Vrije interpretatie

Wij roepen het al maanden van de daken van het scherm. Veer-tien a-pril. Schrijf het in uw a-gen-da. Van Katoen. Voor de trouwe lezer is het dus oud nieuws. Maar wat met alle handwerkliefhebbers die hun hobby niet combineren met een lichtelijk verslavende inspiratieboost op het internet? En wat met al wie dat handwerk niet interesseert, maar wel tuk is op handgemaakt moois? Daarvoor starten we nu een promo-offensief. (Voel u vrij ons te helpen).

Kansen tot bekendmaking grijpen we dan ook met beide handen. Zo mogen we op 5 februari een stand inrichten op het Stoffenspektakel in Gent. Waarvoor dank, beste organisatoren! Op mijn doelijst belandde de taak: 'Laat een banner drukken met onze gegevens'. 

Een banner. Dat is dus een groot ding dat opvalt en waarop ons logo staat, de datum en www.vankatoen.org. Tot zover respecteerde ik de definitie van banner. Verder interpreteerde ik de opdracht, laat ons zeggen, ruim. Ik maakte 'een opvallend ding met onze gegevens.' Vanuit de filosofie: tussen al die gedrukte toestanden op zo'n beurs, valt iets tastbaars en handgemaakt misschien meer op.

Ik tikte een tweedehands kamerscherm op de kop. Ontdeed het van zijn retrostofke en trok er witte canvas in. Het logo is een applicatie. (Eventjes vervloekte ik de ontwerpster, die zoveel detail in ons logo stopte... Maar ik vind het nog steeds erg mooi, hoor, Evi!)

Voor de gegevens gebruikte ik flockfolie, de 'naaidingen' zijn echte dingen, de stippellijn is een lange wollen draad.

De 150 knopen zijn... 150 knopen. 

En neen. Ik ben niet gek geworden. Noch heb ik tijd te veel. Ik moet er niet aan denken om 150 knopen manueel op een doek van 1m30 op 60 cm te naaien. Maar ik stik sinds twee jaar met veel plezier op een Bernina Activa 240. En zo net voor ik zuchtend het knopenkdee wilde laten varen, opperde mijn wederhelft: "Tiens. kan uw machien dat niet?"

En zo geschiedde. Op een paar uur tijd stonden ze er allemaal aan. Knoop onder de juiste voet, een gokje voor de steekbreedte, check met het handwiel en stikken maar!

Mijn machine maken ze niet meer... Maar Bernina heeft uiteraard alternatieven voor naailustigen. De Bernina 215 bijvoorbeeld is een type uit de 'opvolgerreeks'. (Niet voor 150 knopen. Maar wie is er nu zo gek? 'Gewoon zes', dat doe ik ook met de hand.) Laat die 215 nu net de machine zijn die verkocht wordt ten voordele van Van Katoen. Toe aan een nieuwe partner in crime voor al uw creatieve uitspattingen? Neem dit dan even door en reserveer er eentje!

Ik fotografeerde het scherm trouwens tussen de prachtige stukken van het MIAT in Gent, die u ook kan bezichtigen als u Van Katoen een bezoekje brengt. En alwaar wij dit weekend weer ijverig van 'winkeltje vul' deden. 

Jaja. Het kort af!

Een kliederschort voor Jules (patroon)

Woont u in onze Vlaamsche Contreien en bent u de trotste bezitter van een wezen dat de gekste redeneringen maakt, het meest dwarse gedrag kan vertonen en even later zoetjes op uw schoot kruipt, een schepsel dat Calimerogewijs klein is en heel groot wil zijn? Met andere woorden: heeft u thuis een kleuter? 

Dan kent u vast ook Jules. De jongen met het vreemde hoofd, klaspop en spreekbuis in menige Vlaamse kleuterklas. En zoals dat gaat met klaspoppen: dit weekend waren wij gezegend met een extra kompaan aan tafel. Om Livs lief en leed te delen. Een opdracht die ze zeer ernstig nam.

U kent het misschien. Jules aan tafel. Opletten dat Jules niet effectief onder de choco wordt gesmeerd. Een half uur vroeger opstaan. Want Jules moet aangekleed en zijn beschermdame wil dat zelluf doen. Jules in de draagzak op de fiets naar de bakker. Jas aan, muts aan, laarzen aan, flujoovest aan. Jules in de auto, Jules in de schoenenwinkel, Jules stofzuigt, Jules geeft toestemming voor elke actie in het huisgezin ("Ok? Sjulleke? Is dat goed, ja?"). Jules regeert.

