vrijdag 12 september 2014

Vier vingers en een koekjesdoos

Dat ik tandpijn had, vier jaar geleden, weet ik nog. Dat ik het wachten beu was, op een prachtige nazomerdag een lange wandeling ondernam en 's avonds gek werd van de tandpijn. Dat ik moeilijk in slaap geraakte en om 00u30 wakker werd van de pijn... in mijn buik. En om 02u42 was jij daar, een hele (lange) bol baby!

Vijf dagen oud, op het punt te ontdekken waar het klokje thuis tikt...

Zanne 0

... en intussen alweer vier jaar!

Zanne

Ik mag voor een keer een pluim steken op de hoed van mijn moedergeheugen. Meestal ben ik een held in last-minute overpeinzen waarmee ik mijn dochters voor hun verjaardag kan plezieren. Terwijl ze - zo zijn kleuters dan - eigenlijk een heel jaar door tips geven over wat ze allemaal mooi vinden en 'echt echt nodig hebben'.

Maar dit jaar maakte ik een mentaal lijstje en werkte het netjes af. Tot grote vreugde en - oh warmmaker voor mijn moederhart - zichtbare dankbaarheid van Zanne.

Vuurwerkstokjes om Liv in een kikker om te toveren: check!
(En de kikker nam haar rol ernstig.)
Roze lippenbalsem van Hello Kitty: check!
Een vriendenboekje: check!
Een roze fietshelm: check!

helm

En dan de meest arbeidsintensieve wens van mijn jongste: koekjes van Pippi Langkous. Om uit te delen in de klas. Want Zanne blijft qua rolmodellen hangen bij de opperdeugniet uit kindertelevisieland: Pippi is nog steeds haar grote heldin.

Eens rekenen hoeveel arbeidstijd ik voor die bestelling in mijn agenda moest reserveren... Zanne zit sinds dit jaar in een klasje van 16 kleuters en dat doet haar duidelijk goed. Ze verdronk een beetje in de groep van meer dan 30 van vorig jaar. Ze maakte het in de klas dan wel niet bont, thuis was ze doorgaans knorrig en niet zelden lichtgeraakt en furieus. Bij het opstaan vroeg ze elke dag hoopvol of het toevallig al weekend was. Sinds september gaat ze graag naar school. En vertelt ze honderduit. Een opluchting voor ons allemaal. Pippi's voor 16 kleuters, dat was een uitdaging die ik nog wel zag zitten!

Bij Laura's Bakery vond ik een recept van gemberkoekjes die tijdens het bakken hun vorm bewaren. Ik testte ze eerst een keertje en ze bleken naast vormvast ook heerlijk te zijn. Een koekjesvorm van Pippi vond ik niet meteen. Na wat hersenpijniging over flexibele materialen die ik tot vormpje zou kunnen plooien, loste ik het eenvoudiger op. Het silhouetje uit een placemat knippen, op het deeg leggen en uitsnijden met een aardappelmesje bleek prima te werken!

uit de oven

Bij Aveve vond ik een handige tekenpen en kleurstoffen. De icing zelf maakte ik à la Piet.

icing

Ze grijnsde bij het ontdekken van haar koekjes, die Zanne. Net zo hard als Pippi. Ze keek toe hoe ik de oogjes tekende, met haar voeten op de tafel, volledig in haar rol.

pipi langkous

een hele doos

Fijne dag, mijn viertje! Een knipoog naar de tijd toen je met je 4 kg 260, met je 57 cm en je lijfje vol babytranen en dito volume in mijn armen belandde. Volume heb je nog steeds, tranen soms ook. Maar er zijn vooral veel fratsen bijgekomen. Een grote glimlach voor de kleutergrappen waarmee je mijn dagen kleurt!


maandag 8 september 2014

Een L, een M en een V

Zo! (Leven met) Liv is afgestoft en klaar voor een najaar vol handwerkplezier.


Voor inspiratie en supplies mag je niet ontbreken op de DIY Fashion Fair van La Maison Victor. Ik mocht twee gelukkigen een vrijkaartje bezorgen.

"Gebruik de L, de M en de V van La Maison in een nieuwe afkorting," luidde de opdracht. Creativiteit mag beloond worden. Dus ik koos de winnaars deze keer niet willekeurig maar geef de kaartjes aan twee van de leukste antwoorden.

Gniffel even mee met de hersenspinsels van Nathalie:

Lustig, Magisch Verliefd, ben ik, op mijn Lonkende Minnende Ventje. Ik ben dan ook een Lieve, Meerwaardezoekende Vrijster op zoek naar Lekker Mals Vlees om in te bijten! Laat Me je Verrassen! Laat Mij Vliegen, Liefhebben, Mijmeren, en Voelen! Of ben ik nu te Loslippig, Minachtend, of te Vrijuit?

