Kopzorgen (nu met gratis aftelkalender)

Zorgen heb je in alle maten en gewichten. Soms besef je pas hoeveel plaats iets in je hoofd innam, als het er eenmaal uit is. Liv's potje was zo'n zorg.

Het dametje is al een tijdje volledig 'kleuterklasklaar'. Ze kijkt er erg naar uit. Ze staat, als we naar de bakker fietsen, met haar handen tegen het schoolhek te kijken naar de kinderen op de speelplaats. En elke keer we er voorbij rijden zegt ze: "Dat is mijn sjhool! Daar zijn véél kindjes. Maar ik moet nog een beetje wachten." Dat wachten betekent 'tot november'.

Met als voorwaarde: zindelijk zijn. 'Droog'. 'Proper'. Hoe u het ook wilt noemen. En dat was tot nu toe geen groot succes. Ze leek het gewoon niet te voelen en het deerde haar niet. Ondanks alle voorleesboekjes, aanmoedigingen, rollenspelen, goede voorbeelden. (Jaja. Zelf doe ik dat erg flink.)

Het draaide al een tijdje door mijn hoofd. Het klinkt erg banaal. Maar een van de enige herinneringen die ik zelf heb aan de eerste kleuterklas, gaat over een accidentje en een tang-van-een-kleuterjuf die daar erg veel ophef van maakte. Waarschijnlijk wou er iets in mijn hoofd Liv behoeden voor een soortgelijk trauma. (Al lijkt haar juf alvast een erg vriendelijke dame.) Beetje zorgen dus.

Tot Liv, twee dagen geleden, op de kribbe plots liet weten: "Ik moet pipi doen". Ze mocht op een van die ienemieneschattige WC-tjes. En ze deed het. Hoera. De dames daar durfden meteen een volle luiervrije dag aan. En die verliep accidentloos. Ze kondigt het telkens keurig aan. Dus deze Indian Summer komt ons niet ongelegen en we halen er met plezier alle toeters en bellen bij. Zo ook een beloning bij elk spontaan gevulde pot. Beloningssytemen met stickers zien er vaak uit als 'blad met hokjes'. Dat kon ook anders, vond ik.

Bij Hema kocht ik een paar vellen kleine stickerbloemen. Die staan een beetje bol en Liv krijgt ze 'zellef' vlot van het papiertje, een beloning extra.

Ik tekende een lange rij lege steeltjes in het gras. Bij elk succes, groeit er een nieuwe bloem. Voorlopig is het plakken van de bloem op zich de beloning. Dus ze hoeven niet in telbare volgorde. Liv houdt van de nodige spanningsopbouw en doet extra lang over het kiezen van de juiste steel. En dat ziet er meteen vrolijk, zo verspreid. Na vier bloemen besloot ze al: "Oh. Wat is dat mooi." (sic).

Ik gooi de tekening met plezier te grabbel. Bruikbaar voor potjestraining, voor andere beloningen, of als aftelkalender. Enige voorwaarde is dat je uk in staat is om een bloem op een bolletje te plakken. Of er naast. Kan ook mooi zijn. De stickers bestaan ook in appelvorm. Voor wie graag afwisselt of de bloemen te girly vindt: hier de boomgaardversie.

Handleiding: printen op A4, in de lengte in de helft knippen, en aan elkaar plakken. Die Hemastickertjes zitten al even in het assortiment. Maar er zijn ook alternatieven: andere bloemenstickers, een bloemetje/appeltje tekenen aan het bolletje, of een (al dan niet zelfgemaakt) stempeltje.

Maar dan nu: waar plakken we dat ding zodat het bereikbaar is voor Liv, maar niet voor die andere fan van kleine doorslikbare dingen?

En wat doe je met een kind dat uit het niets een erg consequente duimzuiger is geworden, en na die sexy centimeter tussen haar voortanden nu ook een konijnengebit ambieert?

Ik zal er nog eens een nachtje over tobben.

Helemaal in het toch niet zo nieuw

Ik brei nog een een klein staartje aan mijn recykleerbijdrage van gisteren. Grasduinend in mijn foto's, op zoek naar wat ik zelf al ooit recykleerde, stootte ik op een afbeelding van een vrij opmerkzaam stuk in mijn kleerkast: mijn trouwjurk. Deze winter zal ze vijf jaar in mijn kast hangen.

