zondag 28 februari 2010

Een erg amateuristische vorm van boekbinden

Livs kribbeboekje is bijna vol. Ze heeft nochtans nog bijna een half jaar voor de boeg in de babygroep van 'Ukkepuk'. Tijd voor een nieuw dus! Bij de vorige editie beloofde ik een tutorial voor wie zelf aan de slag wil, dus ik hou woord. Rijkelijk laat, maar toch.

Dit is het eindresultaat, voor mensen die geen boodschap hebben aan doe-het-zelf-uitleg:
Buitenstof: sneeuwwitje van Kokka uit de Vermiljoenshop, binnenstof: Ikea, bias: Veritas, knoop: privécollectie.
(Haha, niet waar. Knoop: Kapazaa. Maar dat staat altijd zo in woonboekjes, 'kastje: privécollectie'. En dat is dan altijd nét dat kastje waarvan je de koopplaats wil weten. Dus ik wilde ook eens een privécollectie-item op mijn blog.)

En dan de uitleg. Ook bruikbaar voor babylozen: je kan uiteraard ook gewoon een schriftje maken, of de uitleg voor de kaft gebruiken om een bestaand schrift een stoffen kaftje te geven.

Voor wie zelf graag een kribbeboekje wil maken maar niet zo handig is met grafische programma's heb ik hier een downloadbare versie van Livs boekje geplant. Zonder de eerste pagina's met 'info' uiteraard. Want ik betwijfel of uw onthaalmoeder een boodschap heeft aan Livs geboortegewicht. En ik denk ook niet dat Omabetty van plan is uw koter van de kribbe te halen in noodgevallen. Al kan ik het haar altijd eens vragen.
Die pagina is voor persoonlijk en niet voor commercieel gebruik. Ik vind dat redelijk 'uiteraard', maar recente ervaringen leren ons blogdames dat ik het er beter toch maar even bij vertel...

Nodig:
- 24 A4-bladen waarop recto-verso je tekst staat geprint
- een breekmesje en snijplank
- (als je dat hebt) een papiersnijder (het gaat ook met het mesje)
- een stuk karton, iets groter dan A4, type cornflakesdoos. Een cornflakesdoos zelf werkt bijvoorbeeld perfect.
- dun en stevig plaklint
- een lapje buitenstof, ongeveer 33 op 23 cm. Ik hield het kaftje heel eenvoudig, omdat ik al een druk stofje koos. Maar je kan natuurlijk allerlei lintjes, applicaties enzoverder op de kaft zetten.
- twee lapjes binnenstof, elk ongeveer 17 op 23 cm
- stevig garen dat zo weinig mogelijk rekt
- 10 cm biaslint
- een bijpassend lintje van ongeveer 30 cm

Hoe ga je te werk?
De eerste stappen veronderstellen dat je mijn ontwerp gebruikt, of ook een tekening maakt die aan de zijkanten aflopend is. Als je zelf een tekening maakt, zorg je er best voor dat je links en rechts van je blad niet te dicht bij de kant tekent. Het aantal millimeter dat daar van je blad verdwijnt, is namelijk afhankelijk van de plaats van het blad in de 'katern': van de buitenbladen snij je meer af dan van het middenblad.