Vorige week Liet Marc me Vallen voor Laura, Mijn Vriendin. Zij: een Lange Mooie Vrouw. Ik: de Lelijke Moeder Van zijn kinderen. Lang Moet Verdriet echter niet duren. Laatst Maakte Victor Langen nog avances. Langen - Marc's Vriend nota bene - is best een Leuke Man, Vind ik. Hij Laat Me Voelen wat het is vrouw te zijn, en Laat Me Vaak lachen...

Of hang volgende levensles - gepost door Nele - op een tegeltje in je huiskamer:
Life is Meaningless without Values.

Nele en Nathalie, mail even jullie gegevens naar rietblogt (at) gmail (dot) com. Passeer vervolgens met de glimlach en zonder te betalen de toegangspoort naar het handwerkwalhalla!

donderdag 4 september 2014

Een brugje over de zomer en een give-away

Bij het openen van dit blog onderdrukt u waarschijnlijk de neiging om te niezen. Ik geef toe: er hangt behoorlijk wat stof op Leven met Liv. Zo'n boek schrijven, dat is een verhaal van aarde met daarin veel voeten. We gaan daar niet over zeuren. Maar het is wel een - aanvaardbare, toch? - verklaring voor een zomerse blogpauze. Binnenkort sla ik u ermee om de oren, met dat boek, wacht maar af!

Gelukkig is er de gastvrouw van Leven met Liv. Ik schakelde Liv zelf vandaag in als poetspersoneel: laat het schermgrijs weer wit worden!

poetsploeg

hard werken

Eens kijken, waar waren we geëindigd... in juni, bij de jumpsuits uit La Maison Victor! Dus springen we met een grote sprong over de zomer en geven we iets weg! Op 20 en 21 september krijg je geen kans om stof over je handwerkliefde te laten dwarrelen. Des te meer om je stoffenvoorraad aan te vullen, bij een van de vele kraampjes op de DIY Fashion Fair!

http://www.lamaisonvictor.com/nl/diy-fashion-fair

Met stof alleen ben je nog niets aan de naaimachine, dus namen de mensen van La Maison Victor een indrukwekkend aantal partners onder de arm om er een totaalervaring van te maken. Neem een duik in het aanbod aan workshops (van mutsen haken tot stof ontwerpen!) lezingen en animatie (nood aan een naaidokter, anyone?).

Ik mag van La Maison Victor twee popelende DIY-ers een gratis ticket voor het event bezorgen. En omdat tig keer 'ja ik wil' maar saai klinkt, geef ik je daarvoor een piepklein opdrachtje. La Maison Victor is een prachtige mond vol woorden, maar in naaiblogland lees je vaak 'LMV'. Schrijf in de comments jouw drie favoriete woorden met een L, een M en een V en verzin zo een nieuwe afkorting.

Lang Mooi Vrolijk, bijvoorbeeld.
Of Liefde Met Vonken.

Post jouw drie woorden in de comments voor maandag 10u, maandagavond loten we twee winnaars!

Deze bladeraar zag ook vonken!
Ze ging geconcentreerd aan het lezen in het gloednieuwe magazine van La Maison...

de lezer

... zeer geconcentreerd...

geconcentreerd

... een maakte toen uit alle nieuwigheden een besliste keuze.

gekozen

Waarna ze helemaal achteraan zichzelf herkende!

die ken ik

Oh, wat hou ik van het moment waarop je een kleuterhart zichtbaar een sprongetje ziet maken.
Ook zin in je hartensprong? Waag je kans en win!

maandag 23 juni 2014

Een samenloop van aangename omstandigheden

U weet intussen waarom mijn blog niet eens fluistert maar zwijgt. Maar dit weekend was er een samenloop van aangename omstandigheden, die maakt dat hij vandaag toch nog een gilletje kan geven.

