Hoe het gaat. En wie er won.

Hoe het gaat, vraagt men. Wel, goed! Een krampje af en toe. Zo nu en dan eens een half dagje aan een stuk. Of een hele dag. Zanne is niet het immer slapend kind dat Liv was. Maar ze kwamen dus mooi in volgorde, we zitten nu in Level 2. En gezien Zanne vooral overdag decibels produceert en 's nachts - op één midnightsnack na - slaapt, kunnen we niet klagen.

Op wie Zanne nu lijkt, vraagt men. Op Liv! Als haar ogen gesloten zijn. Dit was Liv...

... en dit is Zanne.

Als Zannes ogen open zijn...

... is het dan weer een heel ander kind. Vind ik.

Hoe het met Liv gaat, vraagt men. Wel, goed! Liv is blij met de zus. Niet ik-wil-er-de-hele-tijd-vlakbij-zijn-blij. (Gelukkig maar.) Maar ze geeft tot nu toe enkel aaitjes. Geen stampen. En ze is een prima GPS wat betreft de zuslokalisatie. Steeds feilloos 'antwoord' op de vraag "waar is Zanne?"

Liv maakt ook kennis met het potje. Gewoon om er aan te wennen, want ze is uiteraard nog wat jong voor het echte luierloze werk. In het begin ging het goed. We bleken een 'ochtendplasmoment' ontdekt te hebben en het was meteen twee keer raak. De derde keer schrok Liv zo van het geluid van de plas in het potje, dat ze recht veerde. En met de rest van haar plasje de badkamervloer irrigeerde. Wat daarna nog wel een paar keer is gebeurd. Ik heb even overwogen om de winnaars van de weggever te bepalen door plas-je-rijk te spelen. Namen verspreid over badkamervloer, we kiezen die mensen waarop Liv het eerst... nu ja. Toch maar niet.

Verder houdt Liv zich bezig met 'prullerijen'. (Net als haar moeder.) Dopjes op flesjes schroeven. Centjes in een spaarpot steken. Dat soort dingen. Tekenen, dat ook. Bij voorkeur cirkeltjes. Sinds ze een keer met een stylo mocht, wordt het potlood geweigerd. En na het fronsend bestuderen van een tekenende Opajan, besliste Liv voortaan haar schrijfgerief op de 'juiste' wijze te hanteren. Wij wachten nu ongeduldig tot ze uit het niets haar naam schrijft. (Zou praktisch zijn, gezien ze nog steeds weinig tot niets wil zeggen.)

Of ik mijn blogtitel nu ga veranderen, vraagt men. Geen idee. Wat vindt u? Zanne verdient misschien wel een vermelding. Maar 'Leven Met Liv & Zanne', neeuh, dat is het niet. Er wordt nog over getobd.

Wie er won, vraagt men (zich ongeduldig af). Laat ons zeggen dat ik me 'Liv kiest drie briefjes uit de kom' eenvoudiger had ingebeeld. Dolenthousiast en gul als ze is wilde ze zowat 50% van de deelnemers met een kaartjesset belonen.

Een uitleg over de crisis en de postzegelkost ging het ene oor in en het andere uit. Het lukte me pas om drie winnaars uit de bus te krijgen toen ik vroeg 'stop eens één briefje in het glas'.

Oef! En die winnaars zijn...

... Celestine, Maanmama en Moosmade!

Dat van die postzegelkost had Liv misschien toch begrepen, want één van de drie pakketjes mag ik op de kribbe blijkbaar gewoon in het kastje van Livs vriendinnetje stoppen. :-)

Mail me jullie adres en het setje komt eraan!

Wat het wel werd. (En een hele kleine weggever)

Na veel vijven en zessen en klagen en zagen over die warboel aan mannetjes, nam mijn wederhelft het geboortekaartjesheft in handen. (Oh, zal ik hem vanaf nu gewoon 'Wim' noemen? 'Livs vake' is nu ook vake van Zanne, en 'mijn man' klinkt me zo plechtig.)

Hij liet me een reeksje dieren tekenen...

