Een langverwachtje

Je hebt misschien een beetje inlevingsvermogen nodig, maar beeld je begin februari in. Die eerste sneeuw in november, daar kon je nog mee leven. De vrieskou rond kerst, daarbij kroop je wat mistroostig onder een dekentje. Maar bij die papsneeuw in februari had je het helemaal gehad. En toch bleven neerslag en temperatuur iets waar je, hoe graag je ook zou willen, geen vat op had. Tot er, met de moed in je sneeuwlaarzen, een knop aan een tak verscheen. Het topje van een krokusblad daglicht zag. Een seizoen aanbrak waarop je niet meer had durven hopen. Dat is het verhaal van Lenthe.

 

 

 

De mama van Lenthe en ik schelen een week of drie. Haar ouderlijk huis ligt zo'n 400 meter verder dan het mijne in het boerengat de mooie landelijke gemeente waar we opgroeiden. In de kleuterklas speelden wij met de Pony's, en om-ter-langste-haar. Als ik het logeervaliesje vulde, dan was dat vaak om die 400 meter voor een nachtje te overbruggen. We deelden een klas in de lagere school. En in het vijfde middelbaar sloeg zij de jongen aan de haak waar ik al sinds het derde middelbaar hopeloos verliefd op was. (Al mag u haar dat niet kwalijk nemen. Gezien het van mijnentwege louter om een dagboekverliefdheid ging en allerminst om een wedstrijdje. Ze moet vast fronsen als ze dit leest, zich totaal niet bewust van mijn nachten in tranen. Hà, tienersoapontboezemingen in een warme zomer, heerlijk toch?)

 

En dan studeren en huisje boompje vriendje. (Een ander vriendje dan de kerel waarvan hierboven sprake. Geen idee hoe het hem nu vergaat.) De volgende stap, na twee trouwfeesten, zo soaperig bleven we wel, leek logischerwijs kindje. En gek genoeg bleek ons pad wat dat betreft nog steeds parallel te lopen, hoewel we elkaars deur niet meer zo plat lopen als in de kleuterklas. Onze eerstgeboornen zijn allebei 'langverwachtjes'. Maar ze kwamen! Er zit wel wat verschil op de termijnen, dat merk je aan hun leeftijd: het geduld werd 400 meter verder veel harder op de proef gesteld. Maar het loonde.

 

Ik maakte voor Lenthe een pakje voor de zomer.

 

 

 

Want haar tweede seizoen ooit brak aan en het is er eentje dat zijn naam eer aan doet. Het werd alweer het pakje uit de zomereditie van Ottobre. Ditmaal zonder de zakjes. Ik bleek noch het juiste blauw noch het juiste oranje in huis te hebben en hou niet zo van 'net niet'. Dus ik deed van 'niet'. Het stofje staat op zich, vind ik. Meer dan een randje elastische paspel heeft het niet nodig.

 

 

 

Ik mag nog eens terug op bezoek wegens een losgekomen drukknop, op de foto nog mooi op zijn plaats. Maar dat vind ik niet erg: deze beminnelijke babybol heeft lang genoeg op zich laten wachten om uitgebreid verwelkomd te worden!

Liv logeert en Hello Kitty speelt verstoppertje

Bij deze eerste foto kan je je afvragen wat die dekselse poes uit de titel er in godsnaam mee te maken heeft. Even geduld.

Toen ik klein was, was er 'het logeervaliesje'. Een blauw koffertje met een plastic handvat en een stof die niet zou misstaan als herenbroek. Het valiesje leeft nog steeds en ik ben er nog even grote fan van als toen. Het betekende meestal een weekend vol plezanterijen bij een oma, bij de nichtjes en het neefje of bij een vriendinnetje.

Mijn kinderen zijn ook fan van het koffertje. Dus ik dacht, ik voorzie een clone. Een voltreffer, zo bleek! Liv adopteerde mijn nieuwe maaksel met liefde en prees mijn rozeritskeuze. Ze testte meteen alle opties. Het handvat,

de voorzak,

de rugriemen.

Die lijken op het eerste zicht misschien vreemd en weinig functioneel. Op deze manier kan je er enkel een trui tussen stoppen of iets dergelijks. Maar ik voorzag bovenaan ook een metalen lus: als het valiesje echt vlot in gebruik blijkt, voorzie ik afneembare rugriemen en kan het mee naar school als boekentas. De huidige rugriemen gaan dan door van die metalen beugeltjes (hoe heet dat?) om de riemen aan te trekken.

