Wegpiraat

Hier wordt naar links en rechts gekeken bij het oversteken, waar mogelijk op het zebrapad. Hier wordt geritst. Hier krijgt ondergetekende onder haar voeten als ze telefoneert in de wagen, zelfs handsfree. Hier wordt naar hartenlust commentaar gegeven op het rijgedrag van medeweggebruikers. Zonder daarbij ooit agressief te worden of zelfs nog maar een klein beetje een vinger op te steken of met de lichten te knipperen. Hier blijft de toeter van de wagen ongebruikt. Hier wordt nooit gedronken en gereden. Hier is al het bovenstaande menigmaal het gespreksonderwerp. Hier woont een verkeersseutje. Hij moet wel, onverantwoord rijgedrag zou hem zijn job kunnen kosten. Hier wordt ook gelet op ecologisch verantwoord verplaatsen.

Conclusie: hier wordt gehelmd gefietst.

Hier werd een helmmuts gemaakt. Om dat helmfietsen ook bij deze weersomstandigheden tot een relatief aangename bezigheid te maken. En laat ons stellen dat er, in vergelijking met Livs exemplaar, iets meer eisen gesteld waren wat de vorm betreft. De kap van een regenjas werd op het hoofd aangesnoerd en als model gebruikt. De tape duidt aan tot waar de helm komt. Want het deel waar de helm zit mocht niet gevoerd, de rest wel.

Alles moest op de juiste plaats zitten. Want hier wordt gelet op de zichtbaarheid en de zichthoeken.

Hier werd gezucht en gesteund. Maar hier werd ook in het opzet geslaagd. Hier mag dan een verkeersseutje wonen, hij heeft tegenwoordig wel de looks van een wegpiraat.

(En als u zich afvraagt waarom de muts er zo afgebleekt uitziet: hier wordt gerecycleerd. Hier worden helmmutsen gemaakt uit oude t-shirts.)

Gebonden

Voor Livs carrière in de babygroep maakte ik twee kribbeboekjes. Eén met kaft in toile cirée en eentje met een stoffen kaft. Van dat laatste exemplaar vindt u in de zijbalk nog steeds een tutorial, maar begin daar vooral niet aan. Dat kaftje in stof is wel nog het maken waard voor een bestaand boekje. Maar de bindmethode die ik voorstelde is werkelijk lachwekkend, eens je weet hoe het 'echt' moet. Dat moet ook Severien gedacht hebben, want ze trakteerde na mijn maaksels op een duidelijke boekbindtutorial. Die ik gebruikte voor een kribbeboek voor Zanne. De echte methode bleek zelfs eenvoudiger dan de manier die ik verzon.

Mijn eerste echte gebonden boek zit vol beginnersfouten. Ik had geen kapitaalbandjes, op zich geen ramp. Maar ik was ook wat kwistig met lijm. Plakte het boekblok wat scheef in de kaft. Gebruikte flinterdun katoen omdat ik het zo mooi vond, terwijl je best voor canvas of boekbinderslinnen kiest. Ik weet nog steeds niet of mijn knoopmanier echt dezelfde is als in de uitleg. De hoekjes zijn niet mooi geplooid dus ze gaan rafelen. En voor een kribbeboek is het een beetje een dikke turf.

En toch is het resultaat nog bruikbaar en is het best een stevig boekje geworden. Wat betekent dat de tutorial echt de moeite is. (Net zoals heel Severiens blog, trouwens.)

Ik stikte een lintje op de zijkant, dat bovenaan een heel eind uitsteekt zodat het als bladwijzer dient.

Vooruit kleine Zanne. Je moeke heeft leren boekbinden. Nu mag jij leren flesdrinken. Want alle klassieke trucjes zijn op.

En dan zijn we klaar voor de kribbe.

Sociale druk

Als ik op het werk graag wil dat de dingen op mijn doelijstje allemaal een vinkje krijgen, moet ik er deadlines op plakken. Zeker voor langetermijndingen wordt 'doe dit' als snel 'ooit eens'. En 'ooit eens' wordt 'misschien ooit eens'. En als ik lang genoeg wacht wordt 'misschien ooit eens' dan 'toch maar niet'. Dus schrijf ik bij mijn doedingen wanneer 'ooit' juist valt. En op het werk werkt dat.