Een trouwfeest is dé gelegenheid bij uitstek om jezelf helemaal-in-'t-nieuw te steken. En ik ben zelf ook heus niet in een afdragertje getrouwd. Maar mijn jurk werd ontworpen en gemaakt door Leentje, de schoonzus van mijn getuige. Zij werkte toen in een trouw-en suitekledingzaak. Een heel fijne werkomgeving want je ziet er (voornamelijk) blije mensen. Maar zo'n jurk, dat moet per-fect passen. Hier en daar valt er, in het innemen of verkorten, wel eens een reepje prachtig stof af. Leentje verzamelde die reepjes en lintjes. Ze puzzelde ze bij elkaar op het topje van mijn trouwjurk. Vooraan schuin vastgezet, op de rug los naar beneden hangend.

Ik heb er geen aanvaardbare digitale foto van, enkel wat in-de-rapte-shots, helaas erg klein. Maar ik ben nu nog steeds heel blij met de jurk. Allemaal kleine gerecykleerde stukjes feest. Voor ons feest, dat alle cliché's van 'de dag van je leven' belichaamde. Februari is niet bepaald blote-armen-maand, dus mijn grootmoeder voorzag nog een koppel bruine wollen mouwen om me warm te houden. Die draag ik, net als mijn bruine trouwlaarzen, nog steeds.

Met de overschot van de stof, bekleedde ik de kaft van ons trouwalbum. Een van de prille eerste naaimachinestappen, nu had dat vast nauwkeuriger gekund.

De rok verknippen voor een doopkleed voor de meisjes zou een oeroud voorbeeld van recykleren zijn. Maar dat krijg ik voorlopig nog niet over mijn hart...

Recykleren en fluoresceren

Ik vertelde Boomie wat ik recykleergewijs van plan was. Ze wees me er meteen op dat het geen nieuw idee is. En inderdaad, ze heeft een punt. Ik ben niet de eerste die een kinderfluovestje maakt van een exemplaar voor volwassenen. Ik ben ook niet de eerste die het blogt, het werd me door een naamgenoot voorgedaan, ook helemaal recycle!

En toch zag ik geen reden om koers te wijzigen. Vooreerst omdat de nood aan het eindproduct ten huize Liv wel degelijk aanwezig is. Vanaf november wordt ze een van de vele bakvissen in de school-om-de-hoek. Waar men tot ons groot plezier een van onze 'paplepels' van ons overneemt: duurzaam en veilig schoolverkeer staat hoog op de agenda. Het straatbeeld kleurt hier 's ochtends zo fluo dat het elke slecht verteerde kater hoofdpijn bezorgt.

Niet dat we geen hesjes in huis hadden. Ik telde meer exemplaren dan huisgenoten. Recykleerreden nummer twee! Want er was ooit zo'n moment waarop fluo-in-de-wagen verplicht werd. Dat zorgde voor een creativiteitsblock op menige marketingafdeling in Vlaamse bedrijven: "ik heb een origineel idee, laten we fluovestjes bedrukken en massaal uitdelen!".

De feiten.

1. Ik haat hesjes. Ze doen me denken aan teamverdelers bij balsporten. En ik haat balsporten. (Voor zover er van mij enige participatie wordt verwacht.) Elke vorm van afweerreflex is mij vreemd. In de plaats daarvan, ben ik gezegend met een joekel van een in-elkaar-duik-reflex. Tot groot jolijt van mijn middelbareschoolgenoten. En al proberen mijn collega's me op vriendelijker wijze balgevoel bij te brengen, ook nu nog ben ik onderwerp van spot als het gele oefenstressballetje weer eens wordt bovengehaald. Geen hesjes aan de ontbijttafel. Ik wens niet gewekt te worden met gefilosofeer over mijn gebreken.

2. Fluohesjes zijn vormloos, door hun kleur per definitie lelijk en zelden of nooit op kindermaat. Ook kinderhesjes zakken standaard van de schouders. De normen schrijven een bepaald percentage reflecterend materiaal voor en geen enkele producent pakt dat creatiever aan dan een koppel strepen. De reclamebedrukingen op de exemplaren in ons bezit, waren op z'n zachtst uitgedrukt geen esthetische verbetering. De enige die een beetje vernieuwing bracht was Walter Vanbeirendonck met zijn ontwerp voor jeugdbewegingen. Maak dat is alweer een hele tijd geleden. En ook dat bleven 'hesjes'.

