zondag 10 maart 2019

Tien.

En zo zonder enige waarschuwing werd mijn moederschap tien jaar oud. 10. Een getal met een buik zo rond als degene waar mijn eerstgeboorne evenveel jaar geleden uit tevoorschijn kwam. De dag brak aan, even onverwachts als 10 maart tien jaar geleden, toen Liv - twee weken te vroeg - nieuwsgierig werd naar de andere kant van die buikwand. (Dat zou officieel de enige keer worden dat ze iets in haar leven 'te snel' ondernam.)

Ik dacht altijd dat verbouwingen vertraging dienden op te lopen om de titel 'verbouwing' te mogen krijgen. Maar deze nieuwe voordeur kwam zo klokvast, dat ik de neiging heb de aannemer te bellen wegens onvoorziene en ongewenste snelheid. Ik vond de oude deur namelijk nog degelijk. Nog prima bruikbaar voor een decennium of twee.

Misschien leefde ik in een andere tijdzone, deze week. En is dat de reden dat het me zo overvalt. Ze skiede me van de berg, de tiener, ze gleed voor me uit, de voorbije dagen. Ik hield haar niet meer bij. Ik gooide alle sociale media van mijn telefoon voor een weekje en genoot van het gezin, het uitzicht en het gezelschap. 's Avonds borduurden we een servet voor elk jaar van Livs leven. Ik de eerste negen...


... zij nummertje tien.


Een bezigheid waarvan het hele gezin besliste dat ze definitief die telefoon mag vervangen. Een tros druiven is sneller ge-what'sappt dan geborduurd. Maar een geborduurde tros druiven bevat meer sociale vitaminen dan zijn digitale equivalent.

De meisjes schikten de servetten op tafel, op deze stormige/zonnige dag. 


Ze kregen gezelschap van een stel lekker ouderwetse zwarte zwaantjes. Minder vitamines, dat geven we toe. Maar het skigezelschap vergezelde ons ter verorbering en leek geen tekenen van tekorten te vertonen. Een zoet afscheid van een mooie week en een orgelpunt voor een wonderlijk decennium.



Lieve, zachte, verwonderde, trage, handige, eenvoudige, prachtige Liv. Wat zien wij jou graag!




3 opmerkingen:

Curieus naar wat jij er van vindt!