Toppunt van het weekend: twee Jullekes. Neefje Stan bleek ook in gezelschap. Al ooit twee Julen zien vechten om een autostoeltje? Omabetty wel.

En welaan dan, omdat het kind ermee begaan is, omdat we niet uit de toon willen vallen tussen die fancy dagboekverslagen van andere ouders, en omdat we Jules niet finaal naar de verdoemenis willen helpen tijdens Livs knutsel- en verfsessies: een kliederschort voor Jules. 

Vijf minuutjes werk! Of ok dan, tien.


Print deel 1 van het patroon, print deel 2 van het patroon.
Kleef punt A tegen punt A en punt B tegen punt B.
Knip op stofvouw uit een lapje toile ciree.
Vouw de stippellijntjes tegen elkaar (goede kant op goede kant) en stik op de stippellijnen.
Sla er een drukknop door waar de rugstukjes overlappen, of naai er een velcrootje op.
Wie echt ijverig is, kan de randen nog afboorden met biaislint.

 Jules blij, juf blij, toegewijdemoedertaak vervuld, kleuter blij. Zo hoort dat!

Cowboy Stan, drager van het verkleedgen

Hij is drie en heet Stan. Maar doorgaans bedeelt hij zichzelf en zijn omgeving een andere rol toe. En hij kan zich behoorlijk druk maken als je een bepaald personage bent in zijn fantasie maar je niet aan de regels houdt. Het verkleedgen, neefje Stan is ermee geboren. Tot mijn grote vreugde. Want aan het thuisfront voorlopig weinig verschijnselen die in die richting wijzen. (Al loopt Zanne extreem graag rond met een bril op haar neus).

Stans peter woont hier in huis. Dus als 'extraatje' bij de nieuwjaarscent gingen we voor een cowboyoutfit. Een gerecykleerd vestje. Uit een brede sjaal in dikke fleece, die mijn grootmoeder ooit gratis kreeg bij een bestelling bij Damart. De franje van de sjaal zorgde voor de cowboytouch op de rug.

Een drietal 'stoflappen'. Want zo'n cowboy krijgt best wat zand tussen zijn kiezen. Ik geef toe dat er sprake is van enige kakofonie in de kleuren. Maar mijn 'jongensstoffenkeuze' bood verder enkel Ninja's. En zoveel verschillende strijders in 1 outfit, dat zou een driejarige enkel verwarren, vreesde ik. 

Een truitje met de S van sheriff. Al kan die evengoed voor de S van Stan doorgaan. En aan zijn dagelijkse garderobe worden toegevoegd.

En om het af te maken, een 'item uit de winkel': een cowboyhoed op driejarigenmaat.

Stan schakelde onmiddellijk over op cowboymodus. Zijn denkbeeldige lasso (een kartonnen buis) maakte bijna brokken. En zijn moeder, aka mijn zus, slaakte een 'oef, gered voor carnaval'-zucht. Want jawel. Nog gekker dan de sint in september: op oudejaarsdag ontwaarde ik al een voorraad verkleedspul en confetti in de supermarkt. U weze gewaarschuwd.

Inspiratie

Een dag dient om op te slorpen. Met argusoren tuur ik op de trein en op straat naar 'hoe zit dat tasje in elkaar', 'wat heeft die man een leuke laptophoes' of 'tiens waar gaat die naad van dat rokje naartoe aan de onderkant van dat meisje haar derrière.' 

Als ik mezelf ooit terugvind in de groetjesrubriek van de Metro, dan is het vast als 'de staarder'.

Ik wou dat er een Pinterest voor gedachten bestond. Want onthouden wat ik van plan ben met de dingen die ik zie, dat lukt nog wel. Maar daardoor blijft er weinig tot geen ruimte over voor levensnoodzakelijke trivialiteiten. Als 'waar heb ik mijn sleutels gelegd'. Of voor kennis die me verder zou helpen bij een doorsnee quiz. Tja. Ik heb denk ik een stel hersens met een eigen willetje. Ik kan de digitale ordeningssystemen dus alleen toejuichen. 

Al brengen die natuurlijk ook een hoop nieuwe inspiratie met zich mee. Zo ben ik zelf erg blij dat ik de inspiratiebron was voor de garderobe van een heleboel kleine meisjes, die sinds dit jaar een VanKatoen-jurkje in hun kast hebben hangen. Tof om te zien welke stof jullie kiezen, welke winter- of zomerdraai jullie er aan geven. Ik moest lachen met Mlle Belle, in dit geval Mlle Rebelle. Die me schoorvoetend toegaf dat ze het had 'gewaagd' om de knopen dwars te zetten. Ik zag mensen de kontflap aan hun laars lappen nog voor de versie zonder in de shop zat. En het allermooiste: ik zag Vinks versie. Met de zakvoering in effen stof en met kraagje.