Het plan.

Om de recykleer-uitdaging maximaal aan te gaan, wilde ik het aangekochte materiaal tot een minimum beperken. Mijn enige aankopen toonde ik hier. In normale omstandigheden was ik gewoon biais en velcro gaan kopen. En had ik me zeker niet bezig gehouden met het fabriceren van paspel uit gerecykleerd refectielint. Maar het vergroot wel het hergebruikeffect. En dus ook de voldoening. Ik tornde drie hesjes volledig uit elkaar. Dat lijkt onoverkomelijk, maar het gebeurde op de trein en leverde, buiten vreemde blikken, een relatief aangename tijdvullende bezigheid op. En verder een heleboel fluostof, meters fluobiais, wat velcro en een paar banden reflectielint.

Ik kon niet om de fluo heen. Dus 'mooi' in de zuivere definitie van het woord kon het bezwaarlijk worden. Maar ik gaf het wel 'vorm'. Ik gebruikte het patroon van Livs jasje als basis. Maar ik nam voor de breedte twee maten groter en ik veranderde de lengteverhoudingen, zodat het over een jas kon. Ik maakte de armsgaten groter en boordde ze af met gerecykleerde bias.

Ik verstopte reflectielint in de stolplooien, stikte paspel in de deelnaad, en voegde een kap toe om zo ver mogelijk van de hesjesvorm weg te zwemmen. Na een infoavond op de kleuterschool voorzag ik op vraag een 'grote lus' voor zelfstandig kapstokhangen. (Op de buitenkant. Misschien ook handig voor 'snel van de straat gritsen als ze weer eens lopen gaat'.) Ik voorzag een jasstropper, maar niet helemaal op het randje, zodat de kap in vastgetrokken versie Liv niet tegen een paal zou doen fietsen. (Wat niet de eerste keer zou zijn.)

Eerst was ik een sluiting van plan met een grote strik. Maar de traditionele velcro leek me iets jufvriendelijker. En kon bovendien ook uit de hesjes gerecykleerd worden.

Livs reactie was eerst "dat is voor vake!". Wat het effect bewijst van het geven van het goede voorbeeld: Livs vake fiets de 35 km naar zijn werk in fluo en dat was haar, euh, opgevallen. Dat het jasje voor haar was maakte haar dus apentrots. Vervolgens stelde ze opgetogen: "dat is geel!" Haar favoriet. Ze straalde dus, op weg naar de bakker. Op alle mogelijke manieren...

Door netjes tussen de bedrukking door te knippen, was mijn hesjesverbruik wel groot. Zoveel afval in een recykleerproject, dat konden we niet dulden. Bovendien leerde ik van Mamasha altijd de reflex te maken om ook na te denken over een jongensalternatief. 'De overschot' was grotendeels bedrukt. Maar als je de reflectiestroken aan elkaar maakt, kan je die logo's prima wegwerken. U ziet hier een vis?

Ik zie het logo van mijn werkgever. Maar dan een beetje verstopt. Neefje Stan behoort sinds kort ook tot de schoolgaande jeugd, dus na het weekend krijgt u van mij meer dan deze vissenblik op de jongensversie! En een aantal 'tips&tricks' voor wie zelf aan de slag wil. Is het u trouwens opgevallen dat fluo bijzonder moeilijk te fotograferen valt? Ik wacht in spanning op deze handleiding, maar vrees dat fluo niet tot het lessenpakket zal horen... Het ziet er op elke foto anders uit. En als je flitst? Dan krijg je dit.

Zijn functie bewezen. Dat dan weer wel.

Kleur je humeur

Ik ben gegrepen door iets herfstigs. Ben eventjes 'out'. Tijd om onder de wol te kruipen op totaal onwollige daguren. Ik kan dus best een beetje kleur gebruiken. De colorqueen der bloggers deed een oproep en ik raapte toen fotogewijs meteen wat bij elkaar. Tijd om mezelf daar blij mee te maken. Oranje is de toonaangevende kleur hier. Dingen als 'de gordijnen', 'het nisbehang' en de hobbeltijger horen ook bij de collectie, maar pasten niet op de foto.

