Inspiratie

Een dag dient om op te slorpen. Met argusoren tuur ik op de trein en op straat naar 'hoe zit dat tasje in elkaar', 'wat heeft die man een leuke laptophoes' of 'tiens waar gaat die naad van dat rokje naartoe aan de onderkant van dat meisje haar derrière.' 

Als ik mezelf ooit terugvind in de groetjesrubriek van de Metro, dan is het vast als 'de staarder'.

Ik wou dat er een Pinterest voor gedachten bestond. Want onthouden wat ik van plan ben met de dingen die ik zie, dat lukt nog wel. Maar daardoor blijft er weinig tot geen ruimte over voor levensnoodzakelijke trivialiteiten. Als 'waar heb ik mijn sleutels gelegd'. Of voor kennis die me verder zou helpen bij een doorsnee quiz. Tja. Ik heb denk ik een stel hersens met een eigen willetje. Ik kan de digitale ordeningssystemen dus alleen toejuichen. 

Al brengen die natuurlijk ook een hoop nieuwe inspiratie met zich mee. Zo ben ik zelf erg blij dat ik de inspiratiebron was voor de garderobe van een heleboel kleine meisjes, die sinds dit jaar een VanKatoen-jurkje in hun kast hebben hangen. Tof om te zien welke stof jullie kiezen, welke winter- of zomerdraai jullie er aan geven. Ik moest lachen met Mlle Belle, in dit geval Mlle Rebelle. Die me schoorvoetend toegaf dat ze het had 'gewaagd' om de knopen dwars te zetten. Ik zag mensen de kontflap aan hun laars lappen nog voor de versie zonder in de shop zat. En het allermooiste: ik zag Vinks versie. Met de zakvoering in effen stof en met kraagje.

Noem het 'wederzijdse inspiratie': ik maakte voor Livs nichtje Rhode een versie die geïnspireerd is op die van Vink. Zonder kraagje, met een reeks 'Barbiesize' knoopjes en met een rug volledig in bedrukte stof. 

De slechtste foto van het jaar (bij het opkomen van de zon op de druilerigste dag van het jaar). De mooiste wens voor jullie allemaal: dat 2012 een jaar mag zijn dat overloopt van inspiratie!

't Zijn de laatsten

Emma en Asa. Dochters van twee vriendinnen die niets met elkaar te maken hebben. Maar ze werden geboren op dezelfde decemberdag, er rolden twee kaartjes in de bus. En ik maak voor hen de laatste kraamcadeautjes van het jaar. De reeks van 2012 zal niet zo lang en indrukwekkend zijn. Niet omdat er minder baby's op de planning staan, want ik ken alweer aardig wat bollende moeders in spe. Maar ik heb het eventjes gehad met dat babygoed. Alle cadeautjes waren dit jaar met liefde gemaakt en gegeven. Maar ik kwam er amper toe om mezelf of mijn kroost van iets zelfgemaakts te voorzien. Dus ik hou het kraammakelijgewijs even voor bekeken. In de winkel verkopen ze ook schoon spul. Zwangere lezers met mijn naam op de adreslijst, u weze hierbij gewaarschuwd. (Al sluit ik, bij plotse goesting of inspiratie, een occasioneel maaksel niet uit.) Voor Emma en Asa dus nog wel iets handgemaakts in het cadeaupapier. Een kimono-wikkeljurkje voor Asa, om mee te starten.

Toen Asa's broer Tiebe vorig jaar het levenslicht zag, stond er op het lijstje 'mama houdt niet van fletse kleurtjes en papa houdt niet van drukke prints. Ik hoop dat dit aan die voorwaarden voldoet!

Baby's aankleden, het is niemands hobby. En geprul met touwtjes onder een oksel dat doe je ook niet voor je plezier. Ik stikte dus een randje aan de naadtoeslag en voorzag drukknopen.

Zo! Nu Emma nog. En dan ga ik even op borelingenspullenstikverlof. Een woord dat hoogstwaarschijnlijk in Van Dale terug te vinden is met als omschrijving 'helemaal zen'.

Blomjurk

De kerstvakantie, die dient om ideeën uit te voeren die al even in de wachtrij staan. Bij sommige valt het op dat ze al een aardig tijdje zijn geparkeerd. Deze jurk bijvoorbeeld, zegt gewoonweg 'zomer'. En dat op een dag waarop er geen enkel plekje in huis genoeg belicht is om ze scherp te fotograferen... Buiten aan de haak dan maar!

Mijn maaksels hebben geen enkel gemeenschappelijk stijlkenmerk. Maar ik heb mezelf, onbedoeld, toch een soort van handelsmerk aangemeten. Dit is de derde jurk van mijn hand waarbij de sluiting de 'clou' van het ontwerp is. Eerst de jurk zonder gewring, met de u intussen misschien welgekende kontflapsluiting. Dan de babyversie met officiersflapje. En nu een jurk met 'ostentatieve rits' vooraan. 

