leven met liv

Vrije interpretatie

2012-01-25T08:13:00.001+01:00

Wij roepen het al maanden ~~van de daken~~ van het scherm. Veer-tien a-pril. Schrijf het in uw a-gen-da. Van Katoen. Voor de trouwe lezer is het dus oud nieuws. Maar wat met alle handwerkliefhebbers die hun hobby niet combineren met een lichtelijk verslavende inspiratieboost op het internet? En wat met al wie dat handwerk niet interesseert, maar wel tuk is op handgemaakt moois? Daarvoor starten we nu een promo-offensief. (Voel u vrij ons te helpen).

Kansen tot bekendmaking grijpen we dan ook met beide handen. Zo mogen we op 5 februari een stand inrichten op het Stoffenspektakel in Gent. Waarvoor dank, beste organisatoren! Op mijn doelijst belandde de taak: 'Laat een banner drukken met onze gegevens'.

Een banner. Dat is dus een groot ding dat opvalt en waarop ons logo staat, de datum en www.vankatoen.org. Tot zover respecteerde ik de definitie van banner. Verder interpreteerde ik de opdracht, laat ons zeggen, ruim. Ik maakte 'een opvallend ding met onze gegevens.' Vanuit de filosofie: tussen al die gedrukte toestanden op zo'n beurs, valt iets tastbaars en handgemaakt misschien meer op.

Ik tikte een tweedehands kamerscherm op de kop. Ontdeed het van zijn retrostofke en trok er witte canvas in. Het logo is een applicatie. (Eventjes vervloekte ik de ontwerpster, die zoveel detail in ons logo stopte... Maar ik vind het nog steeds erg mooi, hoor, Evi!)

Voor de gegevens gebruikte ik flockfolie, de 'naaidingen' zijn echte dingen, de stippellijn is een lange wollen draad.

De 150 knopen zijn... 150 knopen.

En neen. Ik ben niet gek geworden. Noch heb ik tijd te veel. Ik moet er niet aan denken om 150 knopen manueel op een doek van 1m30 op 60 cm te naaien. Maar ik stik sinds twee jaar met veel plezier op een Bernina Activa 240. En zo net voor ik zuchtend het knopenkdee wilde laten varen, opperde mijn wederhelft: "Tiens. kan uw machien dat niet?"

En zo geschiedde. Op een paar uur tijd stonden ze er allemaal aan. Knoop onder de juiste voet, een gokje voor de steekbreedte, check met het handwiel en stikken maar!

Mijn machine maken ze niet meer... Maar Bernina heeft uiteraard alternatieven voor naailustigen. De Bernina 215 bijvoorbeeld is een type uit de 'opvolgerreeks'. (Niet voor 150 knopen. Maar wie is er nu zo gek? 'Gewoon zes', dat doe ik ook met de hand.) Laat die 215 nu net de machine zijn die verkocht wordt ten voordele van Van Katoen. Toe aan een nieuwe partner in crime voor al uw creatieve uitspattingen? Neem dit dan even door en reserveer er eentje!

Ik fotografeerde het scherm trouwens tussen de prachtige stukken van het MIAT in Gent, die u ook kan bezichtigen als u Van Katoen een bezoekje brengt. En alwaar wij dit weekend weer ijverig van 'winkeltje vul' deden.

Jaja. Het kort af!

Een kliederschort voor Jules (patroon)

2012-01-23T20:20:00.006+01:00

Woont u in onze Vlaamsche Contreien en bent u de trotste bezitter van een wezen dat de gekste redeneringen maakt, het meest dwarse gedrag kan vertonen en even later zoetjes op uw schoot kruipt, een schepsel dat Calimerogewijs klein is en heel groot wil zijn? Met andere woorden: heeft u thuis een kleuter?

Dan kent u vast ook Jules. De jongen met het vreemde hoofd, klaspop en spreekbuis in menige Vlaamse kleuterklas. En zoals dat gaat met klaspoppen: dit weekend waren wij gezegend met een extra kompaan aan tafel. Om Livs lief en leed te delen. Een opdracht die ze zeer ernstig nam.

U kent het misschien. Jules aan tafel. Opletten dat Jules niet effectief onder de choco wordt gesmeerd. Een half uur vroeger opstaan. Want Jules moet aangekleed en zijn beschermdame wil dat zelluf doen. Jules in de draagzak op de fiets naar de bakker. Jas aan, muts aan, laarzen aan, flujoovest aan. Jules in de auto, Jules in de schoenenwinkel, Jules stofzuigt, Jules geeft toestemming voor elke actie in het huisgezin ("Ok? Sjulleke? Is dat goed, ja?"). Jules regeert.

Toppunt van het weekend: twee Jullekes. Neefje Stan bleek ook in gezelschap. Al ooit twee Julen zien vechten om een autostoeltje? Omabetty wel.

En welaan dan, omdat het kind ermee begaan is, omdat we niet uit de toon willen vallen tussen die fancy dagboekverslagen van andere ouders, en omdat we Jules niet finaal naar de verdoemenis willen helpen tijdens Livs knutsel- en verfsessies: een kliederschort voor Jules.

Vijf minuutjes werk! Of ok dan, tien.

Print deel 1 van het patroon, print deel 2 van het patroon.
Kleef punt A tegen punt A en punt B tegen punt B.
Knip op stofvouw uit een lapje toile ciree.
Vouw de stippellijntjes tegen elkaar (goede kant op goede kant) en stik op de stippellijnen.
Sla er een drukknop door waar de rugstukjes overlappen, of naai er een velcrootje op.
Wie echt ijverig is, kan de randen nog afboorden met biaislint.

Jules blij, juf blij, toegewijdemoedertaak vervuld, kleuter blij. Zo hoort dat!

Cowboy Stan, drager van het verkleedgen

2012-01-10T18:32:00.000+01:00

Hij is drie en heet Stan. Maar doorgaans bedeelt hij zichzelf en zijn omgeving een andere rol toe. En hij kan zich behoorlijk druk maken als je een bepaald personage bent in zijn fantasie maar je niet aan de regels houdt. Het verkleedgen, neefje Stan is ermee geboren. Tot mijn grote vreugde. Want aan het thuisfront voorlopig weinig verschijnselen die in die richting wijzen. (Al loopt Zanne extreem graag rond met een bril op haar neus).

Stans peter woont hier in huis. Dus als 'extraatje' bij de nieuwjaarscent gingen we voor een cowboyoutfit. Een gerecykleerd vestje. Uit een brede sjaal in dikke fleece, die mijn grootmoeder ooit gratis kreeg bij een bestelling bij Damart. De franje van de sjaal zorgde voor de cowboytouch op de rug.

Een drietal 'stoflappen'. Want zo'n cowboy krijgt best wat zand tussen zijn kiezen. Ik geef toe dat er sprake is van enige kakofonie in de kleuren. Maar mijn 'jongensstoffenkeuze' bood verder enkel Ninja's. En zoveel verschillende strijders in 1 outfit, dat zou een driejarige enkel verwarren, vreesde ik.

Een truitje met de S van sheriff. Al kan die evengoed voor de S van Stan doorgaan. En aan zijn dagelijkse garderobe worden toegevoegd.

En om het af te maken, een 'item uit de winkel': een cowboyhoed op driejarigenmaat.

Stan schakelde onmiddellijk over op cowboymodus. Zijn denkbeeldige lasso (een kartonnen buis) maakte bijna brokken. En zijn moeder, aka mijn zus, slaakte een 'oef, gered voor carnaval'-zucht. Want jawel. Nog gekker dan de sint in september: op oudejaarsdag ontwaarde ik al een voorraad verkleedspul en confetti in de supermarkt. U weze gewaarschuwd.

Inspiratie

2011-12-31T19:24:00.000+01:00

Een dag dient om op te slorpen. Met argusoren tuur ik op de trein en op straat naar 'hoe zit dat tasje in elkaar', 'wat heeft die man een leuke laptophoes' of 'tiens waar gaat die naad van dat rokje naartoe aan de onderkant van dat meisje haar derrière.'

Als ik mezelf ooit terugvind in de groetjesrubriek van de Metro, dan is het vast als 'de staarder'.

Ik wou dat er een Pinterest voor gedachten bestond. Want onthouden wat ik van plan ben met de dingen die ik zie, dat lukt nog wel. Maar daardoor blijft er weinig tot geen ruimte over voor levensnoodzakelijke trivialiteiten. Als 'waar heb ik mijn sleutels gelegd'. Of voor kennis die me verder zou helpen bij een doorsnee quiz. Tja. Ik heb denk ik een stel hersens met een eigen willetje.Ik kan de digitale ordeningssystemen dus alleen toejuichen.

Al brengen die natuurlijk ook een hoop nieuwe inspiratie met zich mee. Zo ben ik zelf erg blij dat ik de inspiratiebron was voor de garderobe van een heleboel kleine meisjes, die sinds dit jaar een VanKatoen-jurkje in hun kast hebben hangen. Tof om te zien welke stof jullie kiezen, welke winter- of zomerdraai jullie er aan geven. Ik moest lachen met Mlle Belle, in dit geval Mlle Rebelle. Die me schoorvoetend toegaf dat ze het had 'gewaagd' om de knopen dwars te zetten. Ik zag mensen de kontflap aan hun laars lappen nog voor de versie zonder in de shop zat. En het allermooiste: ik zag Vinks versie. Met de zakvoering in effen stof en met kraagje.

Noem het 'wederzijdse inspiratie': ik maakte voor Livs nichtje Rhode een versie die geïnspireerd is op die van Vink. Zonder kraagje, met een reeks 'Barbiesize' knoopjes en met een rug volledig in bedrukte stof.

De slechtste foto van het jaar (bij het opkomen van de zon op de druilerigste dag van het jaar). De mooiste wens voor jullie allemaal: dat 2012 een jaar mag zijn dat overloopt van inspiratie!

't Zijn de laatsten

2011-12-29T17:38:00.000+01:00

Emma en Asa. Dochters van twee vriendinnen die niets met elkaar te maken hebben. Maar ze werden geboren op dezelfde decemberdag, er rolden twee kaartjes in de bus. En ik maak voor hen de laatste kraamcadeautjes van het jaar.De reeks van 2012 zal niet zo lang en indrukwekkend zijn. Niet omdat er minder baby's op de planning staan, want ik ken alweer aardig wat bollende moeders in spe. Maar ik heb het eventjes gehad met dat babygoed. Alle cadeautjes waren dit jaar met liefde gemaakt en gegeven. Maar ik kwam er amper toe om mezelf of mijn kroost van iets zelfgemaakts te voorzien. Dus ik hou het kraammakelijgewijs even voor bekeken. In de winkel verkopen ze ook schoon spul. Zwangere lezers met mijn naam op de adreslijst, u weze hierbij gewaarschuwd. (Al sluit ik, bij plotse goesting of inspiratie, een occasioneel maaksel niet uit.) Voor Emma en Asa dus nog wel iets handgemaakts in het cadeaupapier. Een kimono-wikkeljurkje voor Asa, om mee te starten. Patroontje gebaseerd op een tricotjurkje uit Livs kast.

Toen Asa's broer Tiebe vorig jaar het levenslicht zag, stond er op het lijstje 'mama houdt niet van fletse kleurtjes en papa houdt niet van drukke prints. Ik hoop dat dit aan die voorwaarden voldoet!

Baby's aankleden, het is niemands hobby. En geprul met touwtjes onder een oksel dat doe je ook niet voor je plezier. Ik stikte dus een randje aan de naadtoeslag en voorzag drukknopen.

Zo! Nu Emma nog. En dan ga ik even op borelingenspullenstikverlof. Een woord dat hoogstwaarschijnlijk in Van Dale terug te vinden is met als omschrijving 'helemaal zen'.

Blomjurk

2011-12-27T19:15:00.003+01:00

De kerstvakantie, die dient om ideeën uit te voeren die al even in de wachtrij staan. Bij sommige valt het op dat ze al een aardig tijdje zijn geparkeerd. Deze jurk bijvoorbeeld, zegt gewoonweg 'zomer'. En dat op een dag waarop er geen enkel plekje in huis genoeg belicht is om ze scherp te fotograferen... Buiten aan de haak dan maar!

Mijn maaksels hebben geen enkel gemeenschappelijk stijlkenmerk. Maar ik heb mezelf, onbedoeld, toch een soort van handelsmerk aangemeten. Dit is de derde jurk van mijn hand waarbij de sluiting de 'clou' van het ontwerp is. Eerst de jurk zonder gewring, met de u intussen misschien welgekende kontflapsluiting. Dan de babyversie met officiersflapje. En nu een jurk met 'ostentatieve rits' vooraan.

Het zit zo. Ik ben erg slecht met zichtbare ritsen. Waar hun blinde broertjes geen geheimen meer voor me hebben, slaag ik er bij 'gewone' ritsen telkens in om het linkerdeel breder te maken dan het rechter. Of vooral, om grandioos de mist in te gaan bij de onderkant en vooral, bij het 'ritsende deel'. (Heeft dat een naam?) Steevast scheef. Steevast een bobbel in mijn stiksel.

Vandaar: de Blomjurk! De rits is meer dan zichtbaar, maar is vermomd als 'blomsteel'. Het (traditiegetrouw lelijke) begin en einde van de rits, zitten verstopt onder een blom en een blad.

Of die blom niet in de weg zit voor de drager in kwestie? Misschien wel bij 'hoe groot gaat Zanne worden'. Maar er wordt, zoals u ziet, niet geklaagd.

En laten wij de afwezigheid van de zon aan ons bloghart komen? Welneen. De foto's zijn misschien wat flou en onderbelicht. Maar de zon staat er op!

Alle eendjes...

2011-12-25T11:38:00.000+01:00

... zwemmen...

... in het water ...

Stof snijden: The Machine

2011-12-21T15:53:00.008+01:00

Boomie breide een muts. Had er lol in. Of ze voor iemand anders ook eentje breien moest? Als swap? Wel, graag! En dus gaan mijn dochters deze winter door weer en wind met deze prachtige exemplaren op hun hoofd. In kleuren die ze zelf graag ziet, schrijft Boomie. Da's dan een kleurvoorkeur die we delen!

In ruil zag Boomie 'iets geflockt voor haar zoon' wel zitten. Dat kwam goed uit! Voor zover ik 'geflockt' ruim mocht interpreteren. Want ik heb 'een machien' ter beschikking. En Boomies swapvraag was ideaal om daarmee aan de slag te gaan. Ik kreeg dus machinale hulp en maakte een schildpadshirt voor Boomies Woutje...

... eentje met een walvis...

... en een 'debardeurreke' met een vrachtwagen. De shirtjes kocht ik bij goodmoodkid.

Maar hoe zat dat dan, met die machinale assistentie? De Banier heeft in zijn assortiment de 'Slice Fabrique' zitten. Wie thuis is in de houtbewerking, zou het de CNC-zaag voor stof noemen. De machine snijdt erg nauwkeurig vormen uit stof. Een kleine FAQ:

Hoe werkt het?

Je vindt uitgebreide demo-filmpjes op YouTube. Alleen gebruiken die lieve doch een tikje tuttige demonstratiedames (in mijn ogen) niet altijd de mooiste en een tikje tuttige stoffen. Dus ik geef zelf een 'uitleg in het kort'! Beschouw dit niet als een volledige gebruikshandleiding, want er zijn uiteraard een paar dingen waar je op moet letten. Ik laat gewoon even zien hoe het werkt.

Je strijkt een speciale lijmlaag tegen de stof. (Fusible web, een soort vliesofix maar op steviger papier.) Je spuit tijdelijke fixeerder op een glazen plaatje en laat dat helemaal drogen. Dan kleef je er de stof op met de lijmlaag naar onder.

Je zet de machine er op, kiest je dessin en de grootte.

Je drukt op de knop en... het ding snijdt je vormpje uit!

Dan pruts je het papier van de lijmlaag los en je hebt een opstrijkbare applicatie. (Die je al dan niet vast stikt, afhankelijk van het gebruik.)

Welke vormen?

Bij de machine zit een kaartje met een hele reeks aan basisvormen. Daar zitten veelvuldig bruikbare dingen bij als bloemen en een autootje. Maar ook, hoera, letters! Erg handig voor vlaggenlijnen, vind ik dat. Eigen vormen tekenen gaan niet, maar er zijn ook een heleboel andere kaartjes te koop. De walvis en de schilpad bijvoorbeeld, staan op het kaartje 'Animal Frenzy'. De diertjes bestaan uit verschillende delen, die je een voor een uit (al dan niet verschillende) lapjes stof snijdt.

Welke materialen?

Katoen gaat uiteraard super vlot. Maar de machine snijdt ook door dun vilt. En (en dat vond ik een ware ontdekking) door flockfolie! Op Woutjes dierenshirtjes sneed ik een deel van de diertjes uit flockfolie. Ook deze appeltjes zijn met de Slice Fabrique gesneden. En voor letters op vlaggenlijnen en dergelijke opent dat natuurlijk ook perspectieven.

Afmetingen?

Bij elke figuur kan je kiezen hoe groot ze moet zijn. Leuk voor combinaties. Op dit rokje streek ik steeds hetzelfde blaadje, maar telkens in een andere maat uitgesneden. De maximum grootte van de figuren is 4 inch.

Andere toepassingen?

De machine snijdt ook door papier. Maar dat is net zoals met een goede stofschaar: de mesjes die je voor papier gebruikt, hou je best apart van je stofmesjes. Wie dus aan de slag wil voor (kerst)kaarten kan de machine daar ook voor gebruiken.

Misschien nog een laatste tip voor onder de kerstboom? Alle verdere info wordt je met plezier gegeven door de dames van De Banier!

Ik stopte ook nog een stoffen schriftjeshoes in Boomies pakketje. De molentjes sneed ik ook met 'The Machine'.

't Was even tubben over het patroon. Ik schreef er ooit zelf eentje maar wilde graag een gevoerde versie, zonder dat randje biais. Plots daagde het: dat is gewoon hetzelfde als een pamperzakje zonder biais!

Desnoods kan Boomie het ooit nog in die toepassing recycleren.Want ik besefte pas helemaal op 't eind dat ik voor de Koningin van het recykleren enkel nieuwe stofjes gebruikte...

En dan nog even speciaal voor Boomie: de dochters! 't Is weer die tijd van het jaar waarin ik ze zelden tegenkom bij daglicht. Maar dat neemt niet weg dat u, ondanks de slechte belichting, kan zien hoe knoddig ze er uit zien met die mutsen. Met zo'n hoofddeksel kan ik echt geen ander koosnaampje voor hen bedenken dan 'bolleke'...

Dennenappels in een sparreboom (tutorial)

2011-12-18T21:32:00.006+01:00

Voor het tweede jaar op rij hou ik mijn kerstboom eenvoudig en maak ik de versiering zelf. Eenvoudig, dat wil allerminst zeggen 'kleurloos'. Pinterest als inspiratiebron en De Banier als perfecte partner in ~~crime~~ christmassupplies, en ik kon aan de slag.

Nodig:

- een combinatie van vier à vijf kleuren viltwol
- dennenappels (te vinden in het bos of in sommige tuincenters)
- tandenstokers
- garen
- lauw water en zeepvlokken

Die vlokken vind je ook bij De Banier. Ik was ze vergeten te kopen, maar gelukkig deed Livs juf dat in mijn plaats. Livs bracht het goedje super fier mee naar huis in stervorm.

Klein goocheltruck, simsalabim-kuch-wortelrasp. En we hadden weer vlokken.

En dan: vilten maar! Een prima bezigheid met kinderen voorzien van enig geduld. Eveneens tof om met een hele groep te doen: het duurt even maar je kan het haast zonder kijken. Want het gaat gewoon zo: je neemt een plukje wol, maakt het nat en kneed er wat zeep door en dan rol je het tot een bolletje. Aanvankelijk lijkt dat helemaal fout te gaan en voelt het allemaal nogal vormloos en plat. Maar als je lang genoeg rolt, doen de 'weerhaakjes' in de wol plots hun werk en klitten ze het geheel samen tot een bolletje. Een wollen trui die je aan hoge snelheid zwiert met warm water en zeep in de wasmachine doet trouwens net hetzelfde...

Probeer de plukjes wol telkens even groot te maken, zodat je mooie gelijke 'kralen' krijgt. Die stop je met een tandenstoken tussen de 'schubben' van de dennenappel. En dan een eindje garen aan de top en de boom in!

Als tafelversiering doen de dennenappels het prima 'op zichzelf'. Maar tussen die groene takken toont het, ondanks de kleurtjes, toch nog behoorlijk sober. Je gebruikt dus best iets meer bolletjes als op bovenstaande foto. En je kan nog een extraatje toevoegen. Een slinger als deze met vilt in dezelfde kleuren als je rondjes zou prima kunnen. Ik combineerde met een ander aardigheidje. Een rondje vilt, een opgestreken ster en een knoop. Meer moet dat niet zijn.

Die sterren had ik dus meer dan eens nodig. En dat knippen vind ik 'prullewerk'. (Ik ben helaas van het type dat nogal snel iets prullewerk vindt...) Gelukkig kreeg ik 'machinale assistentie'. Of dacht u dat ik deze appeltjes met de hand uit flockfolie knipte? Welnee... Maar daarover later deze week meer!

Dennenappels vullen, een werkje dat ook sommige kleuters geweldig vinden. Het resultaat valt wat kleurrijker en, euh, wolliger uit dan het voorbeeld. Maar het levert geglunder op, als de eigengemaakte versiering de boom in mag. En dat is evengoed 'kerstmis'.

Die viltbolletje zijn trouwens niet verloren. Als je ze lang genoeg viltte zodat ze goed stevig zijn, kan je ze perfect 'recycleren'. Neem, na de kerstboomverbranding, een scherpe naald en wat garen. In een mum heb je een kleurige hals- of muurketting!

Edit: ik ging nog eens terug kijken naar 'waar ik de mosterd haalde' en ontdekte: met véél méér bolletjes is het een stuk mooier. Ik heb dus nog wat werk. En binnenkort hele propere handen!

Een warm welkom

2011-12-09T19:31:00.000+01:00

Stel, een goede vriendin brengt je een bezoek en maakt er een weekendje van. Want je woont in een toffe grote stad waar erg veel te ontdekken valt. En zij is er nog nooit geweest. Dan maak je een lijstje met niet-te-missen plekjes en adresjes. Je neemt haar mee naar dingen die je graag wil laten zien en bezorgt tips voor dingen die ze zelf kan ontdekken.

Dit kraamcadeautje is een beetje zo'n reisgids. Lien en ik kennen elkaar al sinds we zes zijn. En hoewel we behoorlijk verschillende interesses hebben, hield het contact altijd stand. Voor kerst staat er een naaimachine op haar lijstje. Dus ik verwelkom haar in de Wondere Wereld der Stoffen en Stiksels.

Eerste stopplaats op de verkentrip? Vermiljoenshop! Om in citytriptermen te blijven: dat is tegelijk de trekpleister die je niet mag missen en dat kleine gezellige winkeltje in een vergeten straatje, waar je ontdekkingen kan doen. De pionier in het stofwebwinkellandschap der lage landen. En voor mij nog steeds dé topper op de kaart.

Als eerste kennismaking ging ik zelf aan de slag voor Liens kroost, met een van de vele Vermiljoentjes. Want het was tenslotte een kraamcadeautje: ook Liens vrouw en de dochters moeten er iets aan hebben.

Voor nieuwbakken Flore tekende ik een jurkje.

Inspiratie vond ik, euh, zowat overal. De gefronste zakjes zag ik in een jurkje van een van de Polkadotjes.

De manier van openen is min of meer die van de 'jurk zonder gewring' maar dan op de buik, omdat het nog zo'n kleine baby is.