Wat ik verzamelde:

'Op je potje, Konijn' uit de Anna-reeks van Kathleen Amant. Van alle peuterreeksen een van de meest herkenbare. Liv is grote fan. Helaas nog steeds niet van dat potje. Dat ook oranje is. • Zannes geboortepuzzel • de eerste CD van El Tattoo Del Tigre, zalige herinnering aan hun verrassingsoptreden op Werchter in 2000 • kaasmolentje van Moulinex, gevonden in de kringwinkel en superhandig • truitje, Metsola. Er bestaat discussie in de familie. Is de combinatie bruin/oranje werkelijk dan niet alleen voor jongens? Is de combinatie bruin/oranje niet lelijk tout court? Ik vind alvast van niet • vos in brochevorm. Gevonden op Etsy. Leve Pinterest • het aankomstkaartje dat ik tekende voor het kindje van wie de komst ons bijna even bezig hield als die van onze eigen kindjes • De Dikke Vegetariër. Misschien niet het meest swingende kookboek. Maar wat er ook in het wekelijkse groentepakket zit, De Dikke Vegetariër weet raad • monster van Les Lilliputiens • stapelblok uit een prachtig geïllustreerde toren van Janod • magnetische geit van Djeco. Al meermaals in de wasmachine beland. Nog steeds heel • ijslollymaker van Lékué. Calippo's, oh jeugdsentiment • Dombo, beker door Richard Hutten. Liv kreeg hem bij haar geboorte en doopte hem zelf haar 'vliegtuig'. Dat vindt een moeder dan mooi.

En, heeft het gewerkt, dit kleurenbad? Welja. Ik heb op z'n minst geglimlacht. Maar wat ook zal helpen is nog maar een dutje. De kleur van mijn donsovertrek? Jawel hoor.

En u? Welke kleur maakt u blij?

Van Katoen zoekt grafisch talent

Talent, 't is een groot woord, maar 't is ook iets plezants om in huis te halen, vind ik. In ons VanKatoen-ploegje zit wel wat verzameld. Een plezier om mee rond de tafel te zitten. De lontjes van die verzamelde creatieve breinen zijn licht ontvlambaar en zo'n vergadering, dat geeft dan vuurwerk. Daar kan ik enorm van genieten. Na afloop (als de klok vaak de volgende dag al heeft aangekondigd) neemt ieder zijn emmertje smeulende kolen mee naar huis. Meer dan genoeg om ons de komende maand elke avond warm te houden met bezigheden.

Dus hebben we vandaag zo'n emmertje gevuld om uit te besteden. Misschien wel aan u? Want Van Katoen heeft u van doen! (En dan vooral als u over grafisch talent beschikt).

Vanaf het najaar willen we er voluit voor gaan. Bloglezers en Facebookvrienden worden al weken om de oren geslagen met elke stap en sprong die Van Katoen maakt. Het wordt stilaan tijd om onze blijde boodschap ook aan het zo-groot-mogelijke-publiek en aan de niet-virtuele wereld te verkondigen. Daarvoor zullen we onder andere gebruik maken van drukwerk als posters en flyers/postkaarten.

We kregen een passend logo cadeau en talent uit eigen stal bouwde daar vrolijk een website rond.

Maar er staat nog meer grafisch werk op ons lijstje en daar kan jij misschien bij helpen.

Haal je viltstiften of stoepkrijt van stal, (misschien best toch ook enige photoshop- of illustratorskills), en wordt exclusief ontwerper van het Van Katoen drukwerk. Zo promoot je ons, maar ook jezelf!

Want we vertelden al eens dat we wel iets te bieden hebben aan bedrijven en bedrijfjes. Ontwerpen voor Van Katoen bezorgt je naambekendheid, via de promokanalen die je zelf mee kan vormgeven.

(En er is vast ook iemand uit onze ploeg die een handgemaakt extraatje op dat voordelenhoopje wil gooien.)

Ideeën al op het puntje van je tong, potloden geschrept? Mail ons!

