De emmer der frustraties

Ik ben geen citatenverzamelaar. Maar ik denk dat deze collectie samenvat wat er maandagavond met mij gebeurde.

Ik dacht, die jas, ik schrijf hem even van me af. Ik toon hem, ik post hem, ik zoek Zanne een aanvaardbaar winkelexemplaar en de kous is af. Maar u reageerde. Dat het een schattig ding was, die jas. En telkens ik dat las dacht ik: verdorie. U heeft gelijk. Ik vind het ook een schattig ding. En neen, ik zie Minne niet elke dag. Dus ik zou deze winter niets hebben aan 'kindje in jas'.

De 'emmer der frustraties' druppelde langzaam vol. Had ik een slachtoffer in de buurt gehad om hem over uit te storten, dan was mijn huwelijk misschien nu wel om zeep. Maar de wederhelft werkte. Ik had enkel de dochters in de buurt en die maak ik zelden deel van mijn ellende. Tenzij misschien door te profiteren van het feit dat ze de kunst van het kloklezen nog niet delen: ik stopte hen een kwartier vroeger onder de wol. En raasde richting atelier.

Ik brak persoonlijke records. Minnes jas kreeg nog niet de kans om haar postgewijs te bereiken, toen de vervanger voor Zanne al een feit was. Frustratie als brandstof, zo ziet dat eruit:

De vossen waren op. Daar moest ik me bij neerleggen. Al waren die mooier bij Zannes blauwe ogen. Dus ik koos blauwe paspel bij olifanten, ook hiervandaan. Om het vosgemis te compenseren, takteerde ik mezelf op een mooie afwerking. Doorgestikte naden, nauwkeurig bochtenwerk, een jasstropper voor mooi aansluitende warmte rond dat koppetje. Voor kleine kindjes plaats ik die trouwens altijd boven op het hoofd. Dat is het makkelijkst bereikbaar voor 'de bediener'.

Ik gebruikte als basis deze keer zelfs een patroon. Warempel. Hetzelfde als zij zo meesterlijk voor deze hoodie hanteerde. Nu ja, patroon. Ik deelde en hertekende het voorpand, paste de kap aan, en liet de boorden weg. En jaja, ik weet het, op dat patroon staat duidelijk 'voor tricot of sweaterstof'. Dus dat was even zuchten in die bochten, doorheen die stijve Kokka met een verstevigende strijklaag... Maar ik had genoeg brandstof in mijn emmer om wat tornwerk aan te kunnen.

(Valt het u op? Het lelijke-kunstlichtfoto's-met-flits-seizoen is weer aangebroken. Er is nu eenmaal een aanzienlijk deel van het jaar waarin ik mijn kinderen enkel in het weekend bij daglicht zie.)

Ik maakte een 86/92 om het niet-rekken op te vangen. (Zanne draagt 80/86). Ik tekende de mouwen nog iets breder. En zoals u kan zien is die mouwomslag al meteen niet meer mogelijk voor miss langarm. Dat kind wordt groot. Dus toch.

Het resultaat is bevredigend. Hoofdstuk jas afgesloten. Ik plan nog een dito pluizige sjaal en warme wanten. Mijn bolleke zit er warmpjes in, deze winter.

De ezel. De steen.

Ik toon u een jas voor Minne.

Eigenlijk had hier moeten staan 'ik toon u een jas voor Zanne'. Het is slechts twee letters verschil. Maar die maken dan ook het verschil, helaas.

Het wordt koud. Liv, winter 2010, droeg een jas van nichtje Rhode. Maar die heeft een zusje, Flo, net zo oud als Zanne, dus we waren deze keer niet voorzien van winters goed. Nu ik al die baby's warm zou houden, kon ik dat evengoed ook voor mijn 'baby' doen.

Ik koos hier een vossenstofje en deed bij haar van 'oooh, mooi, met oranje paspel'. Ik tekende een modelletje met een schuine voorkant. Ik nam de maat van de trui die Zanne nu als surrogaatjas draagt. Ik ben nog steeds flink in het 'enkel opwerken wat in de kast ligt' dus ik vond voor de binnenkant twee restjes nicky velours, petrol en oranje. Ik vloekte wat op de tussenvoering uit wattine maar uiteindelijk lukte dat best.

Ik had een pracht van een blogbericht in gedachten. Want er was zon, er was herfst, en er was Zanne die deze week haar eerste stapjes waagt. Dus het klonk als iets uit de kinderboekjes, met een 'jas voor een allereerste herfstwandeling en een kleurrijk bladerdek'.