Niet dat ik wat dan ook in mijn vrije tijd als een verplichting wil zien. Maar een beetje sociale druk kan nooit kwaad. Daarom ga ik met plezier in op de oproep van Peachy, een kersvers lid van het Leuvens Stiksel. (Voor de mensen die net als ik nood hebben aan naamlabels in het Stiksel: Peachy is 'die van de kerstboomcupcakes'.) Het concept is eenvoudig doch geniaal.

Laat Peachy iets weten.

Post je tiendelige doelijst voor 2011 op het 10in11-blog .

Laat half blogland over je schouder kijken en in je rug porren als je lijst niet snel genoeg vinkjes krijgt.

Een aangenaam vooruitzicht, nietwaar?

Mijn doelijst is zo lang dat hij overloopt. Dus heb ik nog snel een vinkje in 2010 gezet. Ik wilde al lang het intussen ontelbare keren beproefde wikkeljurkje vergroten naar een 'maatje Liv'. En dat is eindelijk gelukt. Ik kreeg gisteren bezoek van Katia. Toen Katia zes was, was ik haar Chiroleidster. En nu studeert ze. (Slik). Filmschool, meer bepaald. Ze moest voor een opdracht detailfoto's trekken van een productieproces. Foto's als deze...

... en dit werd het product (al hangt het op de kapstok wat schever dan het in het echt is):

(Iemand een oplossing voor ontembare peuterkrullen, die niet 'speldje' of 'elke morgen wassen' heet?)

Vermiljoenstof. De plooien vooraan zijn een idee dat ik heb gepikt van een kleedje uit Ottobre. Verder is dit nog steeds het meeste eenvoudige en snel maakbare kledingstuk dat je een minidame bieden kan.

Een bevallige doch droeve assistente

Bij de vorige weggever deed ik er betrekkelijk lang over om Liv één naam uit de bokaal te doen trekken. Ik dacht, deze keer, ik pak het anders aan. Een beetje Lotto spelen. Met balletjes enzo. Ik zag dat wel zitten.

Liv niet.

Liv keek me aan met deze blik:

Even later werd die nog triester. En toen startte een droevige avond met een suf koortsig kindje op schoot. Omdat Zanne nog niet kan grijpen, gingen we noodgedwongen toch voor een digitale onschuldige hand.

Oontje, stuur me je adres, en ga alvast een blinde rits kopen!

Kerstversiering in een vingerknip

Zelfgemaakte kerstversiering. Supereenvoudig.

Een idee voor mensen die stofrestjes willen verwerken.

Een idee voor mensen die in het bezit zijn van stofjes die ze niet zien zitten voor kledij, maar wel om een maandje in het interieur te hangen.

Een idee voor mensen die niet kunnen naaien maar ook graag eens iets met mooie stofjes willen doen. En omdat die laatste groep mag meespelen, leg ik het gedetailleerd uit. En dan nog zijn er maar vijf foto's voor nodig.

Aan de slag dus!

Nodig

- (restjes) stof

- een stuk Vliesofix (Voor de handwerkleken: dit is lijm op een papierlaagje. Het dient om stof op stof te plakken. Je koopt het bij Veritas 'aan de meter', voor 5 kerstballen heb je ongeveer 10 cm nodig.)

- een stukje karton

- een blinkend kralensnoer (Op dit moment een topper bij de kerstversiering dus zowat overal te vinden voor een appel en een ei.)

- een plastic bol met haakje (te vinden in winkels als De Banier of de AVA, bij het doopsuikergerief. Je kan ook altijd doen zoals ik: heel vaak op babybezoek gaan bij mensen die hier hun doopsuiker in stoppen. Dan heb je er na een tijdje ook wel een tiental.)

- strijkijzer

- een dun stuk stof (oude zakdoek ofzo) of een stuk bakpapier

- een gewone schaar

- een stofschaar

- een potlood

- garen om de boel in de boom te hangen

Werkwijze

Meet de binnendiameter van de bol.

Teken op het karton een cirkel met een doorsnede die 2 mm kleiner is dan de binnendiameter. Boven- en onderaan teken je een driehoekje. (Die mogen wat groter zijn dan op de foto.)

Knip uit stof 2 vierkantjes met een zijde van 2 cm groter dan de binnendiameter.

Knip uit Vliesofix een vierkantje met een zijde van 1 cm groter dan de binnendiameter.

Leg de Vliesofix met de lijmkant op de achterkant van één van de vierkantjes stof.

Leg er een dun stuk stof of een stuk bakpapier overheen.

Zet je strijkijzer op de hoogste stand en strijk de Vliesofix in een paar seconden vast aan de stof.

