Maat 68

Of mijn standaard kraamcadeaubabyjasje maat 68 algemeen afgeefbaar is? Het vergt, in sommige gevallen, wat rekenwerk en inschattingsvermogen wat betreft babymaten. Een kind dat in de zomer geboren wordt, kan in de winter in een maatje 68. Dus dat geeft me een half jaar de tijd om op babybezoek te gaan. Een winterbaby past er in in de zomer. Dus dan voer ik best met tricot in plaats van met pels. En voor 'tussenseizoenen' ga ik voor sweatstof of voor spons. Als er op het kaartje staat dat Mister/Miss Pasgeboren een vlotte vier kg weegt, of net een pluimpje is en in poppenkleedjes past, schat ik zo correct mogelijk in wanneer het een 68-er wordt.

Vandaag gingen wij naar Menno. Ik ben erg fan van de naam van dat kereltje. Dat klinkt stoer en toch niet kortaf, en het is een soort van 'loper', ik heb de test al eens gedaan: er zijn erg veel namen die bij Menno passen.

Hopelijk past hij ook in dit vestje.

Ik koos olifanten en gokte, vrij correct, op spons. In elk exemplaar zit een stukje glimlach, telkens een ander hoekje waar ik fier op ben. Bij dit jasje lukte de aansluiting van de twee eindjes paspel erg mooi: met de scheiding gelijk met de zijnaad.

Voor grote broer Poppe maakte ik mijn allereerste potloodrol. Ofte 'stiftrol'.

Liv kreeg er eentje van een Stikselgenoot, bij Zannes geboorte, en die halen we dagelijks uit de kast. Als sluiting gebruikte ik een stukje 'cable manager' ofte dubbelzijdige velcro. Misschien minder vrolijk dan een lintje of een knoop, maar wel erg makkelijk voor een tweejarige. Want met een tweede baby in huis, heb je af en toe net dat hand te kort om te doen wat die oudste je met aandrang vraagt. Bijvoorbeeld: doemijnpotloodrolisooooooooopen!'

Ik besefte pas op het eind dat ik rood en oranje van stoelendans liet doen.

Maar zo'n zakje stiften volgt toch al niet de kleuren van de regenboog. Ik ben voor Poppe en Menno een 'achtertante', er komt vast wel eens een familiefeest waarop ik hen het truukje van roggbiv kan leren.

Anna's Jas

De titel van dit bericht had een boekje uit deze reeks kunnen zijn. En dan was Liv er gegarandeerd fan van geweest. Ze stond te popelen om deze week op kraambezoek te vertrekken want 'de baby is Anna'.

Ik vertelde het al bij het tonen van de bavianenjas: eens het patroontje op punt stond, ging het in 'massaproductie' voor menige verseling. Er rolden er al een viertal van de band. Ik ga die niet allemaal tonen, zou wat saai worden. Maar zo af en toe eentje kan er nog wel in, niet?

Intussen paste ik mijn patroon aan: de kap is nu groot genoeg voor een babyhoofd maat 68. Verder is het recept nog steeds: katoen met iets zachtst tegen, en paspel waar die twee elkaar raken. Het katoentje is hier een Vermiljoentje, en voor de 'pluis' verknipte ik een dekentje.

Ik moet toegeven dat ik wel vatbaar ben voor enig 'kawaii'. Ik kan lyrisch worden van die kleine schoentjes tussen onze grote exemplaren, van minisokken in de was, van kleine jasjes aan de kapstok. Zeg nu zelf, als dit het zicht is aan de kapstok...

... en dit is de kap die daar bij hoort...

... dan krijg je toch meteen zin om daar zelf in te duiken?

Jurk voor stoere meisjes en kleine verzamelaars: nieuw patroon!

Al bij de lancering van de VanKatoenPeuterjurk, beloofde ik een grotere versie. 'Kleuterjurk', noemde ik dat meestal. Ik heb er zelf eentje, intussen, een kleuter. Maar dat gaf me nog niet de waarheid in pacht wat betreft het maatbereik van dat soort minimensen. Een klein marktonderzoek dan maar.

Boeiend! Ik leerde twee dingen:
- Er bestaan echt uit de kluiten gewassen kleuters. De grootste die ik vond, neigde al naar maat 128.
- Er bestaan ook moeders die hun dochters al met een boekentas vol sommen en letters schoolwaarts sturen, maar toch nog interesse hebben in deze jurk!

Conclusies:
- Tot maat 128 zou het worden.
- 'Kleuterjurk' was niet echt de beste benaming voor een kledingstuk dat binnenkort ook rondwandelt op lagere scholen.