De eerste omstandigheid toonde ik u al meermaals maar wordt mooier en mooier. Wij wonen in een rijhuis met een tuintje van 6 op 10. Dat is 6 op 10 keer te groot voor de tijd die ik erin kan stoppen. En tegelijk te klein voor twee kleuters die op hun best zijn als ze buiten mogen spelen. Maar in de loop van het jaar verscheen er achter dat tuintje, tussen ons huis en het spoor, een zee aan speelruimte die we niet moeten onderhouden. Een natuurspeeltuintje van de stad. Met twee wilgenhutten, een picknickplekje, twee wolkenkrabbers van insectenhotels en een bijhorende weide met wilde bloemen. De hutten staan intussen in het groen. Een droom van een fotoplek. En als het gras is net afgereden, grappen we dat we een hof hebben met een tuinman. 

het veld

De tweede omstandigheid is het feit dat de dames nogmaals door de mensen van Duplo werden verwend. Met een picknickset.

picknick

Wat past er nu beter bij die burentuin? In dezelfde reeks bestaat er ook nog een ijsjesset, maar ik deed een poging tot het promoten van gezonde voeding. Eieren voor mijn geld: Zanne speelde het spel waarheidsgetrouw, liet het brood links liggen en viste het beleg er tussenuit.

beleg

Maar een druif ging er ook best in. Dat wel.

druif

En de derde omstandigheid is de meest verzachtende: degene die zalft dat ik alle mooie nieuwe patronen even aan mijn neus moet laten passeren. Omabetty maakte de intussen al her en der verschenen jumpsuit uit La Maison Victor. In tweevoud.

zussen

Voor Liv in een hoogbejaard stofje, dat "al wel honderd jaar" in de kast van mijn grootmoeder lag. Het valt geweldig mooi, het is iets glad en flodderig in een soort roze dat mooi bij Livs vel blijkt te passen.

Livs jumpsuit

In het midden zit een strik van satijnlint, maar die is maar 'nep' en zit vastgestikt aan een elastiek die door de taille gaat. Want ergens op school woont denk ik een beest dat stroptouwtjes uit kledij verzamelt. Of opeet.

achterkant

Voor Zanne kocht ik bij Bambiblauw een stuk Cosmic Blue van Atelier Brunette, de mooiste uit de reeks naar mijn smaak. Die kreukt wat harder rond het lijf van zo'n wriemelkind, maar zit ook geweldig luchtig en goed.

Zannes jumpsuit

Mijn dochters voerden een test uit op de speelbaarheidsfactor.

ondersteboven

Met glans geslaagd!

sisterlove

dinsdag 10 juni 2014

Tablet/laptophoes: ik leer het u! (Met veel plezier)

Het moet zowat de meest flauwe woordspeling uit mijn blogcarrière zijn, maar de hoes voor de Aaipad, hij doet nog steeds dienst. Intussen maakte ik een legertje hoezen voor een hele reeks padden en hun grotere broers en dat is een betrekkelijk aangenaam werkje.

Niet verwonderlijk dus dat het patroon voor die laptop/tablethoes ook ergens in Zo Geknipt 2 zal opduiken! In volle lanceringsperiode toon ik u zelf met plezier hoe dat moet, zo'n hoes. Ik ben te gast in het wondermooie atelier van Annamarieke en daar ga ik met een hoopje workshoppers aan de slag voor een hoes op maat.


Voor grote en kleine padden.


Aansluitend kan je eventueel een boek kopen, en schrijf ik daar in wat jij maar wilt! Met kusjes en groeten en alles erop en eraan.

Inschrijven? Dat kan hier! En zoals dat gaat met workshops: beperkte plaatsen, dus denk gerust wat na, maar niet te lang.

vrijdag 6 juni 2014

Surrogaatjurk

Ik ging naar een homesale van Hello Josephine. Good karma for me, die avond, toen ik aan de outlettafel stond. Er lag een stapeltje gerief van L'Asticot, een van mijn favoriete merken. Dat ene jurkje, waarbij menig aanwezige moeder kirde van opperpoezeligheid, was er enkel nog in een maat 4 jaar. En ik was de enige aanwezige met een 4-jarige uit de kluiten gewassen 3-jarige. Content als een kind nam ik het ding mee naar huis.

Het jurkslachtoffer was zich zeer bewust van alle aandacht. Thuisgekomen vroeg ze prompt: "mag ik nu dat kleedje aandoen waarin alle medammen mij schjattich vinden?". Tja. Het scherpte ook meteen haar podiumallures. Eens in het jurkje gehesen, bracht ze deze zeer elegante vertoning ten berde. Hoewel in jurk, draagt Zanne hier de broek:

video

Nog steeds volledig fan, liet ik de jurk aan mijn moeder zien. Die het ding, zo zijn wij dan, binnenstebuiten keerde en besliste dat het een fluitje van een cent moest zijn om een gelijkaardig exemplaar te maken. En bij een van haar vriendinnen was een kleinkind op komst, dus de jurk werd meegegeven om te kunnen bestuderen.