(Uiterste indiendatum ontwerp: 15 oktober 2011)

Very short story (+ tutorial)

In mijn tweeënhalf jaar oude blogcarriere is het bericht dat u het meest herbekeek 'The Neverending Story'. Een vrij onsamenhangend relaas over het werk van de betere doe-het-zelf-stukadoor, een kind met kniesokken en over het vijandelijk blazen naar speelgoed. Ik leef niet in de illusie dat u effectief dermate interesse toont in het verbouwingsdeel van mijn leven. De interesse voor dat bericht is volledig te wijten aan het 'aanhangsel'. Onderaan dat bericht hangt het intussen veelbeproefde patroon van een babywikkeljurkje.

Als dat mijn langste blogbericht ooit was, dan heeft de post van vandaag de ambitie om de snelste te zijn. Niet de kortste, want dan faal ik hier grandioos, met de inleiding alleen al. Maar als u onderstaande tutorial volgt, dan bekomt u een rokje dat klaar is op de tijd dat u mijn langste bericht één keer hebt doorgelezen. (Of toch bij benadering.) Ik deed er een uur en 15 minuten over, patroontekenen incluis. Een tijd die volgens mij nog een stuk scherper kan.

Het betreft een rokje in tricot. Overgetekend van een bestaand exemplaar dat heerlijk zit. Het is niet bepaald een model om aan te trekken als de dresscode 'smart casual' voorschrijft. Die casual alleen komt al dichter in de buurt. En enig naadloos ondergoed is aangewezen. Maar op dagen waarop u eigenlijk naar uw 'thuisbroek' wil grijpen is het een waardig alternatief. En zelfs een 'upgrade' van uw looks. Het is mogelijk om het te dragen tijdens een bezoek aan bijvoorbeeld de bakker, zonder dat er na het verlaten van de zaak over uw kledingkeuze zal worden geroddeld.

Kleine beperking: een overlock is wel min of meer een must, vrees ik.

Nodig:

- twee keer 70 cm tricot (Deze berekening kan verschillen van je lengte, en is gebaseerd op: uit elke kleur 1 keer de lengte van heup tot knie, plus 7 cm voor de boog onderaan, plus de breedte van je tailleband, plus de naadtoeslag van rok en tailleband, plus wat reserve.)
- eventueel een tweelingnaald

- een brede elastiek, zo lang als 88% van je heupomtrek plus 1 cm. Die 88% zat bij mij comfortabel. Maar dat hangt af van de sterkte van je elastiek. Om zeker te zijn kan je, in plaats van die 88% te hanteren, de elastiek eerst eens 'aandoen': rol hem rond je heupen, span hem aan tot hij goed zit, en gebruik deze lengte als maatstaf. De helft van deze lengte wordt dan de bovenste rechte van je trapezium, zie hieronder.
Ik kocht bij Veritas iets dat 'verbredingselastiek' heette. Omdat dat de breedste was. Maar die bleek aan de kassa gigantisch duur. En bovendien is hij ook net iets te dik geweven voor een mooi effect. Er was ook 'gewone' brede elastiek. Iets minder breed, maar soepeler. Ik denk dat je beter zoiets kan kopen.

Patroon tekenen:

- Meet je heupomtrek en neem hier van 88%. (Of neem het getal van je elastiekmaat, zie hierboven.) Deel dit getal door twee. Dit is de bovenste rechte van je trapezium.

- Vermenigvuldig de lengte van de bovenste rechte met twee. Dat is de onderste rechte.

- De hoogte van je trapezium is de afstand van heup tot knie.

- Onderaan in het midden teken je 7 cm naar beneden. Teken een boog onderaan. (Plooi je patroon in de helft om die boog te knippen, dan ben je zeker dat hij aan beide kanten hetzelfde is.)

- Deel je patroon in twee: bovenaan teken je een streepje op 14 cm van de rechterkant, onderaan op 19 cm van de linkeronderhoek. Verbind deze twee punten met een rechte lijn, en teken op basis van die rechte lijn een boog die een beetje naar onder doorhangt.

- Trek een loodrechte lijn op de bovenste of onderste rechte, op beide patroondelen. Dit is de 'rechte draad' die je moet respecteren als je stof gaat knippen.

Knippen:

Knip de patroondelen uit je stof. De naadtoeslag is net zo breed als de steek van je overlockmachine.

