Laptops en Ware Liefde

Altijd leuk als je wederhelft niet lacht met je hobby. Maar integendeel zijn appreciatie toont door dankbaar van je diensten gebruik te maken.

Of ik een hoes voor zijn laptop kon maken. Gewoon, twee lappen stof tegen elkaar, zodat de laptop krasvrij mee in de rugzak kan, op de trein.

Ware liefde, daarbij paste van zijn kant al eens een beetje uitsloverij. Dus er konden toch minstens een voering, paspel en een rekbaar boordje vanaf, niet?

Verwendoos

Verwacht u binnen afzienbare tijd een nieuwe spruit? Dan heb ik een kleine tip voor u. Maak uzelve als de wiedeweerga lid van een naaiclubje. Wacht vervolgens geduldig af. Want op een avond staat ze misschien ook aan uw deur.

De Doos.

In mijn geval was De Doos vergezeld van acht sympathieke dames van Het Leuvens Stiksel die hier in alle gezelligheid hun avond wensten te spenderen. De Doos is prachtig gestoffeerd door Kir en is op zich al een vinkje minder op mijn doelijst: nu hoef ik enkel Liv nog te voorzien van een recipiënt voor haar babyherinneringen. Want deze Zannedoos is helemaal wat ik in gedachten had. Ze past zelfs bij de vlagjes die boven haar wieg hangen. Die stoffenvoorkeur onthield Kir goed van ons gezamenlijk bezoek aan Le Chien Vert.

En dan ging het deksel van De Doos en ontdekte ik een schat aan zelfgemaaksels!

Te beginnen met: een 'Kneun'! Ook Kathleen wist nog hoe mooi ik dat herfststofje vind. Liv is fan, ze noemt het een 'uil' en denkt dat het een slab is, want ze probeert de armen/oren/antennes de hele tijd rond haar hals te knopen.

Girl On The Moon voorzag ons van een stijlvolle manier om een baby- en een peuterbedje warm te maken: kersepitkussenhondjes! (Onthou dat woord, het kan je ooit nog veel punten opleveren bij Scrabble.)

Ik vond in De Doos ook een aanvulling voor de garderobe van beide broedsels. Liv showt hier voor u de ideale combinatie tussen 'vrouwelijk en comfortabel', want Lila gaf het woord 'broekrok' een nieuwe dimensie. Het zit als gegoten!

Zanne krijgt de eer om vanaf nu een originele Tillebelle-overgooier tot haar persoonlijke collectie te mogen rekenen. Die warempel prima past bij de lila streepjeskousenbroek die ik haar kocht en die bij geen enkel kledingstuk uit Zannes assortiment bleek te horen. Wat me een mail naar de Flair-miskooprubriek bespaart. Dus je kan je voorstellen hoe dankbaar ik Kathleen ben.

Ester van Bag of Joe haakte schattige pantoffeltjes voor aan die kousenbroekvoetjes.

En voor Liv elfenschoenen. Als iemand in huis het durft hebben over 'bel eens naar...' krijg je als repliek een enthousiast 'bel! bel! bel!' en gaat ze meteen haar belletjessloffen zoeken.

Eloleo leerde u allen een tijdje geleden de knoddigste manier om een bolletje babyvet in te pakken. Ze bespaarde mij het denkwerk over haar naar eigen zeggen ingewikkelde tutorial, want ze voorzag ons van vier bloomers. (Twee, maar omkeerbare spullen tellen dubbel.)

Bollieboom is het geesteskind van de derde Kathleen die het stiksel rijk is. Kathleen stopte een reeks van haar prachtige wenskaarten in De Doos, veel te mooi om te versturen.

Annelies beschikt denk ik over een geweldige collectie lintjes. Zanne kreeg van elke soort een eindje. Verwerkt in een labeldoekje weliswaar.

Tjorven weet wat van pas komt in een 'huishouden-baby-incl.' en maakte een spuugdoek en een slabje. U gedemonstreerd door het-individu-dat-er-van-overtuigd-is-dat-elk-cadeautje-voor haar-is-bedoeld.

Voor het cadeautje van Mararangi was dat ook effectief het geval: Liv kreeg een potloodrol. Alweer een vinkje op mijn doelijst. En zoals verwacht een groot succes. Na slowfood nu ook slowdrawing. Dat gaat als volgt. Neem een potlood uit de rol. Teken één lijntje. Stop het potlood terug in de rol, met de nodige precisie. Doe eindeloos lang over het kiezen van een volgend potlood. Trek daarmee één lijntje. Enzoverder.