Noem het 'wederzijdse inspiratie': ik maakte voor Livs nichtje Rhode een versie die geïnspireerd is op die van Vink. Zonder kraagje, met een reeks 'Barbiesize' knoopjes en met een rug volledig in bedrukte stof. 

De slechtste foto van het jaar (bij het opkomen van de zon op de druilerigste dag van het jaar). De mooiste wens voor jullie allemaal: dat 2012 een jaar mag zijn dat overloopt van inspiratie!

't Zijn de laatsten

Emma en Asa. Dochters van twee vriendinnen die niets met elkaar te maken hebben. Maar ze werden geboren op dezelfde decemberdag, er rolden twee kaartjes in de bus. En ik maak voor hen de laatste kraamcadeautjes van het jaar. De reeks van 2012 zal niet zo lang en indrukwekkend zijn. Niet omdat er minder baby's op de planning staan, want ik ken alweer aardig wat bollende moeders in spe. Maar ik heb het eventjes gehad met dat babygoed. Alle cadeautjes waren dit jaar met liefde gemaakt en gegeven. Maar ik kwam er amper toe om mezelf of mijn kroost van iets zelfgemaakts te voorzien. Dus ik hou het kraammakelijgewijs even voor bekeken. In de winkel verkopen ze ook schoon spul. Zwangere lezers met mijn naam op de adreslijst, u weze hierbij gewaarschuwd. (Al sluit ik, bij plotse goesting of inspiratie, een occasioneel maaksel niet uit.) Voor Emma en Asa dus nog wel iets handgemaakts in het cadeaupapier. Een kimono-wikkeljurkje voor Asa, om mee te starten. Patroontje gebaseerd op een tricotjurkje uit Livs kast.

Toen Asa's broer Tiebe vorig jaar het levenslicht zag, stond er op het lijstje 'mama houdt niet van fletse kleurtjes en papa houdt niet van drukke prints. Ik hoop dat dit aan die voorwaarden voldoet!

Baby's aankleden, het is niemands hobby. En geprul met touwtjes onder een oksel dat doe je ook niet voor je plezier. Ik stikte dus een randje aan de naadtoeslag en voorzag drukknopen.

Zo! Nu Emma nog. En dan ga ik even op borelingenspullenstikverlof. Een woord dat hoogstwaarschijnlijk in Van Dale terug te vinden is met als omschrijving 'helemaal zen'.

Blomjurk

De kerstvakantie, die dient om ideeën uit te voeren die al even in de wachtrij staan. Bij sommige valt het op dat ze al een aardig tijdje zijn geparkeerd. Deze jurk bijvoorbeeld, zegt gewoonweg 'zomer'. En dat op een dag waarop er geen enkel plekje in huis genoeg belicht is om ze scherp te fotograferen... Buiten aan de haak dan maar!

Mijn maaksels hebben geen enkel gemeenschappelijk stijlkenmerk. Maar ik heb mezelf, onbedoeld, toch een soort van handelsmerk aangemeten. Dit is de derde jurk van mijn hand waarbij de sluiting de 'clou' van het ontwerp is. Eerst de jurk zonder gewring, met de u intussen misschien welgekende kontflapsluiting. Dan de babyversie met officiersflapje. En nu een jurk met 'ostentatieve rits' vooraan. 

Het zit zo. Ik ben erg slecht met zichtbare ritsen. Waar hun blinde broertjes geen geheimen meer voor me hebben, slaag ik er bij 'gewone' ritsen telkens in om het linkerdeel breder te maken dan het rechter. Of vooral, om grandioos de mist in te gaan bij de onderkant en vooral, bij het 'ritsende deel'. (Heeft dat een naam?) Steevast scheef. Steevast een bobbel in mijn stiksel.

Vandaar: de Blomjurk! De rits is meer dan zichtbaar, maar is vermomd als 'blomsteel'. Het (traditiegetrouw lelijke) begin en einde van de rits, zitten verstopt onder een blom en een blad.

Of die blom niet in de weg zit voor de drager in kwestie? Misschien wel bij 'hoe groot gaat Zanne worden'. Maar er wordt, zoals u ziet, niet geklaagd. 

En laten wij de afwezigheid van de zon aan ons bloghart komen? Welneen. De foto's zijn misschien wat flou en onderbelicht. Maar de zon staat er op!

Alle eendjes...

... zwemmen...

... in het water ...