Het flapje vooraan is een soort van 'officiersjassluiting' maar dan een werkende. (Bij een jas heb je meestal een rij nepknoopjes en een rij echte.) En de lusjes op de schouders die 'waren' er plots toen ik het flapje met biais afzette en die dan maar liet doorlopen op de hoekjes.

Grote zus Jana is anderhalf en stak ik ook in het nieuw. Ik maakte een rokje met ingestikte stolplooien, een blinde rits en een verstelbare elastiek. En voor de 'assorti-accent' een paspel met dezelfde biais als in Flores jurkje.

Toen mocht ik beginnen met het plezantste deel van de 'pakketsamenstelling': op zoek naar de juiste kousen en truitjes. Op Jana's shirtje flockte/appliceerde ik nog een vlinder.

En dan de Vermiljoenkennismaking niveau 2: de rest van het cadeautje kreeg Lien onder vorm van een stofbon.

Want je bent niet veel met een brochure, als je zelf niet op ontdekking mag, toch? Ik gids met plezier: Lien kiest een stofje, en ik wandel met haar langs de gekende wegen en de kleine paadjes van het zelfmaakland.

Daar wordt (wat te vroeg) aan de deur geklopt

2011-12-04T15:02:00.001+01:00

Ik was Sint, vannacht. Voor de eerste keer. Naast 'Zannes eerste keren' en 'Livs eerste keren' zou dat ook een label kunnen worden.

Tot nu toe deden wij daar niet aan mee. Sint kwam bij Omabetty en Opajan, Sint kwam op het werk, Sint kwam in de kribbe, geen Liv of Zanne die besefte dat Sinten soms ook thuis komen.

Maar vanaf dit jaar wel. We zagen in het schoolalbum hoe Liv leerde om cadeautjes te verpakken, stokpaard te rijden, te knippen in speelgoedboekjes en ook, erg grappig: spullen door een gigantische kartonnen schoorsteen naar beneden te gooien. Liv werd gesint-washed. Sint zouden we zijn.

Ik had vroeger veel vriendinnetjes waar de Sint al voor zijn verjaardag langskwam. In het weekend. Zodra ik wist wie de Sint was, vond ik al die juffers verwende nesten. Want wie niet kon wachten tot de échte verjaardag van de Goedheilige Man, die deed het fout. Sorry dames! Ik besef nu pas dat ìk het luxekind was. Jullie, lieve vriendinnen, waren dochters van twee uit-huis-werkende ouders. Die op Sints verjaardag om kwart voor zes opstonden. En zuchtten van opluchting als jullie om zeven uur, gewassen en min of meer gevoed, zo weinig mogelijk gevecht hadden geleverd om met een lege blaas opvangwaarts te vertrekken. In mijn schoen lag dan misschien geen riante hoeveelheid speelgoed, hij werd wel 'ontdekt' op de ochtend van 6 december. En tot tien na acht mocht ik met de verworvenheden spelen.

Geen thuisblijfmoeders ten huize Liv en Zanne: ook wij waren vandaag weekendsinten. Onszelf sussend met 'ze hebben toch nog geen tijdsbesef, als ze kalenderlezen nemen we wel een halve dag verlof'. Verder niet minder pret, uiteraard!

Zanne kreeg een pop. Dezelfde als Liv maar met een andere huidskleur en andere kleedjes. ("Kijk, moeke, mijn pop is verkleed!") Een pop die Zanne, zoals verwacht, links liet liggen. (Ze deed 1 keer aai.) Dat zal wel keren, binnen een half jaar. En omdat er in de lente, als ze anderhalf is, voor Zanne geen feestdag inzit, kreeg ze haar baby nu.

Liv kreeg winkelwaar. En dat in tijden van crisis. Een heel kratje vol. En vals geld. En valse groenten. Dat werd tijd: ze had tot nu toe alleen nog maar speeltaart, speelkoekjes en speelijs. Qua gezonde voeding kon dat tellen...

De ene Sint was verantwoordelijk voor het aan te kopen deel van het geheel. De andere kroop even achter 'zijn' naaimachine. Kwestie van dat weinig feministische beeld van de Weldoener even bij te stellen.

Om optimaal te kunnen deelnemen aan de culinaire activiteiten des huizes, kreeg Liv een keukenschortje. Katoen met een zakje aan de ene kant, voor in de speelkeuken.

Toile cirée aan de andere kant, voor als ze echt mee kookt. De topper is 'soep maken': ik snijd, Liv pelt bouillonblokjes. (En slaat er mee aan het boetseren, als ik even niet oplet.)

En omdat we daar intussen toch in geoefend zijn: paspel tussenin! Bovenaan een stropper voor de perfecte maatvoering en vlot in- en uiten. En toen kon ze aan de slag. In eerste Sinteuforie had Liv geen zin in poseren, uiteraard, maar enige paparazzi tijdens de volle actie, die werden wel geduld.

Bambiblauwe uilen

2011-12-02T21:05:00.005+01:00

Een vriendin showde me haar mooie '70 huis en mijn oog viel op de zonnekap van de kinderwagen, die klaar stond voor de inhoud van haar bolle buik. Bekleed met apenstof. Het werk van haar moeder, vertelde de vriendin. Het had eigenlijk een ander stofje moeten zijn, maar dat was in de winkel al snel uitverkocht. Interessant, dacht ik, maar ik kreeg niet losgeweekt over welk stofje het dan ging.

Een week later werd Luca geboren en daagde een deel van de oplossing van het stoffenvraagstuk. De hoofdrol op het kaartje was weggelegd voor een uil. Dat gaf al enige richting.

Ik koos 'parkinlegger' op de geboortelijst. (Een park is een box, voor de Nederlanders onder ons.) 't Was zo'n lijstje met 'babybenodigdheden' die je zelf mag uitzoeken. Ik hou daarvan, we hadden er bij Zanne ook zo eentje. Je krijgt wat je nodig hebt, en kunt toch oprecht verrast zijn. En het geeft ruimte voor 'gerichte zelfgemaaksels'!

Ik zette mijn stofonderzoek discreet verder. De kinderwagenkap had 'geuild' moeten zijn met Robert Kaufman. Enkel nog in fleece gevonden, zuchtte de vriendin. Maar ik wreef in mijn handen. Want 'niet verkrijgbaar' was buiten Bambiblauw gerekend. Lieselot van Bambiblauw, een van onze dierbare VanKatoenSponsors, is goed in dierenstofjes. Wat wil je, met zo'n stofwaardig dier in je winkelnaam? Ook de uilen prijkten in haar winkel. 'Ons park is beige met groen' zei de lijst. Ik mailde Lieselot in verband met de grondkleur van de stof (wit of beige?) en had gelukt: schermkleur is stofkleur bij Bambiblauw, ik kon met een gerust hart aan de slag!

Een parklegger, dat is in zijn uitgepuurde vorm niet veel meer dan iets plat met genoeg lagen. Daar kan je veel kanten mee uit. Ik ging voor een verkleind knuffelzacht dekentje, gevuld met wattine.

Een zachte kant voor piepkleine Luca en een katoentje voor als hij kan zitten.

Enige variatie voorzag ik met een geappliceerd uiltje.

Voor appliceren op pluizige stof, spaar ik op vrekkerige wijze mijn karige voorraad Avalon borduurfolie. En verder had ik nog een boventransportvoet, een laag vlieseline en vijf testlapjes nodig eer ik tevreden was van het resultaat. (Dat pinkend oogje was trouwens een pragmatische keuze. Het was dat of 'twee gelijke cirkels appliceren'...)

Het oogje is een vondst van de eigenares van deze winkel. Ze grabbelde op Petit Bazaar in de VanKatoenKnopenkoffer en haalde er toevallig een knoop uit met een randje, waar een kleinere knoop zich in had genesteld.

En zo maak je meteen een vrolijke nieuwe knoop! Of in mijn geval: een oog.

Speel ze, Luca! En als je moe bent: kies de zachte kant, en knap een uiltje.

Maat 68

2011-11-26T21:20:00.001+01:00

Of mijn standaard kraamcadeaubabyjasje maat 68 algemeen afgeefbaar is? Het vergt, in sommige gevallen, wat rekenwerk en inschattingsvermogen wat betreft babymaten. Een kind dat in de zomer geboren wordt, kan in de winter in een maatje 68. Dus dat geeft me een half jaar de tijd om op babybezoek te gaan. Een winterbaby past er in in de zomer. Dus dan voer ik best met tricot in plaats van met pels. En voor 'tussenseizoenen' ga ik voor sweatstof of voor spons. Als er op het kaartje staat dat Mister/Miss Pasgeboren een vlotte vier kg weegt, of net een pluimpje is en in poppenkleedjes past, schat ik zo correct mogelijk in wanneer het een 68-er wordt.

Vandaag gingen wij naar Menno. Ik ben erg fan van de naam van dat kereltje. Dat klinkt stoer en toch niet kortaf, en het is een soort van 'loper', ik heb de test al eens gedaan: er zijn erg veel namen die bij Menno passen.

Hopelijk past hij ook in dit vestje.

Ik koos olifanten en gokte, vrij correct, op spons. In elk exemplaar zit een stukje glimlach, telkens een ander hoekje waar ik fier op ben. Bij dit jasje lukte de aansluiting van de twee eindjes paspel erg mooi: met de scheiding gelijk met de zijnaad.

Voor grote broer Poppe maakte ik mijn allereerste potloodrol. Ofte 'stiftrol'.

Liv kreeg er eentje van een Stikselgenoot, bij Zannes geboorte, en die halen we dagelijks uit de kast. Als sluiting gebruikte ik een stukje 'cable manager' ofte dubbelzijdige velcro. Misschien minder vrolijk dan een lintje of een knoop, maar wel erg makkelijk voor een tweejarige. Want met een tweede baby in huis, heb je af en toe net dat hand te kort om te doen wat die oudste je met aandrang vraagt. Bijvoorbeeld: doemijnpotloodrolisooooooooopen!'

Ik besefte pas op het eind dat ik rood en oranje van stoelendans liet doen.

Maar zo'n zakje stiften volgt toch al niet de kleuren van de regenboog. Ik ben voor Poppe en Menno een 'achtertante', er komt vast wel eens een familiefeest waarop ik hen het truukje van roggbiv kan leren.

Anna's Jas

2011-11-25T21:03:00.000+01:00

De titel van dit bericht had een boekje uit deze reeks kunnen zijn. En dan was Liv er gegarandeerd fan van geweest. Ze stond te popelen om deze week op kraambezoek te vertrekken want 'de baby is Anna'.

Ik vertelde het al bij het tonen van de bavianenjas: eens het patroontje op punt stond, ging het in 'massaproductie' voor menige verseling. Er rolden er al een viertal van de band. Ik ga die niet allemaal tonen, zou wat saai worden. Maar zo af en toe eentje kan er nog wel in, niet?

Intussen paste ik mijn patroon aan: de kap is nu groot genoeg voor een babyhoofd maat 68. Verder is het recept nog steeds: katoen met iets zachtst tegen, en paspel waar die twee elkaar raken. Het katoentje is hier een Vermiljoentje, en voor de 'pluis' verknipte ik een dekentje.

Ik moet toegeven dat ik wel vatbaar ben voor enig 'kawaii'. Ik kan lyrisch worden van die kleine schoentjes tussen onze grote exemplaren, van minisokken in de was, van kleine jasjes aan de kapstok. Zeg nu zelf, als dit het zicht is aan de kapstok...

... en dit is de kap die daar bij hoort...

... dan krijg je toch meteen zin om daar zelf in te duiken?

Jurk voor stoere meisjes en kleine verzamelaars: nieuw patroon!

2011-11-22T19:00:00.003+01:00

Al bij de lancering van de VanKatoenPeuterjurk, beloofde ik een grotere versie. 'Kleuterjurk', noemde ik dat meestal. Ik heb er zelf eentje, intussen, een kleuter. Maar dat gaf me nog niet de waarheid in pacht wat betreft het maatbereik van dat soort minimensen. Een klein marktonderzoek dan maar.

Boeiend! Ik leerde twee dingen:
- Er bestaan echt uit de kluiten gewassen kleuters. De grootste die ik vond, neigde al naar maat 128.
- Er bestaan ook moeders die hun dochters al met een boekentas vol sommen en letters schoolwaarts sturen, maar toch nog interesse hebben in deze jurk!

Conclusies:
- Tot maat 128 zou het worden.
- 'Kleuterjurk' was niet echt de beste benaming voor een kledingstuk dat binnenkort ook rondwandelt op lagere scholen.

Dus ik presenteer u, toch niet zonder enige trots: vanaf vandaag in de VanKatoenWebshop: het patroon van de 'Jurk voor stoere meisjes en kleine verzamelaars'.

Een A-lijntje dat de wintertoets prima doorstaat, omdat het volledig gevoerd is. Voor de achterkant hebt u de keuze tussen de 'sluiting met kontflap', net zoals in de peuterversie, en een eenvoudiger uitvoering met een split op de rug en een knoopje.

Het jurkje is wat smaller en eleganter gemaakt dan de brede peuterversie. Kleine verzamelaars die de kleuterleeftijd hebben bereikt, gaan die gigantische zak misschien wel echt gebruiken voor een voorraad schatten. Dus in deze versie is het zakdeel volledig gevoerd. Mijn beide modellen hadden trouwens geen instructies nodig wat het showen van die zak betreft: twee paar handjes verdwenen onmiddellijk in het jurkje.

Voor de stofjes voor deze 'showmodellen' passeerde ik bij drie stoffenwinkels in ons sponsorarsenaal. Pauli voorzag me van effen stoffen, bij Koekepeertje kocht ik de vogelstof, en de kikkerprinsen komen van bij Vermiljoen.

Stien (6) en Kaat (4) vervulden hun modellentaak trouwens op vrolijke wijze. Ik stond bij hun mama in het krijt. Want na een continue adviesstroom over het kleuterleven, vulde zij ook Livs kleerkast met een garderobe die ze op 1 winter hoogstwaarschijnlijk niet gedragen krijgt. Ik kan bovendien blindelings iets uit de kast vissen, het is altijd 'mijn smaak'. Dus ik voorzag beide kleerkastvullers van een outfit. Een prima decor voor een fotosessie kreeg ik er gratis bij: mams en paps-de-aannemer verbouwden op meesterlijke wijze een oude hoeve. Met in de ruime ex-stal-nu-woonkamer: een mooie grijze betonvloer en een witte muur. Maar dat plan ging niet door, beslisten Stien en Kaat...

We kwamen tot een tweetal bruikbare foto's...

... getrokken met op de achtergrond een vrij continu en volhardend 'mogen-we-nu-met-gekke-bekken-op-de-foto-concert'.

En toen lieten we de dames 'los' en werden de jurken danig op de proef gesteld wat betreft stoere-meiden-proofheid. Het verdict? Het kan allemaal:

Rennen...

een dansje placeren...

of enige acrobatische toeren aan de rand van een mooie biotuin.

Shopwaarts dus, is de boodschap! Voor iedereen met dochters/nichtjes/buurmeisjes/... die ergens tussen maat 104 en 128 zweven, en een jurk nodig hebben om te verzamelen, in te ravotten, of gewoon beeldig op de foto te staan met hun nieuwjaarsbrief.

En niet alleen in onze shop kan je terecht! Ter gelegenheid van deze lancering, organiseert Annamarieke een Sinterklaasactie. Voor elk stofje dat je er koopt, tot en met 5 december, gaat er 10% van de opbrengst naar Van Katoen. Geef bij bestelling de code 'Van Katoen' in en je doet shopgewijs je duit in het zakje!

Diolen en idolen

2011-11-13T19:38:00.000+01:00

De herfst van haar leven, zou ik het durven noemen. Ze heeft een leeftijd waarop velen al de winter hebben bereikt, mijn grootmoeder. Maar het lijkt amper nazomer, hoe zij met haar schup door 'den hof' gaat en de hele familie gezwind van 'patatten' voorziet. Een van mijn grote idolen, 'Mema'.

Tuinieren doet ze in een schort met daaronder een jurk. In diolen, dat is gemakkelijk, dat droogt rap en ge moet dat niet strijken. Maar na een tijdje komt er toch ook wat sleet op. Zeker bij wie al eens 'toeren' durft uithalen in de tuin. (Als daar zijn, de tachtig al ruim gepasseerd zijn en toch nog op/in een gft-bak kruipen en eens springen, om die 'goe vol' te krijgen.) En ze heeft het door, Mema: mooie diolen, die horen niet in de vuilbak. Men kan daar namelijk prima mee recykleren.

Dat gaatje in de voorkant (van een distel? Een fruitboomtak?) kreeg een herfstige camouflage.

Ik kreeg de diolen 'voor kleedjes voor haar achtkleindochters' maar die zullen moeten wachten tot ze achttien zijn, ofzo, of tot ik het rokje beu ben.

Kwam prima uit, die gift! We stonden dit weekend op Petit Bazaar met Van Katoen. En de dresscode was rood-met-zwart. Kleuren waar mijn kleerkast niet heel rijk aan was.

Ik heb geen foto meer van het oorspronkelijk werkkleed. De schaar zat er in, zo'n kwartier nadat ik het kreeg. Neepjes zaten al in het achterpand, het kleed was te lang dus ik recupereerde een beleg uit de onderrand. Een rits was niet nodig want diolen rekken: ik kan het rokje zo aantrekken.

Wie het toch helemaal wil zien: u ziet hier het bovenstuk: maak zelf de mentale reconstructie!

Een scholier

2011-11-07T15:40:00.005+01:00

Ziehier...

... een scholier.

Met rugzak. Ik hield woord. Dat woord liep niet bepaald van een leien dakje. Mijn taalgebruik tijdens het maakproces was niet voor kinderoren. Ik smeet uit frustratie de rugzak zaterdagnacht in de lappenmand. En mijn grieven op Facebook. Dat hielp. De volgende ochtend vond ik er een waar cheerleaderskoor. Ik bezit duidelijk een supportteam om u tegen te zeggen. Zondagavond was hij af.

Wat was het plan?

De stof lag al lang vast. Olifanten. Zoals die van Zannes jas. Ik vond die jas alleen wel genoeg van het goede. Maar als je tegen Liv zegt 'moeke zal je boterham smeren' en even later schotelt vake er haar eentje voor, dan gaat ze in hongerstaking. 'Een zakje met olifanten', was gezegd. Een zakje met olifanten zou het zijn. En ik changede niets aan het winning team: die blauwe paspel, die deed het hier al wonderwel.

Ik ben op zich een vrij geruste kleutermoeder want ik heb de perfecte hulplijn: een vriendin/kleuterleidster. Ik leerde van grote naamlabels en kapstoklussen, van nauw aansluitende gewatteerde jassen, van wanten ipv handschoenen met vingers. Ik kreeg antwoord op existentiële levensvragen als daar zijn 'hoe geef je een mandarijn mee aan een kleuter'. En ik leerde dat kleutertassen, in het kader van de zelfredzaamheid, best 'rugzak' zijn en 'niet te klein'.

Als basis nam ik de oppervlakte van een voorbeeldrugzak. Maar ik maakte hem wat dieper om aan grootte te winnen. En daarna ging ik voor een hele hoop folliekes. (Geen correct Nederlands, zeker? 'Speciallekes' dan?)

Mijn vorige rugzakje had een vlakke voorkant maar die stof was levendiger. Met deze eenkleurige stof wilde ik dat vlak wat breken, en liefst niet door versiering. Dus maakte ik een buik, met vier welgeplaatste neepjes.

Zo ontstond een voorvakje voor Livs drinkbus. Ik won ooit een stuk strijkvinyl bij Van Marieke. Daarmee bekleedde ik de binnenkant van dat voorvak, tegen drinkbuslekken. Ik vinylde ook de bodemstof van de rugzak, tegen per-vergissing-in-een-plas-neerzetten. De rest van de stof is op voorhand op deze manier behandeld met 'HG-waterdicht'. Ik verwachtte een beetje een chemisch en plastiekerig effect, maar niets van dat: je kan aan de stof niet eens voelen/ruiken/zien dat het water er zo afloopt.

Naast de rits van dat voorvak stopte ik reflecterende paspel. En ik voorzag een haakje. Eigenlijk voor een label met 'ik ga naar de opvang' of 'moeke haalt me op'. Maar toen Liv met het zakje thuiskwam was het haakje al geclaimd. Door 'jufAnnikvandeboererijklas'. Om de boekentas in de juiste kring te doen belanden. Wen er maar aan, moeder, jufs wil is wet vanaf nu...

Aan de binnenkant zit een geplastificeerd vakje voor een naamlabel. En bovenaan, op jufvraag, een grote ophanglus.

Waarom ik dan vloekte? Omdat ik beter haar raad had gevolgd. U ziet hierboven geen rugzak, maar een verstevigde burcht. Nikste vulling, het ding blijft gewoon staan. Volgens mij zelfs als u er bovenop gaat zitten.

Ik verstevigde de rugzak vooraan, achteraan en onderaan met Fast2Fuse. 'Stop dat apart in een voering en plak dat met velcro binnenin de rugzak vast'. Zei zij. Maar ik luisterde niet. Ik moest en zou dat in de voering verwerken. Wel, zulke koppigaards als ondergetekende, die vloeken dan maar een beetje. Want neem maar eens een bocht van 1 cm diameter door een laag of zes stof, twee lagen strijkvinyl, paspel, en wat resten slecht afgeknipte Fast2Fuse (wat u gerust 'het karton der vlieselines' kunt noemen.) Geen makkie. De paspel is dan ook niet overal mooi. En door de strijkvinyl gaat de hoeken aan de onderkant in de bocht een beetje bol staan.

En dan zwijgen we nog over het feit dat ik, aan het eind van de rit, een van de rugriemen omgedraaid bleek te hebben. Maar dat merkte ik zelf pas bij de derde pasbeurt, dus de kans dat Liv tijdens haar kleutercarrière ooit genoeg handwerkinzicht krijgt om me dat kwalijk te nemen, is gelukkig klein.

Ze dartelde naar school, onze kleuter. Op de foto nog heel uitgelaten. In de speelplaatskring van de boerderijklas duidelijk met vlinders in de buik, een beetje stiller, maar nog steeds met brede glimlach. Ze zwaaide. Liep binnen.

Een halve dag later had ze een jeans aan in plaats van het rokje. Tja. Maar het rokje (volgens dit recept, stof ook hiervandaan) paste wel bij de dag. Want in het bos had ze geleerd dat je geen paddenstoelen mag stukmaken want daar wonen kabouters in. Ze had geen fruit gegeten maar wel gedronken. Ze had een symbool mogen kiezen en ging voor de sneeuwman. Vake-de-winterliefhebber zal blij zijn. Verder was ze redelijk uitgeteld. Maar de kribbe? Neu, daar zie je haar niet meer!

Apple Notebooks

2011-11-04T20:15:00.000+01:00

Gisteren was Livs allerlaatste 'kribbedag'.

Haar heen-en-weerboekje ligt al opgeborgen sinds ze naar de peutergroep verhuisde. Dat krijgt nu gezelschap van een een astronomische hoeveelheid tekeningen en verfsels. Het lijkt er wel eentje voor elke dag die ze daar sleet. Ze zijn niet gedateerd, maar ze zijn duidelijk chronologisch te leggen op basis van de kleurnauwkeurigheid.

Een akkefietje voor de 'blijvers', dat is de gewoonte op de kribbe. Dus ik had dit in gedachten, vereenvoudigde sterk, en maakte een 'in memoriam voor Steve': zeventien Apple Notebooks.

En voor de begeleidsters drie (helaas niet zo goed gestreken) Oontje-pennenzakken. Met kortere rits, opgelost met 'flapje'.