Wel, ze wandelde. Door de tuin. Zo fier als een gieter. Er was ook een jas. Alleen kreeg ik die alleen rond haar lijfje gewurmd als ze verder niet veel meer dan een romper droeg. En dicht ging hij al helemaal niet... De knoop moet eigenlijk bijna op schouderhoogte zitten. Ik kreeg hem met moeite bovenop het andere pand. U ziet Zanne hier, net voor de afwerkingsfase van de jas. Ik moest enkel nog de rand doorstikken en de knoop voorzien. Toen ik tot de ontdekking kwam dat een 'gevoste' winter niet voor Zanne zou zijn.

Hoe is dat nu mogelijk? Hoe kan ik nu, na het te klein inschatten van een hoofd, alweer een heel kind te klein inschatten? Is dit dan de ontkenningsfase: neen, je hebt geen baby meer? Of deed de vermoeidheid me het verschil vergeten tussen het sweaterstof van de trui (dat rekt, Riet) en katoen (dat rekt niet, Riet)?

Ik schrijf dat hier nu heel erg stoer, maar ik heb werkelijk gejankt van ellende. Tijd is me dezer dagen zo kostbaar. Ik vervloekte mijn verspilde zondag. Als troost bladerde ik door de stapel geboortekaartjes van dit jaar. En vond welgeteld 1 meisje dat wel eens de juiste maat zou kunnen hebben voor deze vossenjas.

Minne, ik weet dat je ouders een hart hebben voor de natuur. Dus ik hoop dat ze blij zullen zijn met een jas uit biokatoen, en dat jij er wel plezier aan hebt...

Dassenkwal

Dit project is een deel van mijn job. Een Kinderhoogdag is een cultuurfestival voor kinderen van 3 tot 12 jaar, hun ouders, grootouders, en iedereen die mee wil vieren. Zo'n dag - meestal een zondag - zit tjokvol voorstellingen, bewegings- en creatieve workshops, straattheater, acrobatie, circus en muziek.

Ik heb die omschrijving al talloze keren neergeschreven. In evaluaties, dossiers, persberichten. Het voelt vreemd om dat hier nu zo bloggewijs toe te voegen. Maar het misstaat hier ook absoluut niet. Velen onder u hebben bloedjes die we tot de doelgroep kunnen rekenen. En ook voor wie geen koters op sleeptouw heeft, is een Kinderhoogdag aangenaam tijdverdrijf. Ik bezoek ze allemaal. Ik kan het weten. Vlaams-Brabant dient binnen uw bewegingscirkel te liggen. Maar gezien we in een pierenland leven, is dat voor het volledige inheemse deel van mijn blogpubliek geen enkel probleem.

Is dit onversneden reclame? Allerminst. Ik wilde het eigenlijk hebben over Recykleren. U bent vast Boomies Recykleerweek nog niet vergeten, waarvoor ik mijn bijdrage leverde. Het effect is groter dan ik zelf had verwacht. Het is is meer geworden dan een bijdrage, of een week. Het is een reflex geworden. Als ik ergens een mooi stofje ontwaar of een voorwerp dat textiel bevat, denken mijn hersenradars meteen aan 'wat kan het worden'. Dat 'het' al is verwerkt in een kledingstuk, dat in het beste geval spuuglelijk of stuk is, is geen bezwaar.

Op de Kinderhoogdag in Grimbergen dit weekend, stond een molen gemaakt door iemand die geboren is met meer dan een Recykleerreflex. Het moet een gen zijn, denk ik. Ik had voor de gelegenheid mijn hele huisgezin op sleeptouw en mijn oudste, very into molens, nam plaats op een, euh, dassenkwal. Ik herhaal. Een dassenkwal.

Een kwal gemaakt van prachtig gecombineerde oude dassen. Het kind dat voor Liv op de molen zat, had ook een kwal maar zat er niet rechtstreeks op. Zij nam plaats in een wokpan die ergens boven de kwal zweefde.

Ik keek mijn ogen uit. Die molen was wer-ke-lijk schitterend. Een beetje bevreemdend ook. Evenals de muziek. Er waren houten vissen. Eentje met vinnen van lepels.