Het zit zo. Ik ben erg slecht met zichtbare ritsen. Waar hun blinde broertjes geen geheimen meer voor me hebben, slaag ik er bij 'gewone' ritsen telkens in om het linkerdeel breder te maken dan het rechter. Of vooral, om grandioos de mist in te gaan bij de onderkant en vooral, bij het 'ritsende deel'. (Heeft dat een naam?) Steevast scheef. Steevast een bobbel in mijn stiksel.

Vandaar: de Blomjurk! De rits is meer dan zichtbaar, maar is vermomd als 'blomsteel'. Het (traditiegetrouw lelijke) begin en einde van de rits, zitten verstopt onder een blom en een blad.

Of die blom niet in de weg zit voor de drager in kwestie? Misschien wel bij 'hoe groot gaat Zanne worden'. Maar er wordt, zoals u ziet, niet geklaagd. 

En laten wij de afwezigheid van de zon aan ons bloghart komen? Welneen. De foto's zijn misschien wat flou en onderbelicht. Maar de zon staat er op!

Alle eendjes...

... zwemmen...

... in het water ...

Dennenappels in een sparreboom (tutorial)

Voor het tweede jaar op rij hou ik mijn kerstboom eenvoudig en maak ik de versiering zelf. Eenvoudig, dat wil allerminst zeggen 'kleurloos'. Pinterest als inspiratiebron en De Banier als perfecte partner in crime christmassupplies, en ik kon aan de slag.

Nodig:

- een combinatie van vier à vijf kleuren viltwol
- dennenappels (te vinden in het bos of in sommige tuincenters)
- tandenstokers
- garen
- lauw water en zeepvlokken

Die vlokken vind je ook bij De Banier. Ik was ze vergeten te kopen, maar gelukkig deed Livs juf dat in mijn plaats. Livs bracht het goedje super fier mee naar huis in stervorm.

Klein goocheltruck, simsalabim-kuch-wortelrasp. En we hadden weer vlokken.

En dan: vilten maar! Een prima bezigheid met kinderen voorzien van enig geduld. Eveneens tof om met een hele groep te doen: het duurt even maar je kan het haast zonder kijken. Want het gaat gewoon zo: je neemt een plukje wol, maakt het nat en kneed er wat zeep door en dan rol je het tot een bolletje. Aanvankelijk lijkt dat helemaal fout te gaan en voelt het allemaal nogal vormloos en plat. Maar als je lang genoeg rolt, doen de 'weerhaakjes' in de wol plots hun werk en klitten ze het geheel samen tot een bolletje. Een wollen trui die je aan hoge snelheid zwiert met warm water en zeep in de wasmachine doet trouwens net hetzelfde...

Probeer de plukjes wol telkens even groot te maken, zodat je mooie gelijke 'kralen' krijgt. Die stop je met een tandenstoken tussen de 'schubben' van de dennenappel. En dan een eindje garen aan de top en de boom in!

Als tafelversiering doen de dennenappels het prima 'op zichzelf'. Maar tussen die groene takken toont het, ondanks de kleurtjes, toch nog behoorlijk sober. Je gebruikt dus best iets meer bolletjes als op bovenstaande foto. En je kan nog een extraatje toevoegen. Een slinger als deze met vilt in dezelfde kleuren als je rondjes zou prima kunnen. Ik combineerde met een ander aardigheidje. Een rondje vilt, een opgestreken ster en een knoop. Meer moet dat niet zijn.

Die sterren had ik dus meer dan eens nodig. En dat knippen vind ik 'prullewerk'. (Ik ben helaas van het type dat nogal snel iets prullewerk vindt...) Gelukkig kreeg ik 'machinale assistentie'. Of dacht u dat ik deze appeltjes met de hand uit flockfolie knipte? Welnee... Maar daarover later deze week meer!

Dennenappels vullen, een werkje dat ook sommige kleuters geweldig vinden. Het resultaat valt wat kleurrijker en, euh, wolliger uit dan het voorbeeld. Maar het levert geglunder op, als de eigengemaakte versiering de boom in mag. En dat is evengoed 'kerstmis'.

Die viltbolletje zijn trouwens niet verloren. Als je ze lang genoeg viltte zodat ze goed stevig zijn, kan je ze perfect 'recycleren'. Neem, na de kerstboomverbranding, een scherpe naald en wat garen. In een mum heb je een kleurige hals- of muurketting!

Edit: ik ging nog eens terug kijken naar 'waar ik de mosterd haalde' en ontdekte: met véél méér bolletjes is het een stuk mooier. Ik heb dus nog wat werk. En binnenkort hele propere handen!