Met het laatste stuk appelstof. Ik ben het intussen beu gezien, maar het blijft toch onlosmakelijk met Liv verbonden. Het was het eerste wat ik, drie jaar geleden en vrij zwanger, in Amerika bestelde. (Terwijl ik het later gewoon op het stoffenspektakel vond...) Het diende voor Livs wikkeldeken en haar wieglakentjes. Dus we ronden er ook de 'Liv is klein'-periode mee af.

Volgende week school! Ik zet ijverig vinkjes op mijn lijstje:

honderden ingetreken naamlabels (check) warme jas (check) wanten (check) muts (check, dankje Boomie) brooddoos (check) bananendoos (check) appeldoos (check) koekjesdoos (check) drinkbus (check) sneeuwlaarzen (check, aanrader, het aanbod was al beperkt) fluojas (check) reserverkleren (check) schooltasje... Oeps. Maar nu kent u dus mijn bezigheid. En het volgende blogonderwerp. Hopelijk voor maandag.

Mini maatje Mart

2011-11-02T22:48:00.003+01:00

Ik kan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat dit het kleinste kledingstuk is dat ik ooit heb gemaakt:

Je ziet dat zo niet op de foto, maar het vestje is maatje 48. Een jasje voor Mart.

Naar voorbeeld van haar geboortekaartje, op mooie en pure wijze ontworpen door haar mama. (Die doet dat ook in opdracht. Kaartjes tekenen. Maar nu, denk ik, even niet.)

Ik heb nog contact met vier studievriendinnen van op de hogeschool. Een van de belangrijkste 'onderhoudscontracten' van die vriendschap, is het feit dat we met z'n vijven mooi verspreid over het jaar verjaren. Dus vijf keer per jaar een reden hebben om elkaar te zien. Komt daar nog eens bij dat we na onze studies allemaal van huisjetuintje deden. En op twee jaar tijd elk 1 à 2 baby's kregen, vier jongens en vier meisjes. Dus gespreksonderwerpen zijn niet moeilijk te vinden.

En we doen nòg beter, deze maand, wat 'overeenkomsten' betreft. Twee dames van het onderonsje slaagden erin om op dezelfde dag te bevallen. Stevige Seppe, die nog een bezoekje verdient, zag het levenslicht op dezelfde dag als kleine Mart, die eigenlijk pas rond Sinterklaas werd verwacht.

Maar ze doet het goed, die Mart! Ze is denk ik het pluimgewicht van mijn geboortekaartjesrij, maar er kwam geen couveuse aan te pas.

Een jasje dus.

Met die giraf. Evenals een geflockt rompertje, bijpassend ienieminiebroekje en sokken maat 13-14. En nu maar groeien, Martje! Die piepkleine kleedjes zijn later gewoon prima garderobe voor je poppen.

Zanne Tomaat en de Hippe Schoenen, een sprookje

2011-11-01T14:18:00.003+01:00

Ik ben geen natuurtalent wat fotografie betreft. En kinderfotografie is sowieso al een vak apart. Mijn bloedjes hebben de 'poseerleeftijd' nog niet bereikt, dus ik moet het stellen met toevalstreffers. Soms levert dat een mooie foto op. Soms een grappige. Zo zat ik deze zomer eens op een muurtje met een fototoestel. En een beetje lager op het gras zat Zanne. En die trok zich recht, en blies, of zo, ik weet het eigenlijk niet zo goed, maar plots had ik deze foto:

Ik gooide dat exemplaar lachend op Facebook en u lachte mee. "Die lijkt weggelopen uit de Efteling", zei iemand. En inderdaad, het lijkt haar persoonlijke sollicitatie voor het Volk van Laaf. Diezelfde week lanceerde Hippe Schoentjes, een online eco-kinderschoenenwinkel, een gekkesmoelenwedstrijd. De gekste snoet kreeg een paar schoenen. Willens nillens werd mijn jongste kandidaat. Ik verzocht u vriendelijk te stemmen en zette Zanne Tomaat in het hoekje van mijn blog...

... en ze won! Warempel, hoera!

En toen werd het stil. U had graag geweten hoe het afliep, maar ik zweeg. "Heeft Zanne al schoentjes gekozen?" vroeg men me weleens. Maar ik toonde me dan kampioen binnensmondsmompelen. Want het zat zo:

Daags na de 'overwinning' organiseerde Hippe Schoentjes een pop-up-verkoop. In mijn hometown! Zanne en ik fietsten erheen. Maar het was september. Zanne kon nog niet stappen. En het aanbod aan winterstappers maatje 22 was nog klein. Maar ik zag wél een paar schoenen/laarzen in mijn eigen maat. Het mag dan een kinderschoenenwinkel zijn, ik heb maat 38 en sommige kinderen ook, dus ik negeerde dat deel van de marktpositionering en kreeg van de vriendelijke Hippe-Schoenen-Dames zélf een paar schoenen cadeau. Voor Zanne zou ik er dan wel kopen als ze kon stappen... U begrijpt, dat verhaal kon ik niet zomaar rondbazuinen. Het kind voor ~~aap~~ tomaat zetten voor heel de wereld en dan zelf met de buit gaan lopen? Nee, dat kan niet. Dus ik wachtte met verkondigen tot het sprookje 'af' was.

En dat is nu! Zanne kan stappen...

... en we zijn beiden geschoeid.

Zij heeft een paar Kotte Stappers van Kavat. Ik een paar superzwarme schoen/laarzen (afhankelijk van hoe je ze plooit) van El Naturalista. Die zijn stevig en zien er wat stoer uit, maar ik hou daar wel van. Ik hoorde een oud-collega ooit zeggen "soms wil je viersterren en soms wil je een hamburger. Soms wil je een Flairfilm en soms wil je opera". Zij had het over cultuurparticipatie voor jongeren, maar ik vind dat het voor schoenen ook opgaat. Soms wil je elegante hakken, soms wil je schoenen die aanvoelen als pantoffels. Meestal ben ik voor platte schoenen, door mijn brede voeten, aangewezen op Camper. Dus dit was een welkome afwisseling!

Et voilà, daar stappen wij!

Zanne kan het alleen, maar aan-twee-handjes vindt ze nog leuker.

Soms een beetje zattemanswandel...

... met een zwaaiend achterwerk (wat zoveel beter gaat met een rokje aan)...

... maar wat vaststaat: het kan...

... niet snel...

... genoeg gaan!

En aan het eind van het sprookje deden de dames van Hippe Schoentjes ook nog eens een duit in het VanKatoenZakje. Happy End, niet?

De emmer der frustraties

2011-10-26T09:12:00.000+02:00

Ik ben geen citatenverzamelaar. Maar ik denk dat deze collectie samenvat wat er maandagavond met mij gebeurde.

Ik dacht, die jas, ik schrijf hem even van me af. Ik toon hem, ik post hem, ik zoek Zanne een aanvaardbaar winkelexemplaar en de kous is af. Maar u reageerde. Dat het een schattig ding was, die jas. En telkens ik dat las dacht ik: verdorie. U heeft gelijk. Ik vind het ook een schattig ding. En neen, ik zie Minne niet elke dag. Dus ik zou deze winter niets hebben aan 'kindje in jas'.

De 'emmer der frustraties' druppelde langzaam vol. Had ik een slachtoffer in de buurt gehad om hem over uit te storten, dan was mijn huwelijk misschien nu wel om zeep. Maar de wederhelft werkte. Ik had enkel de dochters in de buurt en die maak ik zelden deel van mijn ellende. Tenzij misschien door te profiteren van het feit dat ze de kunst van het kloklezen nog niet delen: ik stopte hen een kwartier vroeger onder de wol. En raasde richting atelier.

Ik brak persoonlijke records. Minnes jas kreeg nog niet de kans om haar postgewijs te bereiken, toen de vervanger voor Zanne al een feit was. Frustratie als brandstof, zo ziet dat eruit:

De vossen waren op. Daar moest ik me bij neerleggen. Al waren die mooier bij Zannes blauwe ogen. Dus ik koos blauwe paspel bij olifanten, ook hiervandaan. Om het vosgemis te compenseren, takteerde ik mezelf op een mooie afwerking. Doorgestikte naden, nauwkeurig bochtenwerk, een jasstropper voor mooi aansluitende warmte rond dat koppetje. Voor kleine kindjes plaats ik die trouwens altijd boven op het hoofd. Dat is het makkelijkst bereikbaar voor 'de bediener'.

Ik gebruikte als basis deze keer zelfs een patroon. Warempel. Hetzelfde als zij zo meesterlijk voor deze hoodie hanteerde. Nu ja, patroon. Ik deelde en hertekende het voorpand, paste de kap aan, en liet de boorden weg. En jaja, ik weet het, op dat patroon staat duidelijk 'voor tricot of sweaterstof'. Dus dat was even zuchten in die bochten, doorheen die stijve Kokka met een verstevigende strijklaag... Maar ik had genoeg brandstof in mijn emmer om wat tornwerk aan te kunnen.

(Valt het u op? Het lelijke-kunstlichtfoto's-met-flits-seizoen is weer aangebroken. Er is nu eenmaal een aanzienlijk deel van het jaar waarin ik mijn kinderen enkel in het weekend bij daglicht zie.)

Ik maakte een 86/92 om het niet-rekken op te vangen. (Zanne draagt 80/86). Ik tekende de mouwen nog iets breder. En zoals u kan zien is die mouwomslag al meteen niet meer mogelijk voor miss langarm. Dat kind wordt groot. Dus toch.

Het resultaat is bevredigend. Hoofdstuk jas afgesloten. Ik plan nog een dito pluizige sjaal en warme wanten. Mijn bolleke zit er warmpjes in, deze winter.

De ezel. De steen.

2011-10-23T19:37:00.000+02:00

Ik toon u een jas voor Minne.

Eigenlijk had hier moeten staan 'ik toon u een jas voor Zanne'. Het is slechts twee letters verschil. Maar die maken dan ook het verschil, helaas.

Het wordt koud. Liv, winter 2010, droeg een jas van nichtje Rhode. Maar die heeft een zusje, Flo, net zo oud als Zanne, dus we waren deze keer niet voorzien van winters goed. Nu ik al die baby's warm zou houden, kon ik dat evengoed ook voor mijn 'baby' doen.

Ik koos hier een vossenstofje en deed bij haar van 'oooh, mooi, met oranje paspel'. Ik tekende een modelletje met een schuine voorkant. Ik nam de maat van de trui die Zanne nu als surrogaatjas draagt. Ik ben nog steeds flink in het 'enkel opwerken wat in de kast ligt' dus ik vond voor de binnenkant twee restjes nicky velours, petrol en oranje. Ik vloekte wat op de tussenvoering uit wattine maar uiteindelijk lukte dat best.

Ik had een pracht van een blogbericht in gedachten. Want er was zon, er was herfst, en er was Zanne die deze week haar eerste stapjes waagt. Dus het klonk als iets uit de kinderboekjes, met een 'jas voor een allereerste herfstwandeling en een kleurrijk bladerdek'.

Wel, ze wandelde. Door de tuin. Zo fier als een gieter. Er was ook een jas. Alleen kreeg ik die alleen rond haar lijfje gewurmd als ze verder niet veel meer dan een romper droeg. En dicht ging hij al helemaal niet... De knoop moet eigenlijk bijna op schouderhoogte zitten. Ik kreeg hem met moeite bovenop het andere pand. U ziet Zanne hier, net voor de afwerkingsfase van de jas. Ik moest enkel nog de rand doorstikken en de knoop voorzien. Toen ik tot de ontdekking kwam dat een 'gevoste' winter niet voor Zanne zou zijn.

Hoe is dat nu mogelijk? Hoe kan ik nu, na het te klein inschatten van een hoofd, alweer een heel kind te klein inschatten? Is dit dan de ontkenningsfase: neen, je hebt geen baby meer? Of deed de vermoeidheid me het verschil vergeten tussen het sweaterstof van de trui (dat rekt, Riet) en katoen (dat rekt niet, Riet)?

Ik schrijf dat hier nu heel erg stoer, maar ik heb werkelijk gejankt van ellende. Tijd is me dezer dagen zo kostbaar. Ik vervloekte mijn verspilde zondag. Als troost bladerde ik door de stapel geboortekaartjes van dit jaar. En vond welgeteld 1 meisje dat wel eens de juiste maat zou kunnen hebben voor deze vossenjas.

Minne, ik weet dat je ouders een hart hebben voor de natuur. Dus ik hoop dat ze blij zullen zijn met een jas uit biokatoen, en dat jij er wel plezier aan hebt...

Dassenkwal

2011-10-17T10:15:00.002+02:00

Dit project is een deel van mijn job. Een Kinderhoogdag is een cultuurfestival voor kinderen van 3 tot 12 jaar, hun ouders, grootouders, en iedereen die mee wil vieren. Zo'n dag - meestal een zondag - zit tjokvol voorstellingen, bewegings- en creatieve workshops, straattheater, acrobatie, circus en muziek.

Ik heb die omschrijving al talloze keren neergeschreven. In evaluaties, dossiers, persberichten. Het voelt vreemd om dat hier nu zo bloggewijs toe te voegen. Maar het misstaat hier ook absoluut niet. Velen onder u hebben bloedjes die we tot de doelgroep kunnen rekenen. En ook voor wie geen koters op sleeptouw heeft, is een Kinderhoogdag aangenaam tijdverdrijf. Ik bezoek ze allemaal. Ik kan het weten. Vlaams-Brabant dient binnen uw bewegingscirkel te liggen. Maar gezien we in een pierenland leven, is dat voor het volledige inheemse deel van mijn blogpubliek geen enkel probleem.

Is dit onversneden reclame? Allerminst. Ik wilde het eigenlijk hebben over Recykleren. U bent vast Boomies Recykleerweek nog niet vergeten, waarvoor ik mijn bijdrage leverde. Het effect is groter dan ik zelf had verwacht. Het is is meer geworden dan een bijdrage, of een week. Het is een reflex geworden. Als ik ergens een mooi stofje ontwaar of een voorwerp dat textiel bevat, denken mijn hersenradars meteen aan 'wat kan het worden'. Dat 'het' al is verwerkt in een kledingstuk, dat in het beste geval spuuglelijk of stuk is, is geen bezwaar.

Op de Kinderhoogdag in Grimbergen dit weekend, stond een molen gemaakt door iemand die geboren is met meer dan een Recykleerreflex. Het moet een gen zijn, denk ik. Ik had voor de gelegenheid mijn hele huisgezin op sleeptouw en mijn oudste, very into molens, nam plaats op een, euh, dassenkwal. Ik herhaal. Een dassenkwal.

Een kwal gemaakt van prachtig gecombineerde oude dassen. Het kind dat voor Liv op de molen zat, had ook een kwal maar zat er niet rechtstreeks op. Zij nam plaats in een wokpan die ergens boven de kwal zweefde.

Ik keek mijn ogen uit. Die molen was wer-ke-lijk schitterend. Een beetje bevreemdend ook. Evenals de muziek. Er waren houten vissen. Eentje met vinnen van lepels.

Met scharnierende bekjes die de kinderen zelf konden bedienen. De vissen werden ondersteund met het onderstel van oude naaimachines. Bestijgen gebeurde via elegant gelaste draaitrappen. De molen was afgespannen met een omheining gemaakt uit houten hoofd- en voeteindes van bedden. En hij werd aangedreven door…

… matrozenkracht. Ik heb op Kinderhoogdagen al veel wonderlijks zien passeren. Maar dit, met de recente Recykleerweek nog vers in het geheugen, deed mijn mond verder openvallen dan die van de houten tonijn op de molen. Ik zal een oude das vanaf nu met andere ogen bekijken.

Bavianenjas

2011-10-10T16:17:00.006+02:00

Mika, Calvin, Mathijs, Vic, Sacha, Mil, Kamiel, Ada, Mitte, Lander, Annabelle, Minne, Lex, Zjef, Fie, Winne, Menno, Roos, Mathijs, Flore en Luca.

Ik zou er een traditie van kunnen maken. Net zoals tijdschriften jaarlijks lijstjes met 'beste boeken' uitbrengen, geef ik u de namen mee van alle kinderen waarvan de aankomst mij postkaartgewijs werd gemeld. En ik ken nog zes in 2011 te ledigen buiken.

De lengte van deze lijst is helaas omgekeerd evenredig met het aantal gaten in mijn agenda. En dan heb ik ook nog een dozijn nieuwe ideeën om uit te werken en een in aanvang ienieminie projectje waar iemand blijkbaar serieus wat meststof heeft onder gelegd.

Er drong zich dus een kleine 'sweatshopoplossing' op: een relatief snel reproduceerbaar cadeautje dat toch een beetje origineel is en aangenaam om maken. En genoeg variatie toelaat om niet gek te worden in mijn hoofd. Slabben en vlaggenlijnen horen al tot die laatste categorie. Ik ben fysiek geen woelwater en heb een eerder 'zittend gat'. Maar helaas geen 'zittend hoofd'.

Bijkomende moeilijkheid: ik nam mezelf enige tijd geleden voor om de stofvoorraad eerst te doen slinken en dan weer aan te vullen. Uit schrik dat er op stof een 'houdbaarheidsdatum' staat wat betreft dessin. Alles moet dus met stof 'uit de kast'.

Als inspiratie dienden de 'knuffelzachte dekentjes' die blogland al menige warme tv-avond bezorgen. Om ter mooist door de juiste combinatie van katoen, 'haar' en paspel.

Maar ik had slechts drie knuffelzachte stoffen. En vreesde dat die babies niet tevreden zouden zijn met bijvoorbeeld enkel een bedekte linkerarm. Dus ik vatte het plan op om 'knuffelzachte jasjes' te fabriceren. Zacht haar, katoen, paspel, raglanmodel, omkeerbaar.

Het patroon tekende ik zelf met een oud jasje van Liv als voorbeeld.

Maar. Ik wilde gaan voor een lekker breed jasje. Aangezien ik anti wringen-met-kinderen ben. Dus mijn voorbeeld voor breedte was maat 68, de mouwen zijn maat 62 breed en kan je een slagje omdraaien, en voor de kap wilde ik een 56 maken.

Alleen. Ik nam als voorbeeld een mutsje van de kinderen. Maar vergiste me van maatje en nam het allerkleinste. En bewees nogmaals mijn anatomische onkunde: zo'n muts sluit mooi aan onder de haarlijn. Maar daar onder zit, gebruikelijk, nog een nekje.

De verhoudingen van het jasje lijken dus nergens op. Het kapje zou passen voor een pasgeboorne, maar daarvoor is de jas dan weer veel te breed en de mouwen te lang. Enkel een aapje, met een heel klein hoofd en lange armen, zou er plezier aan hebben.

Ik tekende het patroon dus opnieuw en testte het alvast eens in een andere setting. Binnenkort begint de groothandelproductie. Sorry moeders en moeders in spé, u kent nu alvast de inhoud van het pak. U kan alleen nog gissen naar de stof- en paspelkeuze.

Het probeersel zal een poppenkind warm houden. Tenzij u ergens een baviaan kent die op bevallen staat. Zeg haar dat ze een kaartje stuurt.

Als ik een kabouter was...

2011-10-09T20:28:00.005+02:00

... droeg ik waarschijnlijk deze jas.

Maar de kabouter in kwestie zal (hopelijk) niet heel zijn leven kabouter blijven. Hij heet Mathijs en is toevallig de tweede Mathijs van het jaar waarvoor ik Hélium van Petit Pan uit de kast haal.

Voor een omkeerbaar jasje deze keer, met rood ribfluweel als 'tegenhanger'.

Het jasje werd meegenomen richting Poupehan want daar speelden wij dit weekend ons jaarlijks rondje Chironostalgie, met de oudleidingsploeg. En kabouter Mathijs mocht mee.

En wat vonden we in de berm tijdens een pitstop?

Dat kon geen toeval zijn.

Ik ben weg, zei ze

2011-10-06T20:38:00.000+02:00

Het was niet de eerste keer dat ik iets maakte voor Mitte. Ik maakte iets voor toen ze er nog niet was en iets om aan iedereen te vertellen dat ze er aan kwam. Ik maakte iets waarmee ze de show mocht stelen toen ze er eenmaal wel was. En om te vieren dat ze er is en zal blijven, gaven haar mams en paps een feest. Dus maakte ik iets.

Een beetje last-minute, moet ik toegeven. Ik startte de avond voor het feest. Last-minute cadeautjes bij geboortefeesten heten vaak 'pamperzakje' of 'slab'. Maar dat vond ik een beetje gek voor een stevige tweejarige. Dus was mijn plan: een rugzakje. (Ik weet het. Klinkt niet echt als een last-minute project.)

Tot mijn grote verbazing ging dat eigenlijk erg vlot. Ik weet dat er voor dit soort rugzakjes patronen bestaan, maar ik tekende zelf iets. Ik had maar 1 rits van de goede kleur, dus de maat van de rits werd de basis voor het patroontje.

Het werd een 'speelrugzakje'. Enkele stof en niet verstevigd, dus het zal de tand des kleuterklasses hoogstwaarschijnlijk niet doorstaan. Als je het neerzet doet het een beetje 'van puddinkje'. (Voor de foto is het opgevuld.) Maar Mitte kan er alvast prima 'net zoals mama en papa' mee spelen.

Ik had, zo last-minute, geen echt 'rugzakmateriaal' om de banden verstelbaar te maken, dus ik voorzag grote rode strikken. Die maken het stoere rugzakje iets vrouwelijks, vind ik. In de naden stikte ik plastic rode paspel, gekocht in Amsterdam. En de binnenkant werkte ik af met biais.

Die uilen doen het rugzakgewijs prima! Ik heb al inspiratie voor wanneer ik binnenkort 'schoolgaande jeugd' bezit.

Mitte kreeg de rugzak, zette hem op haar rug en zei: "ik ben weg!". Ze loopfietste heen, vrolijk wuivend naar mama. Dat zonnetje doet het prima hier in ons frisse Belgenland!

Uilenbol

2011-10-03T21:30:00.000+02:00

Zanne werd één. En ik maakte een uil. Boordevol chocomousse.

Dat kwam zo. Ik zag een taart op het u intussen welbekende 'afkijkforum' dat Pinterest heet. Een uilenbol met 1 kaarsje in het midden van haar (want ze had een strikje) uilenhoofd geplant. Net nu ik een feestje op de agenda had staan voor, euh, een andere bol, maar dan een van de menselijke soort.

Ik vind dat er geweldig uitzien, zo van die 'plasticinetaarten'. Volledig bekleed met suikerpasta. Maar ik vind de smaak van die cover meestal zo overheersend suikerzoet, dat je niet meer proeft wat er onder zit. En wat er onder zit is meestal wat wij 'gateau' noemen. Hierbij meteen mijn excuses voor iedereen die me dat al eens voorschotelde, maar ook daarvan ben ik geen fervent liefhebber. Zelfs als hij perfect is gelukt, vind ik dat nog steeds droog en niet zo lekker. Wat in het beste geval gemaskeerd wordt door een gigalaag room met fruit.

Dus ik wilde een alterrnatief voor mijn taart. Ik vertelde al eens over mijn-collega's-de-chocoladeaddicten. Traktatiegewijs kan je bij ons ook steeds scoren met een chocoladebom van het Dagelijks Brood. Dat leek me ideaal om een uil op smakelijke wijze te vullen. Maar ik had geen recept. Google leverde niet meteen het gewenste als ik 'chocoladebom' ingaf. Maar dat was, net als bij de vorige taart, buiten de Googlekunsten van Omabetty gerekend! Want waar 'chocoladebom' enkel in platte taarten resulteerde, gaf 'bombe au chocolat' een scala aan recepten.

Ik koos er eentje uit en testte. En keurde goed.

Ik deed het niet helemaal volgens het boekje. Een chocoladebom is normaal bekleed met een dun laagje cacaopoeder. Maar ik wilde er graag chocoladeglazuur over en dat leek me een beetje tricky, zo rechtstreeks op de chocomousse. Dus ik voegde een dun laagje cake toe. Als je niet gaat bekleden, kan je deel 1 overslaan, en op het einde gewoon bestrooien met cacaopoeder.

