Zonnepet voor een baby (tutorial)

Mijn zomervakantie loopt alweer ten einde. Nog een druk en leuk weekend voor de boeg en dan is het werken geblazen. En wat zegt Frank? Dat er na deze drie druilerige weken, aka 'mijn vakantie', weer zonneschijn komt. Een mens zou er iets als *!##°§ van gaan roepen. Maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Het weekje zee was fris maar ontspannend en in huis is een en ander af geraakt.

Dus wat doe ik om het kleine beetje zonfrustratie van me af te schudden? Ik presenteer u een handleiding voor een babyzonnepetje. Ook bruikbaar voor peuters. Maar peuters hebben een nekje dat al aan zon wordt blootgesteld. Daarvoor maak je dus beter deze versie. Baby's, voor zover ze nog van de liggende soort zijn, hebben geen 'nekflap' nodig en zijn net zo schattig met een echte pet.

Ik maakte al een reeksje, begin deze zomer. En nu dus de tutorial.

De maat

Het patroon teken je zelf op basis van de hoofdmaten van je baby. Ik ondervond zelf dat het niet evident was om op gevoel de juiste maat te maken voor een baby van een bepaalde leeftijd. Zelfs niet met de tabellen voor gemiddelde hoofdmaten van Kind en Gezin bij de hand.

Dus je gaat best op deze trial-and-error-manier te werk. Knip een paar teststroken op basis van de tekening hieronder: de hoofdomtrek met aan elke kant 0,5 cm naadtoeslag en telkens een paar cm extra: maak een strook van 2, 3, 4 en 5 cm langer dan de hoofdomtrek.

Zigzag er een elastiekje in over een viertal cm, terwijl je aan het elastiekje trekt, zodat de stof gaat fronsen. (Zie foto bij stap 14 hieronder). Stik dan de beide stukjes naadstoeslag aan elkaar zodat je een cirkel krijgt. Pas de cirkels rond het hoofd van je baby. Voor afstand A in het patroon neem je de lengte van de teststrook die het beste past, zonder de naadtoeslag.

Het patroon

Voor het petje teken je een soort van driehoekje:

- als basis neem je 1/4 van lengte A die je hebt bepaald met je teststroken.

- meet de afstand van oorlel tot oorlel en deel die door 2 voor lengte B

- teken, van op de basis, eerst een viertal cm recht omhoog en ga dan met een klein boogje naar de top van de driehoek.

Om zeker te zijn dat je petje zal passen, knip je nu al eens vier driehoekjes uit een proefstofje, met telkens 1 cm naadtoeslag, en zet je ze aan elkaar volgens stap 2 tot en met 4. Bij sommige baby's, zeker bij de hele kleintjes, is de afstand van nek tot voorhoofd veel groter dan die van oorlel tot oorlel. Het kan zijn dat je je petje dus nog iets dieper zal moeten maken, maar dat weet je alleen door het even te passen.

Voor de klep teken je een cirkel. De straal van die cirkel bereken je met de formule in de prent hieronder. Rond deze cirkel teken je een tweede, met een straal die 4,5 cm groter is dan de eerste straal. Duid onderaan 1/4 van deze cirkel aan met twee streepjes. Op de plaats waar deze streepjes de kleinste cirkel raken, teken je een vlotte boog die uitkomt op de tweede cirkel. Het onderste deel knip je weg, evenals de kleine binnencirkel.

De benodigdheden

Sla me dood, maar ik vergat te bekijken hoeveel stof je nodig hebt. En ik pierde ook mijn uitgeknipt patroontje bij het vuilnis, zo ben ik wel, fan van dubbel werk, ik maak dat telkens gewoon opnieuw... Maar je hebt dus nodig:

- een stuk stof, groot genoeg voor twee keer de klep en vier keer het driehoekje

- een rolletje contrasterend biaislint

- twee lintjes van elk zo'n 20 cm. Je kan die maken uit het stof zelf, uit dichtgestreken en dichtgestikte biais, maar nog beter uit een zacht soort lint dat niet vervelend is onder het babykinnetje.

