Jana de bij

Een heel goede vriendin leefde met bollende buik en vroeg me iets te maken voor de inhoud ervan. Als vrienden kindjes krijgen, word ik vaak ingeschakeld voor de geboortekaartjes en dat vind ik altijd een eer. Maar met deze opdracht was ik niet minder blij! Moeke en Mama van de eersteling-to-be hadden een familiewiegje gekregen maar het stofje was wat gedateerd. Of ik het zag zitten om een paar meter stof te verwerken tot een bekleding.

Met graagte! Het wiegje is het display waarin je je nieuwe product presenteert. Dus het doet me plezier dat ik daarin word vertrouwd.

Ergens in januari bezorgden de dames me lentegroene stof voor de buitenkant en wit-met-bijtjes voor binnenin en ik mocht aan de slag. Dat had ik beter meteen gedaan! Want nog voor de schaar in de stof ging kreeg ik bericht dat kleine Jana was geboren. Met spoed aan het werk dus!

Eh voila, Jana's zomerresidentie:
Het wiegje is een rotan mandje op vier pootjes. De oorspronkelijke bekleding was ruim, met plooien, en hing met een elastiek tot over de helft van het vlechtwerk aan de buitenkant. Dat vond ik jammer. Van mij mocht je die rotan best zien, dat vond ik net de charme van de wieg. Dus maakte ik een bekleding net op maat, die met houten knoopjes net over het randje vastgemaakt wordt. Dat type van knoopjes aan kledingstukken vind ik vaak een tikje 'wollensok' maar bij die rotan gaat het prima vind ik.

Ik maakte ook nog een onderlakentje (nummer 2 hebben ze nog tegoed) en een dekentje. Nu ik toch wist dat het een meisje was kon ik het niet nalaten enig sierstiksel op het dekentje los te laten.
En toen was het af, net op tijd, en mocht Liv mee naar kleine Jana gaan kijken. Allemaal prima, vond ze. Maar dat nieuwe kleine mensje ontnam haar wel haar nieuwe loopwagentje-op-zwenkwielen. En dat was een beetje sneu.

Verjaardagstaartjes

Liv verjaarde en daar werden twee familiale 'taartmomenten' voor in de agenda genoteerd. Eéntje was gisteren. Qua 'maaksels' luidde het plan: een kroon en een chocoladetaart. Wegens omstandigheden (lees: een virale maag/darminfectie aan het adres van de jarige) lukte enkel het eetbare gedeelte.

Gelukkig is er nog een taartmoment gepland, dus die kroon volgt nog.

Deze blog heeft niet de ambitie u de kunst van het koken/bakken te leren. Aangezien ik die zelf niet bezit. Daar worden echter uitzonderingen op gemaakt op het moment dat het recept te eenvoudig is voor woorden. En toch lekker. Vandaar:
Voor dit recept deed ik aan kruisbestuiving tussen twee recepten van chocoladetaart. Wegens gebrek aan springvorm maakte ik er met cupcakevormpjes 'patéekes' van. (Wat is daar het mooie woord voor?)

Voor 1 taart of 18 patéekes:
- 240 g donkere chocolade (ik gebruikte chocoladedruppels van Callebaut en die zijn er prima voor)
- 3 eieren
- 100 g boter
- 100 g suiker (in twee porties van 50 g)
- 2 eetlepels zelfrijzend bakmeel (niet-afgestreken-eetlepels, eigenlijk hele dikke lepels, met een grote berg erop)
- 1 doosje/flesje opklopbare room
- een bakje aardbeien of blauwe bessen
- twee eetlepels bloemsuiker

Smelt de chocolade au bain marie.
Smelt de boter en roer door de gesmolten chocolade tot je een gladde massa krijgt.
Splits de eieren.
Meng de dooiers met 50 g suiker tot het mengsel van kleur verandert. ("Tot het een lint is", zegt Omabetty steeds, maar ik zie dat lint nooit.)
Meng samen met het meel door de chocolade.
Klop de eiwitten bijna stijf, doe er dan de rest van de suiker bij en klop verder op.
Spatel voorzichtig door het beslag.
Doe het deeg in cupcakes, of in een beboterde en bebloemde springvorm.
Bak op 175°C, cupcakes ongeveer 20 min, een hele taart 30 à 40 min. (Prik met een breipriem om te checken of ze ok is: het hart blijft licht smeuig dus de priem hoeft er niet helemaal schoon uit te komen.)
Klop de room met de bloemsuiker en smeer over de afgekoelde taart/taartjes. Versier naar smaak met aardbeien of blauwe bessen.
'Wij' bliezen Livs kaarsje. Ik at het taartje. En Liv een boterham...

Buit

Niks gemaakt dit weekend, wel veel buit gemaakt.

Kringwinkelbuit, om te beginnen. Net als in de rest van Vlaanderen was het vorig weekend ook in Vilvoorde retrodag. Maar daar bleek dat niet zo'n trend te zijn. Een week na datum tikte ik er nog een paar onmisbare huishouditems op de kop. Geen hond die er interesse in had. Edoch, wie kan nu zonder twee Theepotten-Om-Bloemen-In-Te-Zetten-Wegens-Toch-Al-Een-Drietal-Theepotten-In-Huis? En de aanschaf van zo'n onontbeerlijke oranje Theelichtjes-Chauffe-Plats is toch wérkelijk geen reden voor een huwelijkscrisis?