Met scharnierende bekjes die de kinderen zelf konden bedienen. De vissen werden ondersteund met het onderstel van oude naaimachines. Bestijgen gebeurde via elegant gelaste draaitrappen. De molen was afgespannen met een omheining gemaakt uit houten hoofd- en voeteindes van bedden. En hij werd aangedreven door…

… matrozenkracht. Ik heb op Kinderhoogdagen al veel wonderlijks zien passeren. Maar dit, met de recente Recykleerweek nog vers in het geheugen, deed mijn mond verder openvallen dan die van de houten tonijn op de molen. Ik zal een oude das vanaf nu met andere ogen bekijken.

Bavianenjas

Mika, Calvin, Mathijs, Vic, Sacha, Mil, Kamiel, Ada, Mitte, Lander, Annabelle, Minne, Lex, Zjef, Fie, Winne, Menno, Roos, Mathijs, Flore en Luca.

Ik zou er een traditie van kunnen maken. Net zoals tijdschriften jaarlijks lijstjes met 'beste boeken' uitbrengen, geef ik u de namen mee van alle kinderen waarvan de aankomst mij postkaartgewijs werd gemeld. En ik ken nog zes in 2011 te ledigen buiken.

De lengte van deze lijst is helaas omgekeerd evenredig met het aantal gaten in mijn agenda. En dan heb ik ook nog een dozijn nieuwe ideeën om uit te werken en een in aanvang ienieminie projectje waar iemand blijkbaar serieus wat meststof heeft onder gelegd.

Er drong zich dus een kleine 'sweatshopoplossing' op: een relatief snel reproduceerbaar cadeautje dat toch een beetje origineel is en aangenaam om maken. En genoeg variatie toelaat om niet gek te worden in mijn hoofd. Slabben en vlaggenlijnen horen al tot die laatste categorie. Ik ben fysiek geen woelwater en heb een eerder 'zittend gat'. Maar helaas geen 'zittend hoofd'.

Bijkomende moeilijkheid: ik nam mezelf enige tijd geleden voor om de stofvoorraad eerst te doen slinken en dan weer aan te vullen. Uit schrik dat er op stof een 'houdbaarheidsdatum' staat wat betreft dessin. Alles moet dus met stof 'uit de kast'.

Als inspiratie dienden de 'knuffelzachte dekentjes' die blogland al menige warme tv-avond bezorgen. Om ter mooist door de juiste combinatie van katoen, 'haar' en paspel.

Maar ik had slechts drie knuffelzachte stoffen. En vreesde dat die babies niet tevreden zouden zijn met bijvoorbeeld enkel een bedekte linkerarm. Dus ik vatte het plan op om 'knuffelzachte jasjes' te fabriceren. Zacht haar, katoen, paspel, raglanmodel, omkeerbaar.

Het patroon tekende ik zelf met een oud jasje van Liv als voorbeeld.

Maar. Ik wilde gaan voor een lekker breed jasje. Aangezien ik anti wringen-met-kinderen ben. Dus mijn voorbeeld voor breedte was maat 68, de mouwen zijn maat 62 breed en kan je een slagje omdraaien, en voor de kap wilde ik een 56 maken.

Alleen. Ik nam als voorbeeld een mutsje van de kinderen. Maar vergiste me van maatje en nam het allerkleinste. En bewees nogmaals mijn anatomische onkunde: zo'n muts sluit mooi aan onder de haarlijn. Maar daar onder zit, gebruikelijk, nog een nekje.

De verhoudingen van het jasje lijken dus nergens op. Het kapje zou passen voor een pasgeboorne, maar daarvoor is de jas dan weer veel te breed en de mouwen te lang. Enkel een aapje, met een heel klein hoofd en lange armen, zou er plezier aan hebben.

Ik tekende het patroon dus opnieuw en testte het alvast eens in een andere setting. Binnenkort begint de groothandelproductie. Sorry moeders en moeders in spé, u kent nu alvast de inhoud van het pak. U kan alleen nog gissen naar de stof- en paspelkeuze.

Het probeersel zal een poppenkind warm houden. Tenzij u ergens een baviaan kent die op bevallen staat. Zeg haar dat ze een kaartje stuurt.

Als ik een kabouter was...

... droeg ik waarschijnlijk deze jas.

Maar de kabouter in kwestie zal (hopelijk) niet heel zijn leven kabouter blijven. Hij heet Mathijs en is toevallig de tweede Mathijs van het jaar waarvoor ik Hélium van Petit Pan uit de kast haal.

Voor een omkeerbaar jasje deze keer, met rood ribfluweel als 'tegenhanger'.