- stikzijde in de kleur van stof en biaislint

- een stukje vlieseline zo groot als de klep

De werkwijze

1. Knip twee keer de klep en vier keer het driehoekje, alles met 1 cm naadtoeslag.

2. Stik telkens twee van de driehoekjes aan elkaar, helemaal tot op de rand.

3. Strijk de naadtoeslag open.

4. Speld beide halve petjes aan elkaar vast, begin in de punt. Stik vast op de stiklijn, ook hier helemaal tot aan de onderrand van het petje.

5. Strijk de naadtoeslag open.

6. Knip de naadtoeslag van alle driehoekjes zo kort af dat hij niet meer onder de biais uit komt piepen als je die er op legt.

7. Zet de biais vast met een speld, op de onderrand van het petje. Het midden van het biaislint ligt op de stiklijn tussen twee van de driehoekjes.

8. Zet de biais vast aan beide kanten, op een paar mm van de rand. Gebruik voor je bovendraad de kleur van je biais en voor je spoeldraad de kleur van je petje. Ik gebruik geen speldjes maar rol de biais gelijkmatig af tijdens het stikken en zorg ervoor dat het midden van het lint mooi op de stiklijn van de driehoekjes blijft liggen.

9. Om de biais regelmatig te stikken richt je je op de rand van het biailint maar zet je je naald uit center, als dat mogelijk is op je machine.

10. Kies je spoeldraadkleur bij daglicht, om niet, net als ik, voor verrassingen te komen staan als de zon omkomt...

11. Bedek de andere stiklijn op dezelfde manier met biaislint.

12. Verstevig een deel van de klep met vlieseline. Stik daarna de buitennaden en knip met kleine driehoekjes in, of knip de naadtoeslag weg met een kartelschaar.

13. Keer om en doorstik de kleprand.

14. Zigzag een elastiekje aan de achterkant van je petje, op dezelfde manier als in je teststrookje. Dit elastiekje stop je in de naadtoeslag zodat het straks helemaal weggewerkt wordt.

15. Aan de 'overkant' van het elastiekje, dus in de helft van het voorste driehoekje, begin je met het vastspelden van de klep aan de pet.

16. Speld de klep rondomrond vast en stik vast.

17. Speld de beide lintjes vast in de helft van de beide driehoekjes aan de zijkanten van het petje.

18. Speld daarna biaislint rondomrond het petje, zoals op de foto. Begin hiervoor naast het elastiekje. Aan het begin plooi je de biais een stukje om (zie tweede foto) zodat de rand netjes is weggewerkt bij het keren.

19. Stik het biailint vast net naast de vouwlijn. De lintjes stik je mee vast. Plooi dan de biais naar binnen.

20. Doorstik het petje net boven de klep.

Et voila!

Net als ik nood aan variatie? De biais kan ook op de buitenkant. De werkwijze is dezelfde, maar je stikt de driehoekjes met de verkeerde kanten aan elkaar vast.

Aan de binnenkant krijg je dan gewoon wat stikstrepen in plaats van biais.

En wat dacht je van een randje paspel in de klep? Op de plaats waar de klep 'in het petje verdwijnt', knip je hiervoor het paspeltouw weg, en plooi je het lint schuin naar binnen.

Baby's, zon ze!

Hemeltje in huis

Als ik het spreekwoord 'een project van lange adem' letterlijk moet nemen, dan was ik nu reanimatieklaar. Ik was als kind al niet zo sterk in onderwaterzwemmen. Ik moest van dwarsfluitles overschakelen naar piano omdat ik simpelweg elke les flauwviel. Dus twee jaar had ik vast niet kunnen overbruggen.

En toch mocht ik twee jaar geleden al dromen van de 'polyvalente ruimte'. En nu is ze er. In gebruik. Met plezier. Oh, er was eerst nog een kleine vertraging. Een fout in het bestelde behang. Balen, maar tegelijk geluk hebben met de leverancier. Het behang kwam hiervandaan, 1 mailtje was voldoende om me zonder boe of ba nieuwe rollen op te sturen. Een pluim voor de service van misterdesign.be, dus, dat was wel even het vermelden waard!

