zondag 23 juni 2019

100 jaar (of zo)

De meeste vlinders leven drie tot vier weken. Dat las ik daarnet op Wikipedia. 'Vlinders van 100 jaar oud' lijken vooralsnog niet ontdekt. Hoewel ik hier meestal een realistische weergave van de werkelijkheid probeer te geven, heb ik het vandaag toch graag over vlinders van 100 jaar oud.

Het was erg lang geleden dat ik nog eens leed aan een acute aanval van naaidwang. Sinds mijn voet wel eens tegen het pedaal van een naaimachine botst tijdens mijn werkuren, wordt mijn stoffige behoefte doorgaans in die mate bevredigd dat ik 's avonds geniet van een boek. Of een aardappelmesje.

Maar af en toe geniet ik nog eens van de mogelijkheid van een onmiddellijk uitvoerbaar idee. Mijn eersteling oefent op school gedisciplineerd voor een 'slotshow' in de klas. Iets met turnen: ze klasseert al weken alle jurken en rokjes, om op preutse wijze raden te kunnen slagen. 

Outifitgewijs kondigde ze aan dat de afspraak 'een zomerse blote-buik-t-shirt' was. Iets wat naar mijn eerste gevoel niet tot onze kastinhoud kon gerekend worden. Dus ik stopte haar in bed. Legde in mijn atelier een blad papier rond de eerste van haar t-shirts die ik vastgegrabbeld kreeg (een rood, vormeloos turnshirt). En schetste iets met aangeknipte mouwen en een knopenrijtje, twee van mijn favoriete vestimentaire elementen.


Heb jij ook lang gekoesterde lapjes in de kast, zo dierbaar dat er uiteindelijk niks mee gebeurt? Ik wel. Maar ik bezit de bizarre eigenschap er dan toch plots de schaar in te zetten, meestal zelfs zonder duidelijk plan. Alsof iets een knopje uitschakelt: "als je dit nu even raprap doet, heeft je hoofd niet eens door dat je het daadwerkelijk hebt verknipt."

Deze keer betrof het een lapje stof uit de kast van mijn groottante/surrogaatoma. Volgens mijn moeder, die me het lapje heel lang geleden schonk, 'kan het  wel 100 jaar oud zijn'. Geen énkel idee of dat werkelijk mogelijk is. Maar het idee versterkt het koesterniveau.


Het is zacht en wat ritselig, en het glanst. Er zitten kleine foutjes in: het voelt in feite of het elk moment uit elkaar gaat vallen. Misschien dat na een eerste wasbeurt ook gebeurt. Maar oh, wat is de print en de kleurencombi mijn ding.


Een topje dus. De achterkant is een stuk langer dan de voorkant, met een ronde slip.


In de voorkant niette ik donkergroene drukknoppen. Knoopsgaten pasten niet meer in de avond.


Bij het ontwaken deed Liv een pasbeurt. Besloot dat ze het prachtig vond. En dat het van geen kanten 'een zomerse blote-buik-t-shirt' is. Want die moest effen zijn en met een ananas op de voorkant: dat ze in feite een 'lelijk t-shirt' bedoelde zat niet in de briefing. 

Maar dat zal me worst wezen. Als naaien een verslaving is, kan dit tellen als 'quick shot'. 

6 opmerkingen:

  1. Wauw! Prachtig wat jij op een avond tevoorschijn tovert!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die print en kleurencombi kon gisteren ontworpen zijn!
    Het is me nu niet duidelijk of deze toch nog het fiat voor de slotshow zal krijgen ... Dan heeft ze er toch een heel mooi zomers bloesje bij!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha moeder, ik zie geen buik en geen tricot, hoe kan dit nu ooit door de keuring raken? Ik zie wel een knap Livje in een hele toffe top, dus geen ananas- maar wel een ander succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo tof!Ik hoop dat het vele wasbeurten overleeft!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. wat een schitterend verhaal weer! en met ene prachtig resultaat.
    ik duim ook dat het de was overleeft!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. haha, prachtig! maar al tijdens het lezen dacht ik al 'dit zal toch niet bedoeld zijn?'

    BeantwoordenVerwijderen

Curieus naar wat jij er van vindt!