Laat afkoelen en pruts dan voorzichtig het papierlaagje van de Vliesofix.

Leg het tweede vierkantje stof met de achterkant bovenop het eerste (zodat de lijmlaag tussen de twee vierkantjes zit) en strijk vast. Hou hierbij eventueel rekening met de stoftekening, zorg dat die vooraan en achteraan min of meer overeen komt, want straks schijnt er misschien wat licht doorheen.

Leg het kartonnen vormpje op de stof, teken af en knip uit.

Knip een parel van het snoer, leg die in één helft van de plastic bol.

Leg het stoffen cirkeltje daar bovenop en hou de beide driehoekjes vast over de rand, terwijl je de tweede helft van de bol er bovenop klikt. Op die manier trek je de stof strak tussen de deelnaad van de bol.

Een stukje garen door het oogje van de bol, en klaar.

Variaties

Ik vind dat Kerstmis wel wat blingbling kan verdragen. Maar voor wie van al dat geglans jeuk krijgt op vreemde plaatsen, is een mooie knoop in het midden van het stoffen cirkeltje bijvoorbeeld ook niet lelijk. Haakliefhebbers kunnen een rondje haken met een draadje bovenaan en onderaan en in de deelnaad van de bol vastzetten. En wie helemaal loos wil gaan met fimo kan de stofjes gebruiken als achtergrond voor een 'stilleven met Jezeke'. Het gaat ook met behang, maar dat hing vorig jaar al in mijn kerstboom. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Wat is het moeilijk een om een kerstboom deftig te fotograferen zeg... In daglicht, in avondlicht, ik krijg hem door die lichtjes niet op foto zoals hij er in het echt uitziet... Maar soit, zoiets ongeveer dus:

Piek

Maak een rolletje van karton. Je kan glanzend karton nemen, zoals ik, of een rolletje bekleden met het stof van je kerstballen, met boekbinderslijm of behanglijm.

Haal een stukje garen door het oog van één van je kerstbollen.

Steek het oog door het kartonnen rolletje en trek het stukje garen strak naar beneden aan.

Plak aan de binnenkant van het rolletje vast met een stukje kleefband.

Emmerjas

Ik zag mijn moeder elk jaar worstelen met een doek om rond de emmer te draperen. Dus ik voorzag de mijne van een eenvoudige jas. Waarbij 'jas' een veredelde naam is voor een recht stuk stof met een eindje lint in de zijnaad, en twee knopen op de voorkant. Als je emmer conisch is, heb je iets aan de hand. Onthou dus: een vooruitziende kerstboomversierder kiest zijn wortelemmers cilindrisch. Zeg dat ik het gezegd heb.

Stal

Komt gewoon uit de Hema. Om Liv het kerstverhaal te leren. En er is nog werk aan de winkel. Sinds Omabetty een toneeltje speelde met de houten figuurtjes en daarbij Maria gebruikte voor 'Agnes, die de kerstbomen verkoopt'...

Blinde-rits-give-away

En wat geven we weg?

Niet dit rokje:

Want dat is voor nichtje Rhode. De kleerkasten van Liv en Rhode zijn een verhaal van 'les gouts et les couleurs...'. Vaak vindt Tante An dat Liv en Zanne er wat te schreeuwerig bij lopen, of wat te retro. Of met onmogelijke kleurcombinaties. Of in hun pyjama. En ze heeft het niet zo op oranje en bruin, mijn favorieten. Ik vind Rhode en Flo's kleedjes soms wat te saai of te frullerig. En ik heb het niet zo op roze.

Andere keren vinden we elkaar dan weer wel helemaal. Zoals in de liefde voor de stof van dit rokje. En aangezien we allebei niet nalaten om elkaar te wijzen op die overeenkomsten en verschillen, maakt dat samen shoppen boeiend.

De rits in dit rokje is (eindelijk) blind. Niet stekeblind, ok, er is nog een héél klein stukje zichtbaar. Maar in vergelijking met deze, waren de vorige pogingen de naam 'blinde rits' echt niet waard. U zult misschien lachen met de ettelijke pogingen die ik heb moeten ondernemen voor bevredigend resultaat. Maar echt, voor deze autodidact was het systeem 'blinde rits' een makkie, tot het moment dat die rits ook netjes weg moest in de voering van een rokje.