En bij 1 van de ingrediënten liet Google Translate me in de steek. U doet wat u wilt, maar ik ga echt niet 'de bittere geur van benzine' toevoegen aan een taart die zo al 'bom' heet. Dat kaarsje was echt niet als lont bedoeld.

Het was een proces van drie dagen. (Wat misschien veel is voor een taart voor een kind dat nog niet het verschil kent tussen een uil en een brievenbus.) Hier vind je stap-voor-stap fotomateriaal over het 'bolmaken'.

NODIG:

Voor de chocoladebom:

- 2 grote eiwitten

- 120g poedersuiker (twee porties van 50g en eentje van 20g)

- 50g fijne suiker

- 100g gemalen amandelen

- 1 eetlepel bloem

- 400g fondantchocolade

- 50g boter

- 60cc slagroom

Voor de bekleding:

- beetje marsepein of suikerpasta voor de details

- een cake (zelfgebakken of gekocht)

- 2 zakjes chocoladeglazuur (Ik kocht er eentje van Vahiné (Delhaize) en eentje van Dr Oetker (Colruyt). Dat gaf jammer genoeg een kleurverschil. En Vahiné verwerkte wat vlotter, minder klonters.)

DEEL 1 (vrijdagavond)

Bak een gewone cake. Laat hem helemaal afkoelen en zet hem een nachtje in de ijskast.

DEEL 2 (zaterdagavond)

- Maak het koekje voor onderaan:

Warm je oven voor. Klop het eiwit stijf met 50g poedersuiker. Meng in een kom de fijne suiker, 50g poedersuiker, de amandelen en de bloem. Roer het eiwit voorzichtig door dit mengsel. Bak dit in een mal van 20 cm diameter, die je eerst met boter en bloem hebt bekleed of waar je een laagje bakpapier in hebt gelegd. (Ik gebruikte een springvorm die groter was, maar streek het mengsel open tot een koek van 20 cm diameter.) Bakken doe je 25 minuten lang op 160°.

- Maak de chocomousse:

Smelt de chocolade en de boter au bain marie. Klop de slagroom met 20g poedersuiker op, stevig maar niet te stevig. Spatel de room door de chocolade.

Bekleed een ronde kom met vershoudfolie en daarna met hele dunne plakken cake.

Snij je gebakken rondje koek voorzichtig een beetje bij, tot het net de diameter van de cakeronde heeft. Doe dit beetje bij beetje: het rondje mag niet te klein worden, de rand van de cake moet bij het omkeren op deze koek kunnen rusten.

Giet de chocomousse op de cake en strijk plat.

Snij de kantjes van de cake gelijk met de chocomousse.

Leg je deeg ondersteboven op de cake en chocomousse en druk lichtjes aan.

Zet het geheel een nachtje in de ijskast.

DEEL 3 (zondagochtend)

Leg een passend plat bordje in de kom. (Ik had geen passend bordje dus bekleedde karton met toile cirée...)

Ik voorzag een hele omdraaiconstructie, maar eigenlijk was het ding zo stevig dat ik het gewoon zonder ondersteuning had kunnen keren.

Draai het geheel om.

Vul de gaatjes in de cake en de holtes onderaan eventueel met wat slagroom. 'Mets' met de cake: ik maakte oren, en een dam voor de chocoladeglazuur zodat de onderste driehoek vrij bleef voor de marsepeinen veren.

Overgiet met chocoladeglazuur: warm de twee zakjes tegelijk op en verwerk zo snel je kan. Zorg dat je taart een beetje hoger staat dan de tafel en zet ze op een bord. Als de glazuur hard is, kan je die onderaan makkelijk wegsnijden.

En ga daarna je je gang met versiersels.

Ik voorzag nog een nest baby-uiltjes. Die met plezier werden opgepeuzeld door Liv en nichtje Rhode. De jarige begreep er weinig tot niets van, maar was niet ontevreden.

Kopzorgen (nu met gratis aftelkalender)

2011-09-30T20:39:00.003+02:00

Zorgen heb je in alle maten en gewichten. Soms besef je pas hoeveel plaats iets in je hoofd innam, als het er eenmaal uit is. Liv's potje was zo'n zorg.

Het dametje is al een tijdje volledig 'kleuterklasklaar'. Ze kijkt er erg naar uit. Ze staat, als we naar de bakker fietsen, met haar handen tegen het schoolhek te kijken naar de kinderen op de speelplaats. En elke keer we er voorbij rijden zegt ze: "Dat is mijn sjhool! Daar zijn véél kindjes. Maar ik moet nog een beetje wachten." Dat wachten betekent 'tot november'.

Met als voorwaarde: zindelijk zijn. 'Droog'. 'Proper'. Hoe u het ook wilt noemen. En dat was tot nu toe geen groot succes. Ze leek het gewoon niet te voelen en het deerde haar niet. Ondanks alle voorleesboekjes, aanmoedigingen, rollenspelen, goede voorbeelden. (Jaja. Zelf doe ik dat erg flink.)

Het draaide al een tijdje door mijn hoofd. Het klinkt erg banaal. Maar een van de enige herinneringen die ik zelf heb aan de eerste kleuterklas, gaat over een accidentje en een tang-van-een-kleuterjuf die daar erg veel ophef van maakte. Waarschijnlijk wou er iets in mijn hoofd Liv behoeden voor een soortgelijk trauma. (Al lijkt haar juf alvast een erg vriendelijke dame.) Beetje zorgen dus.

Tot Liv, twee dagen geleden, op de kribbe plots liet weten: "Ik moet pipi doen". Ze mocht op een van die ienemieneschattige WC-tjes. En ze deed het. Hoera. De dames daar durfden meteen een volle luiervrije dag aan. En die verliep accidentloos. Ze kondigt het telkens keurig aan. Dus deze Indian Summer komt ons niet ongelegen en we halen er met plezier alle toeters en bellen bij. Zo ook een beloning bij elk spontaan gevulde pot. Beloningssytemen met stickers zien er vaak uit als 'blad met hokjes'. Dat kon ook anders, vond ik.

Bij Hema kocht ik een paar vellen kleine stickerbloemen. Die staan een beetje bol en Liv krijgt ze 'zellef' vlot van het papiertje, een beloning extra.

Ik tekende een lange rij lege steeltjes in het gras. Bij elk succes, groeit er een nieuwe bloem. Voorlopig is het plakken van de bloem op zich de beloning. Dus ze hoeven niet in telbare volgorde. Liv houdt van de nodige spanningsopbouw en doet extra lang over het kiezen van de juiste steel. En dat ziet er meteen vrolijk, zo verspreid. Na vier bloemen besloot ze al: "Oh. Wat is dat mooi." (sic).

Ik gooi de tekening met plezier te grabbel. Bruikbaar voor potjestraining, voor andere beloningen, of als aftelkalender. Enige voorwaarde is dat je uk in staat is om een bloem op een bolletje te plakken. Of er naast. Kan ook mooi zijn. De stickers bestaan ook in appelvorm. Voor wie graag afwisselt of de bloemen te girly vindt: hier de boomgaardversie.

Handleiding: printen op A4, in de lengte in de helft knippen, en aan elkaar plakken. Die Hemastickertjes zitten al even in het assortiment. Maar er zijn ook alternatieven: andere bloemenstickers, een bloemetje/appeltje tekenen aan het bolletje, of een (al dan niet zelfgemaakt) stempeltje.

Maar dan nu: waar plakken we dat ding zodat het bereikbaar is voor Liv, maar niet voor die andere fan van kleine doorslikbare dingen?

En wat doe je met een kind dat uit het niets een erg consequente duimzuiger is geworden, en na die sexy centimeter tussen haar voortanden nu ook een konijnengebit ambieert?

Ik zal er nog eens een nachtje over tobben.

Fluorecykleren: jongensversie

2011-09-25T20:20:00.005+02:00

Zoals ik bij het ter ~~perse~~ scherme gaan van Livs fluojasje beloofde: hier de jongensversie. Gemaakt uit wat ik overhield van de drie uit elkaar gehaalde fluohesjes. Hip fluo voor een jongen is eigenlijk helemaal niet moeilijk: de patronen vallen misschien ook bij u maandelijks in de bus. Zoek in Knippie, Ottobre, of een andere patronenverschaffer gewoon een voorbeeld van een bodywarmer en u kan aan de slag. Eén maatje groter nemen in de lengte, en drie maten in de breedte.

De grote vissen zijn misschien iets té. Maar ze dienen, zoals ik al vertelde, ter bedekking van een nogal groot logo. In deze versie iets meer aangekochte fournituren: gestreept boordstof en een rits. Ook voor Stan een kap met jasstropper en een grote kapstoklus. De afwerking is niet je dat. Een kwestie van werken tegen de klok. Maar u begrijpt het idee. Om nog minder 'hesje' te zijn, zou ik de volgende keer ook de mouwen met boordstof afwerken.

Stan was vrolijk te gast op Zannes verjaardagsfeestje, een goede gelegenheid voor een fotosessie, dacht ik. Maar we kwamen in alle drukte niet verder dan een Stan-in-de-fietskar-kiekje...

Zoals dat gaat bij jongensversies, in alle oneerlijkheid: dit past ook prima voor meisjes.

Een paar tips voor wie zijn kinderen ook wil doen opvallen in het verkeer:

De vorm

- Het komt erop neer om zo veel mogelijk 'echte kleding'-elementen toe te voegen. Volstrekt overbodig voor de functie (opvallen) maar wel drempelverlagend voor eventuele weerbarstige dragers. Ik koos zakjes, een kap, plooitjes en een rits. Maar je kan ook gaan voor een kraag. Of voor echte 'poppetjes': voor een strik of waaiermouwen.

- De combinatie fluo/reflectiestroken is een must. Fluo om overdag zichtbaar te zijn, reflectiestroken voor wanneer het donker is. Die stroken verwerken als paspel kan ook op andere plaatsen dan in zo'n jasje. In een zelfgemaakte boekentas/rugzak bijvoorbeeld of in een regenjasje. Zonder belichting lijken ze gewoon grijs, helemaal niet lelijk in de juiste kleurencombinatie. Krijg je je kind echt geen fluo verkocht, koop dan een witte jas. Heel prettig voor de was.

- Die gigantische fluovestjes die van de schouders zakken, zijn waarschijnlijk bedoeld om meer dan 1 jaar mee te gaan. Ecologisch gezien een te overwegen keuze. Maar enige rekbaarheid in de maat kan je ook al voorzien in een goed passend model. De velcro's in Liv vestje bijvoorbeeld, zitten in de lengterichting vast. Zo geven ze tot 5 cm 'speling'. Ook handig als je het jasje over een dunne én een dikke jas wil kunnen aantrekken.

- Het materiaal liet zich prima strijken. Ik heb het niet geprobeerd, maar misschien kan je er wel op flocken. Zo kan je in samenspraak met je kind een illustratie voorzien en eventueel zelfs kleurtjes toevoegen. Die illustraties kunnen uiteraard ook geappliceerd, al dan niet uit reflectieband.

- Niets houdt je tegen om fluo te combineren met 'gewone' stof. Ik gebruikte voor Stans vestje tailleband. Maar je zou ook voor een combinatie katoen/fluo kunnen gaan. Helder blauw of grijs met fluo lijkt me nog best doenbaar.

- Je zou je kunnen afvragen waarom je zoveel tijd en energie zou stoppen in het maken van 'maar' een fluohesje. Maar het wordt, als alles goed gaat, dagelijks gebruikt! Juist wel de moeite dus om te zorgen dat je toch een beetje vrede kan nemen met de aanblik ervan...

Het materiaal

- Lostornen ging heel vlot, omdat het materiaal zo glad is en je er dus makkelijk met je tornmesje tussen kan. Het enige waar je moet tegen kunnen zijn een reeks blijvende gaatjes. Ook als je fout stikt heb je dat aan de hand: overal waar je naald is doorgegaan, zie je gaatjes.

- Gebruik niet je beste stofschaar. Zeker niet voor de reflectiebanden. De banden en de stof zijn eigenlijk een soort van plastic, je schaar wordt 'zo bot als een hak', zoals mijn grootmoeder zou zeggen.

- Ik vond fluogaren in een fourniturenwinkel in Amsterdam, maar het is vast ook 'bij ons' te vinden. Soms zelfs in de Aldi, liet ik me vertellen.

- Als je de reflectiebanden aan elkaar naait, kan je een groot vlak maken, waaruit je eender welke figuur kan knippen. Zet je tekening, voor je ze vaststikt, met wat Pritt vast op het vestje, tegen het verschuiven.

- Niet alleen jasjes, maar ook rugzakcovers zijn volgens mij makkelijk uit reclamevestjes te fabriceren. Ik bekeek de rugzakcover van mijn man en dat is niet veel meer dan een soort van 'hoeslakenpatroon', maar dan in andere verhoudingen. Ook hier dienen de stroken ter bedekking van lelijke bedrukking.

Opvallen in het verkeer komt, denk ik, ook neer op het goede voorbeeld geven. Het jasje gaat hier nog vlot aan, de helm soms al iets minder. En ja, het is een onding op je hoofd en niet zo kapselvriendelijk. Maar ik kreeg al eens een vrachtwagen tegen mijn tikkenei en had toen maar beter een helm opgehad... Wat dat jasje betreft: ik heb m'n eigen model al in mijn hoofd. En voor wie voor zichzelf liever winkelt dan naait: in het aanbod van Wowow zitten, voor volwassenen, aanvaardbare exemplaren.

Helemaal in het toch niet zo nieuw

2011-09-23T13:00:00.001+02:00

Ik brei nog een een klein staartje aan mijn recykleerbijdrage van gisteren. Grasduinend in mijn foto's, op zoek naar wat ik zelf al ooit recykleerde, stootte ik op een afbeelding van een vrij opmerkzaam stuk in mijn kleerkast: mijn trouwjurk. Deze winter zal ze vijf jaar in mijn kast hangen.

Een trouwfeest is dé gelegenheid bij uitstek om jezelf helemaal-in-'t-nieuw te steken. En ik ben zelf ook heus niet in een afdragertje getrouwd. Maar mijn jurk werd ontworpen en gemaakt door Leentje, de schoonzus van mijn getuige. Zij werkte toen in een trouw-en suitekledingzaak. Een heel fijne werkomgeving want je ziet er (voornamelijk) blije mensen. Maar zo'n jurk, dat moet per-fect passen. Hier en daar valt er, in het innemen of verkorten, wel eens een reepje prachtig stof af. Leentje verzamelde die reepjes en lintjes. Ze puzzelde ze bij elkaar op het topje van mijn trouwjurk. Vooraan schuin vastgezet, op de rug los naar beneden hangend.

Ik heb er geen aanvaardbare digitale foto van, enkel wat in-de-rapte-shots, helaas erg klein. Maar ik ben nu nog steeds heel blij met de jurk. Allemaal kleine gerecykleerde stukjes feest. Voor ons feest, dat alle cliché's van 'de dag van je leven' belichaamde. Februari is niet bepaald blote-armen-maand, dus mijn grootmoeder voorzag nog een koppel bruine wollen mouwen om me warm te houden. Die draag ik, net als mijn bruine trouwlaarzen, nog steeds.

Met de overschot van de stof, bekleedde ik de kaft van ons trouwalbum. Een van de prille eerste naaimachinestappen, nu had dat vast nauwkeuriger gekund.

De rok verknippen voor een doopkleed voor de meisjes zou een oeroud voorbeeld van recykleren zijn. Maar dat krijg ik voorlopig nog niet over mijn hart...

Recykleren en fluoresceren

2011-09-22T11:30:00.002+02:00

Ik vertelde Boomie wat ik recykleergewijs van plan was. Ze wees me er meteen op dat het geen nieuw idee is. En inderdaad, ze heeft een punt. Ik ben niet de eerste die een kinderfluovestje maakt van een exemplaar voor volwassenen. Ik ben ook niet de eerste die het blogt, het werd me door een naamgenoot voorgedaan, ook helemaal recycle!

En toch zag ik geen reden om koers te wijzigen. Vooreerst omdat de nood aan het eindproduct ten huize Liv wel degelijk aanwezig is. Vanaf november wordt ze een van de vele bakvissen in de school-om-de-hoek. Waar men tot ons groot plezier een van onze 'paplepels' van ons overneemt: duurzaam en veilig schoolverkeer staat hoog op de agenda. Het straatbeeld kleurt hier 's ochtends zo fluo dat het elke slecht verteerde kater hoofdpijn bezorgt.

Niet dat we geen hesjes in huis hadden. Ik telde meer exemplaren dan huisgenoten. Recykleerreden nummer twee! Want er was ooit zo'n moment waarop fluo-in-de-wagen verplicht werd. Dat zorgde voor een creativiteitsblock op menige marketingafdeling in Vlaamse bedrijven: "ik heb een origineel idee, laten we fluovestjes bedrukken en massaal uitdelen!".

De feiten.

1. Ik haat hesjes. Ze doen me denken aan teamverdelers bij balsporten. En ik haat balsporten. (Voor zover er van mij enige participatie wordt verwacht.) Elke vorm van afweerreflex is mij vreemd. In de plaats daarvan, ben ik gezegend met een joekel van een in-elkaar-duik-reflex. Tot groot jolijt van mijn middelbareschoolgenoten. En al proberen mijn collega's me op vriendelijker wijze balgevoel bij te brengen, ook nu nog ben ik onderwerp van spot als het gele oefenstressballetje weer eens wordt bovengehaald. Geen hesjes aan de ontbijttafel. Ik wens niet gewekt te worden met gefilosofeer over mijn gebreken.

2. Fluohesjes zijn vormloos, door hun kleur per definitie lelijk en zelden of nooit op kindermaat. Ook kinderhesjes zakken standaard van de schouders. De normen schrijven een bepaald percentage reflecterend materiaal voor en geen enkele producent pakt dat creatiever aan dan een koppel strepen. De reclamebedrukingen op de exemplaren in ons bezit, waren op z'n zachtst uitgedrukt geen esthetische verbetering. De enige die een beetje vernieuwing bracht was Walter Vanbeirendonck met zijn ontwerp voor jeugdbewegingen. Maak dat is alweer een hele tijd geleden. En ook dat bleven 'hesjes'.

Het plan.

Om de recykleer-uitdaging maximaal aan te gaan, wilde ik het aangekochte materiaal tot een minimum beperken. Mijn enige aankopen toonde ik hier. In normale omstandigheden was ik gewoon biais en velcro gaan kopen. En had ik me zeker niet bezig gehouden met het fabriceren van paspel uit gerecykleerd refectielint. Maar het vergroot wel het hergebruikeffect. En dus ook de voldoening. Ik tornde drie hesjes volledig uit elkaar. Dat lijkt onoverkomelijk, maar het gebeurde op de trein en leverde, buiten vreemde blikken, een relatief aangename tijdvullende bezigheid op. En verder een heleboel fluostof, meters fluobiais, wat velcro en een paar banden reflectielint.

Ik kon niet om de fluo heen. Dus 'mooi' in de zuivere definitie van het woord kon het bezwaarlijk worden. Maar ik gaf het wel 'vorm'. Ik gebruikte het patroon van Livs jasje als basis. Maar ik nam voor de breedte twee maten groter en ik veranderde de lengteverhoudingen, zodat het over een jas kon. Ik maakte de armsgaten groter en boordde ze af met gerecykleerde bias.

Ik verstopte reflectielint in de stolplooien, stikte paspel in de deelnaad, en voegde een kap toe om zo ver mogelijk van de hesjesvorm weg te zwemmen. Na een infoavond op de kleuterschool voorzag ik op vraag een 'grote lus' voor zelfstandig kapstokhangen. (Op de buitenkant. Misschien ook handig voor 'snel van de straat gristen als ze weer eens lopen gaat'.) Ik voorzag een jasstropper, maar niet helemaal op het randje, zodat de kap in vastgetrokken versie Liv niet tegen een paal zou doen fietsen. (Wat niet de eerste keer zou zijn.)

Eerst was ik een sluiting van plan met een grote strik. Maar de traditionele velcro leek me iets jufvriendelijker. En kon bovendien ook uit de hesjes gerecykleerd worden.

Livs reactie was eerst "dat is voor vake!". Wat het effect bewijst van het geven van het goede voorbeeld: Livs vake fiets de 35 km naar zijn werk in fluo en dat was haar, euh, opgevallen. Dat het jasje voor haar was maakte haar dus apentrots. Vervolgens stelde ze opgetogen: "dat is geel!" Haar favoriet. Ze straalde dus, op weg naar de bakker. Op alle mogelijke manieren...

Door netjes tussen de bedrukking door te knippen, was mijn hesjesverbruik wel groot. Zoveel afval in een recykleerproject, dat konden we niet dulden. Bovendien leerde ik van Mamasha altijd de reflex te maken om ook na te denken over een jongensalternatief. 'De overschot' was grotendeels bedrukt. Maar als je de reflectiestroken aan elkaar maakt, kan je die logo's prima wegwerken. U ziet hier een vis?

Ik zie het logo van mijn werkgever. Maar dan een beetje verstopt. Neefje Stan behoort sinds kort ook tot de schoolgaande jeugd, dus na het weekend krijgt u van mij meer dan deze vissenblik op de jongensversie! En een aantal 'tips&tricks' voor wie zelf aan de slag wil. Is het u trouwens opgevallen dat fluo bijzonder moeilijk te fotograferen valt? Ik wacht in spanning op deze handleiding, maar vrees dat fluo niet tot het lessenpakket zal horen... Het ziet er op elke foto anders uit. En als je flitst? Dan krijg je dit.

Zijn functie bewezen. Dat dan weer wel.

Kleur je humeur

2011-09-21T21:51:00.000+02:00

Ik ben gegrepen door iets herfstigs. Ben eventjes 'out'. Tijd om onder de wol te kruipen op totaal onwollige daguren. Ik kan dus best een beetje kleur gebruiken. De colorqueen der bloggers deed een oproep en ik raapte toen fotogewijs meteen wat bij elkaar. Tijd om mezelf daar blij mee te maken. Oranje is de toonaangevende kleur hier. Dingen als 'de gordijnen', 'het nisbehang' en de hobbeltijger horen ook bij de collectie, maar pasten niet op de foto.

Wat ik verzamelde:

'Op je potje, Konijn' uit de Anna-reeks van Kathleen Amant. Van alle peuterreeksen een van de meest herkenbare. Liv is grote fan. Helaas nog steeds niet van dat potje. Dat ook oranje is. • Zannes geboortepuzzel • de eerste CD van El Tattoo Del Tigre, zalige herinnering aan hun verrassingsoptreden op Werchter in 2000 • kaasmolentje van Moulinex, gevonden in de kringwinkel en superhandig • truitje, Metsola. Er bestaat discussie in de familie. Is de combinatie bruin/oranje werkelijk dan niet alleen voor jongens? Is de combinatie bruin/oranje niet lelijk tout court? Ik vind alvast van niet • vos in brochevorm. Gevonden op Etsy. Leve Pinterest • het aankomstkaartje dat ik tekende voor het kindje van wie de komst ons bijna even bezig hield als die van onze eigen kindjes • De Dikke Vegetariër. Misschien niet het meest swingende kookboek. Maar wat er ook in het wekelijkse groentepakket zit, De Dikke Vegetariër weet raad • monster van Les Lilliputiens • stapelblok uit een prachtig geïllustreerde toren van Janod • magnetische geit van Djeco. Al meermaals in de wasmachine beland. Nog steeds heel • ijslollymaker van Lékué. Calippo's, oh jeugdsentiment • Dombo, beker door Richard Hutten. Liv kreeg hem bij haar geboorte en doopte hem zelf haar 'vliegtuig'. Dat vindt een moeder dan mooi.