Snij blad per blad bij aan boven- en onderkant tot de witte randjes zijn verdwenen. Vouw daarna elk blad afzonderlijk in de helft. Stop telkens vier blaren in elkaar tot je kleine katernen krijgt. Snij daarna de zijkanten van de katernen bij in zijn geheel, zodat ze allemaal even lang lijken als ze in elkaar steken (helemaal rechts op de foto snij je dus al het wit weg):
Leg alle katernen op elkaar, druk ze op de rug goed samen en meet hoe dik het stapeltje in zijn geheel is:
Meet de paginagrootte en snij twee rechthoeken uit karton. Aan de boven- onder en zijkant steken die rechthoeken ongeveer een halve centimeter voorbij de bladen van je boekje. Snij ook een rug: even hoog als de rest van je kaft, en even breed als de dikte van je boekje. Plak de rug met dun plaklint aan de zijkanten.
Duid vier punten aan op de rug van elke katern, waar je straks met je garen door gaat. Dit gaat het best door de katernen op elkaar te drukken en dan met een balpen een 'streepje' te trekken over alle katernen samen. Leg een katern op de kaft en trek een streepje op de kaft, telkens ter hoogte van de punten die je hebt aangeduid:
Naai met een naald en stevig garen door de vier bladen van elke katern. Zet alles dubbel vast: begin op de rug van de katern aan het eerste gaatje, prik aan de binnenkant door het tweede, ga dan nog eens terug door het eerste en ten slotte door het tweede. Aan elke kant van de katern zitten nu twee draadjes tussen de gaatjes, aan de buitenkant laat je er twee lange eindjes draad uitsteken. Doe hetzelfde met de andere twee gaatjes van de katern:
Prik een gaatje in het midden van elk van de vier streepjes op de binnenkant van de kaft. Stop de draadjes van elke katern door het overeenkomstige gat. Door elk gat steken nu 6 draadjes (als je net als ik 6 katernen van 4 bladen maakte):
Trek de draadjes heel strak aan op de rug van de kaft. Dit vraagt wel even geduld. Soms moet je draadje per draadje trekken, soms aan alle draadjes samen. Het duurt in elk geval een tijdje eer alle katernen netjes naast elkaar met hun rug tegen de kaft zitten, en alle draadjes strak door de gaatjes zitten:
Vraag iemand om 'zijn vinger op het knoopje te houden' (eeuwen geleden dat ik die vraag nog had gesteld). Trek nog eens heel strak aan en knoop boven en onder vast:
Knip de lange draden bij aan de knoopjes. Verstevig de kaft aan de buitenkant met sterke tape en plak zo meteen de draadeinden vast. Kies best een kleur die bij je stof past (ik deed dat niet, gevolgen op de foto's hieronder). Op het eind blijft er toch nog een stukje van de tape zichtbaar.
Als je het boekje nu open doet en het is goed gelukt, dan zitten alle katernen mooi vast met de rug tegen de kaft. Is het niet het geval, dan kan je nog een een trucje toepassen ter versteviging: stik met je naaimachine het laatste blad van de ene katern tegen het eerste blad van de volgende, aan de boven- en onderkant en aan de zijkant die niet in de boekvouw zit. Bij mijn vorige editie was dat nodig, deze versie was blijkbaar strak genoeg aangetrokken en blijft mooi in elkaar zitten als ik het boekje open vouw.
Leg je boekje nu open op het buitenstof en teken er rond. Teken de kaft iets breder af dan ze in werkelijkheid is: als je het boekje dicht doet moet het stof mooi rond de rug plooien. (Als hij op het eind toch te strak zit kan je het karton nog een beetje bijknippen.) Knip een zoom (naadtoeslag, naadwaarde, whatever, ik weet eigenlijk helemaal niet wat nu wat is) net zo breed als de helft van je biaslint.
Gisteren stond hier nog: "Naai net in het midden van de boven- en onderrand van je kaft een stukje bias vast". Maar vannacht (jaja, tandenbaby, dan denkt een mens al eens na om halfvier in de ochtend), vannacht dus bedacht ik dat je die bias er beter pas opzet nadat je voor- en achterstof aan elkaar hebt gezet. Over de twee stoffen heen dus. Dan is ook de binnenstof bedekt als de omkeert. Maar ik deed het dus zo:
Meet de helft van je kaft zonder de rug, en teken die af op de binnenstof, maar in de breedte een halve cm korter, want de binnenstof komt niet helemaal tot aan de boekvouw. Knip aan één kant een brede zoom, strijk die naar binnen en zet vast:
Leg buiten- op binnenstof. In het midden laat je ongeveer een centimeter open. Leg het lint in de naad bovenaan de achterkant van je kaft, zodat het straks een bladwijzerlint wordt dat je van achter naar voor door je boek kan slaan.
Stik rondom vast (gebruik de tekening op de buitenstof als stiklijn, dan ben je zeker dat je maat correct blijft.)
(En na dat aan elkaar zetten, net voor het draaien, zet je er die bias dus aan. Niet zoals op bovenstaande foto.)
Knip wat in aan de hoekjes, keer om en strijk plat. Duw de hoekjes uit.
Plooi boekje én kaft binnenstebuiten en steek ze in elkaar. Als je de hoeken niet helemaal kon uitduwen (omdat je twee stugge stoffen koos zoals ik, bijvoorbeeld) rond je eerst de hoeken van het karton een beetje af.
En hier kan je zien waarom ik beter een passende kleur tape had gekozen...


donderdag 18 februari 2010

Waterdrager

De periode van algehele stilte op het Zelfmaakfront kreeg verlenging: mijn alleraardigste echtgenoot presenteerde me op Valentijn een monument van een buikgriep. Ze houdt me nog steeds zetel-legerig. Weinig te melden dus. Enkel Omabetty breit alsof haar leven er van af hangt. Ze is van plan haar volledige wolkast op te werken aan kleedjes voor Liv. Misschien moet ik haar eens leren hoe je blogt.