Als Zanne de mobiel-leeftijd is ontgroeid maak ik aanslag op de gehaakte-fruit-en-groentenmobiel van Pernel. Ik vind die maaksels van mijn grote haakvoorbeeld zo tof dat ik er ooit broches van ga maken. En aangezien Liv vooral houten koekjes en snoep in haar speelgoedkast heeft zitten, zijn we blij haar eens te kunnen vertellen over gezonde voeding.

De laatste die medewerking verleende aan het geweldige dozenplannetje was Ilse. Ilse weet wat een dame van anderhalf nodig heeft om zich echt een dame te voelen. Gezien er door het huis wordt getrippeld met alles wat maar enigszins op een handtas lijkt...

... was een tas met een 'Poe' een superidee.

Zanne en Liv danken u allen zeer!

De enige moeite die me dit heeft gekost is een hele dag foto's maken, omdat de cadeautjes zo talrijk waren.

En bevallen, maar dat was een makkie.

Gezondigd

Ik sloot met Omabetty een prima deal.

Zij kocht zich een coverlockmachine. Ik kreeg haar oude overlock. Mijn enige aandeel in de overeenkomst was het leveren van proefkonijnen voor haar tricotprobeersels. Met plezier...

Het bezit van een overlockmachine, zelfs al is het een oud en eenvoudig model, stelt me in staat om in een mum van tijd een Livrokje in elkaar te stoppen. Met dank aan Mama Polkadot voor de tip. Strook stof op stofbreedte, overlocken, fronsen tot taillebreedte, dichtmaken, biaslintje onderaan, met de overlock een tricotband bovenaan, doorstikken, klaar.

Bij het opruimen van mijn materiaal ontdekte ik: nog een klein strookje tricotband, nog 20 cm stof, dat is... oh neen. Zeg dat het niet waar is!

Vroege volgers van mijn blog weten misschien nog dat ik ooit heb gezworen om mijn kinderen nooit assorti te kleden. En dat was nog voor ik wist dat ik twee dochters zou hebben.

Maar dit was een geval van overmacht. Er is toch werkelijk niemand die kan weerstaan aan de gedachte aan een ieniemienie appeltjesrokje, zelfs al bestaat er al één voor grote zus? Dus maakte ik, nog eens op één-twee-drie, een miniversie voor Zanne. Met plooitjes in plaats van fronsjes, om mijn geweten een klein beetje te sussen.

En nu zweer ik plechtig dat je mijn dochters nooit zal betrappen terwijl ze het rokje allebei tegelijk aanhebben. Maar zoals u merkt, principes bestaan bij Riet enkel om er naar hartenlust tegen te zondigen.

(Stof: Vermiljoenshop)

Monoloog

22 november 2010 zal officieel de geschiedenisboeken in gaan als 'de dag dat Liv besliste dat ze kon praten'.

Tot nu toe zei ze niets. Correctie. Ze zei een woord of 20, maar zonder verband, met wisselende uitspraak en vooral: enkel wanneer ze er zelf zin in had. Het commando 'zeg eens ...' leidde steevast tot een ietwat dwaze blik. Die, als je beter keek, eerder 'ik vertik het, hà' wilde zeggen.

Tot 22 november dus.

Liv kwam thuis van de kribbe.

Ik zei: "dag".

Liv zei: "Hem mu sjoe fie bui kou."

Vrij vertaald heeft ze het in deze uiteenzetting over het feit dat het gebruik van een helm, een muts en handschoenen onontbeerlijk zijn wanneer men zich in dergelijke barre temperaturen buiten op de fiets wil wagen.

Sindsdien 'praat' ze. Ze heeft door dat dat vrij praktisch is. Vannacht om 5u, toen ze zichzelf weer eens had blootgewoeld, hoorden we in plaats van woordeloos gehuil "Wawe Wawe Wawe". En ik kon het niet laten daarmee te moeten lachen. Het was meteen duidelijk dat vake mocht opstaan. (Eerlijkheidshalve moet ik er bij vertellen dat ze hoogstwaarschijnlijk Wawe riep, omdat het meestal Wawe is die 's nachts het eerst toegeeft in het neen-ik-blijf-liggen-dan-staat-de-ander-wel-op-spelletje.)

Vandaag maakte ik dus maar een dekbedovertrekje.

Met veel liefde, met alle romantische Tildastofjes uit mijn voorraad en met brede flappen aan de zijkant om Liv extra goed in te stoppen.

Ik zou niet willen dat ze door de kou enkel de boze woorden uit haar prille woordenschat gaat dromen.