... koos daaruit de eekhoorn, en maakte er een houten puzzeltje van. Een eekhoorngezin van vier stukjes. Toen lieten we Liv die puzzel in vier stappen in elkaar zetten. U ziet hier het eind van een twee minuten durende proeffotosessie. De echte sessie is er nooit van gekomen. De belichting was verre van optimaal. En hopelijk vergeeft het kind ons ooit dat we haar in haar ondergoed op de foto hebben gezet. Maar gezien ze er binnen de kortste keren vrolijk haar hoofd bij neerlegde, en vervolgens met de hele fotoset aan de haal ging, waren we gedwongen het met dit fotomateriaal te doen.

We maakten met die foto's vier kaartjes, van elk 'puzzelstukinzetmoment' eentje:

En dat werd het geboortekaartje. Drie postkaartjes, die de ontvangers zelf kunnen verzenden als er nog eens een baby wordt geboren...

... en een vierde kaartje met Zanne's geboorteaankondiging op de achterkant.

Haar geboortedatum is met gaatjes aangegeven in de bovenrand (systeem 'bierflesje'). De naam stempelden we er in het ziekenhuis op, want het kon ook een jongen zijn.

Voor de stempels verdient Ann van Stamps Antwerpen hier een speciale vermelding: als je ooit voor iets stempeltjes nodig hebt, mail naar stamps.antwerpen@telenet.be! De vriendelijkste en beste service, en prachtig resultaat, echt waar. Ook voor de doopsuikerdingen hadden we stempels nodig, van de dieren uit het reeksje:

Die doopsuikerdingen mag ik van Wim nog niet bloggen. Het leeuwendeel van het bezoek heeft ze namelijk nog niet gezien, dus dat zou een beetje gek zijn. Maar ik mag ze wél weggeven:

We lieten de kaartjes in vrij grote oplage maken. Dus laat hieronder een berichtje achter. Maandagavond kies ik een ontschuldige hand, hier in dit huisgezin. En die onschuldige hand kiest vier winnaars. Die krijgen elk een pakketje met postkaartjes, en een piepklein 'verrassingsdoopsuikerding'!

Vogelperspectief

En daarbij wat gemompel:

Slenteren naar de bakker.

Genieten in de avondzon.

Ze worden zo snel groot.

Dat soort dingen.

En ook:

Chance dat ze nog niet zo scherp kan zien. Kikkerperspectief: blik op mijn dubbele kin.

Wat het niet werd.

Een jongen, dat werd het niet, maar dat wist u al. Hoezeer sommigen er ook van overtuigd waren dat Liv een broer zou krijgen. Zanne is overduidelijk een meisje. Ik heb dat zelf luttele minuten na haar geboorte mogen ontdekken. En al was ik geen held in biologie, mijn kennis reikt nog wel zo ver dat ik een mannetje en een vrouwtje van elkaar kan onderscheiden. (Van het menselijk ras dan. Van rupsen ken ik niets.)

Maar daarover ging ik het niet hebben. Voor ik u een update serveer over hoe het Liv en haar zusje vergaat, voor ik u een blik gun op de nieuwe-baby-maaksels, laat ik zien Wat Het Niet Werd. Het geboortekaartje.

Het idee kwam in elk geval al trager dan bij elk ander kaartje dat ik ooit heb getekend. Livs kaartje was een geplooide versie van mijn blogbanner hierboven. Voor dit exemplaartje viel me maar niets te binnen. Uiteindelijk werd het plan: een soort van postertje, bestaande uit vier stukken die elk op zich bruikbaar zijn als postkaart, met daarop allemaal lachende ventjes met hun handjes in de lucht en met van die 'bibberoogjes'. Ventjes die allemaal juichen om een nieuw kind.

Dus ik maakte een tekening. Of drie. Want eerst vond Meneer er te weinig ventjes op staan. En dan weer te veel. Uiteindelijk ging ik aan de slag met dit...

... en volgden er avonden van knippen en plakken met papier. En daarna knippen en plakken met vilt. Een hele keukentafel-aan-de-zee vol.