Waar blijft die Hello Kitty dan? Het ding heet wel degelijk (spreek met liefde uit, dat doet de kleuter ook:) "Mijn Hello Kitty valiesje." De poes zit namelijk binnenin!

Net voor mijn Facebookloze periode zag ik iemand in een of ander naaigroepje vragen: "waar vind ik Hello Kitty stof?" "Bij Cozette!", luidde een antwoord. Dat intrigeerde me. Ellen van Cozette staat bij mij doorgaans bekend om haar goede stoffensmaak. En dat is nu niet meteen het eerste waar ik aan denk bij Hello Kitty. Ik vraag vergiffenis aan de liefhebbers, maar ik heb weinig tot niets met die kat. Ze is me te zeemzoet rozig en het ontbreekt haar aan originele verhaallijn om mijn hart te stelen. Maar ze deed dat wel met het hart van mijn dochter. Dus ik was heel blij dat Cozette bleek te beschikken over een compromis: oudroze Kokka mèt kattenbeest. Ze is zelfs verkrijgbaar in bruin en blauw, voor wie het roze nog een brug te ver vindt.

Voortaan niet enkel Kitty's op onderbroeken, hemdjes, sokken en koekjes, maar ook, op stijlvolle wijze, in 'Mijn Hello Kitty valiesje'.

Het ziet er misschien niet zo'n aangenaam naaiproces uit, wegens het stijve materiaal. Maar dat valt best mee. Ik bestudeerde het originele valiesje en pakte het wat anders aan dan buitenstof-binnenstof-en-we-stikken-de-voering-daartussen. Het ding is volledig 'mechanisch bevestigd'. Het zit met metalen fournituren aan elkaar.

Ik stikte de buitenkant en de binnenkant los van elkaar en had daarna twee slappe gehelen. En toen schoof ik de naaimachine opzij. Ik maakte een lus van knutselrubber en duct tape en stopte die tussen twee lagen voering.

De rugversteviging, ook van knutselrubber, zit kussensloopgewijs in de rug.

En daarna 'hamerde' ik het geheel in elkaar tot een stevig valiesje dat recht kan blijven staan. 

Het is erg moeilijk te fotograferen, die blauwe jeans ziet er op elke foto anders uit, misschien door de fluo rits. Maar het ziet er aan de buitenkant gewoon uit als een wat girly laptoptas. En aan de binnenkant is het zo Kitty als kan zijn. Iedereen blij!

Behalve de zus, die wacht op haar eigen exemplaar. Maar die het gelukkig nog even wil stellen met het origineel.

Helders turnzak

Helder kwam met de paasklokken mee. Wij gingen op zomers babybezoek. Hij is dus nog iets te jong om te turnen. Al is het, voor zijn leeftijd, een stevige knaap. Misschien kan hij, in afwachting, zijn turnzakje aan broer Briek uitlenen.

Zanne mocht al even testen. (Styling by Crea Kir trouwens: bedankt voor het mooie shirtje, er is er eentje fan!) Even checken wat daar bengelt... goedgekeurd!

Bovenaan gebruikte ik het mooie tunnelsysteem dat je o.a. in de ronde rugzak in Zo Geknipt! terug kunt vinden.

Onderaan stikte ik driehoekjes stof mee tussen de naad van de rechten hoeken. Want ik ben en blijf fan van nestelogen. Die doen de boel er, vind ik, altijd zo 'echt' uitzien.

Door elk oog een touwtje. En onderaan een koordstropper. Zodat de linten aanpasbaar zijn aan de modus 'opendoen' en eveneens aan de modus 'bengelen op de rug van een zelfdraagkleuter zonder dat de zak tot aan zijn knietjes hangt'. 

Hop Helder, turnen maar!

U leest toch ook?

Eline Van der Gucht is studente communicatiewetenschappen aan de universiteit Gent en voert onderzoek naar weblogs. Om het onderzoek niet de beïnvloeden kan ze verder geen details geven over het exacte doel van haar onderzoek. Maar je kan haar er wel mee helpen. Ze is op zoek naar bloglezers die een enquête  willen invullen. Op 10 minuten tijd kan je haar gelukkig maken en misschien zelfs een Fnac-bon winnen. 

Krabbel deze week wat extratijd bij elkaar en geef Elines onderzoek een zetje!

De enquête is hier te vinden. Bedankt!

