Het legohemd

Zeg nooit nooit. Maar voorlopig bestaan er geen plannen om onze erfnamenlijst uit te breiden met een derde telg. De collectie is beperkt maar wij zijn ruimschoots tevreden met onze twee unieke dochterexemplaren. Het ontbreken van een zoon die met trots de naam van zijn vader kan doorgeven, wordt opgelost door een koppel neefjes aan vakeskant. En voor elke opduikende naaikriebel wat betreft jongensgoed, heb ik een sympathieke Zus Met Zoon.

Ik heb dezer dagen een goede reden om me aan jongenskleren te wagen. Mijn jongste zus trouwt in april. Ik kreeg de uitdagende doch spannende taak om de hele schare bruidskindjes van gepaste kledij te voorzien. De jurkjes voor de vier dames bestaan al in proefversie. Die kan ik helaas nog niet bloggen want dan is de lol er af. Voor de enige bruidsjongen wordt het een hemdje. Dat moest ik zeker ook vooraf proberen en kan ik wél laten zien. Want laten we eerlijk zijn, een hemdje is een hemdje.

Ik keek wat op tegen het maakproces, want het vergt het verleggen van een aantal van mijn grenzen. 'Werken met een patroon'. 'Veel handelingen'. 'Misschien zelfs driegen'. 'Het inzetten van mouwen'. Om er maar enkele te noemen.

Op aanraden van Oontje, ervaren hemdjesmaakster, ging ik op zoek naar de Ottobre van de zomer van 2010. Daar bleken verschillende hemdjes in te staan, ik koos er één op maat van mijn slachtoffertje. Ik stel hem met veel liefde en plezier aan u voor:

- Stan is twee, immer energiek en fervent bibliotheekbezoeker.

- Hij houdt van het becommentariëren van zijn eigen handelingen met erg expressieve articulatie. Op een boterham duwen wordt bijvoorbeeld begeleid door het dichtknijpen van beide ogen en een bijzonder luid "plllllllllattttt, plllllllllattttt!".

- Hij zingt mee met Duffy's 'Well well well' maar zingt 'weiiii weiiii weiii', ervan overtuigd dat het een huilende baby betreft.

- 'Auto' was lange tijd het enige woord uit zijn vocabularium. Ook nu spelen vervoermiddelen nog een cruciale rol in zijn leven. Mocht u zich, net als Omabetty, afvragen waarheen Jezeke uit de kerststal is verdwenen, check dan best even de bestuurderszetel van de dichtstbijzijnde speelgoedwagen.

- Stans knuffelbeest dien je aan te spreken met voor- en familienaam, zijnde 'Hond' gevolgd door Stans eigen familienaam.

- Stan stelt prioriteiten in het leven, 'aankleden' staat duidelijk niet bovenaan de lijst.

In de mij aangeraden Ottobre staat een 'zomerhemdje' dat me wel geschikt leek voor deze spring-in-'t-veld. Het autostofje komt uit de voorraad van een Leuvens Stikselgenoot. Gecombineerd met effen rood en blauw lijkt het misschien net iets te hard op een uniform voor een werknemer van Legoland. Maar ik vond wat kleur wel kunnen naast Stans bleke velletje.

Ik begon aan het project met lichte mouwangst. Ik speldde nummer 1, de linker, minutieus vast. Met een collectie spelden waar elke zichzelf respecterende acupuncturist trots op zou zijn. Resultaat: twee kleine plooitjes. Wegstrijkbaar, dat wel. Maar ze waren er. Ik leefde in de ontkenningsfase dat deze manier ooit zou werken, zo zonder één speld. Maar na die linkse teleurstelling waagde ik me rechts toch aan de speldloze methode en warempel: het kwam uit! Rimpelloos! Het vooruitduwen van de mouw lijkt tijdens het stikken geen enkel voelbaar effect te hebben, maar de mouw zat op 't eind toch maar netjes waar ze zitten moest...