En dan kregen die 22 mannekes elk een tenue van de mooiste stofrestjes, met de grootste precisie op een stuk canvas geappliceerd met een laag vlieseline ertussen om ze mooi dik te laten worden. (U vroeg onlangs hoe het komt dat ik tegenwoordig vrij nauwkeurig appliceer? Uren oefening:)

En toen al die mannekes af waren heb ik ze eens snel gefotografeerd en voorlopig met photoshop op elkaar geplakt.

Het verdict:

(De echtgenoot:) "Een beetje druk. Misschien te veel mannekes?"

(De grootmoeder, aka Omabetty:) "Het lijken een beetje kikkervisjes met die kale koppen. Misschien wat haar?"

(De vrouw van onze geboortesitebouwer:) "Oei, die mannekes lijken een beetje in paniek!"

(Liv:) "..." (en daarbij enthousiast gekraai en gegrabbel naar de papieren versies, die ze op erg schattige manier over de rand van de tafel liet wandelen, begeleid door een soort van pompiedompiedom.)

(ikzelf:) "Wat een kakafonie. Ronduit lelijk."

1 voor, 5 tegen. Dus toen zijn we, zo'n maand voor de geboorte, helemaal opnieuw begonnen. Ik wil niet eens berekenen hoeveel werkuren er in het mannekesproject zijn gekropen. Maar in elk geval een week of twee elke avond, en dan nog een paar volle dagen op vakantie.

Waarmee ik wil zeggen. Ik ben in het bezit van 22 vilten ventjes, 22 nog te bevestigen bibberoogjes en 22 aangepaste tenues. De volwassen versies ongeveer zo hoog als een A4-blad, de kinderen iets kleiner. Ze zijn te groot om op vlagjes vast te zetten.

Iemand tips waar die bruikbaar voor zijn?

Leven met Liv en...

Zanne!

12 september 2010 - 2u44 - 4kg260 - 57cm

(Veel) tijd voor jurkjes

Je krijgt een ander tijdsbesef als je enige taak 'wachten' is.

Eerst vond ik het lastig. Wachten op een gebeurtenis op een onbepaald tijdstip. Ik stond elke morgen teleurgesteld op: weer geen verandering gemerkt vannacht, weer een wachtdag voor de boeg.

Maar hoe dichter de Uitgerekende Dag nadert, hoe beter het lukt iets te doen met de tijd die voorbij komt. Ik weet immers dat het vanaf dat moment niet langer dan twee weken meer kan duren. En twee weken, dat is een periode die nog net binnen de tijdslijn in mijn hoofd past.

Ik voel deze week des te meer mee met mensen die ergens op wachten en totaal geen tijdsindicatie hebben gekregen: goeie moed, en ook, chapeau!

Ik werk op 't gemak items op mijn doelijstje af. Er komen ook de hele tijd dingen bij: andere zwangeren steken me voorbij of hebben al even een kindje dat nog een presentje tegoed had. En omdat ik niet mobiel genoeg ben om het bezoeklijstje af te werken, fabriceer ik volop 'opstuurbare' cadeautjes. Gek genoeg met meer zin voor detail dan ik gewoon ben. Ik heb meestal de neiging om kleine prulletjes van een werkstuk weg te laten. Omdat het dan sneller klaar is. Deze week voegen we hier en daar nog een knoopje of fronsje toe. Gewoon omdat er tijd voor is.

Een hele collectie oud-collega's kreeg deze zomer een baby. Vandaag worden alvast de meisjes van een stukje garderobe voorzien. Ik haalde voor de gelegenheid het patroontje van Livs wikkeljurkje nog eens van stal.

Roze, oranje en oker stippen voor Marie...

... en grijs met rood en een fronszakje voor kersverse Stien.

En al werd ik plots gezegend met wat geduld en zin voor detail, tijd voor ordentelijk fotomateriaal nam ik nog niet. Wachten op een baby, ok. Zakjes op kleedjes rijgen voor je ze vast zet, tot daar toe. Maar wachten op zon voor minder grauwe foto's? Nee hoor, ik ben nog niet helemaal bejaard geworden!