Klavertjes voor een kindje van ver

De hoogmis van de huislijkheid.

Twee kindjes in hun bedje: een duodutje dat lang genoeg duurt om een heel rokje te maken. Een stolplooirokje volgens dit recept, maar met blinde rits op deze wijze.

In een Vermiljoenstofje dat Carla heet en dat mooier is dan de naam doet vermoeden. (Waarbij ik geen enkele Carla wil beledigen maar ik vind die naam nogal oud voor wit-met-blauwe-bolle-en-roze-klavertjes.)

Een rokje dat aardig lukt.

Een model met een druk leven, dat tussen een paar telefoontjes met haar manager door...

... gewillig plaats neemt op een wild dier en daarbij aandachtig luistert naar de regie-aanwijzingen van haar stylist.

En even later het rokje van de tafel gritst en niet meer af wil geven. Gevolgd door een acute aanval van peuterpuberpijn waarvan ik u het relaas ga besparen.

En intussen zet ook kindje 2 haar keeltje open: een op en top 'dagjemetdekindjes'-gevoel.

Ik ken mensen die veel zouden geven voor dat gevoel. E&E bijvoorbeeld, wachten al jaren op hun kindje-van-ver. Ik liet al eens een wachtpopje maken. Dat popje is intussen niet meer geslachtsloos: E&E zijn mama en papa van een pracht van een dochter, Mitte Arsema, een paar maand jonger dan Liv. En al klinkt 'kindje-van-ver' nog zo sprookjesachtig, we willen met z'n allen al veel te lang dat Mitte Arsema ook een 'kindje-van-dichtbij' wordt. Maar in dat proces zitten helaas nog meer rimpels en plooien dan in dit rokje...

Een rokje voor Mitte Arsema dus. Omdat haar mama verjaart. Een rokje in een kleurtje waar ze vast geweldig mee zal staan. Met roze klavertjes, want haar ouders kunnen wel wat geluk gebruiken. Ik schat dat het haar ergens in de lente zal passen. En dan is ze vast en zeker daar-waar-het-rokje-wacht!

Het hek is van de rokjesdam...

... maar eerst nemen we u in dit verhaaltje mee naar De Tijd Van Toen.

En met 'Toen' bedoel ik écht toen. Niet 'Toen De Dieren Nog Spraken', die toen nu ook weer niet. We gaan terug naar 'Toen Pompeuze Rokken In Waren En Dikke Konten Een Teken Van Welvaart'.

Ik zag her en der rokjes opduiken, gemaakt door bloggende dochtermoeders. Vooral hier en hier staken geplooide en gefronste pronkstukjes mijn ogen uit. De conclusie van dit verhaal zal bewijzen dat ik er goed aan deed te beginnen met een proefrokje. Zo'n rokje wordt overal afgedaan als 'piezofkeek'. Maar aangezien ik me tot nu toe enkel aan simpele babykleedjes waagde, waren er toch een aantal technieken die ik eerst eens wilde testen.

Ik baseerde me op Griets stolplooirokjespatroon, dus een rokje met verstelbare elastiek. Maar ik ging voor een fronsrokje met blinde rits en voering. Van die laatste combinatie (blinde rits én voering) vond ik nergens een tutorial. Dus ik zong alweer mijn mantra: 'kijk gewoon heel goed naar iets dat al bestaat en doe het na'. Liv kreeg gelukkig pas een erg leuk rokje cadeau waar een voering én een blinde rits in zit. Ik tuurde een paar uur naar dat ding (het is te mooi om uit elkaar te knippen) en besloot dat ik dacht dat ik het kon.

En ik kon het. Echt, volgens mij voerde ik de juiste handelingen uit.

(Aangezien het een proefrokje betreft, hebben we het niet over het feit dat ik voor gordijnenstof koos. Wat vrij dik is en dus heel bol gaat staan als je het fronst.)

(We negeren ook de lapsus dat ik voor de voering hetzelfde gordijnenstof koos. Omdat geen enkele dunne stof uit mijn assortiment leek te passen onder die vreemde mosterdkleur. Wat maakt dat de rok nog veel boller ging staan.)

(En gezien het een proefrok is moet ik gedacht hebben 'we doen eens zot'. En zette ik er onderaan een strook aan vast van één of ander barok bloemetjesstof. Waarvan ik in een vlaag van zinsverbijstering besliste dat het perfect bij het geheel paste.)