En, heeft het gewerkt, dit kleurenbad? Welja. Ik heb op z'n minst geglimlacht. Maar wat ook zal helpen is nog maar een dutje. De kleur van mijn donsovertrek? Jawel hoor.

En u? Welke kleur maakt u blij?

Van Katoen zoekt grafisch talent

2011-09-17T10:43:00.001+02:00

Talent, 't is een groot woord, maar 't is ook iets plezants om in huis te halen, vind ik. In ons VanKatoen-ploegje zit wel wat verzameld. Een plezier om mee rond de tafel te zitten. De lontjes van die verzamelde creatieve breinen zijn licht ontvlambaar en zo'n vergadering, dat geeft dan vuurwerk. Daar kan ik enorm van genieten. Na afloop (als de klok vaak de volgende dag al heeft aangekondigd) neemt ieder zijn emmertje smeulende kolen mee naar huis. Meer dan genoeg om ons de komende maand elke avond warm te houden met bezigheden.

Dus hebben we vandaag zo'n emmertje gevuld om uit te besteden. Misschien wel aan u? Want Van Katoen heeft u van doen! (En dan vooral als u over grafisch talent beschikt).

Vanaf het najaar willen we er voluit voor gaan. Bloglezers en Facebookvrienden worden al weken om de oren geslagen met elke stap en sprong die Van Katoen maakt. Het wordt stilaan tijd om onze blijde boodschap ook aan het zo-groot-mogelijke-publiek en aan de niet-virtuele wereld te verkondigen. Daarvoor zullen we onder andere gebruik maken van drukwerk als posters en flyers/postkaarten.

We kregen een passend logo cadeau en talent uit eigen stal bouwde daar vrolijk een website rond.

Maar er staat nog meer grafisch werk op ons lijstje en daar kan jij misschien bij helpen.

Haal je viltstiften of stoepkrijt van stal, (misschien best toch ook enige photoshop- of illustratorskills), en wordt exclusief ontwerper van het Van Katoen drukwerk. Zo promoot je ons, maar ook jezelf!

Want we vertelden al eens dat we wel iets te bieden hebben aan bedrijven en bedrijfjes. Ontwerpen voor Van Katoen bezorgt je naambekendheid, via de promokanalen die je zelf mee kan vormgeven.

(En er is vast ook iemand uit onze ploeg die een handgemaakt extraatje op dat voordelenhoopje wil gooien.)

Ideeën al op het puntje van je tong, potloden geschrept? Mail ons!

(Uiterste indiendatum ontwerp: 15 oktober 2011)

Very short story (+ tutorial)

2011-09-12T22:08:00.001+02:00

In mijn tweeënhalf jaar oude blogcarriere is het bericht dat u het meest herbekeek 'The Neverending Story'. Een vrij onsamenhangend relaas over het werk van de betere doe-het-zelf-stukadoor, een kind met kniesokken en over het vijandelijk blazen naar speelgoed. Ik leef niet in de illusie dat u effectief dermate interesse toont in het verbouwingsdeel van mijn leven. De interesse voor dat bericht is volledig te wijten aan het 'aanhangsel'. Onderaan dat bericht hangt het intussen veelbeproefde patroon van een babywikkeljurkje.

Als dat mijn langste blogbericht ooit was, dan heeft de post van vandaag de ambitie om de snelste te zijn. Niet de kortste, want dan faal ik hier grandioos, met de inleiding alleen al. Maar als u onderstaande tutorial volgt, dan bekomt u een rokje dat klaar is op de tijd dat u mijn langste bericht één keer hebt doorgelezen. (Of toch bij benadering.) Ik deed er een uur en 15 minuten over, patroontekenen incluis. Een tijd die volgens mij nog een stuk scherper kan.

Het betreft een rokje in tricot. Overgetekend van een bestaand exemplaar dat heerlijk zit. Het is niet bepaald een model om aan te trekken als de dresscode 'smart casual' voorschrijft. Die casual alleen komt al dichter in de buurt. En enig naadloos ondergoed is aangewezen. Maar op dagen waarop u eigenlijk naar uw 'thuisbroek' wil grijpen is het een waardig alternatief. En zelfs een 'upgrade' van uw looks. Het is mogelijk om het te dragen tijdens een bezoek aan bijvoorbeeld de bakker, zonder dat er na het verlaten van de zaak over uw kledingkeuze zal worden geroddeld.

Kleine beperking: een overlock is wel min of meer een must, vrees ik.

Nodig:

- twee keer 70 cm tricot (Deze berekening kan verschillen van je lengte, en is gebaseerd op: uit elke kleur 1 keer de lengte van heup tot knie, plus 7 cm voor de boog onderaan, plus de breedte van je tailleband, plus de naadtoeslag van rok en tailleband, plus wat reserve.)
- eventueel een tweelingnaald

- een brede elastiek, zo lang als 88% van je heupomtrek plus 1 cm. Die 88% zat bij mij comfortabel. Maar dat hangt af van de sterkte van je elastiek. Om zeker te zijn kan je, in plaats van die 88% te hanteren, de elastiek eerst eens 'aandoen': rol hem rond je heupen, span hem aan tot hij goed zit, en gebruik deze lengte als maatstaf. De helft van deze lengte wordt dan de bovenste rechte van je trapezium, zie hieronder.
Ik kocht bij Veritas iets dat 'verbredingselastiek' heette. Omdat dat de breedste was. Maar die bleek aan de kassa gigantisch duur. En bovendien is hij ook net iets te dik geweven voor een mooi effect. Er was ook 'gewone' brede elastiek. Iets minder breed, maar soepeler. Ik denk dat je beter zoiets kan kopen.

Patroon tekenen:

- Meet je heupomtrek en neem hier van 88%. (Of neem het getal van je elastiekmaat, zie hierboven.) Deel dit getal door twee. Dit is de bovenste rechte van je trapezium.

- Vermenigvuldig de lengte van de bovenste rechte met twee. Dat is de onderste rechte.

- De hoogte van je trapezium is de afstand van heup tot knie.

- Onderaan in het midden teken je 7 cm naar beneden. Teken een boog onderaan. (Plooi je patroon in de helft om die boog te knippen, dan ben je zeker dat hij aan beide kanten hetzelfde is.)

- Deel je patroon in twee: bovenaan teken je een streepje op 14 cm van de rechterkant, onderaan op 19 cm van de linkeronderhoek. Verbind deze twee punten met een rechte lijn, en teken op basis van die rechte lijn een boog die een beetje naar onder doorhangt.

- Trek een loodrechte lijn op de bovenste of onderste rechte, op beide patroondelen. Dit is de 'rechte draad' die je moet respecteren als je stof gaat knippen.

Knippen:

Knip de patroondelen uit je stof. De naadtoeslag is net zo breed als de steek van je overlockmachine.

Knip zodat de kleuren die elkaar aan de zijnaden raken, dezelfde zijn.

Edit: zoals Miss Stik terecht opmerkt, kan je het gele deel en het blauwe deel ook perfect in 1 stuk knippen. Dat bespaart je een zijnaad. En je hebt dan ook maar 1 patroondeel uit papier nodig.

In elkaar steken:

Overlock de open randen van de elastiek.

Leg de elastiek plat op een reep tricot. De ruimte die je aan de bovenkant overlaat, is even hoog als de breedte van je overlocksteek. Speld vast.

Plooi de reep tricot dubbel over de elastiek en knip af gelijk met de eerste rand: je hebt nu een elastiek, ingepakt in tricot, met aan de open zijden van de tricot telkens een stukje naadtoeslag zo breed als je overlocksteek. Aan de zijkanten van de reep tricot laat je telkens twee cm naadtoeslag.

Maak een rondje van je elastiek, laat 1 cm overlappen en zigzag vast, een paar keer op en neer. (Fluogeel garen gebruiken is geen must...)

Druk je rondje elastiek plat en rol je strook tricot er rond met de verkeerde kant naar buiten. Trek goed aan en speld samen. Trek een streep ter hoogte van het speldje aan beide uiteinden van de strook: hier komt je 'stiklijn'.

Overlock de twee uiteinden van de strook tricot met de goede kanten tegen elkaar samen, net tot op de stiklijn.

Plooi de strook tricot dubbel met de goede kant naar buiten en trek ze rond de elastiek. Die past er normaal gezien mooi middenin. Speld alles hier en daar wat bij elkaar.

Overlock je rokdelen aan elkaar. Wie dat mooi vindt, doorstikt de naden op de plaatsen waar twee kleuren raken, in een contrasterende kleur. Doe dit voor je de laatste zijnaad dicht maakt, dat werkt aangenamer. (Als je geen zijnaden hebt, zoals Miss Stik suggereert, dan doorstik je de voornaad voor je de achternaad dicht maakt.)

Stop de rok in de tailleband, goede kant op goede kant, zodat alle onafgewerkte naden op elkaar liggen. De naad van de tailleband komt in het midden van je rug.

Overlock de tailleband aan de rok.

Overlock de ondernaad en werk af met een tweelingnaald.

En? Op hoeveel klokt u af?

Leve(n met) Zanne!

2011-09-12T09:01:00.000+02:00

Het was nog vroeg toen ze vanmorgen een camera onder haar neus gedrukt kreeg. De blik die ze u serveert is er eentje van ochtendlijke verwondering: hé, een flits! Want jawel, het was nog donker toen wij onze hummels in de fietskar stopten... Maar laat dat vandaag geen domper op de feestvreugde zijn.

Het was immers ook nog vroeg toen wij, een jaar geleden, naar die kersverse baby lagen te staren. Eveneens met verwondering. Amper beseffend dat die verrassingsaanval van nog geen twee uur effectief 'geboorte' heette en ons een tweede kindje had opgeleverd.

Ze werd in een handdoek gedraaid. Moest er meteen weer uit: ze had de dokter geen tijd gelaten om haar komst mee te maken en de vroedvrouwen van dienst wisten niet dat wij het geslacht niet kenden. Een kleine tussen-de-beentjes-check dus: dag klein meisje, welkom Zanne. Weer die handdoek in, en toen mocht ze gezellig meerijden naar de verloskamer. (Daar waren we niet op tijd geraakt.) 57 cm baby. Ik heb me ooit laten wijsmaken dat lange baby's zich afduwen met hun voetjes en daarom snel geboren worden. Zanne doet me dat bakerpraatje geloven.

Een jaar geleden nu. Ze nam een beetje een valse start, dat wel. De boosdoener heette reflux. Ik kreeg, door deze campagne, oordoppen op maat gemaakt. Bedoeld voor festivals maar ze kwamen me die eerste schreeuwweken dagelijks van pas. Maar wat zijn een paar weken op een vrolijk leven: plots kon ze lachen en dat is ze blijven doen.

't Is iets makkelijker om ons een beeld te vormen van haar 'karakter' omdat we met Liv kunnen vergelijken. Het zijn allebei grote knuffelaars. Maar als Liv de maatstaf is, dan is Zanne sterker, wilder en uitbundiger. Heviger in haar reacties. Minder geïnteresseerd in prutsen en prullen, wel in muziek. En tot ons groot plezier: even vrolijk. Met grote zus als topentertainment nummer 1.

Gelukkige verjaardag, reuzenkind, ons 'groot kleintje'! Groei met plezier!

Alvast een recykleerglimp

2011-09-10T21:44:00.001+02:00

Ik recykleer. Met een K. De spellingscorrector van Blogger probeert daar telkens hardnekkig een C van te maken maar ik vecht terug. Recykleren is een idee van Boomie. De daad op zich is eeuwenoud. Misschien bent u zelf wel gedoopt in een jurk die gemaakt is uit de bruidssluier van uw moeder, bijvoorbeeld. Maar Boomie gaf er dus een naam aan.

Ik wilde meteen meedoen. En ik hoefde daar niet veel moeite voor te doen: Boomie wees me zelf op mijn 'precedenten' door een paar van mijn maaksels alvast op te nemen op haar Pinterest-boards.

Een slaapzak uit een oud t-shirt.

Een jurkje uit een oud shirt en een romper.

Een fietsmuts uit twee oude t-shirts.

En toen ik er over nadacht, kon ik nog aanvullen met een Boleo uit een kussensloop en, helemaal aan het begin van mijn naaicarrière, een babybroek uit mijn favoriet maar helaas te kort geworden t-shirts.

Veel oude t-shirts met nieuwe bestemmingen dus, kan u concluderen.

Maar deze keer gooi ik het over een andere boeg. Maandag start Boomies Recykleren-14-daagse en ik heb de eer een van haar 'posters' te zijn. U zag her en der in blogland al glimpen van het materiaal waarmee wij recykleerders aan de slag gaan. Ik hou het zo mogelijk nog vager, voor eventjes. De regel was: het materiaal moet gerecycleerd zijn, de fournituren mogen nieuw.

Ik gun u een blik op het aangekochte materiaal dat ik in mijn project verwerk.

U ziet: ronde elastiek - paspelkoord (of 'pwaspwal', zoals de plaatselijke Veritasverkoopster dat consequent wenst te noemen) - twee nestelogen - fluogeel stikgaren - een jasstropper. De blauwe jasstropper vloekt wat bij de zwarte elastiek. Maar ik had beiden nog liggen. En in het kader van dit project leek het me mooier in het verhaal te passen als ik ook aan voorraadwegwerking deed.

Wat dan het gerecycleerde materiaal is? Dat leest u binnenkort, alhier!

De lat

2011-08-28T21:16:00.005+02:00

Waar ligt uw lat? Mijn maatstaf is variabel. De perfectie nastreven is altijd een goed uitgangspunt voor ~~eindeloze frustratie~~ bevredigend resultaat. Maar toch lijkt de lat de ene keer net iets hoger te liggen dan de andere keer.

De grootste tongpunt-uit-de-mond-werken voer ik uit wanneer ik iets maak voor iemand die zelf ook wel eens achter de naaimachine vertoeft. Want we gaan daar eerlijk in zijn. Als we zelf iets krijgen dat handgemaakt is, is de gever nog maar net om de hoek of we hebben het al binnenstebuiten gekeerd. Herkenbaar? Geef maar toe! Dat is geen controle. Of afgunst. Dat is een simpele gewoonte der verenigde handwerkers, de standaardvraag 'hoe zit het eigenlijk in elkaar?'

Toen Zanne werd geboren, kreeg ze dit van de-mama-van-Arno:

Aap wordt doelbewust op deze manier gepresenteerd: hij slijt het grootste deel van zijn dagen al hangend. Aan één arm. Dit is namelijk de manier waarop Zanne hem hanteert, het liefst nog met enig krachtgebruik. En aap houdt stand, al bijna een jaar. In al zijn afgewerktheid. Geen naadje dat barst, geen draadje van zijn brede glimlach dat begint te lossen.

De-mama-van-Arno werd deze zomer de-mama-van-Arno-en-Roos. Dus toen ik achter de naaimachine kroop, moest dergelijke precisie en stevigheid op z'n minst geëvenaard. Jammer toch, dat ik mijn tricotvoornemen voor kraamcadeautjes trouw wilde blijven. Want precisie en tricot, hmm... Ik kan toch nog niet stellen dat je er steeds je loupe bij mag nemen.

Ik tekende een slaapzak. Ik trok wat kromme lijnen over mijn patroonpapier en bedacht een patroon met lapjes. De tricotkoningin is mild voor haar onderdanen, en bezorgde me een alleraardigst stofje. En op zich gaf dat geheel een niet onaardig resultaat.

De achterkant vind ik zelf qua ontwerp eigenlijk mooier dan de voorkant, hier komt de stof beter tot zijn recht.

En waarom er toch betere ideeën bestonden? 'Lapjesdeken' en 'tricot'. U hoort dat zo. Dat is niet zo verstandig. Dat trekt. De ene kant lukte beter dan de andere. En ijdel als ik ben toon ik u... de goede kant! (edit: of toon ik u geen enkele kant... Want Flickr ging duidelijk niet akkoord met mijn ijdelheid en weigert deze foto te tonen, om 1 of andere bizarre reden.)

Datzelfde goede-kan-trucje kan ik helaas niet toepassen voor de rits. Want die heeft geen echte goede kant... De bovenkant komt niet geheel overeen.

En de onderkant... tja, de onderkant. De onderkant was eerst gewoon een gat. Dat lag een heel klein beetje aan het feit dat ik de rits er nog moest instikken de dag van ons bezoek. En een te kort exemplaar bleek gekocht te hebben. Waarna ik dat gat moest dichten. En dat is nooit een goed plan. De buitenkant is wat bobbelig maar gaat nog.

Aan de binnenkant zit 'een lapje'. En dat horen we niet graag. 'Opgelapt'. Conclusie van het verhaal: waar lag de lat? De lat lag iets te hoog. Het is geen misbaksel. Maar de foutjes zitten jammer genoeg allemaal aan de voorkant. Ze zijn niet onoverkomelijk. Het slaapzakje was 'afgeefbaar' en zal gebruikt worden. Ik vind het zelf niet lelijk, de rug vind ik zelfs erg mooi. Maar ik hou niet van het gevoel dat de afwerking anders is geworden dan wat ik me had voorgesteld.

Maar gelukkig is er een eenvoudige oplossing. Sorry Kind en Gezin, sorry mama: ik hoop uit de grond van mijn hart dat kleine Roos een buikslapertje wordt.

Camouflagehoed

2011-08-26T21:54:00.005+02:00

Of ik een zonnehoedje kon maken, voor het eenjarige zoontje van een vriendin. Hij heeft zich verbrand en moet gedurende een jaar zo veel mogelijk zon van zijn gezicht en hals houden. Voor zo'n opdracht leg je natuurlijk zonder nadenken al je andere (naai)werk aan de kant...

Het gevecht tegen de zon moet in dit geval erg dapper gevochten worden. Met wapens als een extra brede rand, een nekbeschermer en UV-werende stof. En bovenal: een afdoende oplossing voor de grijpgrage peuterhandjes die het ding uit alle macht van hun hoofd proberen te trekken. (Want dat scenario kennen we hier maar al te goed.)

Ik gebruikte een combinatie van mijn eigen beide tutorials voor zonnehoedjes. Met nog wat extra's. UV-werende stof ziet er vrij saai uit. Dus ik maakte een volledig gevoerd hoedje met de UV-stof aan de binnenkant. Voor de buitenkant kozen we een wat vrolijker stof.

In plaats van een elastiekje in de hals om het hoedje te laten passen, maakte ik een tunnel rond het hele hoedje. Aan de achterkant sloeg ik twee nesteloogjes in die tunnel, zodat ik er een elastiek door kon trekken. Daar stak ik een 'jasstropper' door.

Op een jaar groeit een peuterhoofd wel wat. Op deze manier kon ik het hoedje op de groei maken. Het past voor Liv...

... en met een beetje stroppen ook voor Zanne.

Om een hoedje 'aan een kindje vast te maken' bestaan er verschillende systemen. Meestal gewoon twee lintjes die je moet strikken. Maar onze jongste, u intussen welbekend, vindt die zwiepende lintjes prima trekmateriaal. En gaat meestal aan de haal met de hele hoed, zo ongeveer 9 seconden na het strikken van de koordjes. Een drukknop onder de kin zag ik ook al, maar dat is dan weer zo'n gepruts als je kind over een viertal kinnen beschikt.

Dus ik verzon iets anders. Ik stikte een bandje vast aan één binnenkant van het hoedje. Aan de andere kant sloeg ik een groot nesteloog door de rand. Ik trok het losse eind van het bandje door dat oog en stak er bovenaan een ander soort jasstropper door.

Het hoedje gaat hij het aantrekken wat golven, door die trekkoord, maar ook door de bredere rand.

Maar het werkt prima. Het was met de beste wil ter wereld...

... maar het proefkonijn kreeg het hoedje onmogelijk van haar hoofd.

Vindt u trouwens ook niet dat mijn hoedmodellen perfect een zijn geworden met het behang? Daar hebt u meteen de verklaring voor de titel van deze post.

Start de band

2011-08-21T13:40:00.005+02:00

Mijn aversie voor bandwerk werd vandaag doorgespoeld. Samen met de angst voor tricot en Livs eerste successen op het potje. Eén druk op de knop. Voor de gelegenheid zelfs niet eens de spaarknop: hop, weggespoeld!

Een beetje noodgedwongen bandwerk wel. De geboortekaartjes stapelen zich op, in al hun vrolijkheid aan het touwtje tegen de muur. De stress groeit bij elke frisse naam die de rij aanvult. Want een blog schept precedenten. Zelfs al prijkt er bij 'cadeautip' enkel een gestileerde enveloppe op het kaartje, van mij word blijkbaar standaard een aanvulling van onder de stikmachine verwacht. Ik krijg schoorvoetende en zelfs overduidelijke hints.

Wel ok dan! Maar ik koppel het nuttige aan het aangename: ik oefen met mijn bandwerk meteen al wat voor Van Katoen. Want ook daar is enig reproductiviteit de bedoeling. Wie geboren is of geboren moet worden in 2011 weze dus gewaarschuwd: tricot zal het wezen!

Maatje 68. Voor iedereen. Met die gouden regel slaat men u in menig babyspeciaalzaak om de oren. "Koop een 68, daar kunnen ze lang in". Ik was er steeds van overtuigd dat het om een slinkse marketingtruc ging om van de gigavoorraad maat 68 af te geraken. Maar ik moet hen, na twee koters, gelijk geven. De stukken maat 68 bereikten allen een zekere slijtagegraad. Terwijl het bij stukken in kleinere maten lijkt alsof je er gisteren pas het etiket uitknipte, als ze al in de doos mogen en de titel 'afdragertje' krijgen.

Ik koos een boxpakje uit Ottobre met schuine opening, en maakte daar een truitje van.

Aan de opening voorzag ik een stukje beleg. Mooier afgewerkt dan gewoon de locknaad naar binnen strijken. En ook makkelijk om onderaan en aan de hals het puntje van de boordstof in weg te werken.

De sluiting stond voorzien als blinde rits, maar dat leek met niet echt geweldig in truitjesvorm. (Ook niet in boxpakjesvorm trouwens. Zo'n ritsachterkant zonder belegje tegen een bloot babyvel? Brrr.) Dus ik koos voor hamerdrukknopen.

Ik heb wel enige ervaring met hamerdrukknopen. Ik bond er vroeger mijn schoolwerkjes mee in. Ooit liet ik deze dame en haar toekomstige echtgenoot honderden hamerdrukknopen in hun huwelijksuitnodigingen hameren. Omdat ik dat wel een leuke manier vond om zo'n ding te sluiten en te voorzien van een gastenkaart. Ik heb hen nog steeds niet durven vertellen dat er daar een makkelijke en relatief goedkope Prymtang voor bestaat...

In tricot is wel een ander paar mouwen dan in papier. Dat weet ook zij, op dit eigenste moment op zoek naar een 'paspop' voor een maatje-68-met-drukknopen. Omabetty maakte een tijd geleden een pracht van een romper-met-rokje voor Zanne uit de Ottobre. Ze volgde hun verstevigingsraad (1 laag vlieseline) en dat gaf als resultaat een grandioos gat in het midden van de romper. Ik pas dus wel op! Ik geef hier even mee welke 'omweg' ik zelf gebruik.

Net voor ik aan de drukknopen begin, knip ik een rechthoek uit tricot en die verstevig ik met twee lagen dunne vlieseline. Ik knip daarna een hoop vierkantjes uit de rechthoek, ruim rond een hamerdrukknop.

Ik stop telkens zo'n vierkantje mee tussen de drukknop, aan de niet-zichtbare kant. Bij de bovenste flap van het truitje zit dat vierkantje dus tussen het truitje en het 'mannetjesdeel' van de drukknop. Aan de onderkant zit het mee bij het rondje-met-pinnetjes. Ik zorg er altijd voor dat de metalen pinnetjes goed door alle lagen stof en vlieseline gedrukt zitten, voor ik de knop vast zet met de tang. Als je de metalen pinnetjes volledig door de stof ziet, kan je er het andere drukknopdeel precies bovenop leggen. De vierkantjes leg je telkens met de slechte kant (dus met de vlieselinekant) tegen je kledingstuk aan.