Ik heb nu dus een 'naaikot'. Oh, misschien even een kanttekening vooraf. Het is nìet zo dat er in ons huis een aparte ruimte is voorzien voor elke hobbygril van een willekeurig gekozen huisgenoot. Het is nìet zo dat gelijk welke toekomstige huiskat meteen een geschikt lokaal vindt voor haar potentiële libellenverzameling. Maar de inrichting van een 'polyvalente ruimte' was een soort van bewuste keuze.

We wonen in een rijhuis met drie bouwlagen. De woonkamer en keuken op de eerste verdieping hebben een eerder bescheiden oppervlakte, gezellig en makkelijk op te ruimen 'als er bezoek is'. En op het gelijkvloers kunnen we rommelgewijs onze gang gaan. En projecten laten liggen zoals ze liggen. (Al zijn er grenzen. Moet ik erbij vermelden. Voor het geval onze dochters binnen een jaar of tien met drippainting of iets dergelijks zouden beginnen en dit bericht erg letterlijk willen nemen.)

Maar dus. Naaikot.

Er is plaats om te naaien. Mijn naaimachine en Omabetty's oude overlockje mogen blijven staan waar ze staan. Er is een weelde aan stopcontacten. En sinds ik eindjes draad en stukjes stof in een Happle kan gooien, belanden ze minder op de grond. En dat is dan weer bevorderlijk voor Zannes spijsvertering.

Er is plaats voor knopen (maar dat wist u al)...

... en sinds kort ook plaats voor patronen.

De vriendelijke buur die ons aan een knopenkast hielp, vroeg zich af of we ook iets konden aanvangen met een documentkast uit een drukkerij. Iets minder karaktervol dan het knopenexemplaar, dat wel. En die grijze schuiven zullen ook ooit nog een schuurbandje passeren. Maar de lades glijden als boter, en zijn diep genoeg om bijvoorbeeld een A-lijntje maat 128 in zijn geheel te kunnen platleggen. Of we er iets mee konden aanvangen? Jaja, danku, danku.

Er is plaats om te strijken, (hé, goeiedag, er is ook plaats voor mij)...

... en er is plaats voor stof. Daar is nog veel werk aan de winkel, vind ik. De stapels kunnen netter. En vooral, groter.

Er is plaats om te bloggen...

... en die is verbonden met de naaihoek door een groot vlak. We kochten twee bureaus, twee ladenblokken en twee archiefkasten in een verkoop van kantoormateriaal. Met gebruikssporen, maar prima om stof te snijden en te vullen met alles wat bij dat stof snijden komt kijken.

Er zijn vier grote glazen deuren, als die allemaal openstaan, staat de naaimachine bijna buiten. Ik wilde zeggen 'in de tuin' maar ik vrees dat we nog even werk hebben voor het die naam mag dragen.

Er is ook binnen een klein beetje groen en een klein beetje 'versiering'. Er was eindelijk ruimte en tijd om de laatste verhuisdozen uit te pakken. Voor een keer was ik blij dat mijn wederhelft niet de ijverigste weggooier is, toen hij dit klokje uit een doos opdiepte.

Oh, wie hier al eens is geweest, merkte het vast meteen. Ik heb voor de foto's uiteraard een beetje 'van woonboekje' gespeeld. U treft de ruimte - op de zandsporen na - op een uitzonderlijk net moment. Zeer uitzonderlijk. Hier en daar zette ik - dompiedompiedom - even iets aan de kant zodat het niet zichtbaar was op de foto. En daarna snel weer terug, waar moest ik er anders mee heen?

Heb ik het alleenrecht op het gebruik van deze ruimte? Welnee. Al wordt het me soms verweten. En als we het gebruik van oppervlakte en kastinhoud vergelijken, moet ik toegeven dat er in die verwijten een grond van waarheid zit. Maar er wordt ook ge-plasticined. Getekend. Gefietst, gelopen, gekropen. Van en naar zandbak gehold, de zandvoetjes krijg ik er gratis bij.