Zet u

De baby laat op zich wachten. Iets wat u misschien al merkte aan de blogfrequentie hier, de laatste week. Oh, gelijk heeft u: officieel hoort-ie er nog niet te zijn. Volgende week pas. Maar er was mij verteld, door de persoon die het hoort te weten, dat ik mijn termijn zeker niet zou uitdoen. Wat ik met plezier voor waarheid aannam. Want officieel ontbreekt het me ook aan geduld.

In elk geval: het geeft me tijd om een groot deel van mijn doelijst weg te werken.

Het verhaal van het erfenis-relaxstoeltje deed ik al eens. Na nichtje Rhode, neefje Stan en Liv, resideert klein nichtje Flo nu in dat zitding-met-een-nieuw-jasje. Dat betekent dat de bijnababy nog niet van aangepast zitmateriaal was voorzien...

Omdat het vorige keer zo vlot ging, dat herbekleden, leek het me gek om een nieuw relaxje te kopen. Het bleek bovendien niet zo evident om bij de nieuwe exemplaren het gewenste systeem te vinden: ééntje waarvan rugleuning en voetensteun apart van elkaar instelbaar zijn, met hendeltjes. Een paar maand geleden vond ik op een tweedehandssite een geschikt exemplaar. Ik telde 3 euro neer. Bekleding erg versleten, maar systeem erg handig en frame volledig intact. Liv, met haar uitzonderlijke voorliefde voor al wat onder 'zitmateriaal voor baby's' valt, palmde het ding meteen in.

Een relaxje vond ik het uitgelezen project om eens aan één van de 'schatten' in mijn stofkast te raken. Sommige stofjes vind ik zo leuk dat het zonde is om ze aan kinderkleding op te offeren: na een maand zijn die dingen dan alweer te klein. Een relaxstoeltje staat wel een hele tijd in de huiskamer, dus hiervoor durfde ik 'mijn stofje' van de stapel halen. Ik kocht het zo'n anderhalf jaar geleden bij Sew Mama Sew en vind het nog steeds prachtig.

Een voor-en-na waar ik best trots op ben dus, nu ziet het stoeltje er zo uit:

Ik had nog net genoeg stof over om ook Liv in stijl te laten zitten. Haar kringwinkelzitsel, waarmee ze van de salontafel haar persoonlijke multifunctionele 'desk' maakt, kreeg over zijn afgeleefde plastieken hoes...

... een nieuw en assorti kleedje.

Met onderaan het zitvlak een rits, dus afneembaar en wasbaar. (Als ik hem er echt nog afgehaald krijg, want hij past mooi maar zit wel erg strak rond zit- en rugvlak...)

Liv merkte de metamorfose meteen, toen ze thuis kwam van de kribbe. Plukte er met twee vingers een stofje af. Liep er eens rond, om de (effen bruine) achterkant te inspecteren. Aaide met een handje over de rugleuning. Lachte.

En ging er toen met twee zandsandalen bovenop staan.

Vuile was

Dit bericht bestaat uit drie delen. 'De Vuile Was', 'Een Naaitip' en 'Een Cultuurtip'. U kunt er naar believen eentje overslaan. 't Is maar dat u het weet.

DEEL 1: De Vuile Was

De vuile was van een ander buiten hangen is not done, ik weet dat. Hoogst onbeleefd is het. En toch doe ik het. De persoon in kwestie heeft er immers zelf om gevraagd.

Collega Marc verbouwt zijn bad- en slaapkamer, had een goed idee en vroeg mijn medewerking. Wie is er nu tegen goede ideeën? Ergens op de plannen staat een kast met diepe lades, die de plaats voor vuil wasgoed worden. Dat is op zich al een goed idee. Veel aangenamer dan een wasmand ergens in een hoek, want wasmanden zijn per definitie lelijk en bovendien stofrapers. Netjes in een lade, dat leek me dus al wel wat. Bovendien is het de bedoeling om in die lades vier haakjes te voorzien, met daaraan een telkens linnenzak met handvaten. Zak vol, hop naar de wasmachine. Handig, niet?

