De jurk zonder gewring

Het leukste aan heel dit naaidinges vind ik die kleine portie uitvinderschap. Iets van dichtbij bekijken en uitdokteren hoe het in elkaar zit. Twee technieken samenvoegen om iets te krijgen net zoals je 't hebben wil. Een paar stukken stof nemen en je proberen voor te stellen welke 3D-vorm je krijgt als je ze in elkaar puzzelt.

De trouwe lezer heeft misschien De Saga Van De Blinde Rits gevolgd. Ik zat me een hele tijd af te vragen hoe je een blinde rits inzet als er ook een beleg of voering in je werkstuk moet. De aanschaf van een blinderitsvoetje, dat was één ding. Want voor die aanwinst leverde ik gedrochten af. Die achteraf bekeken de term blind verre van waardig waren. Ik dissecteerde ettelijke kledingstukken. Knipte er zelfs één uit elkaar. Om eindelijk tot een bevredigend resultaat te komen. Om dan een paar weken laten op deze prachtige nieuwe blog eenvoudigweg de uitleg te vinden. Een schoolvoorbeeld van "ge had dat ook gewoon kunnen vragen, niet?"

Enfin. Eens ik het kon, was het blinderitshek van de dam. Het begon met het kleedje voor kleine Noek. Haar mama had een pracht van een A-lijntje aangeschaft. Maar veel sneller dan je zo op 't zicht had gedacht, geraakte het ding niet meer over Noeks hoofdje. Dus zette ik een blinde rits in de zijnaad. Vervolgens voorzag ik in mijn volgende A-lijntjes ook een blinde rits. En ontstond mijn nieuwe leuze:

Een jurk zonder gewring is een mooi én handig ding.

De tandwieltjes in mijn hoofd trokken zich piepend op gang. Er borrelde iets en het was niet meer tegen te houden. Nachtelijk gepeins tekende honderd jurkjes in mijn hoofd. Gezocht: een alternatieve manier om een A-lijntje te maken dat je dochterlief kan aanspelen zonder dat ze het in de gaten heeft. En zonder rits, gewoon voor de lol.

Ik vond ook meteen een slachtoffer voor mijn ontdekkingsdrang. De dames van Het Leuvens Stiksel riepen 'Secret Valentine' in het leven. Een leer-de-mensen-van-je-naaiclubje-beter-kennen-actie met geheime cadeautjes. Mijn doelwit bleek, volgens de wondermooie Valentinesite, een dochter van bijna 1 te hebben. Ideaal. Eénjarige zijn bijzonder schattig in jurkjes, wegens mollige waggelbeentjes. En toch waag je je liever niet aan een aankleedgevecht met zo'n hummeltje.

Ik liet me inspireren door de pyjamakont...

... van onze jongste telg (die hier toch ook af en toe een plaatsje verdient)...

... en ik maakte dit:

Een - op één scheef knoopsgat na - betrekkelijk goed gelukte rugsluiting die, in open versie, bestaat uit een geweldig groot gapend gat om de desbetreffende dochter doorheen te steken. Ik haalde me zo'n bibberspelletje uit de wetenschapsles voor de geest. Het kleed moest over haar hoofd en het lampje mocht niet gaan branden.

De voering in het kleedje krijgen was eventjes een ander paar mouwen. Normaal gezien is de regel bij zo'n vraagstuk: neem mee naar het Stiksel en roep daar "ik heb een keerprobleem!". Dan gaat het gezamenlijk brein aan het draaien en komt er binnen de kortste keren een oplossing, die op al dan niet originele wijze met de mensheid wordt gedeeld.

Deze keer moest ik de klus zelf klaren, ik mocht immers mijn Secret Valentine nog niet verklappen. Dus ik noteer in mijn hoofd: als ik nog eens miniversies maak van projecten, doe ik dat meteen op poppenmaat. Dan heeft mijn kroost er later ook nog wat aan.

Maar in elk geval, ik kwam tot een bevredigend resultaat. De voorkant kreeg wat 'foliekes' met reuzenzak, knoopjes, stiksel en bias.

En hoewel het enige staande kind in mijn huishouden eigenlijk al een dikke maat groter draagt, moest ik het haar toch even kunnen passen. Bibberspel: geslaagd! Het stond een beetje strak rond haar bolle lijfje, maar ze geraakte probleemloos door het 'gat'. Ik droom van de dag waarop ik mijn kinderen uitgebreid en gewillig kan laten poseren voor een schoon behangske of in gezellig huiselijk decor, zoals je hier en hier zo vaak ziet. Het resultaat van mijn sessie was fotografisch lang niet zo sterk, maar wel vrolijk!