Nog erger: er wordt was gedroogd. Er worden rekeningen betaald. Er staat een rek vol dozen met de noemer 'oude kleren / bruikbaar stof'. Dus ik ben blij met dit initiatief in de hoop dat dat rek gewoonweg 'poef' zal verwijnen. Aan 1 kant van de ruimte wonen gewoonweg nog een beetje op straat. Daar moet nog een nis komen voor afvalcontainers. Dus wat fotomateriaal betreft wordt uw ruimtelijk inzicht even op de proef gesteld.

Voor:

Na:

Op het werflijstje staat nog: plinten aan 1 kant, deuromlijsting, nis in de voorgevel met alle nodige elektriciteit, alle verlichtingsarmaturen. En dan hebben we het enkel over de binnenkant van deze ruimte.

En toch heb ik het gevoel dat ik mijn klein stukje hemel in dit huis al heb gevonden.

Hij hangt.

Zo 's avonds, als de dochters diep dromen, dan spelen wij al eens van 'als jij dan zal ik'. Geen spannende verhalen hier, mocht ik zonet die indruk hebben gewekt. Eerder de typische conversaties van ouders die pas in staat zijn tot huishoudelijke actie na kinderbedtijd. Als er niet per se een peuter 'mee wil poetsen'. Of een baby het stofzuigersnoer een prima alternatief vindt voor een bijtring. Dus als ze beiden slapen, zeggen wij "zal ik afwassen, ruim jij dan op". In je hoofd klikt dat als: "was jij af en ruim even op, ik zal hier in de zetel een dutje doen". Maar dat zeg je niet (altijd).

Op vakantiedagen is er al eens wat meer energie. Dan kunnen we een stapje verder gaan. Vanavond klonk het: "maak jij even een kabelophanger, ik zal jouw vogelhaakje en plankjes aan de muur bevestigen".

Een kabelophanger dus. Hopla, meteen wat meer vulling voor de gloednieuwe boyfriend-Flickrgroep. Ik denk dat mijn echtgenoot, diep in zijn hart, zelf meer verheugd is om het netjes ophangen van de verlengsnoeren, dan om zijn hemd.

Wilt u ze ook graag hangen? Dat doet u zo.

Nodig:

- twee ringetjes, waarvan het ene door het andere kan;

- een rol Tesa Cable Manager.

Ik was eigenlijk blij verrast toen mijn wederhelft met die rol Manager van de doe-het-zelver kwam. Niet alleen omdat die kabels onder de werktafel nu netjes weg zitten. Maar ook omdat het spul naaiperspectieven biedt. Het is een soort van klittenband: aan de ene kant harig en aan de andere kant ruw. Maar niet zo ruw dat er, zoals bij echte klittenband, allerlei vuil in blijft haken. En bovendien doorstikt het makkelijk en rafelt het niet zo. Onthouden!

Rol de kabel op zoals je hem later aan de muur wil hangen.

Meet een stuk Cable Manager af. Dat doe je zo: rol het twee keer rond je kabel. Tel er dan nog 6 cm bij, en knip af. (Op de foto ter hoogte van het horizontale oranje lijntje dus.)

Sla de Cable Manager aan één kant twee centimeter om, de zachte kant naar buiten, stop het kleine ringetje ertussen, en stik vast met een zigzagsteek, zo dicht mogelijk bij het ringetje. Ga een paar keer op en neer.

Sla de Cable Manager aan de andere kant vier centimeter om, weer de zachte kant naar buiten, en stik op dezelfde manier vast met het grote ringetje ertussen.

Stop de kabel onder het uitstekende stukje Cable Manager, en stik vast.

Dat is alles. Om op te hangen rol je het het geheel rond de kabel...

... je steekt kleine door grote ring en trekt strak aan...

... je plakt de klittenband tegen elkaar en je steekt de kleine ring nog eens door de grote ring.

En dan maak je een haakje aan de muur. En je hangt de kleine ring rond dat haakje.

Of dat ook gewoon met lint lukt in plaats van met Cable Manager? Zeker. Ik denk zelfs beter. Maar mijn wederhelft beweert iets over dingen in de hoogte hangen en mikken naar een haakje enzo. En het zijn zijn kabels, nietwaar?

Nooit gedacht dat het eerste wat u laat zien aan mijn mooie witte vogeltje, een lelijk, vuil verlengsnoer zou zijn...