Het jasje werd meegenomen richting Poupehan want daar speelden wij dit weekend ons jaarlijks rondje Chironostalgie, met de oudleidingsploeg. En kabouter Mathijs mocht mee.

En wat vonden we in de berm tijdens een pitstop?

Dat kon geen toeval zijn.

Ik ben weg, zei ze

Het was niet de eerste keer dat ik iets maakte voor Mitte. Ik maakte iets voor toen ze er nog niet was en iets om aan iedereen te vertellen dat ze er aan kwam. Ik maakte iets waarmee ze de show mocht stelen toen ze er eenmaal wel was. En om te vieren dat ze er is en zal blijven, gaven haar mams en paps een feest. Dus maakte ik iets.

Een beetje last-minute, moet ik toegeven. Ik startte de avond voor het feest. Last-minute cadeautjes bij geboortefeesten heten vaak 'pamperzakje' of 'slab'. Maar dat vond ik een beetje gek voor een stevige tweejarige. Dus was mijn plan: een rugzakje. (Ik weet het. Klinkt niet echt als een last-minute project.)

Tot mijn grote verbazing ging dat eigenlijk erg vlot. Ik weet dat er voor dit soort rugzakjes patronen bestaan, maar ik tekende zelf iets. Ik had maar 1 rits van de goede kleur, dus de maat van de rits werd de basis voor het patroontje.

Het werd een 'speelrugzakje'. Enkele stof en niet verstevigd, dus het zal de tand des kleuterklasses hoogstwaarschijnlijk niet doorstaan. Als je het neerzet doet het een beetje 'van puddinkje'. (Voor de foto is het opgevuld.) Maar Mitte kan er alvast prima 'net zoals mama en papa' mee spelen.

Ik had, zo last-minute, geen echt 'rugzakmateriaal' om de banden verstelbaar te maken, dus ik voorzag grote rode strikken. Die maken het stoere rugzakje iets vrouwelijks, vind ik. In de naden stikte ik plastic rode paspel, gekocht in Amsterdam. En de binnenkant werkte ik af met biais.

Die uilen doen het rugzakgewijs prima! Ik heb al inspiratie voor wanneer ik binnenkort 'schoolgaande jeugd' bezit.

Mitte kreeg de rugzak, zette hem op haar rug en zei: "ik ben weg!". Ze loopfietste heen, vrolijk wuivend naar mama. Dat zonnetje doet het prima hier in ons frisse Belgenland!

Uilenbol

Zanne werd één. En ik maakte een uil. Boordevol chocomousse.

Dat kwam zo. Ik zag een taart op het u intussen welbekende 'afkijkforum' dat Pinterest heet. Een uilenbol met 1 kaarsje in het midden van haar (want ze had een strikje) uilenhoofd geplant. Net nu ik een feestje op de agenda had staan voor, euh, een andere bol, maar dan een van de menselijke soort.

Ik vind dat er geweldig uitzien, zo van die 'plasticinetaarten'. Volledig bekleed met suikerpasta. Maar ik vind de smaak van die cover meestal zo overheersend suikerzoet, dat je niet meer proeft wat er onder zit. En wat er onder zit is meestal wat wij 'gateau' noemen. Hierbij meteen mijn excuses voor iedereen die me dat al eens voorschotelde, maar ook daarvan ben ik geen fervent liefhebber. Zelfs als hij perfect is gelukt, vind ik dat nog steeds droog en niet zo lekker. Wat in het beste geval gemaskeerd wordt door een gigalaag room met fruit.

Dus ik wilde een alternatief voor mijn taart. Ik vertelde al eens over mijn-collega's-de-chocoladeaddicten. Traktatiegewijs kan je bij ons ook steeds scoren met een chocoladebom van het Dagelijks Brood. Dat leek me ideaal om een uil op smakelijke wijze te vullen. Maar ik had geen recept. Google leverde niet meteen het gewenste als ik 'chocoladebom' ingaf. Maar dat was, net als bij de vorige taart, buiten de Googlekunsten van Omabetty gerekend! Want waar 'chocoladebom' enkel in platte taarten resulteerde, gaf 'bombe au chocolat' een scala aan recepten.

Ik koos er eentje uit en testte. En keurde goed.

Ik deed het niet helemaal volgens het boekje. Een chocoladebom is normaal bekleed met een dun laagje cacaopoeder. Maar ik wilde er graag chocoladeglazuur over en dat leek me een beetje tricky, zo rechtstreeks op de chocomousse. Dus ik voegde een dun laagje cake toe. Als je niet gaat bekleden, kan je deel 1 overslaan, en op het einde gewoon bestrooien met cacaopoeder.