Ik heb nog net genoeg 'Berenbos' (Vermiljoenshop, nog steeds te krijg maar wel een andere kleur) voor een exemplaar voor Liv in de juiste maat. Zeg eens, doe ik het stap voor stap en ziet u iets in een tutorial en patroontje? Waarschijnlijk bestaat dit al ergens op het web, hoor. Maar ik had toch maar mooi een tijdje 'uitdokterplezier.'

Een kleedje voor de maan

Liv heeft iets met de maan. Misschien omdat ze, twee weken te vroeg, bij volle maan werd geboren. Alle bakerpraatjes op een stokje, maar de verlosafdeling lag toch maar mooi vol. Zo vol dat er geen arbeidskamer meer vrij was en we een mini observatiekamertje kregen. (Bij Zanne kregen we wel een ruime arbeidskamer met bad en al. Allemaal onaangeroerd gelaten, er kwam zelfs geen verloskamer aan te pas, laat staan een dokter. Maar dat is een ander verhaal.)

De maan dus. Liv gaat er naar op zoek, aan het raam. In de auto is het een zoethoudertje bij avondlijke zeurbeurten. (Dat bij bewolking lekker lang wordt gerekt, gnigni. "Waar is de maan nu? Waar zou de maan nu toch zijn?") Een tijdje geleden vond ze een halve confetti en vroeg ze 'een doosje voor de maan'. Eentje om op te schrijven voor later.

Ook op de kribbe heeft ze er een maanmeisje uitgekozen. Als vriendinnetje, wou ik schrijven, maar dat klopt niet altijd. Liv en Lune zijn 'vrouwen onder elkaar'. De ene dag zijn ze onafscheidelijk. De volgende dag lusten ze elkaar rauw. Maar 'Nune' is wel één van de meest gebruikte woorden na een kribbedag. Lune kreeg pas een zusje. Binnen een paar maanden wordt Marike misschien Zannes maatje in de babygroep. En omdat de dames nog niet de leeftijd hebben waarop afdragertjes not done zijn, maakte ik een jurkje voor Lune. Zo kan het twee rondjes mee.

Ik vermoedde, door een nauwkeurige observatie van Lunes kleedjes, dat paars een geliefde kleur was in de Maanfamilie. Bij navraag bleek dat te kloppen. Een beetje verdwaasd stond ik in de stoffenwinkel: paars is nu net de kleur die ik zelf niet makkelijk uit de rekken haal. (Tenzij in retrocombinatie met oranje.) En stof kiezen in een kleur die je zelf zo niet kiest, blijkt niet makkelijk. Op hoop van zegen dus, de paarsliefhebbers uit mijn omgeving vonden de bolletjes in elk geval al aardig. Op het Leuvens stiksel leende ik met dank een patroontje en een voorbeeldjurk, en daarmee maakte ik dit:

Een maanjurk voor een maanmeisje. Met een blinde rits in de zijnaad, want...

Een jurk zonder gewring

is een mooi én handig ding.

Er bestaan veel manieren om te appliqueren. Omdat ik kan stellen dat ik enige ervaring heb, en omdat er me op het Stiksel naar werd gevraagd, geef ik hier nog even de mijne mee.

Nodig: stof, Vliesofix en naaigaren. Als je 't al goed kan, kan je voor een contrasterend kleurtje gaan. Zekerheidszoekers kiezen garen dat zo dicht mogelijk aanleunt bij de kleur van de stof.

1. Knip een stukje stof iets groter dan je tekening.

2. Knip een stukje Vliesofix, iets kleiner dan je stof.

3. Strijk de Vliesofix vast in het midden van de stof.

4. Teken je tekening in spiegelbeeld op de Vliesofix.

5. Knip de tekening uit.

6. Pruts de papierlaag van de Vliesofix van je stof.

7. Leg je knipsel met de lijmlaag naar onder op je kledingstuk en strijk vast.

8. Stik vast met een zigzagsteek (steeklengte erg klein zetten, steekbreedte naar smaak) of met een knoopsgatsteek.

Tips voor een mooi stiksel:

De buitenkant van je stiksel komt gelijk met de buitenrand van je tekening. Telkens je draait, denk je goed na waar je naaldpunt de volgende keer in je stof zal gaan. Zorg ervoor dat het nieuwe stiksel steeds het vorige overlapt. Als je je naaldpunt in het stof laat staan aan de binnenkant van de bocht, gaat je stiksel open staan en krijg je geen mooie ronde lijn. Doe je dat aan de buitenkant van de bocht, dan overlapt het stiksel wat je eerder stikte, en sluit de lijn wel goed.

't Is een kwestie van oefening. Een ster is trouwens een prima vorm om mee te starten: de rechte lijnen lukken meteen, en op de punten kan je even testen of het draaien goed lukt.