Knip zodat de kleuren die elkaar aan de zijnaden raken, dezelfde zijn.

Edit: zoals Miss Stik terecht opmerkt, kan je het gele deel en het blauwe deel ook perfect in 1 stuk knippen. Dat bespaart je een zijnaad. En je hebt dan ook maar 1 patroondeel uit papier nodig.

In elkaar steken:

Overlock de open randen van de elastiek.

Leg de elastiek plat op een reep tricot. De ruimte die je aan de bovenkant overlaat, is even hoog als de breedte van je overlocksteek. Speld vast.

Plooi de reep tricot dubbel over de elastiek en knip af gelijk met de eerste rand: je hebt nu een elastiek, ingepakt in tricot, met aan de open zijden van de tricot telkens een stukje naadtoeslag zo breed als je overlocksteek. Aan de zijkanten van de reep tricot laat je telkens twee cm naadtoeslag.

Maak een rondje van je elastiek, laat 1 cm overlappen en zigzag vast, een paar keer op en neer. (Fluogeel garen gebruiken is geen must...)

Druk je rondje elastiek plat en rol je strook tricot er rond met de verkeerde kant naar buiten. Trek goed aan en speld samen. Trek een streep ter hoogte van het speldje aan beide uiteinden van de strook: hier komt je 'stiklijn'.

Overlock de twee uiteinden van de strook tricot met de goede kanten tegen elkaar samen, net tot op de stiklijn.

Plooi de strook tricot dubbel met de goede kant naar buiten en trek ze rond de elastiek. Die past er normaal gezien mooi middenin. Speld alles hier en daar wat bij elkaar.

Overlock je rokdelen aan elkaar. Wie dat mooi vindt, doorstikt de naden op de plaatsen waar twee kleuren raken, in een contrasterende kleur. Doe dit voor je de laatste zijnaad dicht maakt, dat werkt aangenamer. (Als je geen zijnaden hebt, zoals Miss Stik suggereert, dan doorstik je de voornaad voor je de achternaad dicht maakt.)

Stop de rok in de tailleband, goede kant op goede kant, zodat alle onafgewerkte naden op elkaar liggen. De naad van de tailleband komt in het midden van je rug.

Overlock de tailleband aan de rok.

Overlock de ondernaad en werk af met een tweelingnaald.

En? Op hoeveel klokt u af?

Fluorecykleren: jongensversie

Zoals ik bij het ter perse scherme gaan van Livs fluojasje beloofde: hier de jongensversie. Gemaakt uit wat ik overhield van de drie uit elkaar gehaalde fluohesjes. Hip fluo voor een jongen is eigenlijk helemaal niet moeilijk: de patronen vallen misschien ook bij u maandelijks in de bus. Zoek in Knippie, Ottobre, of een andere patronenverschaffer gewoon een voorbeeld van een bodywarmer en u kan aan de slag. Eén maatje groter nemen in de lengte, en drie maten in de breedte.

De grote vissen zijn misschien iets té. Maar ze dienen, zoals ik al vertelde, ter bedekking van een nogal groot logo. In deze versie iets meer aangekochte fournituren: gestreept boordstof en een rits. Ook voor Stan een kap met jasstropper en een grote kapstoklus. De afwerking is niet je dat. Een kwestie van werken tegen de klok. Maar u begrijpt het idee. Om nog minder 'hesje' te zijn, zou ik de volgende keer ook de mouwen met boordstof afwerken.

Stan was vrolijk te gast op Zannes verjaardagsfeestje, een goede gelegenheid voor een fotosessie, dacht ik. Maar we kwamen in alle drukte niet verder dan een Stan-in-de-fietskar-kiekje...

Zoals dat gaat bij jongensversies, in alle oneerlijkheid: dit past ook prima voor meisjes.

Een paar tips voor wie zijn kinderen ook wil doen opvallen in het verkeer:

De vorm

- Het komt erop neer om zo veel mogelijk 'echte kleding'-elementen toe te voegen. Volstrekt overbodig voor de functie (opvallen) maar wel drempelverlagend voor eventuele weerbarstige dragers. Ik koos zakjes, een kap, plooitjes en een rits. Maar je kan ook gaan voor een kraag. Of voor echte 'poppetjes': voor een strik of waaiermouwen.