En ok, ik had beloofd geen kleedjes te kopen voor de buikbewoner voor we wisten of het een hij of zij betreft (bij de geboorte dus). Maar dit kostuum is toch werkelijk zowel 'uniseks' als 'on-laat-ligbaar-voor-de-prijs-van-anderhalve-euro'?

Dat vond ik ook. De man aan de kassa niet. (Lees in uw beste Brussels:) "Allez madammeke, een duus vol brol uit den ouven tijd."

Tsss. Duidelijk geen kenner. Want ik heb het Fisher-Price-Baby-Activiteiten-Bord-Waar-Ik-Zelf-Nog-Mee-Heb-Gespeeld nog niet eens vermeld!

Op zondag maakte ik ook vanalles buit. Dat was niet het hoofddoel van de dag, maar een hoogst aangename bijkomstigheid. Een paar jaar geleden stond ik zeer sceptisch tegenover ontmoetingen met mensen die je via het internet leert kennen. Maar in mijn zeer directe omgeving heb ik daar al prachtige kindjes van zien komen, dus die mening is bijgesteld. Toen iemand dus met het idee op de proppen kwam om eens een blind date te houden met een 30-tal bloggende creatievelingen, trok ik blindelings naar Gent. Zonder angst voor vreemde mannen met slechte bedoelingen.

Uitgebreide beschrijvingen van de riante hoeveelheden zelfgemaakt lekkers en de uitzonderlijke vlotheid waarmee iedereen wel iets tegen iedereen te zeggen had, vind je al her en der in blogland, dus daar ga ik niet meer over uitweiden. Ik toon u alleen even de goodies uit mijn bag. (Omdat ik zoals 95% van de aanwezigen mijn fototoestel was vergeten.)

Bag van de hand van Eloleo, ze maakte er zo ééntje voor elke aanwezige. Ik ging voor het mooie stofje.

(Ik noem geen namen, maar anderen hadden eerder de strategie voor het gewicht te gaan.) Mijn keuze legde me geen windeieren:

Niet mis, hè? Dankjewel allemaal!

1

Net een jaar geleden zei dit dropje hoi:

... en vandaag is dat dropje veranderd in deze vrolijkaard:

Gelukkige eerste verjaardag Liv!

Varkindje

Een vriendin noemde deugnietenkindjes onlangs 'varkindjes', een titel die werkelijk geknipt is voor dit blogbericht.

Omabetty breit haar wolvoorraad op aan kleedjes voor Liv. Eén van de resultaten is deze grijze overall...
... met roze varkentje...
... en op de rug gekruiste bandjes met roze knoopjes. Erreg leuk. Zonder op voorhand te passen volledig op maat. Iedereen tevree dus?

Mja... Omabetty wou het geheel graag voorzien van een krulstaartje. Dat leek haar grappig. Mij niet gelaten dacht ik, dus ik legde na een paar mislukte pogingen uit dat je voor een krulstaartje best een opgespannen elastiekje aan de naadtoeslag naait. En dat werkte.

Alleen. Zitten krulstaartjes van varkentjes volgens mij ergens achterop hun billen. En waar zit Livs staartje? In haar kruis. "Want dan kan ze er zelf mee spelen". Klopt, Omabetty, klopt. En toch dacht ik écht dat je blij was dat Liv een kleindochter is en geen kleinzoontje...

Buikbewoner

Zal ik u eens een verklaring geven? Voor de blogmoeheid? Voor het feit dat ik naar de bergen ging met een naaimachine in plaats van met een snowboard? Voor het feit dat er geen maaksels meer verschijnen op deze digitale spreekbuis?

Ergens in de kerstvakantie mailde ik naar Eloleo "ik ben in blijde verwachting van een nieuwe naaimachine". Waarop ze antwoordde: "Mij waren meteen de woorden 'in blijde verwachting' opgevallen en nu blijkt het om een stikmachien te gaan. Allez zeg. Ik dacht al dat er een nieuw Livkind kwam."

Wel, ik wist het op dat moment zelf nog niet. Maar ze had wél gelijk.

Een nieuwe buikbewoner dus. Ik weet dat het not done is om een voorkeur te hebben wat kinderen betreft. Een 'lievelingetje' is iets voor de juf, niet voor de ouders. En de nieuweling is vast nog wel in staat om zijn/haar valse start recht te zetten. Door een poezewoezelievezoete baby te worden bij geboorte.

Maar ik moet vooralsnog toegeven: in dit stadium vond ik Liv véél sympathieker.
Liv, die maakte me af en toe eens moe. En af en toe liet ze via mijn maag eens weten dat ze er wel degelijk was.

Dit, euh, mormel, zorgt er voor dat de uiterste houdbaarheid van een dag tot 20u15 loopt. Dat is net voor Livs bedtijd dus dan begrijpt u ook dat mijn naaimachine geen rol meer speelt in ons gezin. Bovendien kan ik de hele dag door met de precisie van een bouwkundig tekenaar aanduiden waar mijn maag zit.

Maar ach. Mijn kind, schoon kind, zeker? Of schone foetus? Als-ie er is, ergens half september, is dat vast allemaal meteen vergeven en vergeten.