Het geheel is niet vies van enige beginnersfout en mijn naaimachine moet dringend op onderhoud want stikt niet meer mooi rechtdoor. Maar het hemdje is zijn naam waardig.

Het model lijkt me los en speels genoeg voor onze aankleedhater. En ook de bedrukking ligt binnen zijn interessegebied. Dus wordt er bij het aantrekken enige stilzitinspanning gevraagd, want ik voorzag geen drukknopen maar echte. Twee jaar, da's immers hoog tijd om vestimentair volwassen te worden, niet?

Dit bericht rolde nog maar net uit het toetsenbord toen Stan onverwacht op bezoek kwam! Omdat een foto met model altijd leuker is:

La vie en rose

Laat een troep vrouwen los op een hoop cupcakes en een voorraad suikerpasta. En dan krijg je dit:

De inspiratie van de avond bracht me: de kikkerprins,

Pingu duikt,debardeurreke en Finding Nemo,Een Dag In De Herfst,en La Vie En Rose.

Over die laatste wil ik het graag even hebben. Suikerroosjes maken was iets dat ik al lang wilde kunnen. 'Als je er over gaat en je aan de suikerplakkerij waagt, dan liefst all the way'. Zoiets.

Je kan heel wat materiaal bestellen om de mooiste rozen ze maken. Ik maakte deze cupcakes bij De Bakboetiek in Mechelen, dus mijn roos is met het juiste materiaal gefabriceerd. (Om precies te zijn: een roosuitsteker, een foammatje, een plastic afgerond mes en een stokje met een plastic bol erop.)

Maar ik testte het principe met Play-Doh (tot groot jolijt van Liv) en het gaat ook gewoon met een simpel aardappelmesje. De roos die ik u hieronder toon is niet zo verfijnd maar dat ligt aan de Play-Doh, die niet zo makkelijk verwerkt als suikerpasta. Maar het moet dus min of meer zo:

Rol de suikerpasta zo plat mogelijk. (Best op een plastic ondergrond zoals toile cirée, daar blijft hij het minst aan kleven). Snij twee bloemen met vijf blaadjes. Haal de bloemen voorzichting van de tafel en druk de blaadjes zo plat mogelijk ('in 't echt' moet je er over rollen met een bol op een stokje).

Maak een kegeltje dat door één van de bloemblaadjes 'ommanteld' kan worden zodat je het bijna niet meer ziet.

Zet het in het midden van één bloem en wikkel er een blaadje rond.

Doe dan hetzelfde met de andere blaadjes, sla er telkens één over tot ze allemaal rond de kegel zitten.

Het geheel dat je nu krijgt zet je op de tweede bloem, en daarmee doe je hetzelfde.

Druk alles goed aan, snij er onderaan eventueel een overtollige bol suikerpasta vanaf.

Plooi de blaadjes een beetje open, maar let er op dat de kegel verstopt blijf.

Et voila!

Peutertainment

Stel.

U geniet van de geneugten van het recht dat 'deeltijds ouderschapsverlof' heet. U krijgt per week een dagje van de overheid. Na de ontnuchterende vaststelling dat dat allerminst een dagje handwerken zal betekenen, gooit u zich vol goede bedoelingen op de eigenlijke invulling: met toewijding zorgen voor uw kroost.

Stel dat u nog steeds in de overtuiging leeft dat die koters op dat extra dagje zinvol geënteraind dienen te worden. Of in elk geval dat deel van uw kroost dat al enige cognitieve vaardigheid aan de dag legt. Dat u dus bezigheid wil voorzien van bij het krieken van de dag (die vandaag kriekte om 4u50) tot bij de thuiskomst van de pater familias (we klokten na enige file af om 18u15).

Hou dan misschien even rekening met het relaas van deze dag.

Op nummer 1 in de hitlijst van kleuterbezigheden uit verloren tijden staat zoutdegen. Maar dat probeerden we eerder al eens. Met succes, maar geen tweede keer. Het moet immers een nuttig én gevarieerd bezigheidsaanbod betreffen, nietwaar?