Na het vastknijpen knip ik de vierkantjes zo mooi mogelijk bij, tegen de knoop aan. Toonbaar aan de goede zijde is dat niet echt. Maar het zit aan de binnenkant en het is tenminste stevig.

Oh, en dan nog iets, liefste Ottobre! Ziet u dit?

Dit is een (aannemelijke poging tot het fabriceren van een) hele olifant. Ik ben dan wel geen overdreven dierenrechtenactivist, zelfs ik kreeg het benauwd bij die harteloos gehalveerde-en-schuin-weer-aan-elkaar-gezette olifanten die u in uw boekje presenteerde! Ik weet ook wel dat grote stoftekeningen veel stofverlies met zich meebrengen als je de tekening wil laten doorlopen. Maar voor producenten van een gerenommeerd naaiblad zijn er, vind ik, grenzen.

Toegevoegde waarde

2011-08-20T09:53:00.005+02:00

Bij elke vorm van hevige emotie grijpen mijn collega's en ik naar de chocolade. Dat mag groot verdriet zijn om de defecte zonnewering en ontoereikende airco op 10-hoog. Maar evengoed wegens 'iets te vieren'.

En om enig cliché meteen te ontkrachten: de man-vrouwverhouding is bij ons mooi in evenwicht. En de mannen zijn de grootste chocolade-addicts. Het zijn ook grote kenners en chocolade is niet zomaar chocolade! Dus vrij regelmatig wordt er iemand hierheen op missie gestuurd voor hun befaamde 'Pecan Nut Brownies'.

Verleden dinsdag was een droevige dag voor sommigen onder ons. Wegens 'einde van een deugddoende vakantie'. In een poging om het Punto Café te evenaren, haalde ik dit recept nog eens boven. Maar ik voegde in het midden een laag geroosterde pecannoten toe, in twee gebroken.

Het was niet slecht van smaak. Maar de baktijd moest langer, dus heel 'ontkisten' lukte niet. Mijn Pecanutbrokkelbrownies werden gesmaakt. Maar tevreden was ik niet, want het oog wil ook wat.

Een nieuwe poging dus. Liv, Zanne en ik kregen hoog bezoek. Dat na een etentje in onze hometown langs kwam voor 'iets zoets'. En ja, deze keer lukte het wel. Dus ik voeg met plezier een extraatje toe aan het recept. Voor de pecannotenliefhebbers:

"Extra ingrediënt: 120g geroosterde pecannoten. Hak die grof (kleiner dan in de helft breken maar niet helemaal tot gruis malen) en meng ze helemaal op het einde door het beslag."

Et voila. Dat ziet er zo:

Liv roerde dapper door het ei. Keek aandachtig toe hoe ik, alweer, de beslagkom in het beslag liet vallen bij het uitgieten. En al werd me dutgewijs niet veel huishoudhulp geboden, na het smullen werden er met plezier de slabben geboend!

Amsterdams noorderlicht

2011-08-16T17:31:00.003+02:00

Of er iemand leuke Amsterdamtips kende. Riep ik op Facebook. En Facebook deed wat Facebook doen moet. Binnen het uur was het tiplijstje al langer dan een weekend dragen kan.

De kinderen werden een weekend uitbesteed. Geen van de partijen zag daar graten in. Er werd voor een keertje 'economisch gepakt' (slechts 1 outfit per voorziene dag). En vervolgens trok de trein ons door half Nederland. Knip, zei de conducteur. Het viel me op dat de couturier der Nederlandse spoorwegen een tikje hipper denkt dan zijn Belgische collega. Speciale snit, die vesten! Maar je moet als man wel voor een fuchsia hemd durven gaan, als je wil solliciteren.

En daar stonden we. In Amsterdam. Ondanks de gietende regen kozen we toch voor 3 dagen fietshuren en niet voor de tramkaart. En dat kan u maar beter onthouden. We zagen veel meer van Amsterdam dan op 3 dagen trammen-en-wandelen mogelijk was geweest. (We fietsten die eerste dag wel twee keer terug naar het hotel voor droge kleren. Een klein conflict met dat economisch pakken, dus dat soldenshoppen, zie hieronder, was louter uit noodzaak. Kuch.)

Voor stof-en-dingetjes-liefhebbers volstaat dit relaas ruimschoots. Dus ik hou het op enkele kleine aanvullingen, dankzij mijn Facebooktipgevers:

- We leenden 100% Amsterdam. (thnx Mattias). Misschien een tikje een 'vrouwengids' (waarmee ik niets over jou wil zeggen, M.) en niet dé hoogstaande cultuurgids. Maar perfect voor een weekend en zeker ruimer dan het historische centrum en de typische shopadresjes. Het boekje leidde ons o.a. naar de The Movies, de oudste in gebruik zijnde Nederlandse bioscoop. De film was schitterend maar ongelooflijk rauw. De programmatie en de locatie, deden ons eens te meer treuren om het verdwijnen van de voor ons enige bereikbare kwaliteitscinema. Het personeel dat in de zaal even vriendelijk komt vragen of de koeling hoger of lager moet, dat zie ik hier nog niet gauw gebeuren.

- Fietsen huren kan op veel plaatsen. Wij hielden het hapklaar en gingen naar MacBike, meteen in het stationsgebouw. Degelijke eenvoudige fietsen met goede sloten.

- Ik ben niet echt een historicus. Mijn romanvoorkeur gaat meestal uit naar boeken die zich in 'het nu' afspelen en op reis bezoek ik liever nieuwe gebouwontwikkelingen dan historische centra. Fietsenhebbend geraak je wel een eindje, dus we reden naar het oostelijk havengebied. Een ander, nieuwer stuk Amsterdam. Naast onze-ogen-uitkijken naar de gebouwen (en hun zicht) ook geneusd (en gevonden) in de laatste solden van Keet In Huis en SissyBoy. Die laatste vind je ook in Antwerpen, maar daar kom ik niet vaker dan in Nederland...

- Waar en hoeveel stof er te vinden is schreef zij. Wat fournituren betreft en effen of 'vrolijk doordeweekse' stoffen, kan ik de uitgebreidheid enkel beamen. Mijn buit was charmant maar beperkt, waarschijnlijk ook hier vindbaar maar dan niet zo goedkoop. Twee katoentjes, een tricootje, gele en gestreepte boordstof:

Dat had alles te maken met ~~het feit dat daar plots hét vestje in de etalage hing waar het volledige stofbudget aan op ging~~ nieuwe voornemens over het toegewijd verwerken van mijn huidige stofcollectie.

- Ook het lekkers van bij De Taart Van M'n Tante bracht zij al in woord en beeld. Jammer dat we de smaak niet kunnen meegeven. Maar misschien wel deze kleine aardigheid. Wij arriveerden daar zo'n uurtje voor sluitingstijd en genoten langzaam van onze taart (ik chocolade, hij pecanoten) en onze 'kapoetsjinooow'. Tegen sluitingstijd kwam één van de taartmeisjes onze richting uit. Niet met de rekening, maar met een papieren zakje met twee taartpunten 'for on the go'. De andere nog aanwezige gasten deelden dat geluk. Evenals de Japanners die sip op de stoep stonden omdat de zaak ging sluiten. Dat extraatje leverde later die dag een onverwachte picknick op, in het museumpark. De taart smaakte dubbel zo lekker, in de wetenschap dat ze die overgebleven heerlijkheden 's avonds niet gewoon bij het afval gooien.

- Zo'n jaar of vier geleden ging onze huwelijksreis hierheen. Dus voor de naam alleen al bekronen we het Noorderlichtcafé tot leukste Amsterdamtip, bedankt Katrijn! Achter het centraal station kan je twee keer per uur gratis het veerpond op. (Neem de verste, helemaal links, richting NDSM-werf.) Fiets mag eventueel mee, ook gratis. En dan een stukje wandelen of fietsen verder en je zit hier:

In de 'serre' of op het terras. Vreselijk gezond en biologisch te doen, van (al dan niet vegetarisch) huisgemaakt lekkers te genieten.

Met zicht op het water en op de stad. In het weekend kan je er vaak een streepje livemuziek meepikken, of een hap theater.

Het laatste deel van onze trip kregen we gezelschap. Van Mélanie.

We vonden haar in een winkel (~~die van het vestje~~) op de Albert Cuypmarkt. En omdat wij Mélanie echt kennen en de winkeldame dat best grappig vond, mochten we haar hebben.

Minstens 2/3 van de tijd stralend weer, een geweldige stad en goed gezelschap, wat wil een mens nog meer?

Trend

2011-08-10T22:12:00.011+02:00

Ik ben nooit echt een trendsetter geweest. U zag me nooit rondlopen in iets vreemds, dat een paar maanden later door iedereen werd gedragen. Volgens wat ik me nog herinner uit de marketingles, ben ik zelfs geen early adopter. Een stijlbreuk vind ik doorgaans bizar, de eerste maanden dat je ze in het straatbeeld ziet verschijnen. Als ik uiteindelijk zwicht, staat de volgende alweer klaar.

Zoals die keer toen ik me, eindelijk, ook eens in een skinny jeans wurmde. Om daarna doodleuk van de verkoopster te horen 'dat het de laatsten zijn, want smaller kan niet meer dus volgend seizoen terug olifantenpijpen'. Een kleine wiskundige berekening over de verhouding van mijn heupen tot mijn enkels levert een vreugdedans op bij dat bericht. Skinnygeval snel terug in het winkelrek gehangen. Maar wat trendsetting betreft, begrijpt u dus wat ik bedoel.

En toch paradeerde ik deze zomer fier door de miezerige straten aan onze kust. Vast overtuigd dat het item over mijn rechterschouder spoedig over veel schouders zou hangen. (Rechter- en linker.) Ik moest helemaal geen trends spotten om mee te zijn deze keer: ik kreeg de vriendelijke vraag om 'tester' te zijn. Dus ik presenteer u: mijn versie van de Boleo van Eloleo.

Het patroon is vanaf nu te koop in de VanKatoen-patronenwinkel. Overal waar ik de mist in ging, vulde Eloleo de uitleg overduidelijk aan. Fouten maken? Quasi onmogelijk.

Ik koos voor een herfstige 'bladerdekstof' (waarvan u vast de naam en ontwerper kent maar ik ben daar niet zo sterk in.) Die eigenlijk lang en zorgvuldig werd bewaard en met twijfel voor dit project uit de kast werd getrokken. Ik vulde aan met een okergele kussensloop uit de kringwinkel. Misschien is dat wel stofheiligschennis. Een beetje als een diner in een sterrenhuis afsluiten met een kartonnen bakje koffie in een fastfoodketen. Qua kwaliteit valt daar wat voor te zeggen, maar de kleurcombinatie streelt mijn oog. De bladerdekstof komt zelfs het best tot haar recht aan de binnenkant en piepend door die bol. 'Net genoeg van het goede', of zoiets.

Ik moest me haasten met fotograferen! De tas werd, eens voltooid, onmiddellijk in gebruik genomen. En het gebruik was al gauw zo ingeburgerd, dat koekhandjesvlekken een nette fotosessie in gevaar dreigden te brengen. Snel aan de haak dus en foto's maken, in het appartement aan zee! En daarna mocht de tas helemaal haar handige zelf wezen. Propvol strandgoed. Of gevuld met mijn vestje en twee kinderjasjes richting bakker. Waar het brood nog mee in de tas kon.

Een zaligheid, die Boleo. Al wie deze zomer het (overvolle, kuch) strand van Vosseslag (of all places) met mij deelde kan beamen: ik ging niet onopgemerkt voorbij. Wilt u graag bij de 'early majority' horen? Het kan! Boleeeeeeo, Boleeeeeeo*, patroon hier.

* te zingen op deze toon.

Verkleden

2011-08-04T09:17:00.003+02:00

Soms kan je je zo goed vinden in een verhaal op een andere blog, dat je het gewoon wil overnemen. In dit geval ga ik dat gewoon doen.

Schaartje is de gelukkige mama van een dochter die het 'verkleedgen' heeft geërfd. Zowel mijn wederhelft als ik hopen vurig dat die eer ons ook te beurt zal vallen. Met een dagelijkse vraag naar een andere beschilderde snoet, gaat het alvast de goede richting uit. (Wat we niet kunnen zeggen van de dagelijkse tirade als we proberen uit te leggen dat een vers onderlaken en een bloemenwang geen harmonieus huwelijk vormen.)

Maar in elk geval, Schaartje organiseert een wedstrijdje 'zoek de leukste verkleedpak-tutorial'. Ik vond alvast een prachtig reeksje met o.a. een maïskolf gemaakt uit eierdozen.

Andere geniale ideeën? Vertel ze aan Schaartje, wie weet wint u wat!

Zonnepet voor een baby (tutorial)

2011-07-29T21:17:00.009+02:00

Mijn zomervakantie loopt alweer ten einde. Nog een druk en leuk weekend voor de boeg en dan is het werken geblazen. En wat zegt Frank? Dat er na deze drie druilerige weken, aka 'mijn vakantie', weer zonneschijn komt. Een mens zou er iets als *!##°§ van gaan roepen. Maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Het weekje zee was fris maar ontspannend en in huis is een en ander af geraakt.

Dus wat doe ik om het kleine beetje zonfrustratie van me af te schudden? Ik presenteer u een handleiding voor een babyzonnepetje. Ook bruikbaar voor peuters. Maar peuters hebben een nekje dat al aan zon wordt blootgesteld. Daarvoor maak je dus beter deze versie. Baby's, voor zover ze nog van de liggende soort zijn, hebben geen 'nekflap' nodig en zijn net zo schattig met een echte pet.

Ik maakte al een reeksje, begin deze zomer. En nu dus de tutorial.

De maat

Het patroon teken je zelf op basis van de hoofdmaten van je baby. Ik ondervond zelf dat het niet evident was om op gevoel de juiste maat te maken voor een baby van een bepaalde leeftijd. Zelfs niet met de tabellen voor gemiddelde hoofdmaten van Kind en Gezin bij de hand.

Dus je gaat best op deze trial-and-error-manier te werk. Knip een paar teststroken op basis van de tekening hieronder: de hoofdomtrek met aan elke kant 0,5 cm naadtoeslag en telkens een paar cm extra: maak een strook van 2, 3, 4 en 5 cm langer dan de hoofdomtrek.

Zigzag er een elastiekje in over een viertal cm, terwijl je aan het elastiekje trekt, zodat de stof gaat fronsen. (Zie foto bij stap 14 hieronder). Stik dan de beide stukjes naadstoeslag aan elkaar zodat je een cirkel krijgt. Pas de cirkels rond het hoofd van je baby. Voor afstand A in het patroon neem je de lengte van de teststrook die het beste past, zonder de naadtoeslag.

Het patroon

Voor het petje teken je een soort van driehoekje:

- als basis neem je 1/4 van lengte A die je hebt bepaald met je teststroken.

- meet de afstand van oorlel tot oorlel en deel die door 2 voor lengte B

- teken, van op de basis, eerst een viertal cm recht omhoog en ga dan met een klein boogje naar de top van de driehoek.

Om zeker te zijn dat je petje zal passen, knip je nu al eens vier driehoekjes uit een proefstofje, met telkens 1 cm naadtoeslag, en zet je ze aan elkaar volgens stap 2 tot en met 4. Bij sommige baby's, zeker bij de hele kleintjes, is de afstand van nek tot voorhoofd veel groter dan die van oorlel tot oorlel. Het kan zijn dat je je petje dus nog iets dieper zal moeten maken, maar dat weet je alleen door het even te passen.

Voor de klep teken je een cirkel. De straal van die cirkel bereken je met de formule in de prent hieronder. Rond deze cirkel teken je een tweede, met een straal die 4,5 cm groter is dan de eerste straal. Duid onderaan 1/4 van deze cirkel aan met twee streepjes. Op de plaats waar deze streepjes de kleinste cirkel raken, teken je een vlotte boog die uitkomt op de tweede cirkel. Het onderste deel knip je weg, evenals de kleine binnencirkel.

De benodigdheden

Sla me dood, maar ik vergat te bekijken hoeveel stof je nodig hebt. En ik pierde ook mijn uitgeknipt patroontje bij het vuilnis, zo ben ik wel, fan van dubbel werk, ik maak dat telkens gewoon opnieuw... Maar je hebt dus nodig:

- een stuk stof, groot genoeg voor twee keer de klep en vier keer het driehoekje

- een rolletje contrasterend biaislint

- twee lintjes van elk zo'n 20 cm. Je kan die maken uit het stof zelf, uit dichtgestreken en dichtgestikte biais, maar nog beter uit een zacht soort lint dat niet vervelend is onder het babykinnetje.

- stikzijde in de kleur van stof en biaislint

- een stukje vlieseline zo groot als de klep

De werkwijze

1. Knip twee keer de klep en vier keer het driehoekje, alles met 1 cm naadtoeslag.

2. Stik telkens twee van de driehoekjes aan elkaar, helemaal tot op de rand.

3. Strijk de naadtoeslag open.

4. Speld beide halve petjes aan elkaar vast, begin in de punt. Stik vast op de stiklijn, ook hier helemaal tot aan de onderrand van het petje.

5. Strijk de naadtoeslag open.

6. Knip de naadtoeslag van alle driehoekjes zo kort af dat hij niet meer onder de biais uit komt piepen als je die er op legt.

7. Zet de biais vast met een speld, op de onderrand van het petje. Het midden van het biaislint ligt op de stiklijn tussen twee van de driehoekjes.

8. Zet de biais vast aan beide kanten, op een paar mm van de rand. Gebruik voor je bovendraad de kleur van je biais en voor je spoeldraad de kleur van je petje. Ik gebruik geen speldjes maar rol de biais gelijkmatig af tijdens het stikken en zorg ervoor dat het midden van het lint mooi op de stiklijn van de driehoekjes blijft liggen.

9. Om de biais regelmatig te stikken richt je je op de rand van het biailint maar zet je je naald uit center, als dat mogelijk is op je machine.

10. Kies je spoeldraadkleur bij daglicht, om niet, net als ik, voor verrassingen te komen staan als de zon omkomt...

11. Bedek de andere stiklijn op dezelfde manier met biaislint.

12. Verstevig een deel van de klep met vlieseline. Stik daarna de buitennaden en knip met kleine driehoekjes in, of knip de naadtoeslag weg met een kartelschaar.

13. Keer om en doorstik de kleprand.

14. Zigzag een elastiekje aan de achterkant van je petje, op dezelfde manier als in je teststrookje. Dit elastiekje stop je in de naadtoeslag zodat het straks helemaal weggewerkt wordt.

15. Aan de 'overkant' van het elastiekje, dus in de helft van het voorste driehoekje, begin je met het vastspelden van de klep aan de pet.

16. Speld de klep rondomrond vast en stik vast.

17. Speld de beide lintjes vast in de helft van de beide driehoekjes aan de zijkanten van het petje.

18. Speld daarna biaislint rondomrond het petje, zoals op de foto. Begin hiervoor naast het elastiekje. Aan het begin plooi je de biais een stukje om (zie tweede foto) zodat de rand netjes is weggewerkt bij het keren.

19. Stik het biailint vast net naast de vouwlijn. De lintjes stik je mee vast. Plooi dan de biais naar binnen.

20. Doorstik het petje net boven de klep.

Et voila!

Net als ik nood aan variatie? De biais kan ook op de buitenkant. De werkwijze is dezelfde, maar je stikt de driehoekjes met de verkeerde kanten aan elkaar vast.

Aan de binnenkant krijg je dan gewoon wat stikstrepen in plaats van biais.

En wat dacht je van een randje paspel in de klep? Op de plaats waar de klep 'in het petje verdwijnt', knip je hiervoor het paspeltouw weg, en plooi je het lint schuin naar binnen.

Baby's, zon ze!

Hemeltje in huis

2011-07-21T21:46:00.010+02:00

Als ik het spreekwoord 'een project van lange adem' letterlijk moet nemen, dan was ik nu reanimatieklaar. Ik was als kind al niet zo sterk in onderwaterzwemmen. Ik moest van dwarsfluitles overschakelen naar piano omdat ik simpelweg elke les flauwviel. Dus twee jaar had ik vast niet kunnen overbruggen.

En toch mocht ik twee jaar geleden al dromen van de 'polyvalente ruimte'. En nu is ze er. In gebruik. Met plezier. Oh, er was eerst nog een kleine vertraging. Een fout in het bestelde behang. Balen, maar tegelijk geluk hebben met de leverancier. Het behang kwam hiervandaan, 1 mailtje was voldoende om me zonder boe of ba nieuwe rollen op te sturen. Een pluim voor de service van misterdesign.be, dus, dat was wel even het vermelden waard!

Ik heb nu dus een 'naaikot'. Oh, misschien even een kanttekening vooraf. Het is nìet zo dat er in ons huis een aparte ruimte is voorzien voor elke hobbygril van een willekeurig gekozen huisgenoot. Het is nìet zo dat gelijk welke toekomstige huiskat meteen een geschikt lokaal vindt voor haar potentiële libellenverzameling. Maar de inrichting van een 'polyvalente ruimte' was een soort van bewuste keuze.

We wonen in een rijhuis met drie bouwlagen. De woonkamer en keuken op de eerste verdieping hebben een eerder bescheiden oppervlakte, gezellig en makkelijk op te ruimen 'als er bezoek is'. En op het gelijkvloers kunnen we rommelgewijs onze gang gaan. En projecten laten liggen zoals ze liggen. (Al zijn er grenzen. Moet ik erbij vermelden. Voor het geval onze dochters binnen een jaar of tien met drippainting of iets dergelijks zouden beginnen en dit bericht erg letterlijk willen nemen.)

Maar dus. Naaikot.

Er is plaats om te naaien. Mijn naaimachine en Omabetty's oude overlockje mogen blijven staan waar ze staan. Er is een weelde aan stopcontacten. En sinds ik eindjes draad en stukjes stof in een Happle kan gooien, belanden ze minder op de grond. En dat is dan weer bevorderlijk voor Zannes spijsvertering.

Er is plaats voor knopen (maar dat wist u al)...

... en sinds kort ook plaats voor patronen.

De vriendelijke buur die ons aan een knopenkast hielp, vroeg zich af of we ook iets konden aanvangen met een documentkast uit een drukkerij. Iets minder karaktervol dan het knopenexemplaar, dat wel. En die grijze schuiven zullen ook ooit nog een schuurbandje passeren. Maar de lades glijden als boter, en zijn diep genoeg om bijvoorbeeld een A-lijntje maat 128 in zijn geheel te kunnen platleggen. Of we er iets mee konden aanvangen? Jaja, danku, danku.

Er is plaats om te strijken, (hé, goeiedag, er is ook plaats voor mij)...

... en er is plaats voor stof. Daar is nog veel werk aan de winkel, vind ik. De stapels kunnen netter. En vooral, groter.

Er is plaats om te bloggen...

... en die is verbonden met de naaihoek door een groot vlak. We kochten twee bureaus, twee ladenblokken en twee archiefkasten in een verkoop van kantoormateriaal. Met gebruikssporen, maar prima om stof te snijden en te vullen met alles wat bij dat stof snijden komt kijken.

Er zijn vier grote glazen deuren, als die allemaal openstaan, staat de naaimachine bijna buiten. Ik wilde zeggen 'in de tuin' maar ik vrees dat we nog even werk hebben voor het die naam mag dragen.