Gelukkig is daar nog Liv zelf. Gezien dit blog startte met de ambitie een digitaal archief te zijn voor Livs mijlpalen, kan ik u met enige uitgestelde trots melden dat ze het tandenloze tijdperk achter zich heeft gelaten. Tot haar 11 maand was ze solidair 80% van de populatie van Huize Ons Rust. Met dat verschil dat ze niet over een vals gebitje beschikte en korstjes dus op haar tandvlees knauwde. Sinds vorige week is ze de trotse bezitster van 4 tandstompjes. Tevoorschijn gekomen op 2 dagen tijd, niet onopgemerkt maar zonder dramatische huil-, koorts- of luiervulsessies. Zo hoort dat.

En dan haar hobby van het moment: het leven op twee benen. Voetje voor voetje langs de zetel was al eventjes leuk. (Uiteraard. Er lagen dan ook twee ouders in die zetel, gezellig die buikgriep). Maar gisteren meldde het kribbeboekje 'Liv verkende vandaag het lokaal al stappend achter het poppenbed'. Wat een timing: we hadden net het hele internet afgeschuimd op zoek naar een geschikt loopwagentje en net gisteren ging Livs vake er eentje kopen.

Ik ging eerst op zoek in winkels waar ik altijd met mijn ogen dicht recht op mijn doel probeer af te gaan uit schrik te veel te kopen. Zoals deze en deze. Maar daar kost zo'n wagentje al gauw €60. Bovendien kreeg ik de tip van een collega dat ik een wagentje moest zoeken waarvan je de wielen kan remmen en dat vond ik niet meteen. Uiteindelijk zagen we hier wat we nodig hadden.
Dertien in een dozijn, ik weet het, maar het werkt perfect. En als ik ooit nog eens achter mijn stikmachine geraak is het, mits passende lakentjes, ook een perfect poppenbed. We verzwaren het nog even met flessen water, omdat Liv er zich ook aan rechttrekt.

Vanmorgen, voor het vertrek naar de kribbe, doorkruiste onze waterdrager al zeven keer de woonkamer. Zo fier als een gieter, geconcentreerd, tong uit haar mond en ogen op haar 'lading' gericht. De woonkamer is gelukkig lang. Ik moet alleen even helpen draaien op de hoeken.
(Het broekje is trouwens één van de Omabettymaaksels.)

Verder kreeg ik van Kelly (ma vie en vert) een award, waarvoor beleefd dankuwel.
Dus vertel ik, geheel in het huidige saaie teneur van dit blog, dat ik Belg ben, van het vrouwelijk geslacht, getrouwd, één dochter, ambtenaar, inwoner van Vlaams-Brabant en 6 heb als huisnummer. Hèhè.

Verder link ik naar niet naar 7 blogs, maar naar 7 specifieke blogberichten die me het voorbije jaar hebben aangezet om zelf iets te maken of te doen. (Of te willen maken. Of willen doen.) En dat zijn:

- Sarah's plan om te stoppen met werken en te gaan doen waar ze al lang van droomde.
- De (door mezelf intussen meermaals geroemde) pritt-truc om te appliceren van Mme Zsazsa.
- Het hele blog van Vlijtig, waardoor ik me bij elke post voorneem om wat nauwkeuriger te werken. Want ik hou wel van detail, maar heb er zelf het geduld niet voor.
- De Zuster Van... , zelfde gevoel wat afwerking betreft maar ik link hier naar de vogeltjes, omdat ik ze sinds ik ze zag al tig keren heb gemaakt.
- De omkeerbare strandtas van Eloleo. Omdat dat - denk ik - het eerste bericht was dat ik van haar las. Nog voor ik wist dat we eigenlijk op dezelfde gang werken, op een pas op 30 van elkaar. Eloleo's blog en 'inspiratie', moet daar uitleg bij of had u zelf al door dat dat gewoon synoniemen zijn?
- Tante Hilde's poppenhaar. Als kind hadden mijn twee zussen en ik elk een 'Holly Hobby'-broodplankje met een krullenkind. Gezien wij drie krullenkinderen waren, vonden we dat we zelf op die plankjes stonden. Ik gebruikte de handleiding voor de popjes voor Stella en Lili, maar ooit maak ik voor Liv zo'n echte krullenpop.
- Prutsens verjaardagstaart. Ik gebruikte haar taart en comments voor de taart van neefje Stan. En ze ontketende met haar taart een ware rage in blogland. Dat deed ze eerder al eens met smockjurkjes (die helemaal populair werden toen Meisjesmama er haar dochters mee versierde). Dus mijn conclusie: Prutsen is een trendsetter. :-)