Dus ik presenteer u, toch niet zonder enige trots: vanaf vandaag in de VanKatoenWebshop: het patroon van de 'Jurk voor stoere meisjes en kleine verzamelaars'.

Een A-lijntje dat de wintertoets prima doorstaat, omdat het volledig gevoerd is. Voor de achterkant hebt u de keuze tussen de 'sluiting met kontflap', net zoals in de peuterversie, en een eenvoudiger uitvoering met een split op de rug en een knoopje.

Het jurkje is wat smaller en eleganter gemaakt dan de brede peuterversie. Kleine verzamelaars die de kleuterleeftijd hebben bereikt, gaan die gigantische zak misschien wel echt gebruiken voor een voorraad schatten. Dus in deze versie is het zakdeel volledig gevoerd. Mijn beide modellen hadden trouwens geen instructies nodig wat het showen van die zak betreft: twee paar handjes verdwenen onmiddellijk in het jurkje.

Voor de stofjes voor deze 'showmodellen' passeerde ik bij drie stoffenwinkels in ons sponsorarsenaal. Pauli voorzag me van effen stoffen, bij Koekepeertje kocht ik de vogelstof, en de kikkerprinsen komen van bij Vermiljoen.

Stien (6) en Kaat (4) vervulden hun modellentaak trouwens op vrolijke wijze. Ik stond bij hun mama in het krijt. Want na een continue adviesstroom over het kleuterleven, vulde zij ook Livs kleerkast met een garderobe die ze op 1 winter hoogstwaarschijnlijk niet gedragen krijgt. Ik kan bovendien blindelings iets uit de kast vissen, het is altijd 'mijn smaak'. Dus ik voorzag beide kleerkastvullers van een outfit. Een prima decor voor een fotosessie kreeg ik er gratis bij: mams en paps-de-aannemer verbouwden op meesterlijke wijze een oude hoeve. Met in de ruime ex-stal-nu-woonkamer: een mooie grijze betonvloer en een witte muur. Maar dat plan ging niet door, beslisten Stien en Kaat...

We kwamen tot een tweetal bruikbare foto's...

... getrokken met op de achtergrond een vrij continu en volhardend 'mogen-we-nu-met-gekke-bekken-op-de-foto-concert'.

En toen lieten we de dames 'los' en werden de jurken danig op de proef gesteld wat betreft stoere-meiden-proofheid. Het verdict? Het kan allemaal:

Rennen...

een dansje placeren...

of enige acrobatische toeren aan de rand van een mooie biotuin.

Shopwaarts dus, is de boodschap! Voor iedereen met dochters/nichtjes/buurmeisjes/... die ergens tussen maat 104 en 128 zweven, en een jurk nodig hebben om te verzamelen, in te ravotten, of gewoon beeldig op de foto te staan met hun nieuwjaarsbrief.

En niet alleen in onze shop kan je terecht! Ter gelegenheid van deze lancering, organiseert Annamarieke een Sinterklaasactie. Voor elk stofje dat je er koopt, tot en met 5 december, gaat er 10% van de opbrengst naar Van Katoen. Geef bij bestelling de code 'Van Katoen' in en je doet shopgewijs je duit in het zakje!

Diolen en idolen

De herfst van haar leven, zou ik het durven noemen. Ze heeft een leeftijd waarop velen al de winter hebben bereikt, mijn grootmoeder. Maar het lijkt amper nazomer, hoe zij met haar schup door 'den hof' gaat en de hele familie gezwind van 'patatten' voorziet. Een van mijn grote idolen, 'Mema'.

Tuinieren doet ze in een schort met daaronder een jurk. In diolen, dat is gemakkelijk, dat droogt rap en ge moet dat niet strijken. Maar na een tijdje komt er toch ook wat sleet op. Zeker bij wie al eens 'toeren' durft uithalen in de tuin. (Als daar zijn, de tachtig al ruim gepasseerd zijn en toch nog op/in een gft-bak kruipen en eens springen, om die 'goe vol' te krijgen.) En ze heeft het door, Mema: mooie diolen, die horen niet in de vuilbak. Men kan daar namelijk prima mee recykleren.

Dat gaatje in de voorkant (van een distel? Een fruitboomtak?) kreeg een herfstige camouflage.

Ik kreeg de diolen 'voor kleedjes voor haar achtkleindochters' maar die zullen moeten wachten tot ze achttien zijn, ofzo, of tot ik het rokje beu ben.

