Noodrokje

Op een zondagavond, na het wekelijkse familiebezoek, bij een temperatuur die om 20u nog steeds niet onder de 25° duikt, hoort men in de tuin neer te strijken en de laatste uren van de week door te brengen in vegetatieve toestand.

Er is echter iets wat stokken kan steken in de wielen van bovenstaand plan. De avondlijke 'klaarzetronde' die de huiselijke ochtendspits moet verlichten, bracht me, bij passage aan de kleerkast, tot de conclusie: "ik heb niets om morgen aan te doen".

De occasionele mannelijke lezer van dit digitale dagboek zal gniffelen bij zo'n torenhoog cliché. Of snuiven, indien gebrek aan gevoel voor humor. Maar heel eerlijk, ik had écht niets om aan te doen. Met temperaturen als deze, komt alles wat bestaat uit meer dan 75 cm lopende meter stof niet in aanmerking. Een rokje dus wel. Mijn kast telt een aanvaardbaar aantal rokjes. Maar als ik de exemplaren moet tellen waar ik, correctie, waar wij op dit moment in geraken, dan strand ik op twee. En die zitten allebei in de wasmand. Er zat dus niets anders op dan om 20u nog in de naaihoek te kruipen en me voor het allereerst aan een kledingstuk voor mezelf te wagen.

Als model gebruikte ik een rokje dat ik op vakantie in Italië kocht, toen Liv nog een buikbewoner was. In Italië heeft men goed begrepen dat het niet zo aangenaam is om bij warm weer rond te lopen met een tricotband die je hele buik bedekt. Er zit dus een lage tricotband aan dat rokje. Lekker fris, en zo is het ook nog draagbaar als er geen sprake meer is van zwangerschap. Meteen minder zonde van het stof. Vooraan zitten een reeks plooitjes, die maken dat het net iets meer is dan gewoon een 'lap stof rond je derrière'.

Ik knipte een buikband uit een te klein geworden t-shirt (dat scheelde hem al twee zijnaden in het gehate tricot) en gebruikte voor het rokje zelf een nieuwe aanwinst uit de Vermiljoenshop. En alles liep wonderwel vlot: op 2,5u had ik een rokje, patroontekenen incluis.
Het is verre van het deftigste kledingstuk dat mijn kast rijk is. Geen idee of er op het werk een vestimentaire code bestaat, als dat het geval is riskeer ik met dit luchtig zomers ding een onvoldoende. Maar het zit heerlijk, en wat betreft 'bedekken van 's mens' onderlijf' doet het prima zijn werk. En dat is toch de basisfunctie van een rok, niet?

De nieuwste man

Mijn schoonmoeder drukt me vaak op het hart dat ik een man uit de duizend heb. Veel schoondochters zouden daarbij met hun ogen rollen. Ik niet. Niet om haar te paaien. Maar ze zegt dat allerminst met in de ondertoon de boodschap 'dat ik haar zoon onrecht aandoe'. Ze heeft gewoon gelijk. Ik heb een man die verbouwt, luistert, verluiert, babybaddert, speelt, poetst, wast, strijkt en dat allemaal zonder er uit te zien alsof hij meer vrouw is dan man. Als mijn schoonmoeder haar lofzang start, zing ik dus welgemeend mee.

Ik zou hier misschien moeten stoppen met zingen. Voor ù met uw ogen rolt over zoveel opschepperij (of voor u hem komt halen). Maar ik moet hier toch nog even vertellen over een functie die hij vandaag aan zijn rijtje heeft toegevoegd.

Het enige waarover ik wel eens kloeg, was het feit dat hij niet bepaald de man was die een arsenaal aan verrassingen voor me in petto had. Tot vandaag. Weken geleden al bedisselde hij een plannetje, waardoor ik vandaag met de glimlach een antwoord kan geven op het stokje van meisjesmama.

Meisjesmama vroeg me te laten zien hoe mijn naaikot er uit ziet. Ik werd purper en paars van schaamte. Want u hebt vast geen boodschap een een reeks glazen-met-ongesorteerde-knopen. Aan een berg schoendozen-waar-niet-in-zit-wat-op-het-etiket-staat. Aan een hoop-stof-die-maximum-één-week-de-naam-stapel-waard-is-en-daarna-weer-hoop-wordt. Mijn naaikot is een hoek in de slaapkamer waar ik nooit zit: ik sleep het nodige in vouwkratjes naar de eettafel. Als het de eettafel lang genoeg tot zootje maakte, gooi ik het ongesorteerd terug in het rek. Dus u begrijpt dat ik er niet veel voor voelde om dat te laten zien.

Maar dankzij De Verrassing Van Mijn Wederhelft gun ik u vandaag een blik op De Toekomst. Ik liet al eens zien hoe mijn toekomstig naaikot er uit ziet. Vandaag kreeg het inhoud! Vanmorgen vertrokken echtgenoot en kroost richting bakker, om taart te halen voor mijn verjaardag. Even later rinkelde de bel en toen ik nietsvermoedend open deed, stopten mijn schoonouders voor de deur met op hun aanhangwagen mijn cadeau: een letterkast!

Dat wilde ik nu al heel lang. (Ik merk zelfs dat ik dat al schreef in het bericht over mijn toekomstig naaikot.)