En bij 1 van de ingrediënten liet Google Translate me in de steek. U doet wat u wilt, maar ik ga echt niet 'de bittere geur van benzine' toevoegen aan een taart die zo al 'bom' heet. Dat kaarsje was echt niet als lont bedoeld.

Het was een proces van drie dagen. (Wat misschien veel is voor een taart voor een kind dat nog niet het verschil kent tussen een uil en een brievenbus.) Hier vind je stap-voor-stap fotomateriaal over het 'bolmaken'.

Edit: bij Livs zevende verjaardag maakte ik deze taart opnieuw, en dus kan ik aanvullen:
- voor de bodem kan je ook gewoon plakken cake gebruiken in plaats van het koekje te bakken. Hotelcake uit de supermarkt werkt prima en kan je in hele dunne plakken snijden, wat de bol minder zwaar maakt;
- ik maakte hem deze keer met de chocomousse van Jeroen Meus en vond hem nog lekkerder.

NODIG:

Voor de chocoladebom:

- 2 grote eiwitten

- 120g poedersuiker (twee porties van 50g en eentje van 20g)

- 50g fijne suiker

- 100g gemalen amandelen

- 1 eetlepel bloem

- 400g fondantchocolade

- 50g boter

- 60cc slagroom

Voor de bekleding:

- beetje marsepein of suikerpasta voor de details

- een cake (zelfgebakken of gekocht)

- 2 zakjes chocoladeglazuur (Ik kocht er eentje van Vahiné (Delhaize) en eentje van Dr Oetker (Colruyt). Dat gaf jammer genoeg een kleurverschil. En Vahiné verwerkte wat vlotter, minder klonters.)

DEEL 1 (vrijdagavond)

Bak een gewone cake. Laat hem helemaal afkoelen en zet hem een nachtje in de ijskast.

DEEL 2 (zaterdagavond)

- Maak het koekje voor onderaan:

Warm je oven voor. Klop het eiwit stijf met 50g poedersuiker. Meng in een kom de fijne suiker, 50g poedersuiker, de amandelen en de bloem. Roer het eiwit voorzichtig door dit mengsel. Bak dit in een mal van 20 cm diameter, die je eerst met boter en bloem hebt bekleed of waar je een laagje bakpapier in hebt gelegd. (Ik gebruikte een springvorm die groter was, maar streek het mengsel open tot een koek van 20 cm diameter.) Bakken doe je 25 minuten lang op 160°.

- Maak de chocomousse:

Smelt de chocolade en de boter au bain marie. Klop de slagroom met 20g poedersuiker op, stevig maar niet te stevig. Spatel de room door de chocolade.

Bekleed een ronde kom met vershoudfolie en daarna met hele dunne plakken cake.

Snij je gebakken rondje koek voorzichtig een beetje bij, tot het net de diameter van de cakeronde heeft. Doe dit beetje bij beetje: het rondje mag niet te klein worden, de rand van de cake moet bij het omkeren op deze koek kunnen rusten.

Giet de chocomousse op de cake en strijk plat.

Snij de kantjes van de cake gelijk met de chocomousse.

Leg je deeg ondersteboven op de cake en chocomousse en druk lichtjes aan.

Zet het geheel een nachtje in de ijskast.

DEEL 3 (zondagochtend)

Leg een passend plat bordje in de kom. (Ik had geen passend bordje dus bekleedde karton met toile cirée...)

Ik voorzag een hele omdraaiconstructie, maar eigenlijk was het ding zo stevig dat ik het gewoon zonder ondersteuning had kunnen keren.

Draai het geheel om.

Vul de gaatjes in de cake en de holtes onderaan eventueel met wat slagroom. 'Mets' met de cake: ik maakte oren, en een dam voor de chocoladeglazuur zodat de onderste driehoek vrij bleef voor de marsepeinen veren.

Overgiet met chocoladeglazuur: warm de twee zakjes tegelijk op en verwerk zo snel je kan. Zorg dat je taart een beetje hoger staat dan de tafel en zet ze op een bord. Als de glazuur hard is, kan je die onderaan makkelijk wegsnijden.

En ga daarna je je gang met versiersels.

Ik voorzag nog een nest baby-uiltjes. Die met plezier werden opgepeuzeld door Liv en nichtje Rhode. De jarige begreep er weinig tot niets van, maar was niet ontevreden.