Ik gebruikte mijn nieuwste aanwinst, een Bernina-blinderitsvoetje. Ik kocht eerst een universeel exemplaar, omdat daar op stond dat je het ook voor Bernina kon gebruiken. Maar daar had ik een 'universeel stokje' voor nodig en dat heb ik niet. (Jaja, een 'universteel stokje'. Dat is ongetwijfeld de correcte benaming. Ahum.)

Vandaar deze weggever.

Gezocht: een kompaan in de blinderitsavonturen m/v

Profiel:

- U bent vooralsnog blinderitsvoetloos.

- U bezit een naaimachine met een 'universeel stokje' zoals op de foto hieronder (dus met een wieltje aan de zijkant.)

- Uw volgende project omvat een blinde rits.

- U bent bereid dat project bloggewijs aan de buitenwereld te tonen. (Indien blogloos is een foto ook goed, ik blog gaarne in uw plaats.)

Kandidaturen in te dienen voor woensdag aanstaande, 16u. Woensdagavond beslist de onschuldige hand en naamgeefster van deze blog. Voor zover we haar deugnietenhand nog onschuldig kunnen noemen.

Kent u Jos en Mia?

Ik ook niet (echt). Maar ik ken hun kinderen. En die wil ik met graagte een handje helpen.

Dus waarom zou u dan, in tijden van goedheilige mensen die belangeloos ten dienste staan van wildvreemde kinderen, ook niet eens iets voor een ander doen?

Klik op deze link. Druk op 'like'. U hoeft, als u weinig tijd hebt, zelfs niet eens naar het filmpje van Jos en Mia te kijken. (U kent ze toch niet).

Et voila, 't is al gebeurd, uw goede daad van de dag!

Oh, en als u toch bezig bent: vandaag is ook de laatste dag dat u vlaggenlijtjes kunt bestellen bij Sarah.

Ook voor Music For Life. Want wie weet heeft u, na die ene goede daad, de smaak wel te pakken en bent u niet te stoppen. U weet maar nooit.

(Wie zich helemaal wil laten gaan kan Jos en Mia ook altijd linken op zijn eigen blog/facebook.)

Een bijna foutloos parcours

De dag begon anders niet zo veelbelovend. Ik viste Liv uit haar bed om half acht. En dat vissen mag u letterlijk nemen. (Bent u net aan het eten, sla de volgende zin dan even over.) Liv lag in een plas die elk mogelijk lichaamsvocht bevatte: buikgriep. Ik stopte haar drie keer in bad. Bereidde de wasmachine voor op een dagtaak 'inweekwas'. Bereidde mezelf voor op een dagtaak 'dealen met huilende juffies'. Want Zanne had gisteren ook een niet al te best dagje.

Maar toen Liv gewassen was vroeg ze een boterham. En daarna nog één. Ze telefoneerde een kwartier met Omabetty. Tekende een blad of vier vol. Behing zichzelf met halskettingen en alles wat daarvoor kan doorgaan, mijn lintmeter incluis. Ze taterde en speelde. Ik leek niet te bestaan.

Negen uur intussen. Ik kon me niet herinneren dat ik mijn dochters vanochtend het commando had gegeven: 'hou u allebei in stilte bezig'. Maar ze deden het wel. Zanne vond het nog steeds 'midden in de nacht'. Dus ik nam aarzelend mijn stikwerk vast. Ervan overtuigd dat de pret maximum één naad zou duren. Maar neen. Ik stikte. Ik streek open. Ik stikte nog meer. Ik naaide een knoop aan, driegde een stukje. Puzzelde wat met een rits. Af en toe kwam Liv een naadje op mijn schoot zitten. 'Mooooooooi'. En dan was ze weer weg.

En toen was het ineens af. Op klaarlichte dag, alleen met de twee dochters. Een stolplooirokje.

Met ingestikte plooien. Met een blinde rits waarvan ik eindelijk helemaal door heb hoe je die er in zet als er ook een voering in je rok moet. (Dat gaat namelijk niet op mijn 'normale manier'). Deze rits is niet helemaal blind. Laat ons stellen dat ze nog uit één oog kan zien. Maar ik heb de techniek beet, volgende week arriveert mijn blinderitsvoet en dan zal u me blind ritsend eens zien gaan.

Ik juichte vanbinnen. Het zou me lukken, een foto volgens de mooie-blogfoto-regels van Mme Zsazsa: bij daglicht!

Wel. Daar liep het dus een beetje fout. En daarmee bedoel ik niet dat het rokje wat op de groei bleek. Een foto bij daglicht lukte. Maar ik betwijfel dat ik hem bij de mooie mag rekenen...