Er is ook binnen een klein beetje groen en een klein beetje 'versiering'. Er was eindelijk ruimte en tijd om de laatste verhuisdozen uit te pakken. Voor een keer was ik blij dat mijn wederhelft niet de ijverigste weggooier is, toen hij dit klokje uit een doos opdiepte.

Oh, wie hier al eens is geweest, merkte het vast meteen. Ik heb voor de foto's uiteraard een beetje 'van woonboekje' gespeeld. U treft de ruimte - op de zandsporen na - op een uitzonderlijk net moment. Zeer uitzonderlijk. Hier en daar zette ik - dompiedompiedom - even iets aan de kant zodat het niet zichtbaar was op de foto. En daarna snel weer terug, waar moest ik er anders mee heen?

Heb ik het alleenrecht op het gebruik van deze ruimte? Welnee. Al wordt het me soms verweten. En als we het gebruik van oppervlakte en kastinhoud vergelijken, moet ik toegeven dat er in die verwijten een grond van waarheid zit. Maar er wordt ook ge-plasticined. Getekend. Gefietst, gelopen, gekropen. Van en naar zandbak gehold, de zandvoetjes krijg ik er gratis bij.

Nog erger: er wordt was gedroogd. Er worden rekeningen betaald. Er staat een rek vol dozen met de noemer 'oude kleren / bruikbaar stof'. Dus ik ben blij met dit initiatief in de hoop dat dat rek gewoonweg 'poef' zal verwijnen. Aan 1 kant van de ruimte wonen gewoonweg nog een beetje op straat. Daar moet nog een nis komen voor afvalcontainers. Dus wat fotomateriaal betreft wordt uw ruimtelijk inzicht even op de proef gesteld.

Voor:

Na:

Op het werflijstje staat nog: plinten aan 1 kant, deuromlijsting, nis in de voorgevel met alle nodige elektriciteit, alle verlichtingsarmaturen. En dan hebben we het enkel over de binnenkant van deze ruimte.

En toch heb ik het gevoel dat ik mijn klein stukje hemel in dit huis al heb gevonden.

Hij hangt.

2011-07-20T21:15:00.008+02:00

Zo 's avonds, als de dochters diep dromen, dan spelen wij al eens van 'als jij dan zal ik'. Geen spannende verhalen hier, mocht ik zonet die indruk hebben gewekt. Eerder de typische conversaties van ouders die pas in staat zijn tot huishoudelijke actie na kinderbedtijd. Als er niet per se een peuter 'mee wil poetsen'. Of een baby het stofzuigersnoer een prima alternatief vindt voor een bijtring. Dus als ze beiden slapen, zeggen wij "zal ik afwassen, ruim jij dan op". In je hoofd klikt dat als: "was jij af en ruim even op, ik zal hier in de zetel een dutje doen". Maar dat zeg je niet (altijd).

Op vakantiedagen is er al eens wat meer energie. Dan kunnen we een stapje verder gaan. Vanavond klonk het: "maak jij even een kabelophanger, ik zal jouw vogelhaakje en plankjes aan de muur bevestigen".

Een kabelophanger dus. Hopla, meteen wat meer vulling voor de gloednieuwe boyfriend-Flickrgroep. Ik denk dat mijn echtgenoot, diep in zijn hart, zelf meer verheugd is om het netjes ophangen van de verlengsnoeren, dan om zijn hemd.

Wilt u ze ook graag hangen? Dat doet u zo.

Nodig:

- twee ringetjes, waarvan het ene door het andere kan;

- een rol Tesa Cable Manager.

Ik was eigenlijk blij verrast toen mijn wederhelft met die rol Manager van de doe-het-zelver kwam. Niet alleen omdat die kabels onder de werktafel nu netjes weg zitten. Maar ook omdat het spul naaiperspectieven biedt. Het is een soort van klittenband: aan de ene kant harig en aan de andere kant ruw. Maar niet zo ruw dat er, zoals bij echte klittenband, allerlei vuil in blijft haken. En bovendien doorstikt het makkelijk en rafelt het niet zo. Onthouden!

Rol de kabel op zoals je hem later aan de muur wil hangen.

Meet een stuk Cable Manager af. Dat doe je zo: rol het twee keer rond je kabel. Tel er dan nog 6 cm bij, en knip af. (Op de foto ter hoogte van het horizontale oranje lijntje dus.)

Sla de Cable Manager aan één kant twee centimeter om, de zachte kant naar buiten, stop het kleine ringetje ertussen, en stik vast met een zigzagsteek, zo dicht mogelijk bij het ringetje. Ga een paar keer op en neer.

Sla de Cable Manager aan de andere kant vier centimeter om, weer de zachte kant naar buiten, en stik op dezelfde manier vast met het grote ringetje ertussen.

Stop de kabel onder het uitstekende stukje Cable Manager, en stik vast.

Dat is alles. Om op te hangen rol je het het geheel rond de kabel...

... je steekt kleine door grote ring en trekt strak aan...

... je plakt de klittenband tegen elkaar en je steekt de kleine ring nog eens door de grote ring.

En dan maak je een haakje aan de muur. En je hangt de kleine ring rond dat haakje.

Of dat ook gewoon met lint lukt in plaats van met Cable Manager? Zeker. Ik denk zelfs beter. Maar mijn wederhelft beweert iets over dingen in de hoogte hangen en mikken naar een haakje enzo. En het zijn zijn kabels, nietwaar?

Nooit gedacht dat het eerste wat u laat zien aan mijn mooie witte vogeltje, een lelijk, vuil verlengsnoer zou zijn...

Duikboten en diepe dromen

2011-07-19T09:59:00.004+02:00

Reflux lijkt een beetje 'de ziekte van de tijd'. Een ziekte die ook dit huisje niet stilletje voorbij is gelopen, in pril babytijdperk. Maar zoals dat meestal gaat, was het groot drama op het moment zelf, maar na een maand of vier vergeten. En (o)vergeven.

Neefje Stan heeft minder geluk. Hij is tweeënhalf en een vrolijke spring-in-'t-veld. Hij heeft een fijn gevoel voor humor en kent een groot arsenaal aan tongbrekende woorden. (Vraagt u hem maar eens wat hij graag wil lezen. Hij noemt u moeiteloos de titel van het boek-van-het-moment: 'de Fanfare van Flierefluitegem'.) Maar hij leeft ook nog steeds met de kwelduivel die reflux heet.

Dat betekent: medicatie. En soms eens last van zijn humeur als de maag hem parten speelt. En dat betekent ook: slapen in een hoek van 40°. Toen hij heel klein was zag dat er zo uit. Maar die bedjes maken ze niet meer in zijn maat. Nog geen groot bed dus voor Stan, maar een kinderbedje op hele hoge blokken. Lakens willen dan ook wel eens naar het voeteind zakken. Dus een slaapzak is onmisbaar.

Net als voor Zanne maakte ik voor Stan een dunne slaapzak met lange mouwen, perfect voor woelwaters in de zomer. Geen Stan in de buurt, dus al is het zakje voor haar wat te groot, het is Liv die de foto-honneurs mag waarnemen. Samen met slaapbuddy Jaak De Draak.

Omdat Stan wel eens op een bolletje onderaan zijn bed belandt, kan hij wel wat voetruimte onderaan zijn slaapzak gebruiken. Dus ik knipte verschillende stroken en maakte een meterslange slaapzak. Als ik hem voor mijn buik hou, lijkt het of ik er zelf in kan. Maar voor Stan is dat geen overbodige luxe.

Ik ging als volgt te werk. Ik zocht een patroon van een raglan-t-shirt (Ottobre staat er tegenwoordig vol van). Ik nam een maat of twee groter dan Stan normaal draagt, maar tekende wel de mouwlengte van zijn huidige maat. Ik verlengde de t-shirt schuin naar onder, zo lang als Stans mama nodig vond.

En toen kwam het trial-and-errordeel. Ik wilde een rits in de raglannaad zetten en die laten doorlopen in de zijnaad zoals bij Zannes zakje. Maar de stijve rits die ik kocht, zorgde voor een onaangename bobbel in de okselnaad. Dus haalde ik die rits er weer uit en zette ze alleen in de zijnaad. De raglannaad werkte ik dan ook maar af met boordstof en voorzag ik van drie drukknopen.

Waarschijnlijk was het mooier geweest als ik die boordstof in een keer in raglannaad en halsnaad had gestopt. Maar de halsnaad was intussen al afgewerkt.

En als er iets niet leuk is aan naaien, dan is het lostornen.

En als er iets niet leuk is aan lostornen, dan is het overlocknaden lostornen.

En als er iets niet leuk is aan overlocknaden lostornen, dan is het overlocknaden lostornen in tricot. Zéker niet als die al eens zijn doorgestikt.

Dus het werd een beetje behelpen, daar op dat hoekje. Tussen de drukknopen stopte ik telkens een laag tricot met twee lagen vlieseline. Niets zo vervelend als drukknopen die doorscheuren in tricot.

Zo'n rits tegen een bloot lijfje, dat leek me maar ruw. Dus ik draaide wat slaapzakken en truitjes binnenstebuiten om te bekijken hoe men dat oplost. Conclusie: een rits tussen een beleg of voering stoppen doet men in tricot of sweaterstof niet vaak. Blijkbaar weten 'confectiemensen' ook dat je veel tijd verliest als dat naar alle kanten gaat trekken... Soms zit de rits er gewoon tegenaan, aan de binnenkant. Soms werkt men af met randje tricotbiais. Ik koos voor een randje boordstof:

Sweet dreams, Stan! Duik maar net zo diep in slaap als de boten op je zakje.

Celebrate the boyfriend

2011-07-15T08:28:00.011+02:00

Laat ons eerlijk zijn. De grootste groep minderbedeelden in blogland, dat zijn de dierbare wederhelften. Made en Mamasha ondernemen verdienstelijke pogingen om op het web een weelde aan jongensgoed te laten zien. Maar de eigenlijke pineuten van het hele gebeuren, dat zijn de mannen achter de schermen. Die dat verdragen, uren stikmachinegeratel. Een huis vol pluisjes en speldjes. Een kast vol stof. Een onbegrijpbare drang naar 'nog meer stof'.

En wat is het resultaat van het hele proces? Kleren voor 'de kindjes'. Cadeautjes voor 'de kindjes van anderen'. Kleren voor 'mevrouw'. En voor meneer? Weinig. Bitter weinig.

Daarom start ik vandaag een kleine inspiratiegroep. Het kleine broertje van Dana's Celebrate-the-boy-group. Voor moest u, op een dag, niet kunnen weerstaan aan de puppyblik van uw geliefde. Die zich, nog maar eens, afvraagt wanneer er eens iets voor hem uit de bus zal komen.

Voor al uw hemden, dassen, I-phone-hoesjes, laptoptassen, flock-t-shirts en nog uit te vinden mannendingen, wees welkom bij Celebrate the boyfriend!

Ik heb voorlopig geen plannen voor maandupdates en wedstrijden, of zo. Maar een klein beetje inspiratie kan geen kwaad, vind ik. Gelukkig ben ik alvast zeker dat er in blogland vulling voor deze groep bestaat! Hier. Hier. Erg mooi hier. En recent nog hier. Dus ik nodig u allen alvast uit om die dingen toe te voegen!

En ik doe zelf ook mijn duit in het zakje. Het enige bestaande item dat ik tot nog toe blogde is een zakje voor inbussleutels. Dat is intussen toch al wel een hele tijd geleden. En de wederhelft hier was gisteren jarig. Hij is verre van een maatpakman, maar hij houdt wel van een vlot hemdje. En gezien hij de strijker des huizes is, (nog een reden waarom hij wel eens wat aandacht verdient), heb ik geen problemen met die vestimentaire keuze. Een hemd zou het worden.

De precedenten in de links hierboven zijn allebei het model Jakob van Burdastyle. Maar dat durfde ik niet zomaar te kopen. Niet dat ik getrouwd ben met Quasimodo himself, maar mijn mans bovenlijf is op een of andere manier nogal 'een probleem' als het op hemden aankomt. Bij winkeltochten blijken veel modellen te smal op de schouders. Of breed genoeg maar dan weer een 'rechte zak' onderaan. Hemdjes worden hier los over een jeans gedragen dus 'rechte zakken' kunnen we wel missen. Of dat ene Jakobpatroon dan wel het juiste zou zijn, was wat twijfelachtig.

Dus ik gooide het over een andere boeg. Ik sloop naar zijn kleerkast en ontvreemdde een hemd waarvan ik vind dat hij er goed 'in past'. Met de Omabetty-speldjes-methode tekende ik een patroon. Dat was eventjes moeilijk aan de mouwen, maar ik waagde een aannemelijk gokje op basis van deze methode.

Mijn enige hemdervaring tot nu toe is twee keer Apple uit Ottobre. Dat bestond niet in mannenmaat. Jammer. Maar de werkbeschrijving was gelukkig ook van toepassing op mijn voorbeeldhemd. Die Apple heeft geen opstaande kraag, maar die maakte ik volgens mijn beproefde methode: 'kijk eens van heel dichtbij naar het origineel'. Weinig verschil in maakproces met een nep-opstaande-kraag, bleek.

Het was een tongpunt-uit-de-mond project. Opperste concentratie. Want bij kinderkleding hoor je mensen wel eens kirrend roepen: "Oooh wat mooi, zelfgemaakt?". En dan wéét je dat ze in een oogopslag de foutjes zagen. Collega's van mijn man die in de wandelgangen vriendelijk vragen 'of het hemd misschien zelfgemaakt is' lijken me dan weer minder charmant... Dus ik had wat meer aandacht voor de afwerking. Ik driegde de kraag, bijvoorbeeld. En het resultaat leert me dat ik dat nog moet doen.

De zijnaad is wat hol en in het rugpand zitten twee 'nepen'. Niet ideaal als je er een patroon van wil overnemen, maar wel een schoon zicht als het uiteindelijk lukt en past.

Het hemd was een verrassing. Een 'geheim naaiproject'. Elk moment alleen thuis werd benut. "Ga jij even naar de bakker? Neem de meisjes maar mee". "Oh, je wilt je benen laten opmeten bij de fietsenmaker. (Huh?) Doe gerust, neem je tijd!" Helaas: de dochters lieten me niet toe het op tijd af te krijgen. Het hemd vond het cadeaupapier met een opgespelde kraag en knoopsgatloos. Dat bleek achteraf geen ramp, gezien de wederhelft medezeggenschap kreeg, en een andere knoop uit de collectie koos dan wat ik in gedachten had. En dat bleek, bij daglicht en nader inzien, geen slechte zaak.

Et voila. Een eerste vulling voor mijn Flickr-groep. Hou u vooral niet in om mee te doen of het woord te verspreiden!

Hoe het feest er verder uitzag? Liv zorgde voor de kroon. Met 'bloemjen'. En voor langzalleleven. Mijn man is, na het lezen van dit boek en het horen van deze berichten, op een week tijd plots bekeerd naar een vleesloos bestaan. Dus hij kreeg ook De Dikke Vegetariër. Een boek dat zijn naam waardig is.

En verder stond ik om halfzes 's ochtends in de keuken om brownies te bakken voor zijn collegae.

En daarmee had ik de boyfriend wel genoeg gecelebrate, niet?

Archivaris

2011-07-09T21:27:00.006+02:00

Een ex-collega van me wil voor ze 30 is 30 droomjobs testen. Echte droomjobs in haar lijstje. Maar evengoed een reeksje droomjobs-met-een-hoekje-af. Als ik een lijstje zou mogen maken, ik zou wel eens een dagje archivaris willen zijn. Niet voor het leven, oh neen, misschien zelfs maar voor een uurtje! Maar zo witte handschoenen, bladeren door oude handschriften, zelf verhalen verzinnen bij dingen die hun verhaal kwijt zijn geraakt: voor even lijkt het me best romantisch.

Verder ben ik uitzonderlijk slecht in het bijhouden van archieven. Foto's ongeplakt in een doos. Of onafgedrukt in een niet-gebackupte map op de computer. Een hele stapel papieren 'nog te verwerken'. Dozen vol 'garanties en gebruiksaanwijzingen', zowel nuttige als lang-niet-meer-geldige.

Maar de wandel van mijn kinderen wil ik wél in detail bijhouden. Wat ik mezelf de hele tijd verwijt ('hoe is het nu mogelijk dat ik dat niet meer vind') wil ik echt niet uit hun mond horen ('hoe kan het nu dat je niet meer weet wanneer ik voor het eerst heb gestapt'.) Tot nu toe hield ik dat vrij consequent bij in het Kind&Gezin-boekje. Maar ik kan mijn dames daar bezwaarlijk mee achterna lopen tot ze 18 zijn. (Stel je voor. Eerste kus. Die datum, dat uur.) Welk medium hou ik voor de rest het meest nauwgezet bij? Juist. Mijn blog.

U weet dat misschien niet meer, maar die is gestart als doorsnee babyblog. Over De Weeg, De Was, De Plas. Over hoe nieuw en dik en groot en lang en geurig en snuffelig en zacht die Liv wel niet was. Waarom anders eer ik hier in de blogtitel enkel mijn eerstgeboorne? Intussen is het eerder al handwerk wat hier de klok slaat. Maar toch zou een beetje dochterarchief geen kwaad kunnen.

Het idee is natuurlijk niet nieuw. Ik ben bijzonder fan van zijbalken-met-kindertaal. De (hoogstwaarschijnlijk) eerste, en nog steeds een van de grappigste staat hier. Maar ook elders volg ik de hersenkronkels van uw gebroed op de voet. Een kleine selectie uit mijn persoonlijke favorieten, copyright de-blogs-onder-de-links:

Schaartje: 'Is Choco een goeie naam voor een poes?' - Dora (2,5): 'Nee, want dan zou het een pot zijn.'

Bij de dokter. Kaan (6) wijst naar een meisje: 'Waarom is die hier?' Ruimtevisser: 'Dat weet ik niet jongen'. Kaan: 'Misschien om die schroef uit haar wang te halen?' (Meisje heeft een piercing onder haar rechteroog.)

Roos (3): 'Ik wil graag nog eens in uw buik zitten'. Mama P.: 'Dat gaat nu toch niet meer zoeteke'. Roos: 'Vanavond dan?'

MmeZsazsa: 'Hoe heet die mevrouw?' Jef: 'Ik weet dat niet, ik heb er Anita tegen gezegd'.

U vind dat misschien niet grappig. Maar weet u. Ik wel. Al lach ik dan misschien gemakkelijk. Daarom start ik vandaag, op zeer onoriginele wijze, iets gelijkaardigs. Voor elke dochter een pagina. Met de meest triviale dochter-ditjes-en-datjes. Eerste stap, eerste woord, eerste paar kapotte knieën, eerste hersenspinsels die het in mijn ogen verdienen om vereeuwigd te worden. Wie wil leest mee.

Stop de klok, Liv en Zanne. Even een momentopname. We starten... Nu!

En ik sluit af met de dooddoener 'al was het maar om later aan mijn kleinkinderen te kunnen vertellen.'

Een rokje van een cent?

2011-07-04T22:20:00.002+02:00

Ik ben niet het type dat voornemens maakt. Noch bij nieuwjaar, noch bij verjaardagen. Ik heb geen streefdoelen, weinig deadlines. Te veel plannen, te weinig tijd. Dan wordt een mens ongelukkig van einddata. Meedoen aan 10 in 11 was voor mij op zich dus al vrij gewaagd. Ook had ik niet echt een idee van hoe mijn leven er uit moest zien tegen mijn dertigste. Ik wilde graag kinderen voor ik dertig werd. Check. Verder niets.

Maar zo ongeveer een dag voor die drie op de teller verscheen, vatte ik plots een plan op. 'Voor mijn dertigste moet ik een rok voor mezelf gemaakt hebben'. De enige precedenten waren zwangerschapsrokjes. Inmiddels onbruikbaar geworden en dus geklasseerd als 'omhulsels voor de buikbewoner' en niet als rokjes voor mezelf.

Een rok voor mezelf. Toen begon de saga.

Graag de knipmode-rok, dacht ik. Een trend in het leven geroepen door deze dame. Hier in al zijn pracht. Hier ook erg mooi en vooral in al zijn veelheid. Men zou kunnen stellen dat het daar al een beetje kantelde, mijn stabiele plan. Het patroon komt volgens de dames namelijk uit een Knipmode buiten mijn bezit. Maar geen nood, in een ander exemplaar stond iets wat er op leek (of in elk geval ook een tailleband en neepjes achteraan had.) Dus ik adopteerde de goede delen van dat patroon en probeerde de rest erbij te verzinnen.

"Een rok is niet af zonder paspel". Dixit Mama P.

"Uw heupen zijn te breed voor paspel, dat accentueert uw zwakke punt". Dixit Omabetty.

In een ultieme poging om de leuze van beide wijze dames in één rok te verenigen, vatte ik een onzalig plan op. 'Nog eens zot doen voor je 30 wordt', moet ik gedacht hebben. Dus ik besliste om in het rokje een nostalgische knipoog te verwerken. Naar het soort van shortjes dat ik als kind graag droeg maar nu helaas niet meer flatteert rond mijn 30-jarige-niet-zo-tennisster-achtige-benen.

Het plan: een rok met een onderrand met paspel die, in de zijnaden, ronde hoekjes maakt.

Wat hebben we geleerd, de plussen.

Een tailleband met beleg dat lukt. Die schuine lijnen die ik overnam uit het patroon waarover ik beschikte, hebben nog wel iets. De rits lukte met deze uitleg aanvankelijk perfect. Vervolgens knipte ik ze onderaan te kort, waardoor het ritsdeel er onherstelbaar uit floepte en ik er een hele nieuwe rits moest insteken, die aanvaardbaar lukte. En tot slot van de plussen: Ik ben in staat tot het maken van nette bochten met paspel.

Wat hebben we geleerd, de minnen.

Ik had beter meteen geluisterd. Naar een derde wijze dame. Die meteen, zij het tactvol, polste: "Paspel in de onderrand van een rok, gaat dat niet heel stijf staan?" En nu weten we. Ja. Dat gaat heel, erg, belachelijk, stijf staan.

Nostalgische knipoog naar The '80? Nostalgische knipoog naar de lappenmand...

Mijn eigen impulsieve geest alle eer aandoend, had ik gekozen voor een nieuw stofje dat ik eigenlijk erg mooi vond. Hiervandaan. Dus toen de teleurstelling met een glaasje gevloek was weggespoeld en verteerd, begon ik aan het oplappen.

Ik zocht een bijpassend effen stofje. En maakte een boord onderaan om de lengte weer aanvaardbaar te maken. Want in dezelfde week maakte ik ook nog eens een nostalgische knipoog naar geschaafde knieën in de kleuterklas, door vrij onelegant van een betonnen trap te donderen. Rok tot boven de knie? Even geen optie.

Et voila. Uiteindelijk werd het een winterrok. Want die band onderaan met sandaaltjes, dat wringt wat. Geen greintje nostalgie, maar met laarzen is mijn rok best draagbaar.

En bij de volgende rok? Doen we heel, héél normaal.

Of toch (wegens een klein incident met een fout geknipt stofpand, waardoor ik genoodzaakt was om twee halve voorpanden op zo onopvallend mogelijke wijze tot één geheel te maken) bijna.

Tales of the Tricot

2011-06-30T15:51:00.005+02:00

Nog maar pas lanceerde ik het idee om dingen te labelen volgens de mate van geslaagdheid, en ik heb al een item dat in de minder perfecte categorie geklasseerd moet worden... Deze pyjama ziet er op foto nog aanvaardbaar uit, maar eens je de knopen opent is het al scheef wat de klok slaat. Terug naar af dus...

Kleine Tiebe moest nochtans al erg lang wachten op zijn kraamcadeau. Ik moet tot mijn grote schaamte bekennen dat de mensen die ik goed ken, altijd het langs op de zelfgemaaksels moeten wachten. Tiebe is een maand ouder dan Zanne, dus in dit geval maakte ik het wel erg bont.