dinsdag 9 februari 2010

winterblues

Ik geraak maar niet aan de computer de laatste weken. Ik kan niet volgen met lezen, laat staan dat ik iets geblogd krijg. En achter de naaimachine vind je me al helemaal niet. Ik ben voornamelijk bezig met trivialiteiten (zoals de diepvriezer ontdooien) en kan ook niet blijven met andermans pluimen te gaan lopen. Zo meteen hang ik bijvoorbeeld die kilometers gordijnen op die ik dit najaar hoorde te maken. Ik liet ze zo lang liggen dat mijn moeder met die stofberg aan de slag ging en de gordijnen kant en klaar leverde. Schaamrood kleurt mijn wangen bijna purper.

Het enige product ontsproten aan mijn (anders fonkelnieuw) naaimachien is een slabje voor Nanou, intussen ook al een flinke drie maand. Nanou's grootouders zijn onze overburen.

Ik ben zelf verre van rozig. Livs kleerkast bevat heel wat roze maar dat gaat vooral om krijgertjes. Voor een kraamcadeautje ga ik echter meestal af op de stijl van het geboortekaartje, en dat van Nanou was erg rozig. Lichtroze handdoekstof dus, met achteraan geel katoen met roze roosjes. Het geheel verdient nog een strijkbeurt voor het richting bestemmeling gaat.


Bezit u één van de negen baby's die nog op mijn kraamcadautjeslijst staan? Geen nood. Ik beloof dat uw uk wordt bediend voor hij of zij één is geworden. Zullen we dat afspreken?

vrijdag 5 februari 2010

Normvervaging

Met stiften...
... ik mocht dat pas in de derde kleuterklas. De jeugd van tegenwoordig, waar gaat dat naartoe?

maandag 1 februari 2010

Stand der pokken

Ons pokkenkind draagt die naam nog steeds met flair. Zaterdag, een week na het eerste pokalarm, zag ze er nog steeds zo uit:
(Die snottebel heb ik met opzet laten zitten. Om onze intrieste situatie kracht bij te zetten. Als Liv nu niet per se moest lachen naar de camera was dat misschien nog gelukt ook.)

Ik liep dan maar in mijn eentje langs op de Vermiljoenshop-homesale. Ik was eerst van plan Liv draagzakgewijs mee te nemen, maar er zouden vast nog kindjes zijn en die wilde ik liever niet bepokken. Kindjes waren er. Bij de deur had ik een korte maar aangename ontmoeting met Tante Hilde. Die bracht er op haar ééntje al vijf mee. (En die waren niet bang van wat pokken.)

Zondag kweekte Liv nog wat pokken op haar oogleden en in haar mond, maar intussen is ze beter. Ze mag wel nog steeds niet naar de kribbe. "Tot alle blaasjes droog zijn". Hallo? De incubatietijd bedraagt 21 dagen en die valt vòòr het uitbreken van de blaasjes. Dus Evil Liv heeft al haar maten al lang besmet, daar op de kribbe.

Ach ja. Intussen logeert ze in Hotel Chez Omabetty & Opajan en daar is het ook lang niet slecht. Dat brengt aardigheden met zich mee bij thuiskomst. Een Pixiemuts zoals ik er al lang ééntje wou, bijvoorbeeld. Achteraf waren streepjes niet zo'n goed idee, want onderaan geven ze een stoort binnenstebuiteneffect, maar het mutsje zal in elk geval dienst doen. (Dat roze truitje bij het poseren. Dàt was pas geen goed idee. Ooit een drolliger kleurencombinatie gezien?)
En daar hield het niet bij op: Omabetty maakte ook nog een schildpaddensmockjurkje. (Onthouden mensen, dat woord, dat geeft punten bij het scrabbelen!)
Het patroontje vond ze in een boek dat ik dringend ook eens in handen moet krijgen. De meter van Omabetty (mijn oudtante dus) was lerares Snit&Naad en heeft een boek met een titel als 'Zelf Kinderkleding Maken, 0 tot 7 jaar' en ook een versie voor 7 tot 12. Gedateerd: de jaren '60. Of '70. Stillekes in elk geval. Allemaal erreg schattig.
Zo ook Liv. Die geen moment stil wou staan bij het poseren. Me vrolijk voorbij wandelde. Zodat ik ook de achterkant kon fotograferen.
(Daar moeten nog twee knoopjes op).

Kleedje uit en pyjama aan? Welnee, daar hebben we geen tijd voor. Het vriest buiten, dan is de dresscode toch ondergoed?