woensdag 12 september 2018

Zanne & De Feesten

Ze is jarig vandaag, ze wordt 8. Van bolle baby naar lange deerne, 140 cm Zanne vandaag al 8 jaar onder de aardbewoners. Het werd een fijne rustige woensdag met konijnijsjes in de klas en koternaaierij in de namiddag: drie kleine dames met een verse glimlach en een verse rok. Geen beeldmateriaal, echter. Een prima moment om een andere mijlpaal te verhalen: ergens dit voorjaar was het feest voor hetzelfde varken. En dat soort gelegenheden verdienen hun plaats op dit digidagboek.


Zannes lentefeest werd, net als dat van Liv, een memorabele dag in de gezinsgeschiedenis. Een dakje van lei op een huis van geluk. Alsof er op de uitnodiging stond: "meebrengen: goed weer en je goed humeur." In werkelijkheid stond er op de uitnodiging een jungle en een panterkind. Een samenwerkende vennootschap tussen moeder en dochter (met moeder in de louter order-uitvoerende rol.)


Ze vertrok van het idee 'ik wil graag een taart met daarop een kindje dat een panter aait'. Werkelijk geen enkel idee hoe ze daarbij kwam, maar de jungle-lijn werd doorgetrokken en was een makkelijk uitvoerbaar thema. Iets met overuren van een Cameo en honderden papieren bladeren, groene slingers en kleurrijke papegaaien, want het strijkparelgeduld van de zus draaide overuren. 


De gasten gingen op expeditie in het speelbos en hielpen Zanne op pad in kleine opdrachten.


Zelf vond ik het mooiste resultaat het antwoord op deze vraag:

Met grappigheden als de neef die 'goeie punten' tot de onmogelijkheden rekent. En zijn respectievelijke vader 'brave kindjes'. Maar lezen wat de grote droom is van je eigen ouders doet je ook wel wat. Zanne las haar verzameling ruggensteuntjes bij het slapengaan, en vatte het helemaal.

Kledinggewijs stond haar besluit al erg lang vast. "Een hemdjurk met stof van bij Lotte." Luttele maanden na die wens bracht Straight Grain Ume uit en Lotte die heerlijke Tencels met bijpassende accentstofjes. Laat ons zeggen dat er voor stof- en patroonkeuze niet veel moodboards nodig waren dit jaar. 

Ik naaide een jurk uit effen Tencel Dusk en gebruikte 2 lapjes Eye Candy voor de accenten. Eentje zou eigenlijk al voor effect hebben gezorgd, maar het ging nu eenmaal om een feestjurk. Dus ik stopte accentjes in de kraag, de rugpas, de lusjes aan de mouwen, in het knopenpad en het borstzakje. En die vrolijke hoekjes aan de slippen van de jurk.





De 'volgende volger' weet dat ik Tencelgewijs bij de bron zit, als sidekick van de designer herself, en dus een #reclame zou horen te plaatsen. Maar u zult me toch moeten geloven: die stof verwerkt zonder moeite, draagt als zijde, en oogst complimenten als ik muggenbeten in de zomer. Zanne is boos dat de voorbije maanden te heet waren voor mouwen, en zo blij dat de patroonkeuze maakt dat de - inmiddels erg korte- jurk ook skinnycombineerbaar is. 

Op het feest droeg ze hem met handgeprinte kniekousen.



En later zonder kousen. En nog later ook zonder schoenen. Die zeer thematisch correcte schoenen - Hippe Schoentjes, as ever - dienden trouwens op die dag, de dag na die dag, en daarna nooit meer. Ze staan intussen op 2dehands. Die zomer, weet u...


'Voor de kou' - die niet kwam die dag - bestelde Zanne een bomber met veranderpailletten. Zoals haar zus, ze wachtte al een jaar op haar exemplaar. Ik tekende er eentje met raglanmouwen en stikte hem uit soepel koper nepleder. Ook dit jaar bleef het jasje het grootste deel van de tijd aan de kapstok, maar ze draagt hem nu wel als najaarsjas.




Ik bestelde wederom een - wederom heerlijke - taart bij Vanille Charlotte en had even een bankschroef nodig om mijn mond terug dicht te krijgen, toen het resultaat arriveerde. Zannes taartverzoek werd een jungle-panter-EyeCandy taart. Oeverloos veel respect, en smaakpapilverwennerij. 


Een dag met een hartje, het doet plezier hem nog eens te doorbladeren. Dan is 'bedankkaartje' een woord op zijn plaats:





woensdag 1 augustus 2018

WaZand


Een van mijn talenten is het creëren van oplossingen voor problemen die niet bestaan. Ik mag dat stellen. Daar ben ik goed in. Let op: dat is iets totaal anders dan het creëren van problemen die niet bestaan. Want moest ik daar goed in zijn, dan viel ik onder de categorie van de zwartgalligen. De sikkeneurigen. De doemdenkers: zoveel mooie woorden voor zo’n onaardige ingesteldheid.