Een letterkast voor knopen, spoeltjes, klemmetjes, garen, scharen, pareltjes, potloden, ...: voor alle kleinigheden die ik maar niet geordend krijg in die rimram aan glazen en dozen op het rek. De kast komt echt uit een drukkerij. Er is nog wat afstof- en oplapwerk aan, maar ze is prima in orde! Ze is nog compleet, met een hele reeks houten lades (sommige met het front in het groen geverfd dus daar moeten we nog wat op schuren). En in die lades meer vakjes dan ik ooit met prulletjes kan vullen.

Voorlopig zijn ze nog voorzien van lettertype-opschriften, de typische zoals 'Helvetica' maar ook hele grappige. Wat dacht je van 'een smalle letter op een kleine ruimte' of nog leuker: 'mode kapsalon'.

Die hoop glazen en dozen op de slaapkamer is dus van geen belang meer. De mooie toekomst van mijn naaikot is verzekerd!

Aaah, die man van mij. Een winnend lot uit de loterij.

Introducing: Schaartje

Ik ben besmettelijk. Beware! Ik erfde van u allen de blogziekte en geef die met plezier door.

Vandaag: introducing Schaartje. Schaartje (of de dame erachter) en ik waren in een vorig leven collega's. Vervolgens mocht ik achter te tekentafel kruipen toen ze trouwde met haar Meneer. Toen kondigde kleine Dora zich aan, (aka De Baby Met Het Kapsel), en alweer mocht ik een tekeningetje maken voor de gelegenheid.

En nu gaat Schaartje dus zelf aan de slag. O.a. met mijn creaties: kijk maar eens naar dit t-shirtje dat ze maakte voor kleine Tille, de dochter van twee vriendinnen, voor wie ik ook een kaartje mocht tekenen.

Schaartje zet haar eerste stappen in de wereld van de naaimachine. Haar blog dient naar eigen zeggen niet enkel om de resultaten te tonen aan de medemens, maar ook om die medemens op tijd en stond om naaiadvies te vragen. Schuilt er een Nieuwsgierig Aagje in u, of een Barmhartige Tipgever? Begeef u dan snel hierheen!

Assorti

Gisteren trouwden, zoals ik al wel eens vertelde, de mama en moeke van Jana.

Omdat ik me blauw betaalde aan feestelijke zwangerschapskledij (wie heeft er verzonnen dat dat zo duur moet zijn?) en daarna ook nog eens aan bijpassende schoenen, was er niet meer veel ruimte voor een passend juweel.

Zelf aan de slag dus!

Je hebt mensen die naar een bruiloft gaan assorti aan de rest van de familie... Ik maakte zelf een wenskaart voor de dames en besloot mezelf dan maar assorti met die wenskaart te versieren. Beetje bizar misschien, maar de kleuren van de kaart pasten toevallig bij mijn outfit.

Dat doe je zo:

- Maak een tekening (op papier dat dik genoeg is om niet te krullen als je het gaat verven zodat je gespaard blijft van het rimpeleffect, zucht)...

- verwerk die tekening tot een kaart...

- scan je tekening in, werk ze wat bij naar believen, maak ze héél klein, en plak ze op een speldje!

Flo

Ze liet even op zich wachten, maar vanaf vanmiddag heeft de buikinhoud van Tante An een naam: Flo, zusje van nichtje Rhode.

Voor kleine Flo maakte ik een wikkeldekentje. Met als versiering een detail uit het geboortekaartje. (Toch handig als je dat zelf hebt getekend, dan weet je lekker lang op voorhand hoe het er uit gaat zien.) Inspiratie werd me ingegeven door de mama van Emma en Mona die ook pas fiere tante werd. Ik koos voor een eenvoudiger versie, type 'Lodger' dus gewoon een wikkeldekentje met een kap eraan. En toch was het niet het meest simpele project uit mijn naaicarrière, zucht.

Noot aan mezelf: wees consequent in het haten van bepaalde types stof. En gebruik die dan ook niet meer. De binnenkant van het dekentje is nicky velours. Dat knipt niet mooi recht. Dat trekt. Dat ligt iedere keer dat je de stofdelen op elkaar legt wel anders. Daar moeten constant stukken afgeknipt om het te laten passen. En op 't eind is dat dan te klein. Dat pluist. Dat geeft mijn naaimachine acute stoflong. Kortom, dat is te weren uit al wat ik vanaf nu nog onderneem. Boordje van tricot, zonder overlockmachine: hetzelfde.

En dan. Paspelknoopsgaten. Ik wou graag dat het dekentje ook in de maxi-cosi bruikbaar zou zijn.

Dus keek ik naar Livs wikkeldeken 'uitdewinkel' en zag ik zo'n soort van deftige-jassen-knoopsgat. Ik herinnerde me vaag dat ik ooit bij Vermiljoen een tutorial zag. Na even zoeken vond ik hem, maar ik kon de foto's niet vergroten. Het gat in de binnenstof lukte aardig, maar in katoen lukte het me maar niet. Dan maar een oplossing 'à-la-Riet': 'we doen gewoon of het zo bedoeld was'.

En toen ik daar een paar avonden op had gezwoegd voorzag ik nog een miniversie voor Rhode. Zo'n fonkelnieuwe zus in je derde levensjaar, dat wil al eens wat frustratie met zich meebrengen. Die je, volgens deskundigen terzake, beter omzet in 'imitatie'. Een popje met mini-wikkeldeken dus.

En toen dat allemaal af was...

... liet Flo nog meer dan een week op zich wachten. Zoals het een echte dame betaamt.