Zo'n zak, dat is 'niet meer dan een balk maar dan in stof' dat is 'toch maar een uurtje werk'. Dacht ik. Mooi niet! Want hoe werk je dat nu mooi af, een balk in stof? Engelse naden? Toch even puzzelen hoe dat op de hoeken moet...

Het oorspronkelijk plan om oogjes in de zak te hameren, en voor de handvaten gewoon een verstevigd gat te maken. Bleek ook geen goed idee toen ik de afmetingen van de lades kreeg. Ik ben verre van een wetenschapper (in tegenstelling tot de eega van collega Marc). In wetenschappen was ik eigenlijk steeds een dikke nul. Maar een vage herinnering over de wetten van de zwaartekracht en een kleine proefopstelling leerden me dat zo'n volle waszak toch niet zo licht is. En dat de trekkracht aan zo'n verstevigd gat toch wel eens tot scheuren zou kunnen leiden. 'Echte' handvaten dan maar, met elkaar verbonden over de bodem van de zak, voor de stevigheid. Handvaten die bovendien netjes naar beneden moeten blijven hangen, zodat de lades nog vlot open en dicht kunnen.

Ik heb dus wel eventjes gepuzzeld op het hoe en wat. Vervolgens ook nog even op de uitvoering. Zak 1 gaat nu de testfase in! Waarbij collega Marc en zijn eega een vragenlijst onder de neus zullen geduwd krijgen. 'Moeten de randen verstevigd?' 'Zijn de handvaten te groot/te klein?' 'Moeten de oogjes meer op de hoeken?' 'Moet er een verstevigde bodem in de zakken?'

Collega Marc stelde me een schijnbaar eenvoudig vraag, maar is met mij nog niet klaar wat dit taakje betreft, oh neen! Zak 2 gaat pas in productie wanneer hij alle mogelijke functies en situaties heeft onderzocht.

DEEL 2: Een cultuurtip

Nu we toch bezig zijn 'Het Leven Van Collega Marc' op het internet te gooien. Naast verbouwen (en mijn collega zijn) heeft hij nog een andere aardige bezigheid. Samen met zijn vrouw, schrijver Fons Montevirgenes en regisseur Theo Hijzen vormen ze 'Cie Parallax', het kleinste theatergezelschap van Mechelen. Klein maar dapper, dat wel, want met hun (zelfgeschreven!) stuk 'Connecting People' zijn ze geselecteerd voor de eindronde van het Landjuweelfestival.

Op 31 oktober en 1 november hernemen ze voor die gelegenheid het stuk in Mechelen, en op 3 november kan de cultuurminner in u hen aan het werk zien op het festival zelf in Gent. Gaat dat zien, gaat dat zien!

DEEL 3: Een naaitip

De vraag van collega Marc bracht me dus ook bij de productie van een stel naar-beneden-hangende-handvaten. En daar heb je van die metalen ringen voor nodig.

Probleem: geen naai- of fourniturenwinkel op wandelafstand. En geen plaats om mezelf tussen de zitbank en het stuur van de auto te wurmen. Dan maar naar mijn natuurlijke habitat: de doe-het-zelf-zaak. Tijdens mijn opleiding heb ik daar ettelijke keren rondgedwaald, op zoek naar 'iets wat eigenlijk niet bestaat maar wel als onderdeel van iets anders, om vakkundig af te breken en om te vormen'. Zo ook deze keer.

Ik dacht aan rondellen (is dat correct Nederlands? Geen idee.) Rondellen voldoen vrij goed aan de omschrijving 'een metalen ring'. Maar ik vond er geen in een geschikte maat. Toen viel mijn oog op de rol met metalen-ketting-aan-de-meter.

