donderdag 10 maart 2011

De jarige trakteert!

Liv wordt twee vandaag en trakteert haar maten.
Met vilten koelkastmagneten en koekjes-nummer-2. Omdat het zonde zou zijn daarvoor twintig zakken Nic-Nacs open te scheuren, bakten we die zelf. Ik waarschuw u: don't try this at home. Tenzij u gezegend bent met een veelvoud van mijn geduld. (Zoals u aan de foto kunt zien, waren ze dan ook pas klaar op een niet al te katholiek moment. Nog net de vooravond van Livs verjaardag.)

Het eerste zakvulidee waren koekjes met een nummer twee erop. En hoewel er op gerenommeerde blogs een hevig pleidooi wordt gevoerd tegen het gebruik van suikerpasta, ik ben fan! Want vertel me maar eens hoe je een toonbare twee op een koekje krijgt, the old-fashioned-way. Ik heb geen idee. Deze misbaksels gingen dus in een mandje mee om vandaag in de kribbe op te peuzelen. Omdat ik dergelijk gekreukt gebak niet durf mee te geven met wildvreemde ouders. (Want uiteraard fotografeerde ik het best gelukte exemplaar, de helft is gewoon niet leesbaar.)
De magneten, dat ging dan weer super vlot. Op één dutje hadden Livs vake en ik de traktatie in elkaar geknutseld. (Ik moet daar eerlijkheidshalve bij vertellen dat wij uitzonderlijk goede dutters hebben. Maar toch.) Hij deed het papiersnijwerk, ik de magneten.

Vilten magneten maken lijkt vanzelfsprekend en dat is het ook. Maar misschien heeft u toch iets aan deze kleine tips, die het leven van een magneetmaker makkelijker maken.

Nodig: een lapje dik vilt, een lapje dun vilt, een heel sterke magneet (voor de Leuvenaars: bij Hexagoon), een stukje plakkatoen, een spoeltje garen in de kleur van het dikke vilt, een klosje garen in de kleur van het dunne vilt. (Ik gebruikte voor dat laatste wat dikker nylon garen en dat gaf een mooi effect.)


Teken je tekening op het dikke vilt. (Ik nam voor de gemakkelijkheid blauw vilt, dan kon ik gewoon met balpen tekenen zonder merkbare sporen na het stikken.)
Prik met een speld door beide lapjes vilt op de plaats waar de magneet moet komen, en duid die plaats aan op het dunne vilt.



Leg het lapje plakkatoen met de kleefkant op het dunne vilt, zodat de stip in het midden van het plakkatoen zit. Strijk één kant vast.

Leg je magneet nu onder het plakkatoen en strijk rondom, zodat de magneet in een soort bubbel van plakkatoen vast hangt aan het dunne vilt. (Kan je dat niet zonder de magneet vast te plakken, vroeg mijn collega? Niet als je een sterke magneet gebruikt: die gaat aan je naald kleven tijdens het stikken.)

Leg het dik vilt op het dunne en stik vast op de getekende lijn. (Soms moet je een beetje duwen tegen je stof, omdat de magneet aan het metalen plaatje van je stikmachine plakt en de boel wat remt.)



Uitknippen, een eindje van het stiksel, en klaar!

En wil je dan nog een leuk kaartje om je magneet te presenteren, trek dan een foto van je kind, bewerk die een beetje...

... en plak er aan de achterkant een 'rondel' op. Dan blijft de magneetkroon mooi op het hoofdje zitten.

Nul...

Eén...
Twee!
Gelukkige verjaardag Liv! Wat word je al groot.

maandag 7 maart 2011

Heel veel helium

't Is hier stil, al zit ik niet stil.

Ik teken aan het patroon van dit hier en dat loopt niet van een leien dakje. Zelfs niet van een plat. Maar het komt er wel.

Verder maakte ik een stulpje voor een bijnababy. De ouders van het buikmensje in kwestie waren het eerste koppel voor wie ik ooit een trouwkaartje tekende. Er volgden kaartjes voor een verhuis en voor de geboorte baby 1 (dochter Stien) en baby 2 (dochter Kaat). Nu beide dochters in staat zijn om zelf hun pyjama aan te doen, hun bokes te smeren en uitgebreid hun zegje te doen, komt nummer 3 er aan. En ik mag het kaartje tekenen, mooi is dat.

Wat ook mooi is: er circuleert een familiewiegje in het gezin. De oma kocht het ooit met haar eerste loon. Een heel mooie houten spijlenwieg, waar mams-in-spe zelf ooit zalig in droomde.

Het wiegje werd bij de geboorte van Stien al eens 'afgebeten' en opnieuw vernist, wat de oorspronkelijke kleur van het hout tevoorschijn toverde. Nu was het aan een nieuwe bekleding toe. Heel veel Helim (Petit Pan) werd het. Oh zaligheid. Want die stof valt goed en heeft een makkelijk patroon om te verwerken. En ik vind ze erg mooi.

Net zoals de vorige keren mispakte ik me lelijk aan het aantal werkuren. De rimpelrokjemakers onder ons kunnen zich misschien iets voorstellen bij het rimpelen van enkele lopende meter 'randje'.
Maar het resultaat is aardig. Een mooi decors voor dromenland.