Verfrissende ideeën zijn duidelijk welkom, want op nummer 2 vinden we het ook al niet zo hippe 'aardappelstempelen'. Ik noteer volgende werkpunten.

- Er is ten huize Liv & co dringend nood aan een herbruikbare kliederschort. Een vuilzak is noch ecologisch, noch economisch, noch...

... esthetisch verantwoord.

- Misschien is vingerverf of kliederverf een beter alternatief dan muuracryl om aan de slag te gaan met een kind van nog geen 2. Gelukkig eiste het kind in kwestie de permanente bereikbaarheid van een nat washandje om zich te reinigen, na het aantreffen van een minuscule gele stip ter hoogte van de rechterduim.

- Ook voor iets eenvoudigs als aardappelstempelen is enige inspiratie noodzakelijk. Ik begrijp nu waarom dat vroeger vooral rond kerst gebeurde: een ster en een kerstboom zijn erg makkelijk uit te snijden. Met die punten, weet u wel. Probeer maar eens een appel uit een aardappel te houwen die er nìet uitziet alsof hij door Filiberke himself is geschild.

- Een stempel recht op een blad papier drukken is misschien toch niet zo eenvoudig als je nog geen twee bent.

- En tenslotte. Als u even de fopspeen van de cognitief onderontwikkelde helft van uw kroost op de juiste plaats gaat steken, let dan op dat er geen sterrenpunt in een peuterkeel verdwijnt. Er zat gelukkig nog geen verf op.

Besluit. Gaat u creatief aan de slag met een peuter? Er is werkelijk niets mis met een leuk setje kleurpotloden...

10 in 11: een tas

Kijk, 2011 is nog maar net begonnen en ik zie al blauw van de stress, nu op de 10-in-11-blog de eerste projecten verschijnen. Ik heb niet stil gezeten: mijn zus' bruidsmeisjes kregen al een proefjurk. Maar 't zou niet zo leuk zijn voor de bruid om die nu al te bloggen... Koortsig de rest van mijn lijstje overlopen dan maar, om snel iets te kunnen afvinken. Punt 1: 'Een tas. Handtas, fietstas, boodschappentas, maakt niet uit.'

Ik geef toe dat ik me er erg makkelijk vanaf heb gemaakt. Het werd een boodschappentas. Ik sluit niet uit dat 2011 nog meer tassen van mijn hand zal brengen, maar ik mag alvast iets afvinken. Zo.

Ik wilde het eigenlijk nòg flauwer spelen: gewoon twee lappen stof tegen elkaar met een handvat, klaar. Maar 10-in-11 is een uitdaging, dus een klein beetje extra mocht wel. En bovendien is het zakje bedoeld voor iemand die me met raad én daad én materiaal bijstond de voorbije week, dus extraatjes waren meer dan verdiend.

Een voering, een brede omgeslagen boord, dubbele handvaten, een binnenzakje, en wat volume door de hoekjes samen te strijken en naar boven te plooien, zoals ik eens bij Eloleo zag. Al kan ik nu niet meteen terugvinden waar juist.

Het was een geval van 'maken en meteen afgeven', dus het werden kunstlichtfoto's, sorry daarvoor.

En toen bakte ze een taart

Culinaire ambities voor 2011: ongewijzigd. Ik ben geen culinaire nul. Maar ook niet meer dan een drie ofzo. Wat hier op tafel komt is degelijk en vrij gezond. Maar saai. Vooralsnog geen plannen om daar iets aan te veranderen, dus een receptensectie op deze blog hoef je niet te verwachten.

Tenzij! Tenzij ik een recept vind dat ook culinaire drieën moeiteloos in elkaar kunnen flansen. En er dan liefst nog mee kunnen scoren ook. Onderstaan recept hoort in dat vakje. Mij komt geen enkele eer toe want het recept komt van het net. Het werd daar gevonden door Omabetty. Die houdt er een wel zeer eigenzinnige zoektechniek op na maar ik kan niet ontkennen: hij is effectief. Omabetty googelde op 'lekkere taart' en vond onderstaand recept. Het kan evengoed uw recept zijn, claim dan gerust de rechten. In dat geval bent u minstens een culinaire acht en dank ik u zeer.