Ik heb het even opgezocht: een beetje handtasring, bruikbaar voor deze handvaten, kost zo'n 30 tot 50 eurocent voor ééntje. Ik kocht 16 schakels ketting, zijnde 45 cm, en betaalde voor dat geheel € 0,70. Waarbij ik de uiterst vriendelijke Dimi-van-de-doe-het-zelfzaak zijn brute kracht liet demonstreren door 8 van die schakels voor me stuk te knijpen met een tang. Zodat ik er 8 overhield. Bovendien zijn die ringen, anders dan 'echte' handtasringen, gelast. Een stuk steviger dus, wat wel mag voor dit project. Te onthouden!

Borsten...

Welkom mannelijke lezer! Uw aandacht werd vast en zeker getrokken door de titel van dit bericht. Laat ik er dus meteen de ondertitel aan toevoegen:

'... en hoe ze zo goed mogelijk bedekken'.

Vaarwel, mannelijke lezer! Ik laat u weten wanneer ik nog eens iets schrijf dat u kan boeien.

Liv kreeg borstvoeding tot ze 8 maand oud was en voor broer of zus plannen we hetzelfde. Ik vond het vorige keer niet evident om praktische én mooie kledij te vinden die zich leent voor die activiteit. Als ik toen bekeek wat er op de markt was, kwam ik er met de samenvatting 'lomp, onelegant, te veel lagen stof, te omslachtig systeem' of 'heel erg gewoontjes'. Intussen vind je in deze winkel een gevarieerd aanbod, dus daar passeer ik zeker nog eens binnenkort! Maar die winkel was net in jaarlijks verlof toen ik mijn ziekenhuistas maakte. En die ziekenhuistas was, dacht ik, nogal dringend.

Zelf aan de slag dus! Ik ben in het bezit van één borstvoedingsshirt waarvan ik het systeem 'in Liv haar tijd' wel handig vond. Gewoon een streep stof net onder je borsten, waarin discreet twee openingen verwerkt zijn. Geen gedoe met openklikken, naar de zijkant schuiven, verschillende lagen stof na afloop op de juiste manier op elkaar schikken, halfblote buiken die eigenlijk nog niet toonbaar zijn voor het grote publiek, ... Neen: gewoon die streep stof een eindje omhoog schuiven en je bent vertrokken. Wat wel jammer was: dat shirt had niet bepaald een frisse kleur, en nogal een oma-halsopening. Het was handig, maar zag er nogal pyjama uit. Maar het systeem bleek erg makkelijk na te maken, hoera!

Ik vrees dat het percentage borstvoedenden onder u relatief klein is, maar ik sta hierbij toch graag ten dienste van deze minderheid. Hieronder stap voor stap: een eenvoudig en goedkoop borstvoedingsshirt. Werktijd: nog geen uur, echt waar.

Voorafgaande noot aan de potentiële maker:

- Ik had toevallig de overlockmachine van Omabetty in bruikleen. Bleek erg handig voor deze job. Maar ik veronderstel dat het ook prima te klaren is met de stretchsteek op je naaimachine. Overal waar ik 'zet vast met een stretchsteek' schrijf kan dat dus nog makkelijker met een overlocker.

- Ik koos toevallig voor een kleur die ik helemaal niet mooi vind en die me ook niet staat. Vraag me niet waarom. Het shirt op de foto's heeft dus een vreemde rodekoolkleur. Maar het gaat ook met mooie kleuren.

- Op de eindfoto lijkt het of het geheel een beetje 'trekt'. Dat kan kloppen: er zitten nog een aantal kilo's buikbewoner in de weg om het geheel wat netjes te laten 'vallen'. Die verdwijnen nog. Daar wordt aan gewerkt.

Hier gaan we.

- Koop een t-shirt. Afhankelijk van het moment (net na de bevalling of een aantal weken/kilo's later) kan je voor je 'normale maat' gaan of voor een maatje groter.

- Trek het aan, en duid met twee speldjes aan waar de streep moet komen: net onder je borsten:

- Knip een strook ribtricot. Als breedte neem je twee cm meer dan de breedte van je shirt. Als hoogte neem je 11 cm. (Ik kocht een stuk rekbare tailleband bij Pauli in Leuven, dat werkte prima.)