De jurk plus replica werden teruggebracht en uitvoerig geshowd... en toen verdween het origineel. 

Er zijn verschillende theorieën. Mijn eigen slordigheid of die van mijn moeder zijn de meest logische. Maar het kan ook een straf zijn wegens schaamteloos plagiaat. Of een geschenk aan de NMBS, want er bestaat ook een piste waarbij mijn vader het patroon én de jurk mee op de trein zou hebben genomen in een plastic zakje. (Ook het patroon is verdwenen.)

In elk geval, er kan geen 'schuldige' aangeduid worden, en we rouwen samen om het verlies. Dus maakte mijn moeder een troostjurk. De hele historie zal Zanne worst wezen. Ze fladdert vrolijk rond in het surrogaatexemplaar. En bleek vanmorgen plots ziek in hetzelfde bedje als haar zus: als ze een fototoestel ziet, gaat ze zeer gemaakt lachen van oor tot oor.

lach eens

Mijn moeder bidt tot Sint Antonius dat het origineel zich nog laat zien. Ik geniet intussen van de vervanging, die er ook mag zijn!

rug


zondag 11 mei 2014

Haar tas, uit Mijn Tas

Ik ging op bezoek bij mevrouw Fynn. Die samen met Elisanna ‘kersvers auteur’ op haar naamkaartje mag zetten: hun boek Mijn Tas ligt nu in de winkel. Mevrouw Fynn woont binnen mijn vertrouwde bewegingscirkel, dus ging ik langs voor een boek-met-krabbel. 

Ik weet niet veel. Maar dat een boek schrijven wat voeten in de aarde heeft, dàt weet ik. Dus ging ik die nieuwbakken verzameling naaigeluk met veel plezier en groeten halen bij een van de schepsters. Mijn dochter, die mij al tegenkwam toen ze vijf jaar geleden haar ogen nog niet eens open kreeg, blijkt me intussen wel een beetje te kennen. Leid ik af uit volgende conversatie:

Zij, in pyjama klaar voor bed en jufferig met haar vingertje zwaaiend: “Wat ga jij doen?”
Ik: “Een boek halen bij een mevrouw.”
Zij, gespeeld-achterdochtig en ook wat bemoederend: “En ga jij daar ook een beetje mee babbelen? Jaja. Ik weet dat wel. Jij bent toch een echte babbelmama hè!”

En ze kreeg gelijk. Want mevrouw Fynn, dat was alweer een ontdekking van charmant gezelschap in naaiblogland. En zo boekbabbelen, dat kan wel even duren. "Dat ik er waarschijnlijk niet snel iets mee zou doen, met het boek", excuseerde ik me alvast. "Dat er ook snelle makkelijke dingen in staan", werd me verzekerd! De clutch Tilly bijvoorbeeld, die zou snel in elkaar zitten.

Maar ik was al lang verkocht aan Leonie...

tasje voor moeke

Dus nam ik een - wederom zeldzame - ZoGekniptPauze en naaide ik een Leonie. Voor mijn moeke, u misschien ook gekend als Omabetty. Want dit bericht deed me nadenken over het laatste naaisel dat ik voor mijn moeder fabriceerde. En ik kon, met schaamrood op de wangen, echt niets bedenken. Niets. Zou ik nu echt nog nooit iets gemaakt hebben voor diegene die mijn hand vasthield bij mijn eerste steekjes? Ik besloot er niet te lang mijn hoofd over te breken en gewoon aan de slag te gaan.

De stoffenkeuze werd bepaald door een feest in het verschiet: op mijn moeders agenda staat het huwelijk van de dochter van een vriendin, en ze showde me pas haar outfit. Vooralsnog handtasloos. In donkerblauw met wit. Voila, meer moest ik niet weten.

Ik plande allerlei accentjes die ik gaandeweg schrapte. 'Less is more' vind ik het handelsmerk van zowel Elisanna als Fynn, dus ik ging voor een super eenvoudige kleurencombinatie: donkerblauwe (moeilijk te fotograferen) stof met een witte riem. Eenvoudig en mooi, hier op mijn favoriete schuine muurtje.

less is more

Voor de voering gebruikte ik een stofje uit de sew-bee-do reeks van Veritas. Ik voegde wel een binnenzak en een sleutellintje toe.

binnenzakje

Niet dat de tas zo gigantisch is dat je er je sleutels in zou verliezen. Maar het is een knipoog naar mijn moeder, wiens sleutels steevast over een aanzienlijke portie zigeunerbloed lijken te beschikken...

voering

Merci moeke, om altijd en in alle omstandigheden mijn moeke te zijn!