- De combinatie fluo/reflectiestroken is een must. Fluo om overdag zichtbaar te zijn, reflectiestroken voor wanneer het donker is. Die stroken verwerken als paspel kan ook op andere plaatsen dan in zo'n jasje. In een zelfgemaakte boekentas/rugzak bijvoorbeeld of in een regenjasje. Zonder belichting lijken ze gewoon grijs, helemaal niet lelijk in de juiste kleurencombinatie. Krijg je je kind echt geen fluo verkocht, koop dan een witte jas. Heel prettig voor de was.

- Die gigantische fluovestjes die van de schouders zakken, zijn waarschijnlijk bedoeld om meer dan 1 jaar mee te gaan. Ecologisch gezien een te overwegen keuze. Maar enige rekbaarheid in de maat kan je ook al voorzien in een goed passend model. De velcro's in Liv vestje bijvoorbeeld, zitten in de lengterichting vast. Zo geven ze tot 5 cm 'speling'. Ook handig als je het jasje over een dunne én een dikke jas wil kunnen aantrekken.

- Het materiaal liet zich prima strijken. Ik heb het niet geprobeerd, maar misschien kan je er wel op flocken. Zo kan je in samenspraak met je kind een illustratie voorzien en eventueel zelfs kleurtjes toevoegen. Die illustraties kunnen uiteraard ook geappliceerd, al dan niet uit reflectieband.

- Niets houdt je tegen om fluo te combineren met 'gewone' stof. Ik gebruikte voor Stans vestje tailleband. Maar je zou ook voor een combinatie katoen/fluo kunnen gaan. Helder blauw of grijs met fluo lijkt me nog best doenbaar.

- Je zou je kunnen afvragen waarom je zoveel tijd en energie zou stoppen in het maken van 'maar' een fluohesje. Maar het wordt, als alles goed gaat, dagelijks gebruikt! Juist wel de moeite dus om te zorgen dat je toch een beetje vrede kan nemen met de aanblik ervan...

Het materiaal

- Lostornen ging heel vlot, omdat het materiaal zo glad is en je er dus makkelijk met je tornmesje tussen kan. Het enige waar je moet tegen kunnen zijn een reeks blijvende gaatjes. Ook als je fout stikt heb je dat aan de hand: overal waar je naald is doorgegaan, zie je gaatjes.

- Gebruik niet je beste stofschaar. Zeker niet voor de reflectiebanden. De banden en de stof zijn eigenlijk een soort van plastic, je schaar wordt 'zo bot als een hak', zoals mijn grootmoeder zou zeggen.

- Ik vond fluogaren in een fourniturenwinkel in Amsterdam, maar het is vast ook 'bij ons' te vinden. Soms zelfs in de Aldi, liet ik me vertellen.

- Als je de reflectiebanden aan elkaar naait, kan je een groot vlak maken, waaruit je eender welke figuur kan knippen. Zet je tekening, voor je ze vaststikt, met wat Pritt vast op het vestje, tegen het verschuiven.

- Niet alleen jasjes, maar ook rugzakcovers zijn volgens mij makkelijk uit reclamevestjes te fabriceren. Ik bekeek de rugzakcover van mijn man en dat is niet veel meer dan een soort van 'hoeslakenpatroon', maar dan in andere verhoudingen. Ook hier dienen de stroken ter bedekking van lelijke bedrukking.

Opvallen in het verkeer komt, denk ik, ook neer op het goede voorbeeld geven. Het jasje gaat hier nog vlot aan, de helm soms al iets minder. En ja, het is een onding op je hoofd en niet zo kapselvriendelijk. Maar ik kreeg al eens een vrachtwagen tegen mijn tikkenei en had toen maar beter een helm opgehad... Wat dat jasje betreft: ik heb m'n eigen model al in mijn hoofd. En voor wie voor zichzelf liever winkelt dan naait: in het aanbod van Wowow zitten, voor volwassenen, aanvaardbare exemplaren.

Leve(n met) Zanne!