Een warm welkom

Stel, een goede vriendin brengt je een bezoek en maakt er een weekendje van. Want je woont in een toffe grote stad waar erg veel te ontdekken valt. En zij is er nog nooit geweest. Dan maak je een lijstje met niet-te-missen plekjes en adresjes. Je neemt haar mee naar dingen die je graag wil laten zien en bezorgt tips voor dingen die ze zelf kan ontdekken.

Dit kraamcadeautje is een beetje zo'n reisgids. Lien en ik kennen elkaar al sinds we zes zijn. En hoewel we behoorlijk verschillende interesses hebben, hield het contact altijd stand. Voor kerst staat er een naaimachine op haar lijstje. Dus ik verwelkom haar in de Wondere Wereld der Stoffen en Stiksels.

Eerste stopplaats op de verkentrip? Vermiljoenshop! Om in citytriptermen te blijven: dat is tegelijk de trekpleister die je niet mag missen en dat kleine gezellige winkeltje in een vergeten straatje, waar je ontdekkingen kan doen. De pionier in het stofwebwinkellandschap der lage landen. En voor mij nog steeds dé topper op de kaart.

Als eerste kennismaking ging ik zelf aan de slag voor Liens kroost, met een van de vele Vermiljoentjes. Want het was tenslotte een kraamcadeautje: ook Liens vrouw en de dochters moeten er iets aan hebben.

Voor nieuwbakken Flore tekende ik een jurkje.

Inspiratie vond ik, euh, zowat overal. De gefronste zakjes zag ik in een jurkje van een van de Polkadotjes.

De manier van openen is min of meer die van de 'jurk zonder gewring' maar dan op de buik, omdat het nog zo'n kleine baby is.

Het flapje vooraan is een soort van 'officiersjassluiting' maar dan een werkende. (Bij een jas heb je meestal een rij nepknoopjes en een rij echte.) En de lusjes op de schouders die 'waren' er plots toen ik het flapje met biais afzette en die dan maar liet doorlopen op de hoekjes.

Grote zus Jana is anderhalf en stak ik ook in het nieuw. Ik maakte een rokje met ingestikte stolplooien, een blinde rits en een verstelbare elastiek. En voor de 'assorti-accent' een paspel met dezelfde biais als in Flores jurkje.

Toen mocht ik beginnen met het plezantste deel van de 'pakketsamenstelling': op zoek naar de juiste kousen en truitjes. Op Jana's shirtje flockte/appliceerde ik nog een vlinder.

En dan de Vermiljoenkennismaking niveau 2: de rest van het cadeautje kreeg Lien onder vorm van een stofbon.

Want je bent niet veel met een brochure, als je zelf niet op ontdekking mag, toch? Ik gids met plezier: Lien kiest een stofje, en ik wandel met haar langs de gekende wegen en de kleine paadjes van het zelfmaakland.

Daar wordt (wat te vroeg) aan de deur geklopt

Ik was Sint, vannacht. Voor de eerste keer. Naast 'Zannes eerste keren' en 'Livs eerste keren' zou dat ook een label kunnen worden.

Tot nu toe deden wij daar niet aan mee. Sint kwam bij Omabetty en Opajan, Sint kwam op het werk, Sint kwam in de kribbe, geen Liv of Zanne die besefte dat Sinten soms ook thuis komen.

Maar vanaf dit jaar wel. We zagen in het schoolalbum hoe Liv leerde om cadeautjes te verpakken, stokpaard te rijden, te knippen in speelgoedboekjes en ook, erg grappig: spullen door een gigantische kartonnen schoorsteen naar beneden te gooien. Liv werd gesint-washed. Sint zouden we zijn.

Ik had vroeger veel vriendinnetjes waar de Sint al voor zijn verjaardag langskwam. In het weekend. Zodra ik wist wie de Sint was, vond ik al die juffers verwende nesten. Want wie niet kon wachten tot de échte verjaardag van de Goedheilige Man, die deed het fout. Sorry dames! Ik besef nu pas dat ìk het luxekind was. Jullie, lieve vriendinnen, waren dochters van twee uit-huis-werkende ouders. Die op Sints verjaardag om kwart voor zes opstonden. En zuchtten van opluchting als jullie om zeven uur, gewassen en min of meer gevoed, zo weinig mogelijk gevecht hadden geleverd om met een lege blaas opvangwaarts te vertrekken. In mijn schoen lag dan misschien geen riante hoeveelheid speelgoed, hij werd wel 'ontdekt' op de ochtend van 6 december. En tot tien na acht mocht ik met de verworvenheden spelen.

Geen thuisblijfmoeders ten huize Liv en Zanne: ook wij waren vandaag weekendsinten. Onszelf sussend met 'ze hebben toch nog geen tijdsbesef, als ze kalenderlezen nemen we wel een halve dag verlof'. Verder niet minder pret, uiteraard!