- Strijk de strook dubbel. Leg de geknipte kanten tegen de 'onder-je-borsten-speldjes'. Steek twee speldjes op de zijnaden: telkens een 2 cm boven en onder de strook:

- Draai het shirt binnenstebuiten en torn de zijnaden los in de zone tussen die speldjes:

- Trek een lijn over de hele voorkant van je t-shirt, ter hoogte van de onder-je-borsten-speldjes. Knip de het voorpand van je shirt in twee langs die lijn:

- Leg de dichtgestreken strook ondersteboven op je shirt, met de geknipte kanten exact tegen de bovenste kniplijn. Zet vast met een stretchsteek.

- Knip een stuk elastiek ter breedte van je t-shirt. Draai je shirt binnenstebuiten, en zet dat stuk elastiek vast op de snijlijn aan de onderste helft van je shirt. Let er op dat je de elastiek niet opspant tijdens het stikken. Ik gebruikte gewone 'onderbroekenelastiek' (zwart was beter geweest maar hij is toch niet zichtbaar). In mijn oorspronkelijk shirt hebben ze er een soort doorschijnend plastic lint voor gebruikt, een beetje zoals die doorschijnende BH-bandjes maar dan elastischer. Geen idee waar je dat kan vinden.

- Draai je shirt weer goed, en strijk de naad bovenaan de strook plat:

- Draai het shirt dan terug binnenstebuiten. Leg de rand met de elastiek op de rand met de strook. Duid met speldjes aan waar de openingen komen: in het midden zit een 'vast stukje' van zo'n 5 cm, links en rechts daarvan een opening van ongeveer 9 cm. De hoeveelheid vast te zetten stof links en rechts van die openingen is afhankelijk van de breedte van je shirt.

- Zet de vast te maken delen tussen de speldjes vast met een gewone rechte steek. Je stikt hierbij op de elastiek en op de stretchsteek van de strook (dus op de naadtoeslag). Zo zitten beide delen van het shirt weer aan elkaar, net naast de naad waarmee je de strook aan het t-shirt hebt gezet.

- Knip het overtollige stukje strook, en eventueel overtollige elastiek weg:

Herstel de zijnaad met een stretchsteek:

Strijk de zijnaden een beetje open, et voila, klaar!

Klaskussen

Het wemelt van de 'eersteschooldagberichten' en ik mag ook meedoen. 't Gaat niet over Liv, welnee. Het kind heeft een sterk ontwikkelde fijne motoriek, dus ik ga haar hier zeker niet als 'achter' omschrijven. Maar met haar vocabulaire van welgeteld vier duidelijke woorden zou ze op de kleuterschool weinig kunnen gaan doen. Ze heeft trouwens net haar vriendinnetje Lune teruggevonden in de peutergroep, en 't is naar 't schijnt grote liefde. Dus ik laat de juffrouwen met plezier nog een jaartje giechelend hand in hand door de kribbe lopen voor ze de schoolmallemolen voorgeschoteld krijgen.

Livs nichtje Rhode beleefde vandaag wel haar 'grote (halve) dag'. Ze kreeg al een symbooltje toegewezen (een ballon), en instructies voor de eerste dag. Mee te brengen: 'een schoendoos met reservekleren en een kussen met de naam van de kleuter'.

Dat laatste was een jobke voor Tante Riet. Een stukje appliceren...

... en achteraan een rits volgens het ritszakje-met-flapjes-systeem, zodat de hoes er af kan. Want op een kussen in de kleuterklas belandt denk ik wel eens een verfhandje. Of een moddervoet, of zandbillen. Zodat het kussen al heel snel voer voor de wasmachine wordt.

Het 'trekding' van de rits zit onder één van die flapjes verstopt. Stel dat ze bij juf Katrien op van die mooie geschilderde houten kubussen zitten, ofzo. Dan willen we die toch niet krassen?

Rhode was blij met haar kussen. Al was ze bang dat de ballon zou wegvliegen. En het kind had een punt: hoe kon ik nu die duim vergeten? Het kussen mocht wel niet mee naar school. Het moest thuis blijven. Straks eens bellen hoe het is geweest. En of ik nog een tweede kussen moet maken, voor in de klas...