Het was nog vroeg toen ze vanmorgen een camera onder haar neus gedrukt kreeg. De blik die ze u serveert is er eentje van ochtendlijke verwondering: hé, een flits! Want jawel, het was nog donker toen wij onze hummels in de fietskar stopten... Maar laat dat vandaag geen domper op de feestvreugde zijn. 

Het was immers ook nog vroeg toen wij, een jaar geleden, naar die kersverse baby lagen te staren. Eveneens met verwondering. Amper beseffend dat die verrassingsaanval van nog geen twee uur effectief 'geboorte' heette en ons een tweede kindje had opgeleverd. 

Ze werd in een handdoek gedraaid. Moest er meteen weer uit: ze had de dokter geen tijd gelaten om haar komst mee te maken en de vroedvrouwen van dienst wisten niet dat wij het geslacht niet kenden. Een kleine tussen-de-beentjes-check dus: dag klein meisje, welkom Zanne. Weer die handdoek in, en toen mocht ze gezellig meerijden naar de verloskamer. (Daar waren we niet op tijd geraakt.) 57 cm baby. Ik heb me ooit laten wijsmaken dat lange baby's zich afduwen met hun voetjes en daarom snel geboren worden. Zanne doet me dat bakerpraatje geloven. 

  

Een jaar geleden nu. Ze nam een beetje een valse start, dat wel. De boosdoener heette reflux. Ik kreeg, door deze campagne, oordoppen op maat gemaakt. Bedoeld voor festivals maar ze kwamen me die eerste schreeuwweken dagelijks van pas. Maar wat zijn een paar weken op een vrolijk leven: plots kon ze lachen en dat is ze blijven doen.

't Is iets makkelijker om ons een beeld te vormen van haar 'karakter' omdat we met Liv kunnen vergelijken. Het zijn allebei grote knuffelaars. Maar als Liv de maatstaf is, dan is Zanne sterker, wilder en uitbundiger. Heviger in haar reacties. Minder geïnteresseerd in prutsen en prullen, wel in muziek. En tot ons groot plezier: even vrolijk. Met grote zus als topentertainment nummer 1.

Gelukkige verjaardag, reuzenkind, ons 'groot kleintje'! Groei met plezier!

Alvast een recykleerglimp

Ik recykleer. Met een K. De spellingscorrector van Blogger probeert daar telkens hardnekkig een C van te maken maar ik vecht terug. Recykleren is een idee van Boomie. De daad op zich is eeuwenoud. Misschien bent u zelf wel gedoopt in een jurk die gemaakt is uit de bruidssluier van uw moeder, bijvoorbeeld. Maar Boomie gaf er dus een naam aan. 

Ik wilde meteen meedoen. En ik hoefde daar niet veel moeite voor te doen: Boomie wees me zelf op mijn 'precedenten' door een paar van mijn maaksels alvast op te nemen op haar Pinterest-boards.

Een slaapzak uit een oud t-shirt.

Een jurkje uit een oud shirt en een romper.

Een fietsmuts uit twee oude t-shirts.

En toen ik er over nadacht, kon ik nog aanvullen met een Boleo uit een kussensloop en, helemaal aan het begin van mijn naaicarrière, een babybroek uit mijn favoriet maar helaas te kort geworden t-shirts.

Veel oude t-shirts met nieuwe bestemmingen dus, kan u concluderen.

Maar deze keer gooi ik het over een andere boeg. Maandag start Boomies Recykleren-14-daagse en ik heb de eer een van haar 'posters' te zijn.  U zag her en der in blogland al glimpen van het materiaal waarmee wij recykleerders aan de slag gaan. Ik hou het zo mogelijk nog vager, voor eventjes. De regel was: het materiaal moet gerecycleerd zijn, de fournituren mogen nieuw.

Ik gun u een blik op het aangekochte materiaal dat ik in mijn project verwerk.

U ziet: ronde elastiek - paspelkoord (of 'pwaspwal', zoals de plaatselijke Veritasverkoopster dat consequent wenst te noemen) - twee nestelogen - fluogeel stikgaren - een jasstropper. De blauwe jasstropper vloekt wat bij de zwarte elastiek. Maar ik had beiden nog liggen. En in het kader van dit project leek het me mooier in het verhaal te passen als ik ook aan voorraadwegwerking deed.

Wat dan het gerecycleerde materiaal is? Dat leest u binnenkort, alhier!