Kwam prima uit, die gift! We stonden dit weekend op Petit Bazaar met Van Katoen. En de dresscode was rood-met-zwart. Kleuren waar mijn kleerkast niet heel rijk aan was.

Ik heb geen foto meer van het oorspronkelijk werkkleed. De schaar zat er in, zo'n kwartier nadat ik het kreeg. Neepjes zaten al in het achterpand, het kleed was te lang dus ik recupereerde een beleg uit de onderrand. Een rits was niet nodig want diolen rekken: ik kan het rokje zo aantrekken.

Wie het toch helemaal wil zien: u ziet hier het bovenstuk: maak zelf de mentale reconstructie!

Een scholier

Ziehier...

... een scholier.

Met rugzak. Ik hield woord. Dat woord liep niet bepaald van een leien dakje. Mijn taalgebruik tijdens het maakproces was niet voor kinderoren. Ik smeet uit frustratie de rugzak zaterdagnacht in de lappenmand. En mijn grieven op Facebook. Dat hielp. De volgende ochtend vond ik er een waar cheerleaderskoor. Ik bezit duidelijk een supportteam om u tegen te zeggen. Zondagavond was hij af.

Wat was het plan?

De stof lag al lang vast. Olifanten. Zoals die van Zannes jas. Ik vond die jas alleen wel genoeg van het goede. Maar als je tegen Liv zegt 'moeke zal je boterham smeren' en even later schotelt vake er haar eentje voor, dan gaat ze in hongerstaking. 'Een zakje met olifanten', was gezegd. Een zakje met olifanten zou het zijn. En ik changede niets aan het winning team: die blauwe paspel, die deed het hier al wonderwel.

Ik ben op zich een vrij geruste kleutermoeder want ik heb de perfecte hulplijn: een vriendin/kleuterleidster. Ik leerde van grote naamlabels en kapstoklussen, van nauw aansluitende gewatteerde jassen, van wanten ipv handschoenen met vingers. Ik kreeg antwoord op existentiële levensvragen als daar zijn 'hoe geef je een mandarijn mee aan een kleuter'. En ik leerde dat kleutertassen, in het kader van de zelfredzaamheid, best 'rugzak' zijn en 'niet te klein'.

Als basis nam ik de oppervlakte van een voorbeeldrugzak. Maar ik maakte hem wat dieper om aan grootte te winnen. En daarna ging ik voor een hele hoop folliekes. (Geen correct Nederlands, zeker? 'Speciallekes' dan?)

Mijn vorige rugzakje had een vlakke voorkant maar die stof was levendiger. Met deze eenkleurige stof wilde ik dat vlak wat breken, en liefst niet door versiering. Dus maakte ik een buik, met vier welgeplaatste neepjes.

Zo ontstond een voorvakje voor Livs drinkbus. Ik won ooit een stuk strijkvinyl bij Van Marieke. Daarmee bekleedde ik de binnenkant van dat voorvak, tegen drinkbuslekken. Ik vinylde ook de bodemstof van de rugzak, tegen per-vergissing-in-een-plas-neerzetten. De rest van de stof is op voorhand op deze manier behandeld met 'HG-waterdicht'. Ik verwachtte een beetje een chemisch en plastiekerig effect, maar niets van dat: je kan aan de stof niet eens voelen/ruiken/zien dat het water er zo afloopt.

Naast de rits van dat voorvak stopte ik reflecterende paspel. En ik voorzag een haakje. Eigenlijk voor een label met 'ik ga naar de opvang' of 'moeke haalt me op'. Maar toen Liv met het zakje thuiskwam was het haakje al geclaimd. Door 'jufAnnikvandeboererijklas'. Om de boekentas in de juiste kring te doen belanden. Wen er maar aan, moeder, jufs wil is wet vanaf nu...

Aan de binnenkant zit een geplastificeerd vakje voor een naamlabel. En bovenaan, op jufvraag, een grote ophanglus.

Waarom ik dan vloekte? Omdat ik beter haar raad had gevolgd. U ziet hierboven geen rugzak, maar een verstevigde burcht. Nikste vulling, het ding blijft gewoon staan. Volgens mij zelfs als u er bovenop gaat zitten.