De foto is in de rapte genomen op het aanrecht van mijn gastvrouw en -heer op oudjaar. Je ziet aan de onderkant dus nog een strook bakpapier, maar daarachter zitten een paar millimeter van een heerlijk deegje verscholen.

Hier gaan we.

Witte chocomoussetaart

Voor de bodem:

50g donkerbruine basterdsuiker, 50g bloem, 50g hazelnoten, 50g boter

springvorm van 24 cm en vel bakpapier

Voor de vulling:

350g witte chocolade van goede kwaliteit

350g Griekse yoghourt

350 ml slagroom

1 blaadje gelatine

3/4 pot (zelfgemaakte) confituur, bosvruchten, viervruchten of frambozen.

Bodem:

Verwarm de oven voor op 170 graden.

Hak de hazelnoten in een blender of hakpotje van de mixer helemaal fijn. Voeg suiker, boter en bloem toe en mix tot alles goed gemengd is. Beboter de vorm en bekleed de bodem met bakpapier. Druk het mengsel met je vingers gelijkmatig tegen de bodem van de vorm. Bak in 10 tot 13 minuten goudbruin en laat helemaal afkoelen. (Ongeduldige zielen als mezelf doen dat door een bord op de vorm te zetten en het geheel dan in de sneeuw te planten. Maar dat doet een kook-acht vast niet.)

Vulling:

Smelt de chocolade au bain marie. Week de gelatine in koud water. Haal de chocolade van het vuur en voeg de gelatine toe en meteen daarna de yoghourt. Roer heel stevig, dit kan flink gaan klonteren maar je kan de klonters met de achterkant van je lepel wegduwen tegen de wand van je kom. Klop de slagroom stijf, laat de chocolade een beetje afkoelen en haal de slagroom er daarna door.

Giet het mengsel op de bodem van de springvorm en strijk glad met de achterkant van een lepel. Zet minimum 4u in de koelkast. Smeer daarna de confituur over de bovenkant, snij in stukken en dien op.

Smakelijk.

Fantasie

Ik weet het zeker: u zal me niet teleurstellen. Als u onderstaande foto's bekijkt, dan weet u meteen waar het over gaat.

Over pyramidezakjes, gemaakt op deze manier, dat is waar. En verder kan ik er ook bij vertellen dat het de nieuwjaarsbrieven van mijn dochters betreft. Omdat een 'brief' ook wel een andere vorm kan aannemen, als je toch nog niet kan lezen en schrijven.

Maar ik heb het over wat die 'brieven' voorstellen. Ik vond dat overduidelijk. Maar een groot deel van de krijgers (ik maakte er zes) zag aanvankelijk totaal niet wat deze zakjes nu met de tijd van het jaar te maken hebben.

Dus dit is de ultieme test. Ofwel ontbreekt het de peters/meters/grootouders hier aan fantasie. Ofwel heb ik er een tikje te veel.

Het oordeel is aan u.

Het eerste

Et voila, het eerste maaksel van het nieuwe jaar is een feit. Familiebezoek op het programma en Zanne had 'niets om aan te doen'. Dus verscheen er vanochtend een eenvoudig jurkje vanonder de naaimachine.

Gevoerd overgooiertje, maar met paspel en een stolplooitje in het voorpand. En aangezien wij de baby's hier nogal bol schijnen te produceren, ook een blinde rits in de zijnaad. Dit soort jurkjes waren tot nu toe steevast aanleiding tot gebrul als ik ze over het lijfje van mijn dikkertjes wrong. Tijdens het krullenkammen aanhoorde ik als kind ettelijke keren de mantra 'wie mooi wil zijn moet pijn lijden'. Maar dat geldt, vind ik, nog niet voor driemaanders. Een rits dus.

Meer moet dat niet zijn.

Gelukkig nieuwjaar!