Zanne kreeg een pop. Dezelfde als Liv maar met een andere huidskleur en andere kleedjes. ("Kijk, moeke, mijn pop is verkleed!") Een pop die Zanne, zoals verwacht, links liet liggen. (Ze deed 1 keer aai.) Dat zal wel keren, binnen een half jaar. En omdat er in de lente, als ze anderhalf is, voor Zanne geen feestdag inzit, kreeg ze haar baby nu.

Liv kreeg winkelwaar. En dat in tijden van crisis. Een heel kratje vol. En vals geld. En valse groenten. Dat werd tijd: ze had tot nu toe alleen nog maar speeltaart, speelkoekjes en speelijs. Qua gezonde voeding kon dat tellen...

De ene Sint was verantwoordelijk voor het aan te kopen deel van het geheel. De andere kroop even achter 'zijn' naaimachine. Kwestie van dat weinig feministische beeld van de Weldoener even bij te stellen.

Om optimaal te kunnen deelnemen aan de culinaire activiteiten des huizes, kreeg Liv een keukenschortje. Katoen met een zakje aan de ene kant, voor in de speelkeuken.

Toile cirée aan de andere kant, voor als ze echt mee kookt. De topper is 'soep maken': ik snijd, Liv pelt bouillonblokjes. (En slaat er mee aan het boetseren, als ik even niet oplet.)

En omdat we daar intussen toch in geoefend zijn: paspel tussenin! Bovenaan een stropper voor de perfecte maatvoering en vlot in- en uiten. En toen kon ze aan de slag. In eerste Sinteuforie had Liv geen zin in poseren, uiteraard, maar enige paparazzi tijdens de volle actie, die werden wel geduld.

Bambiblauwe uilen

Een vriendin showde me haar mooie '70 huis en mijn oog viel op de zonnekap van de kinderwagen, die klaar stond voor de inhoud van haar bolle buik. Bekleed met apenstof. Het werk van haar moeder, vertelde de vriendin. Het had eigenlijk een ander stofje moeten zijn, maar dat was in de winkel al snel uitverkocht. Interessant, dacht ik, maar ik kreeg niet losgeweekt over welk stofje het dan ging.

Een week later werd Luca geboren en daagde een deel van de oplossing van het stoffenvraagstuk. De hoofdrol op het kaartje was weggelegd voor een uil. Dat gaf al enige richting.

Ik koos 'parkinlegger' op de geboortelijst. (Een park is een box, voor de Nederlanders onder ons.) 't Was zo'n lijstje met 'babybenodigdheden' die je zelf mag uitzoeken. Ik hou daarvan, we hadden er bij Zanne ook zo eentje. Je krijgt wat je nodig hebt, en kunt toch oprecht verrast zijn. En het geeft ruimte voor 'gerichte zelfgemaaksels'!

Ik zette mijn stofonderzoek discreet verder. De kinderwagenkap had 'geuild' moeten zijn met Robert Kaufman. Enkel nog in fleece gevonden, zuchtte de vriendin. Maar ik wreef in mijn handen. Want 'niet verkrijgbaar' was buiten Bambiblauw gerekend. Lieselot van Bambiblauw, een van onze dierbare VanKatoenSponsors, is goed in dierenstofjes. Wat wil je, met zo'n stofwaardig dier in je winkelnaam? Ook de uilen prijkten in haar winkel. 'Ons park is beige met groen' zei de lijst. Ik mailde Lieselot in verband met de grondkleur van de stof (wit of beige?) en had gelukt: schermkleur is stofkleur bij Bambiblauw, ik kon met een gerust hart aan de slag!

Een parklegger, dat is in zijn uitgepuurde vorm niet veel meer dan iets plat met genoeg lagen. Daar kan je veel kanten mee uit. Ik ging voor een verkleind knuffelzacht dekentje, gevuld met wattine.

Een zachte kant voor piepkleine Luca en een katoentje voor als hij kan zitten.

Enige variatie voorzag ik met een geappliceerd uiltje.

Voor appliceren op pluizige stof, spaar ik op vrekkerige wijze mijn karige voorraad Avalon borduurfolie. En verder had ik nog een boventransportvoet, een laag vlieseline en vijf testlapjes nodig eer ik tevreden was van het resultaat. (Dat pinkend oogje was trouwens een pragmatische keuze. Het was dat of 'twee gelijke cirkels appliceren'...)

Het oogje is een vondst van de eigenares van deze winkel. Ze grabbelde op Petit Bazaar in de VanKatoenKnopenkoffer en haalde er toevallig een knoop uit met een randje, waar een kleinere knoop zich in had genesteld.

En zo maak je meteen een vrolijke nieuwe knoop! Of in mijn geval: een oog.

Speel ze, Luca! En als je moe bent: kies de zachte kant, en knap een uiltje.