Ik verstevigde de rugzak vooraan, achteraan en onderaan met Fast2Fuse. 'Stop dat apart in een voering en plak dat met velcro binnenin de rugzak vast'. Zei zij. Maar ik luisterde niet. Ik moest en zou dat in de voering verwerken. Wel, zulke koppigaards als ondergetekende, die vloeken dan maar een beetje. Want neem maar eens een bocht van 1 cm diameter door een laag of zes stof, twee lagen strijkvinyl, paspel, en wat resten slecht afgeknipte Fast2Fuse (wat u gerust 'het karton der vlieselines' kunt noemen.) Geen makkie. De paspel is dan ook niet overal mooi. En door de strijkvinyl gaat de hoeken aan de onderkant in de bocht een beetje bol staan.

En dan zwijgen we nog over het feit dat ik, aan het eind van de rit, een van de rugriemen omgedraaid bleek te hebben. Maar dat merkte ik zelf pas bij de derde pasbeurt, dus de kans dat Liv tijdens haar kleutercarrière ooit genoeg handwerkinzicht krijgt om me dat kwalijk te nemen, is gelukkig klein.

Ze dartelde naar school, onze kleuter. Op de foto nog heel uitgelaten. In de speelplaatskring van de boerderijklas duidelijk met vlinders in de buik, een beetje stiller, maar nog steeds met brede glimlach. Ze zwaaide. Liep binnen.

Een halve dag later had ze een jeans aan in plaats van het rokje. Tja. Maar het rokje (volgens dit recept, stof ook hiervandaan) paste wel bij de dag. Want in het bos had ze geleerd dat je geen paddenstoelen mag stukmaken want daar wonen kabouters in. Ze had geen fruit gegeten maar wel gedronken. Ze had een symbool mogen kiezen en ging voor de sneeuwman. Vake-de-winterliefhebber zal blij zijn. Verder was ze redelijk uitgeteld. Maar de kribbe? Neu, daar zie je haar niet meer!

Apple Notebooks

Gisteren was Livs allerlaatste 'kribbedag'.

Haar heen-en-weerboekje ligt al opgeborgen sinds ze naar de peutergroep verhuisde. Dat krijgt nu gezelschap van een een astronomische hoeveelheid tekeningen en verfsels. Het lijkt er wel eentje voor elke dag die ze daar sleet. Ze zijn niet gedateerd, maar ze zijn duidelijk chronologisch te leggen op basis van de kleurnauwkeurigheid.

Een akkefietje voor de 'blijvers', dat is de gewoonte op de kribbe. Dus ik had dit in gedachten, vereenvoudigde sterk, en maakte een 'in memoriam voor Steve': zeventien Apple Notebooks.

En voor de begeleidsters drie (helaas niet zo goed gestreken) Oontje-pennenzakken. Met kortere rits, opgelost met 'flapje'.

Met het laatste stuk appelstof. Ik ben het intussen beu gezien, maar het blijft toch onlosmakelijk met Liv verbonden. Het was het eerste wat ik, drie jaar geleden en vrij zwanger, in Amerika bestelde. (Terwijl ik het later gewoon op het stoffenspektakel vond...) Het diende voor Livs wikkeldeken en haar wieglakentjes. Dus we ronden er ook de 'Liv is klein'-periode mee af.

Volgende week school! Ik zet ijverig vinkjes op mijn lijstje:

honderden ingetreken naamlabels (check) warme jas (check) wanten (check) muts (check, dankje Boomie) brooddoos (check) bananendoos (check) appeldoos (check) koekjesdoos (check) drinkbus (check) sneeuwlaarzen (check, aanrader, het aanbod was al beperkt) fluojas (check) reserverkleren (check) schooltasje... Oeps. Maar nu kent u dus mijn bezigheid. En het volgende blogonderwerp. Hopelijk voor maandag.

Mini maatje Mart

Ik kan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat dit het kleinste kledingstuk is dat ik ooit heb gemaakt:

Je ziet dat zo niet op de foto, maar het vestje is maatje 48. Een jasje voor Mart.

Naar voorbeeld van haar geboortekaartje, op mooie en pure wijze ontworpen door haar mama. (Die doet dat ook in opdracht. Kaartjes tekenen. Maar nu, denk ik, even niet.)

Ik heb nog contact met vier studievriendinnen van op de hogeschool. Een van de belangrijkste 'onderhoudscontracten' van die vriendschap, is het feit dat we met z'n vijven mooi verspreid over het jaar verjaren. Dus vijf keer per jaar een reden hebben om elkaar te zien. Komt daar nog eens bij dat we na onze studies allemaal van huisjetuintje deden. En op twee jaar tijd elk 1 à 2 baby's kregen, vier jongens en vier meisjes. Dus gespreksonderwerpen zijn niet moeilijk te vinden.