Het resultaat van deze weloverwogen keuzes is een rokje dat correct in elkaar steekt. Maar zo ongelooflijk poft dat Liv er zonder verdere auditie mee zou worden aangeworven bij het Koninklijk Ballet. Haar wasluier eronder, en het feit dat het ding een tikkie te kort is, accentueren op gracieuze wijze de enorme omvang van haar achterwerk, zeker als ze voorover buigt. Iets wat een peuter van 20 maanden weleens wil doen.

Dames en heren, ik begin aan een hele collectie rokjes. En ik beloof dat het resultaat daarvan minder lachwekkend zal zijn dan dit exemplaar:

Schoenmaker, blijf bij je leest

Een ukkie aan de borst geeft je veel tijd om plannen te maken. De zotste patronen passeerden al in mijn hoofd, ik moet alleen nog even tijd vinden om ze uit te tekenen. Maar op dit moment heeft ons gezin nood aan doordacht timemanagement en laten we al die wilde plannen nog even voor wat ze zijn. Na twee dagen antirefluxmedicatie brak het langverwachte moment aan: Zanne viel na haar middaghap in slaap en bleef slapen. Hoera! Stikmachinetijd!

Met een babybezoek op de planning kon ik niet snel genoeg aan een kraamcadeautje beginnen. Neles zoontje Kas is een maand jonger dan Liv. En ook nu waren we rond dezelfde tijd uitgerekend: twee weken na Zanne werd Neles dochtertje Sam geboren.

Geen tijd om na te denken wat voor origineels ik kon verzinnen, het werd een geval van 'schoenmaker, blijf bij je leest'. Of 'kleermaker, blijf bij je patroon': alweer een wikkeljurkje.

Deze keer in appeltjesstof van bij Vermiljoen, met een 'sterappel' als versiering. Het patroon zit me intussen zo in de vingers dat ik er exact 1u45 voor nodig heb. En die 1u45 werden me gegund, dankjewel Zanne.

Goedgemutst

Lang geleden, nietwaar? Bijna een maand om precies te zijn.

Huilbabypraatjes, dat leek me nu niet het interessantste om over te bloggen. Wegens triviaal, tenzij je er middenin zit. En ook wegens: hopelijk snel over. Want al kan Zanne heel lief lachen...

... doorgaans tref je haar nog steeds zo:

(En een bad is helaas geen noodzaak om haar te doen huilen, het probleem heet eigenlijk 'reflux en krampen'.)

Heel zelden is dit de toestand...

... maar dan meestal met ondergrond 'vake of moeke' en niet haar bedje.

Zannes eerste levensweken zijn er dus van rondwandelen. Medicijnen met afgrijselijke banaansmaak. Osteopaten, die Zanne 'de uitdaging van het jaar' noemen. Vermoedens van koemelkeiwitallergie waardoor ikzelf verplicht op sojaspullendieet ging. (Ajakkes. Iemand tips?) En nog steeds, van een opmerkelijk luid stemgeluid.

Van buikbewoner naar draagdoekbewoner dus, met dank aan iedereen die me de voorbije week van alle types draagdoeken voorzag! Ik had al een tricot slen en een ergobabycarrier, kreeg van de moeke-van-Ferre-en-Stien intussen een Mei Tai, en leende een Zsazsa van Mie. Ik lijk wel een verzamelaar.

Maar we blijven goedgemutst. Want uitgerust: 's nachts slaapt Zanne (meestal) door. Ook goedgemutst: Liv:

(Flauw, nietwaar?) Het enige naaisel dat de voorbije maand het label 'van mijn hand' krijgt is een fietsmuts voor Liv. Liv fietst gehelmd. (Of beter, ze wordt gefietst.) In de winter is dat koud aan de oren. Dus begaf ik me richting Omabetty. Stopte Liv in bed. Legde het Zanne in de liefhebbende armen van haar oma. En zette me achter Omabetty's gloednieuwe speelgoed. Nog nooit zo'n ingewikkelde draadinrijgtoestanden gezien, maar eens ingeregen maak je in no time een onder-de-fietshelmmuts als deze:

Voor u deze keer niet geshowd door een lachende Liv, maar met een 'ik bekijk alles en iedereen uit de hoogte'-blik. Dat, en groot theater als ze haar zin niet krijgt, zijn Livs specialiteiten de laatste tijd. Gelukkig zijn enkel haar moeke en vake hiervan het slachtoffer. Wij krijgen wel eens een stamp of een duw. Voor Zanne houdt ze het gelukkig op 'aaaai'. Of op 'dikke kus':

De pinnemuts op de eerste foto is trouwens niet van mijn hand, maar van Whoost. Liv verkiest (terecht) dit exemplaar. Wegens eenden op de binnenkant.