woensdag 14 februari 2018

Over nieuwe horizonten en het buikgevoel van de walvis


Op de middelbare school kreeg mijn oudere zus bij Plastische Opvoeding ooit de opdracht: ‘knutsel een lunchdoos voor het beroep dat je later wilt uitoefenen’. Haar opdrachten P.O. werden niet zelden gezinsgroepswerk. (Zij gaf me bijles wiskunde, elk zijn talent, zeker?) Ik weet nog dat we uren knutselden aan een mini serre, met bonsai tomaatjes en worteltjes in vierkante centimeters potgrond. Mijn zus koorddanst vandaag professioneel op het snijvlak tussen onderwijs en arbeidsmarkt en doet geen tomaten maar mensen groeien. Maar ze hield er toen wel een lekkere lunch en een verdiende tien aan over.

Als ik dezelfde opdracht had gekregen, destijds, dan had ik misschien mijn naaimachine geïnstalleerd en een boc’n roll avant la lettre geproduceerd. Niet dat die naaimachine-activiteiten zich toen al ten volle hadden ontplooid. Dus ik moet herformuleren: 'iets stofs' was een mogelijkheid als die huistaak vandaag in mijn schoolagenda stond. En kijk. Poef. Die job belandde zomaar even op mijn lunchbord. Vanaf nu fiets ik dagelijks 18 km richting de gezondste job die al op mijn menu stond: de batterij van mijn fiets net zo krachtig als die van mijn lijf. 

Ik maakte mezelf een sleuteltasje en een etui voor ‘essentials’. Voor wanneer ik, na die fietstocht, energiek maar enigszins verwaaid op het werk arriveer. De opmerkelijke geest ontdekt wat bekenden op deze zoekplaat:


Vormelijk rinkelt deze bel. De stoffen zijn van de hand van iemand die op dit blog geen introductie meer nodig heeft: Loxia08 en Spacer Limonium Rainbow, ofwel: restjes van de samenwerking met Lotte Martens. Een project dat u en mij een Just knot it op papier bezorgde.

Die restjes zorgen voor meer dan een staartje aan dat project. (Ha!)


De samenwerking leerde ons dat de mix Lotteteam+Riet iets is wat werkt en potentieel heeft. Ik werk dus sinds heel kort tussen de stofjes, in Lottes atelier. Mijn gloednieuwe sleutelbosaanvulling vang ik in een driehoek met een knop in de top.



Opkalefatergerief zit in de buik van de walvis.


Samengevat zwemt die walvis gewoon met me mee. Ik arriveerde in het atelier met mijn patronen onder de arm: beide verhalen lopen door met als bedoeling elkaar te versterken. We gaan synchroonzwemmen en kijken of de staartslag van een walvis wat tempo in dat waterballet kan brengen.

Als je dus binnenkort oude of nieuwe patronen ziet verschijnen in shiny uitvoering, dan is dat omdat de walvis naar een nieuwe oceaan zwom. Heel wat buik aan zo'n vis, wiens buikgevoel zegt: aan de horizon klimt de zon!

24 opmerkingen:

  1. dikke proficiat met de nieuwe job! Hier wordt al uitgekeken naar het vervolg! Geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is goed nieuws voor je!Succes met je nieuwe job en wij kijken naar al de rest uit!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Super! Proficiat! Dat wordt een heerlijke samenwerking.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Knap geschreven en zo'n leuk nieuws!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Een match made in heaven. Veel plezier!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Fantastisch. Proficiat en veel plezier!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Woehoe, een pracht van een duik!! Heel veel succes met jullie samenwerking!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat zal prachtige creaties opleveren, daar kunnen we nu al zeker van zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat gaat een schoon waterballet worden! Proficiat!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat kan alleen maar mooie creative dingen opleveren! Super!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. goed nieuws, voor jou maar ook voor ons! Veel geluk

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Je merkt vast aan mijn dagelijks enthousiasme hoe geweldig ik dat vind! (Niet? In dat geval zal ik nog wat extra overdrijven ;) )

    BeantwoordenVerwijderen

Curieus naar wat jij er van vindt!