Ik beloofde aanvankelijk slabjes. Maar daar die al niet meer nodig zijn, vroeg zijn mama een pyjama. Eentje die makkelijk aan kan, want aankleden is tijdverspilling, vindt Tiebe.

Ik nam dus het patroon van een broekje en van een t-shirt. En knipte dat tweede in de helft. Bij dat 'in de helft' moet iets misgegaan zijn, want zoals u kan zien is 'de helft' helaas een rekbaar begrip geworden.

Voor de rest lijkt er op de foto niet zo veel aan de hand, maar bij de drukknopen ging het helemaal mis. (Als in: onderaan zo schots als scheef kan zijn.) En toen ik, om dat te camoufleren, achteraf nog een verstevigend strookje wilde opstikken, ging ik finaal de mist in, brak ik een naald, en had ik de scheefheid zowaar nog een beetje geaccentueerd.

Normaal had dit exemplaar dus de galerij niet gehaald. Ware het niet dat ik u er meteen kan bijvertellen hoe fouten met tricot te vermijden zijn! Mamasha was zo vriendelijk om de meest volledige uitleg over het maken van shirts in tricot op haar blog te zetten. Dus voor ik aan PJTiebe2 begin, lees ik dat daar nog eens grondig door!

Een cruciale stap

2011-06-26T21:34:00.010+02:00

Ik mag eigenlijk wel eens timmeren aan de labels op mijn blog. Labels dienen om dingen makkelijker terug te vinden. Maar vaak gaat dat bij mij niet verder dan 'kraamcadeau' of 'zelfgemaakt'. En vermits ik meestal wel een van die twee aan elk bericht kan toekennen, wordt het er hier niet overzichtelijker op.

In mijn hoofd zitten mijn maaksels heel anders gelabeld. In groepen als 'gelukt', 'vuilbakvoer' en 'kan ermee door'. Het uitgangspunt als ik iets maak is steeds 'ik wil dat het eruit ziet alsof het in de winkel is gekocht'. Garantie voor vele teleurstellingen, uiteraard, want er scheelt toch altijd wel iets. Maar heel af en toe waag ik me, als niemand het ziet, aan een klein doch euforisch rondedansje, wanneer ik iets heb gemaakt. Omdat dat iets er (bijna) uitziet zoals ik het in mijn hoofd had.

Mils uilenslaapzakjes is zo'n dansding. Niet helemaal perfect, dus als u wil mag u me gerust tegenspreken, maar voor een allereerste tricotproject ligt het boven mijn verwachtingen.

Ik wandelde vlot door alle stappen:

- Ik zag Mils geboortekaartje en bedacht dat dat een mooi huwelijk vormde met de uilentricot, die ik via haar hiervandaan haalde.

- Ik bedacht een modelletje, afgeleid van een slaapzak van mijn kroost. Ik knipte en overlockte. Ik deed zomaar wat en toch kwam het uit zoals ik hoopte.

- Ik wilde een doorstikte halsnaad. Dat was vroeger garantie op basebalhoofdeffect of een weelde aan golven. Maar deze keer viel net op tijd een boventransportvoet in mijn schoot. (Hoera voor verlanglijstjes die door je familieleden ook effectief worden geraadpleegd). Dat leverde een net halsje op.

- De uilen liepen door, of aanvaardbaar door. De gevreesde rits zorgde niet voor verschuivingen en nauwelijks voor gegolf.

- Zanne mocht model spelen voor de foto's. Ze zou zo graag in het Land Der Kruipenden wonen en dat wil maar niet lukken. Dus ze ligt geen moment stil. Maar toch, u zal het van mij moeten aannemen, het zakje paste en het zag er ook gevuld met baby aardig uit.

En dan de evaluatie van het project. Een groen vinkje bij alle stappen? Helaas. Ik vergat er eentje. Een vrij cruciale. Als je een kraamcadeautje maakt... dan vergeet je het best niet in je eigen inkomhal wanneer je op bezoek gaat. Zeker niet als de trotse ouders met hun spruit niet bij de deur wonen. Zo eventjes op-en-af Glooiend Vlaams-Brabant, dat doe je geen twee keer voor een slaapzakje...

Mil, mams en paps, ziehier de preview. B-Post doet hopelijk wel waar ik niet in slaagde...

De zon heeft een naam

2011-06-21T09:49:00.004+02:00

Nog 1 berichtje over Van Katoen en ik beloof het, dan kom ik eens iets anders vertellen. Maar ik kon u toch moeilijk een blik op dit dotje ontzeggen?

Ik zocht, om het peuterpatroon op punt te stellen, een 'testkindje'. Ik bladerde in mijn hoofd eens door de peuterverzameling uit mijn kennissenkring. En koos er veruit de schattigste uit. Mitte is bijna 2, een energieke spring-in-'t-veld, maar voor de foto deed ze heel erg haar best om even stil te zitten.

Even dan hè!

Een tijdje geleden maakte ik voor Mitte een rokje, maar toen moest ik Liv nog als stand-in gebruiken. Nu is Mitte gelukkig dichtbij genoeg om het jurkje meteen te passen! Aan de kapstok leek het wat minder karakteristiek dan de originele versie, maar dat was buiten het prachtige tintje van het model gerekend: de zon heeft een naam, en die naam is Mitte!

Je zou voor minder vrolijk worden. Nog een vrolijkmaker: na lang zoeken naar wat eenvoudig te vinden was, vond ik hoe ik hier rechts een officiële Facebook-like-knop kon fabriceren. En die rendeert: we zijn al met 400 daar bij de vind-ik-leukers. Tijd voor een weggevertje dus: ontdek op Facebook (door hier rechts bovenaan op mijn blog op de 'mooie' Facebookknop te drukken) hoe je een gratis peuterpatroontje in de wacht kan slepen!

Jurk zonder gewring: patroon

2011-06-16T18:00:00.006+02:00

Herinnert u zich deze nog?

Ik maakte een jurk-zonder-gewring en liet ze u zien. Ik was blij dat u ze mooi vond en beloofde een patroon. En daarna deed ik of mijn neus bloedde.

Maar mijn neus bloedde niet! Ik werkte naarstig verder aan een werkbeschrijving. Ik liet mijn patroon testen en hertesten, ik maakte zelf nog drie nieuwe versie. En ik kan u met trots vertellen dat het patroon klaar is.

Alleen, u krijgt het niet zomaar van me. Dat klinkt niet zo sympathiek, maar ik heb een hele goede reden. Ik liet al weten dat er volgend jaar iets te gebeuren staat. De producten die we verkopen in de VanKatoen-(web)winkel zijn handgemaaksels. Maar misschien bent u zelf ook handwerker. En misschien hebt u wel zin om ons Goede Doel te steunen, maar hebt u niet zo'n interesse in wat wij gaan stikken en verkopen. Omdat u dat zelf kan. Daarom lanceren we vandaag onze webwinkel met een patroon. En er zullen er nog volgen! (Ook voor mensen die geen peutermeisjes ter beschikking hebben, uiteraard.)

Het kooppatroon van het peuterjurkje gaat van maat 80 tot maat 98. Omdat dit brede kleedje niet meer flatteert voor opgeschoten kleuters, bieden we later een aangepaste kleuterversie aan.

Voor 5 euro (integraal voor Annick For Kenya) krijg je een pdf-patroon dat je kan printen en aan elkaar plakken, een werkbeschrijving met foto's, en een printversie van die werkbeschrijving zonder foto's.

De resultaten verzamelen we met graagte in de VanKatoen-Flickrgroep.

Ik ben normaal niet de dame van de grote reclamepraatjes. Maar voor Van Katoen maak ik graag een uitzondering. Dus ik jaag u nogmaals hiervandaan: naar de shop!

Eentje voor de zon

2011-06-11T10:35:00.004+02:00

Wie tot mijn vriendenkring behoort en anno 2010 een gezinslid extra op zijn teller zette, was zeer waarschijnlijk de ontvanger van een slab in toile cirée. Want die maakte ik toen in veelvoud.

De babyboom van dit jaar was zonovergoten. En tot nu toe van vrij mannelijke aard. Dus het fabriekje van 2011 is er eentje van zonnehoedjes. Een vereenvoudigd model van mijn eigen patroon van vorig jaar. Heel erg op 't gevoel, met veel biais en weinig spelden, heel leuk om te maken.

Een proefmodel dat intussen al werd gereserveerd voor Mathijs...

... blauw met bosbeesten voor Bernard...

... en Out of Space voor kleine Vic!

Van Katoen

2011-06-07T19:00:00.007+02:00

Handwerk is in. En het internet is de biotoop van de bedrijvige medemens. Dat geloof je misschien niet zo makkelijk uit ~~de mond~~ , ~~de pen~~ , het toetsenbord van een handwerkende blogger. Maar het is echt waar, zelfs De Standaard en de Knack zeggen het. Het gaat verder dan bloggen alleen. Her en der verenigen die virtueel gelijkgestemden zich in ‘real life’ naaiclubs, aangevuld met een heleboel blogloze maar daarom niet minder enthousiaste handwerkers.

En als al die naaiclubs zich verenigen, dan heb je een hele hoop talent bij elkaar. ‘t Zou zonde zijn om daar niets mee de doen, dus noteer alvast in je agenda:

op 14 april 2012

is het Geuzenhuis in Gent

the place to be en geven wij

Beeld je in: een naaiatelier, ergens rond de eeuwwisseling. Het constante geratel van een hele rij naaimachines. Geconcentreerde dames met gouden handen. Aan de lopende band ‘handgemaaksels’, te mooi voor woorden. En dat 12 uur aan een stuk, van 10u tot 22u. Wat nog mooier is: die handgemaakte spullen worden ter plekke verkocht! Niet om de stoffenvoorraad van de naaiclubs aan te dikken, maar voor een naaigerelateerd goed doel!

Annick droomde ervan om in Kenia een naaiatelier op te richten. En al kan ze het zelf helaas niet meer meemaken, haar droom kwam uit. Wij doen met de opbrengst van Van Katoen graag een duit in het zakje.

Niet enkel stikken en verkopen staan op het programma. Wie zin heeft in een workshop by Mme Zsazsa in persoon, in een hapje en een tapje, in stofshoppen bij Vermiljoen of Koekepeertje, in een uurtje handwerkpret voor zijn/haar koters, vindt ook zijn gading op Van Katoen.

‘t Is nog vroeg, maar hou het in het oog, we lichten gaandeweg tipjes van de sluier!

Van Katoen volgen kan op http://www.vankatoen.org/ of via facebook.

Heb je zelf nog stof, knopen, ritsen of iets dergelijks liggen dat je met liefde aan dit initiatief wil schenken? Mail je blijde boodschap dan naar geef@vankatoen.org. (Opgelet, org, niet be!)

Getrouwd

2011-06-06T09:23:00.004+02:00

Ik kondigde het aan op heel het Digitaal Communicatiekanalenarsenaal. In grote woorden. "Ik mag het bruidskindjescorps van mijn zus en haar aanstaande van kleren voorzien". En toen puntje bij paaltje kwam, ontbrak het me aan beeldmateriaal om dat te bewijzen. Ik heb een uitgebreide fotoreeks van de proefkleedjes. Detailfoto's van stiksels en zo, van nette strikken en goed gelukte ritsen. Maar dat zegt zo weinig.

En toen ik aan de 'echte' kleedjes moest beginnen, wierpen er zich wat vertragingen op. De bestelde stof bijvoorbeeld, die op scherm framboos-met-geel leek. En in het echt fuchsia-met-limegroen bleek. Dat zorgde voor knallende kleuren op het feest, maar lente en kleur, dat gaat gelukkig goed samen.

De kleedjes waren klaar op de avond voor het huwelijk. Geen tijd meer voor couturefoto's, meteen het feestgedruis in! Dus ik geef enkel een lijstje van wat ik maakte. En dan een hoop foto's, niet met de focus op de naaisels, maar op de prachtige dag. Want dat was het.

Ik maakte twee jurkjes-met-verlaagde-rug-en-strik, een peuterjurk, een babyschortje, een bloomer en een hemdje.

De foto's zijn van de hand van Nimsa. (Die je misschien beter kent van hier.) Buiten een goede fotografe ook een heel aangename dame. En zoals het een goede huwelijksfotografe betaamt: na het feest vroeg Omabetty zich af "of er in de kerk wel foto's zijn gemaakt, want ik heb de fotografe eigenlijk niet gezien". Wees maar zeker dat er foto's waren!

Er waren ook:

Een bruid en een gom...

... treinsporen op de kerkvloer...

... een bruidskindjeskorps met een wisselende 'goesting' in poseren...

... en een zieke Zanne.

Misschien kan ik het niet kan maken om mijn zus hier zo onvrijwillig in haar eentje op het web te smijten. (Die kinderen, die zijn dat al gewoon.) Dus vooruit dan maar. 't Was feest, dus u mag ook eens zien wie hier altijd zo vrijpostig haar mening naar uw hoofd gooit. Ik was er ook:

Dames met talent

2011-05-27T16:30:00.006+02:00

Mijn hele week was gevuld met het openen, leeghalen en vullen van dozen. Ingewijden weten dat wij al vijf jaar in dit huis wonen. Dus dozen lijken vreemd. Maar we zijn in die vijf jaar al vier keer van verdieping verhuisd. Dan resideert er hier en daar wel eens iets in een doos. Deze week ging de grove spons erdoor. Talloze tastbaarheden uit vervlogen (mooie en minder mooie) tijden: onherroepelijk naar de kringwinkel of het containerpark.

Niets dan 'stof' te melden dus. En helaas niet het stof dat u hier gewoon bent.

Daarom hier even ontzag voor andermans talent. Verpozen tijdens het opruimen doe ik bijvoorbeeld met een kop koffie en aangename lectuur in de vorm van een Zsazsake. In de reacties klik ik dan door op de snedige exemplaren, ook nu met succes: ik kwam terecht bij Annet en viel voor haar stijl. Ik ruilde meteen een aantal van mijn euri voor postkaarten van haar hand. Die ik wilde fotograferen om u te laten zien. Maar omdat er nog wel wat dozen wachten, pluk ik het beeld gewoon rechtstreeks van haar blog. Ik ben alvast fan.

En dan de soundtrack van de dag. Ik ben niet zo'n muziekkenner. Dus ik zal u zelden met mijn uiterst doorsnee en tegelijk veel te brede smaak vervelen. Maar ik heb vandaag omstreeks 17 keer hetzelfde lied gehoord en u mag voor deze keer wel meezingen.

Die 17 keer kwam niet door mijn persoonlijke adoratie van het desbetreffende lied. Doorgaans wordt er hier naar Kapitein Winokio gevraagd (voor wie Annet van hierboven blijkbaar ook al illustreerde), maar vandaag vroeg Liv wel 17 keer na elkaar: 'nog kindje inne aabeie kijken'.

Ik moet zeggen, ik was daar niet rouwig om. Het was misschien niet helemaal hun bedoeling, maar Liv vindt Nele needs a holiday alvast een waardig alternatief voor K3!

Vals

2011-05-26T20:39:00.005+02:00

Ikzelf speelde niet vals! Zoals beloofd onthul ik zo meteen het vervaagde getal op de foto. En ik ben erg blij dat ik het zo heb aangepakt. De dappere zielen die alle knopen hebben geteld, kwamen namelijk steevast lager uit dan het effectieve aantal. Ik denk dat het aantal 'knopen op een hoopje' wat werd onderschat...

Met de kast speelden we wel een beetje vals. Een aantal nieuwsgierigaards (excuseer, 'opmerkzame geesten') onder jullie wilden graag weten wat er nu juist in die lade zit waar 'vals' opstaat. Wel, niets. Want die is vals. Een letterkast heeft namelijk op twee plaatsen een metalen tussenschot om de kast te verstevigen.

In de drukkerij valt er dan stof in de lade die daar net onder zit. En in de drukkerij is dat niet zo erg. Maar op mijn naaispullen zag ik dat liever niet. En 't is ook mooier als de lades gewoon doorlopen. Dus voor die twee plaatsen kregen we van de kastenman nog twee extra letterlades. Daar zaagde de wederhelft een stuk af en nu zijn de tussenschotten mooi bedekt. Met het afgezaagde deel plan ik dit.

En dan hou ik u niet langer in spanning!

Het aantal knopen in de groene lade...

is...

552!

Mama Pluis gokte 550 en zat er dus maar twee knopen naast. Zij is binnenkort de eigenaar van 100 knopen in het onhandigste ronde ritstasje ooit! (Als ze zo vriendelijk is om me haar adres te sturen.)

Alles is rond: give-away

2011-05-21T22:08:00.013+02:00

Alles is rond. Of in elk geval rond genoeg.

Het naaiatelier bijvoorbeeld. Ik presenteerde u laatst nog Zanne in haar ondergoed, uit pure frustratie. Maar de werken vorderen, het behangprobleem is opgelost. Het atelier krijgt vorm en vooral: inhoud. Bijna rond, dus.

Wat ook rond is op het moment dat ik dit schrijf: het getal op de 'volgerteller' hiernaast. Want we gaan daar niet flauw over doen: ik zou niet bloggen als ik het niet fijn zou vinden dat u over mijn schouder mee leest. Dus als u dat met z'n 300 doet, dan vind ik dat ronde getal wel aardig. Zo aardig dat ik spontaan niet alleen mijn gedachten, maar ook een deel van mijn naaikast met u wil delen.

En dan de meest heuglijke ronding uit het lijstje: de letterkast. Een kleine 'trip down memory lane': mijn wonderlijke wederhelft tikte een letterkast op de kop, voor mijn verjaardag vorig jaar. Een échte oude letterkast. Afstamming: een drukkerij, waar een letterzetter met stofjas en zwarte handen eindeloos de metalen komma's en punten uit al die hokjes peuterde om er de ochtendkrant van uw grootouders mee te 'zetten'.

De kast zag er bij aankomst zo uit. Enig afstof- en oplapwerk drong zich op. En ook wat geverf en geschuur: ik mag dan een groenliefhebber zijn, de kast was geschilderd in het min of meer lelijkste groen dat ik ooit zag. De echtgenoot verklaarde vorig jaar plechtig dat zijn aandeel beperkt zou blijven tot de schenking. Maar omstreeks moederdag dit jaar, haalde ik mijn 'smekende-puppygezicht' nog eens boven. (Een mens moet weten hoe een goede zet te doen op het Strategobord Der Feestdagen). Hij assisteerde me vakkundig (en bijna zonder morren) in het te lijf gaan van de kast met schuurpapier, antiroestverf, perslucht en vernis.

Resultaat:

De bovenste lades hebben groene handvaten (in een restant van Het Lelijkste Groen) met gleufjes om labels in te schuiven. Ik ontdekte vandaag trouwens een kapitale en hardnekkige fout in heel mijn handwerkblogbestaan: ik schreef steeds 'bias' (schuif 2) terwijl het 'biais' blijkt. Niemand die me daarop wijzen kon? Moest het echt zo ver komen dat ik zelfs mijn biaislade van een fout label voorzag? U bent bedankt!

De kast herbergt het grootste deel van mijn naaispullen. Uren brak ik tussenschotjes uit, sorteerde ik garen op kleur, twijfelde ik over de juiste plaats van tekenspullen, hamerdrukknopen en breigerief. Ik plaatste, verplaatste, schoof, verschoof, telde, hertelde, tot er geen pareltje meer in het foute hokje zat.

Ik ontdekte een overaanbod aan sommige items (geregistreerd: 12 zwarte tekenpennen nummer 3). En een tekort aan andere (ik blijk niet zoveel lint te hebben.)

Een gevarieerde vulling, mijn lades. Om u een idee te geven: de lade met garen (merk op: een overvloed aan blauw, en ik hou niet zo van blauw...):

De lade 'allerlei' (de kindergrabbelpot van een tandarts is er niets tegen):

Op de tweede rij, van boven te beginnen, in het derde vakje links, zitten trouwens de echte metalen druklettertjes die hier en daar nog in een vakje van de kast zaten verscholen.

Om het rijtje ronde dingen af te ronden (gnigni): de kast herbergt ook mijn verzameling (al dan niet ronde) knopen. Ik weet niet welke proporties uw collectie heeft, maar ik denk dat ik mag stellen dat ik om geen knoop verlegen zit.

Zeker niet nu ik laatst nog voor een appel en een ei een lot van 2000 exemplaren op de kop tikte. Ik vulde er alle 'tweehandvatige' laden mee. Ik sorteerde de knopen soort per soort. Een monnikenwerkje. Maar het resultaat doet me glimlachen. In elk vakje zit één soort, en elke lade heeft ook een vak met 'eenlingen'. Een greep uit de collectie, de lade 'geel en bruin':

Variatie is een understatement. Bijvoorbeeld:

Een tikje overdreven (1),

mooi in zijn eenvoud (2),

echt (uit de collectie van mijn grootmoeder) en nep (3),

exclusief (gekocht op Stiel&Stijl bij Nausika) (4)

of volstrekt ordinair (5).

Het zijn maar een paar van de omschrijvingen die je er aan zou kunnen geven.

En hier komt dan het give-away-deel waar u, tussen al mijn geglunder en geblaas, naarstig naar op zoek was! Ik geef weg: honderd knopen. Omdat honderd, na nul, het eerste ronde getal is.

Voor elk wat wils:

voor het hart van een bloem of een blom (1),

voor maaksters van jurkjes of tuinbroeken (2),

voor onzekere maaksters van die jurkjes of tuinbroeken, met nood aan een reserveknoop (3),

voor wie plannen heeft voor een oranje gezinsproject (4),

voor ouders van zeebonken (5),

of cowboys (6).

En zijn er grootouders van barbiepoppen in de zaal (7)?

Omdat knopen nogal rammelen in een enveloppe, wordt het geheel u geleverd in een rond ritstasje.

Er zit een drukknop aan zodat u er een halve cirkel van kan maken en, met wat fantasie, twee vakken bekomt. (Eén voor rosse centen en een voor echte centen.)

Is dat handig? Neen. Noch in de platte, noch in de geplooide versie. Maar hé, ik blijf mooi rond in het thema! (En u heeft vast nog wel eens iets 'gratis & nutteloos' gekregen bij iets wat u wel nodig had.)

Wat moet u doen? Reageren. Niet zomaar! U krijgt een foto van mijn favoriete knopenlade. Dat is de groene. Favoriet omwille van de kleur, maar ook omdat die het leegst is. Ik heb de inhoud namelijk voor u geteld. Reageer met een gok naar het aantal, wie er het dichtst bij zit, wint!

Ik heb geen gerechtsdeurwaarder bij de hand om u er van te verzekeren dat het gokken eerlijk verloopt. Maar ik beperkte de fraudekans van mijn kant tot een minimum. Ik liet Liv, gewapend met viltstiften, los op een kleurplaat. Dwars over haar tekening schreef ik het correcte knopenaantal. Die onmogelijk na te maken tekening gaf ik in de handen van Zanne, die ik fotografeerde. Tot een onmogelijk opnieuw te maken foto. En op de foto vervaagde ik het getal. Blader maar eens door deze blog: ik heb geen kaas gegeten van photoshoppen. De kans dat ik het resultaat vervals, is hierbij tot nul herleid.

Dames (en heren?), place your bets! Op donderdag 26 mei om 20u30 is het 'rien ne va plus'!

Edit:

20u33: En het casino is gesloten! Over luttele minuten onthullen wij het aantal knopen...

Ten aanval

2011-05-21T15:48:00.006+02:00

Weinig tijd om zelf achter de naaimachine te kruipen? Dan is er - in mijn geval - gelukkig nog Omabetty, gewapend met haar coverlockmachine.

Want een dame als Liv trekt graag stijlvol ten strijde!

(Bijentricot: hiervandaan, met dank aan haar.)