Verder krijgt u groeten van mijn zomerdochters, omdat een blogbericht altijd leuker is met foto's. (Ook al zijn die in dit geval totaal naast de kwestie). Dus geef ik en passent ook antwoord op een van de FAQ's van mijn blog: "Mogen Liv en Zanne nog vlees eten nu jullie vegetariër zijn?"

Tja...

Zo lang ze in-volle-groei zijn krijgen ze vlees op hun boterham. (Hoewel we zelf, na twee jaar, niets tekort blijken te komen.) We gaan hen nooit dwingen, maar koken thuis niet apart. Er zal af en toe wel eens een - aan de leeftijd aangepast - argument op tafel vallen, maar daarvoor is het nog net iets te vroeg. Op een ander hebben ze de vrije keuze. Wat voorlopig, zoals u ziet, meestal 'aaaaaanvalleuuuu!' betekent...

Zpagetti 2

Ik bedacht tijdens het maken van deze jurk een zinnige uitleg voor het feit dat ik eenzelfde stuk nooit zo graag twee keer maak. "The Sequel is zelden beter dan de eerste." Zo gaat dat bij mij steeds: ik wil iets nog een keer doen omdat ik zo blij was met nummer 1. En die tweede is dan... mja. (Waarmee ik niet wil zeggen dat alles bij mij van de eerste keer lukt. Maar mislukkelingen krijgen al helemaal geen opvolger, zoveel karakter heb ik zelden.)

Zanne bestelde na Livs pasbeurt meteen ook een Zpagetti-jurk. En met een kampeervakantie in het vooruitzicht vond ik dat nog niet zo'n slecht idee. Dus maakte ik er gauw nog eentje. (Anderhalf uur, knippen incluis, alweer.)

Ik had geen zin in tweelingzussen en maakt dus een ander model. De riempjes gaan hier onder de oksels door en kruisen op de rug.

In de taille stikte ik een blauw bandje. Ik probeerde een witte gevlochten riem toe te voegen maar dat zag er werkelijk niet uit, dus we hielden het op die band.

Het resultaat is alweer een perfect bruikbare zomerjurk die door de drager met veel dank werd aanvaard. En ze is ook best goed gelukt, met dingen als doorlopende streepjes enzo. Stevig tricot kan wonderen doen.

Zelf vind ik ze maar 'gewoontjes'. Iets waar ik met een vrolijke knoop wat aan probeerde te doen.

Maar ach: geen haute couturenormen op campings, veronderstel ik. De jurk zal net zo goed een tourtje lijf - sopje - waslijn - lijf maken daar in de, hopelijk, overvloedige Franse zon!

Supersnel zomergoed

(Edit: het patroon voor deze jurk is intussen beschikbaar op Mind the Whale!)

Ik ging op soldenjacht en kwam thuis met een jurk voor mezelf en inspiratie voor de dochters. Niet eerlijk zegt u? Toch wel: nog diezelfde avond werd de inspiratie een jurk voor Liv. Nu Zanne nog en dan is alles weer evenwichtig en kunt u de frons der onrechtvaardigheidsgevoel van uw voorhoofd halen.

Ik merkte in de winkel dat 'gevlochten touwtjes' op dit moment wel eens als middel worden gebruikt om een kledingstuk samen te houden. Ik vind dat, indien sober gebruikt, erg mooi. Maar ben te lui om lintjes te snijden. Dus kocht ik in de plaatselijke Action een rol witte Zpagetti, van dat tricotlint waar je supersnel  mee zou kunnen haken. (Iets wat ik met de overschot misschien wel eens probeer als we met vakantie zijn.) Ik vlocht die linten bij elkaar en verwerkte ze in een zomerjurk voor Liv. Een jurk die in geen tijd in elkaar zat.

In het voorpand zit een tunneltje waar de vlecht doorheen gaat. 

Ik vind het een soort van halter zonder knoop in de nek. Het lint loopt naar de rug waar het door een lus gaat die vast zit aan het rugpand.

Ik stikte de uiteinden van de vlecht aan elkaar en maakte die in het midden van de lus vast met een knoop, zodat ze niet uit de lus tevoorschijn kunnen komen.

Ik twijfelde nog over een touwtje in de taille, maar Liv vindt het zo leuk dat de jurk los rond haar lijf zit, dat ik het op een echte zonnejurk hou en ze gewoon laat hangen. Handig bij poses die bewijzen dat mejuffer (gelukkig maar) nog ver af is van de status van een dame.

Zeer buigbaar enzo.

En vandaag, helaas, gewoon wat frisjes.