En we doen nòg beter, deze maand, wat 'overeenkomsten' betreft. Twee dames van het onderonsje slaagden erin om op dezelfde dag te bevallen. Stevige Seppe, die nog een bezoekje verdient, zag het levenslicht op dezelfde dag als kleine Mart, die eigenlijk pas rond Sinterklaas werd verwacht.

Maar ze doet het goed, die Mart! Ze is denk ik het pluimgewicht van mijn geboortekaartjesrij, maar er kwam geen couveuse aan te pas.

Een jasje dus.

Met die giraf. Evenals een geflockt rompertje, bijpassend ienieminiebroekje en sokken maat 13-14. En nu maar groeien, Martje! Die piepkleine kleedjes zijn later gewoon prima garderobe voor je poppen.

Zanne Tomaat en de Hippe Schoenen, een sprookje

Ik ben geen natuurtalent wat fotografie betreft. En kinderfotografie is sowieso al een vak apart. Mijn bloedjes hebben de 'poseerleeftijd' nog niet bereikt, dus ik moet het stellen met toevalstreffers. Soms levert dat een mooie foto op. Soms een grappige. Zo zat ik deze zomer eens op een muurtje met een fototoestel. En een beetje lager op het gras zat Zanne. En die trok zich recht, en blies, of zo, ik weet het eigenlijk niet zo goed, maar plots had ik deze foto:

Ik gooide dat exemplaar lachend op Facebook en u lachte mee. "Die lijkt weggelopen uit de Efteling", zei iemand. En inderdaad, het lijkt haar persoonlijke sollicitatie voor het Volk van Laaf. Diezelfde week lanceerde Hippe Schoentjes, een online eco-kinderschoenenwinkel, een gekkesmoelenwedstrijd. De gekste snoet kreeg een paar schoenen. Willens nillens werd mijn jongste kandidaat. Ik verzocht u vriendelijk te stemmen en zette Zanne Tomaat in het hoekje van mijn blog...

... en ze won! Warempel, hoera!

En toen werd het stil. U had graag geweten hoe het afliep, maar ik zweeg. "Heeft Zanne al schoentjes gekozen?" vroeg men me weleens. Maar ik toonde me dan kampioen binnensmondsmompelen. Want het zat zo:

Daags na de 'overwinning' organiseerde Hippe Schoentjes een pop-up-verkoop. In mijn hometown! Zanne en ik fietsten erheen. Maar het was september. Zanne kon nog niet stappen. En het aanbod aan winterstappers maatje 22 was nog klein. Maar ik zag wél een paar schoenen/laarzen in mijn eigen maat. Het mag dan een kinderschoenenwinkel zijn, ik heb maat 38 en sommige kinderen ook, dus ik negeerde dat deel van de marktpositionering en kreeg van de vriendelijke Hippe-Schoenen-Dames zélf een paar schoenen cadeau. Voor Zanne zou ik er dan wel kopen als ze kon stappen... U begrijpt, dat verhaal kon ik niet zomaar rondbazuinen. Het kind voor aap tomaat zetten voor heel de wereld en dan zelf met de buit gaan lopen? Nee, dat kan niet. Dus ik wachtte met verkondigen tot het sprookje 'af' was.

En dat is nu! Zanne kan stappen...

... en we zijn beiden geschoeid.

Zij heeft een paar Kotte Stappers van Kavat. Ik een paar superzwarme schoen/laarzen (afhankelijk van hoe je ze plooit) van El Naturalista. Die zijn stevig en zien er wat stoer uit, maar ik hou daar wel van. Ik hoorde een oud-collega ooit zeggen "soms wil je viersterren en soms wil je een hamburger. Soms wil je een Flairfilm en soms wil je opera". Zij had het over cultuurparticipatie voor jongeren, maar ik vind dat het voor schoenen ook opgaat. Soms wil je elegante hakken, soms wil je schoenen die aanvoelen als pantoffels. Meestal ben ik voor platte schoenen, door mijn brede voeten, aangewezen op Camper. Dus dit was een welkome afwisseling!

Et voilà, daar stappen wij!

Zanne kan het alleen, maar aan-twee-handjes vindt ze nog leuker.

Soms een beetje zattemanswandel...

... met een zwaaiend achterwerk (wat zoveel beter gaat met een rokje aan)...

... maar wat vaststaat: het kan...

... niet snel...

... genoeg gaan!

En aan het eind van het sprookje deden de dames van Hippe Schoentjes ook nog eens een duit in het VanKatoenZakje. Happy End, niet?