bejubelde meisjeskleedjesmakerij, al verdient die ook een pluim. Maar waar ik echt mijn hoedje voor af neem, is de goesting waarmee ze met 'duurzame mobiliteit' verder gaat dan de theorie.

Om even samen te vatten: Meisjesmama deed haar auto van de hand, en daarmee ook de zegen van de Kardinaal. En verplaatst zich nu met (bak)fiets en het openbaar vervoer. Met haar twee broedjes. Ze is uiteraard niet de enige. Maar haar blog is regelmatig een stukje voorvechterij voor fietsersrechten, uit het leven gegrepen. En daar kijk ik nu net zo naar op: ik stuur ook wel eens een mailtje naar de burgemeester met de vraag het fietspad te strooien, maar als ik verder moet dan tien minuten fietsen, neem ik de wagen. We hebben ook wel eens overwogen om hem weg te doen, maar hoe moeten we dan in het weekend bij mijn ouders op bezoek? Mijn ouders wonen 35 km van ons vandaan. Die van Meisjesmama naar schatting 112.

Vandaar dus! Een bloem!
Een fluo-exemplaar (wat zoals u kan zien niet zo makkelijk te fotograferen valt). Fluojasjes zijn niet bijster modieus, maar wel een must om zichtbaar te zijn. Ondervond ik vandaag nog maar eens. Toen een auto me niet zag en zo dicht naderde dat ik op de ruit kon kloppen. Waarna ik een huilende Liv op mijn buik kon kalmeren, die erg was geschrokken van mijn gekrijs. Een bloem dus, om op zo'n jasje te spelden.

En ook iets kleins voor de inhoud van de bakfiets: Stella en Lili. Kinderen die braaf hun gordel dragen kregen van het BIVV een tijdje 'gordeldieren' uitgedeeld. Dus ik maakte 'bakfietsbabes'. Kleine popjes met linten aan hun kleedjes, om rond de bakfietsgordels te binden.
Poppenkrullen maken leerde ik een tijdje geleden van Tante Hilde. Floortje Fluo kreeg een hemdjurkje, Felle Fien een smockjurkje (toch een knipoog naar de meisjeskleedjesmakerij).

Als ik het adres van Meisjesmama te pakken krijgt, geraakt de award waar hij moet zijn. Ook met de trein.

Een nieuw award: Flower Power

Ik vier iets vandaag.

- Dat ik een nieuwe naaimachine heb die tenminste rechtdoor kan?

Ook dat ja. Maar ik vier vooral: mijn 100ste blogpost.

- Daar hoort iets speciaals bij, zegt u? Een give-away?

Mja, soort van. Maar voor het hieronder storm loopt van de reacties: laat maar zitten. De winnaar is al geloot.

- Heuh?

Inderdaad.

Het zit zo. Af en toe dwaalt er een award door blogland. Het borrelt gewoon ergens op. Vaak is de oorspronkelijke uitleg van een Amerikaans blog geplukt. Gaat het eigenlijk over haken, ik zeg zo maar wat. Maar tegen de tijd dat hij hier door blogland dwaalt, is de award zonder problemen 'suitable' voor de eerste beste creatieve tuinier. Binnen de kortste keren is iedereen ge-award en weet je wie wie leuk vindt of handig, en waarom.

En dat is mooi! Want we zien elkaar graag!

Dus voor mijn 100ste blogpost, mag ik u presenteren: een nieuw award. Een oorkonde. Een eerbetoon. En ik noem hem 'Flower Power'. Niet bijster origineel, weet ik. Maar ik dacht: stel dat die Amerikanen dat nu eens bij ons willen komen pikken. Dan kunnen ze de titel alvast begrijpen.

En dan nu label en omschrijving:
"Flower Power is een award voor iemand waar je stiekem een beetje jaloers op bent. Die een talent heeft, een creatief of een ander. Voor iemand die een statement maakt, iets waar jij van droomt, waar je naar opkijkt. Een award voor iemand die - welaan dan - een bloemetje verdient. Om welke reden dan ook.

Kies één persoon om de award aan te schenken. Bedenk ook hoe je dat bloemetje gaat bezorgen. Het kan een echte bloem zijn. Een zelfgemaakte. Of een foto die je speciaal voor je 'Flower-Power-Target' op het net hebt uitgezocht. Maakt niet uit, als het maar een bloem is.

Als je een 'Flower Power' krijgt kan je hem doorgeven. Maar het hoeft niet. Je hoeft ook niet te wachten tot je hem kreeg, om hem te schenken."

- En wie dan de eerste gelukkige is?
Dat lees je straks in Bericht 101!

Kerstvakantie rocks!

Mijn kerstvakantie bevatte:

het uitpakken van dozen, het inpakken van dozen, het verplaatsen van dozen, het brengen en terughalen van dozen, het verplaatsen van dozen, het kopen van rekken voor dozen, het plaatsen van dozen op rekken, het ontdekken van tekort aan plaats op rekken voor dozen en het kopen van nog meer rekken voor dozen.

En toch had ik een supervakantie. Want Liv was zo mogelijk nog beter gezind dan anders en kraaide hele dagen, uiteindelijk geraakten alle dozen op hun plaats, en ook hier en daar nog een muur geverfd en één en ander eindelijk opgehangen, waardoor alles - zelfs ondanks een tijdelijke verbouwingsstop - leefbaar is.

En het was zo'n kerstvakantie met tijd voor dit soort dingen:

"Zeg, mijn systeem om klosjes en spoelen te bewaren...

... dat met piepschuim en tandenstokers. Eigenlijk is het dat toch niet helemaal, wel?

Euh... Ik heb daar een mooi rekje voor gezien, maak je me ook zo ééntje?"

En dan overleggen tot we tot een minder charmant maar even praktisch alternatief kwamen. Dat door manlief werd gefabriceerd...

... plat of rechtopstaand te gebruiken met plaats voor 66 klosjes en spoelen...

waarna volgende vraag: "ons moeder zou dat vast ook super handig vinden, zie je 't zitten om er nog één te maken?"

En toen was het antwoord ja.

Vandaar dus. Kerstvakantie rocks!

Wensen

Wijlen mijn kerstboom wenst u een gelukkig

Zo deden ook de nieuwjaarszangers. Prachtig toch, die traditie: koekjes uitdelen aan verkleumde brullende kindjes?

En ik breng hier speciaal voor u ten berde, de nieuwjaarsbrief die ik gisteren voor mijn oma las: "2010, 't zijn lappen".

(Pannenlap uit de patronenlijst van Eloleo. Een beproefd recept, want ik maakte hem al eens voor Secret Santa.)

Voor de lap gebruikte ik quilt-tree-stofjes. Ik had de hoop op lapjes al lang opgegeven. En daarmee op het welslagen van gelijk welke kettingbrief. (Wat misschien niet zo'n slechte zaak was geweest.) Maar nu druppelen ze plots toch binnen: deze week al drie enveloppen met vierkantjes stof.

Mijn wens voor 2010: dat iemand me eens kan uitleggen hoe je bias rond dik stof stikt, met een gewone rechte steek, zonder dat die er aan de onderkant op sommige plaatsen onderuit gefloept. Bij deze want (vijf lagen wattine en twee lagen katoen) had ik het geheel zelfs met de hand gedriegd, en nog had ik het hier en daar aan de hand. En dan zigzagde ik al!

Verder: amen!