Neenee, ik zei: ik kan goed oplossingen bedenken. Vandaag presenteer ik u de oplossing voor het onbestaande probleem van het in het zand gevallen washandje. Ik verklaar me nader.

Mijn ouders hadden een campingkar, en als kind vond ik kamperen, in zijn geheel beschouwd, een fijne manier van op vakantie gaan. Een stukje back to basics, een stukje van thuis dat meereist. Een stukje vrijheid (als in: een camping is afgebakend gebied dus je mag al jong in je eentje op pad), en de fietsen reisden mee. Dus het pad naar een volwassen campingleven  was al geplaveid met verzamelde rivierstenen - want natuurlijk water was altijd een plus: fan ben ik nog steeds.

Het is even geleden dat we met de kinderen kampeerden, dus een vriendin gaf me dit jaar de tip om voor de kinderen een apart toiletzakje te voorzien, wegens intussen groot genoeg om zelfstandige expedities richting sanitaire blok te ondernemen. Een aanlokkelijke gedachte. 

En toen herinnerde ik me de momenten waarop een washand veranderde in een waZand.  Noem het een beperking in mijn grove motoriek. Nonchalance. Of zuivere lompigheid. Maar ik was er een held in om snel mijn toiletspullen bij elkaar te grabbelen en dan onderweg mijn – vaak nog licht vochtige – washand in het campingstof te laten tuimelen. 

U ziet, het gaat hier niet over wereldproblemen. Evenmin over zware trauma’s. Ik verzon een oplossing die ongetwijfeld complexer is dan het onbestaande probleem, maar oh, want heb ik lol aan dit soort spielerei. 

Liv en Zanne krijgen, op tocht naar de camping – want er is een kilometeraftelsysteem met kleine aardigheden onderweg – elk een anti-waZand-toiletzakje. 


Een zakje uit toile cirée met een omhulsel in muggengaas, dat bovenaan dicht kan met klittenband, net onder het handvat. 




Plaats voor 1 washand, 1 gastendoekje, en in het midden een zakje ruim genoeg voor alle essentials op maat van de beautyrituelen van een negenjarige. (Wassen en tanden poetsen, that is.) Lichte vochtigheid is geen enkel probleem, want het systeem is, zoals u ziet, luchtig en ademend. Er kan vlotjes over de camping worden geflaneerd met desnoods nog de broodbestelling in de vrije hand.






Ze kwamen gisteren thuis van Chirokamp, de twee dames in kwestie. Ik kreeg de dikste knuffels van de wereld, zij drie douches om het kampstof van zonnige lijven te weken. Ik stikte de zakjes in elkaar met een laatavondglimlach, nadat ik hen had horen ratelen en te dromen had gelegd. 'Vettige spelen’ stond bij allebei in de verhalen-top-3. De eerste zwarte zandwas draaide in de wasmachine, synchroon met de klos op mijn naaimachine: iets in me zegt dat de zakjes in minder Pinterest-proove-vorm over de camping zullen voyageren.

Zo bijvoorbeeld. Bij voorkeur vol aarde.


En dat is dan geen probleem. Want het probleem, dat was zo al onbestaande. :-)

zaterdag 28 juli 2018

Wie zijn koffers pakt... naait.

In juli belanden er al eens delen van je kleerkast in een koffer. Lekker selectief voor in de buik van een vliegtuig. Fashionbloggergewijs, met een outfit voor elke halve dag in alle uitgebreidheid.  Of in vouwkratjes, handig voor op de camping. 
Wij gebruiken per persoon 1 koelzak-van-de-Colruyt. Die man aan de kassa keek wat vreemd bij mijn massa-aankoop, maar het is een efficiënt systeem: een overzichtelijke rechthoek voor in de hoek van onze tent, maar compacter in de auto dan een kratje. Neem de tip voor wat ze waard is. ;-) 

Gecombineerd met de solden, maakt inpakken van juli ook een maand waarin je - al dan niet terecht - het gevoel hebt dat er zich vestimentaire tekorten ontwikkelen in je kleerkast. Of in die van de kroost. Veellingen slaan aan het shoppen. Enkelingen slaan aan het naaien. Ik pleit niet onschuldig in categorie 1, maar laten we het vandaag toch over het tweede geval hebben. Ik vul mijn koffer koelzakken ook, dit weekend. En op mijn lijstje staan alvast twee verse shorten waar ik blij mee ben.

Curieus naar het verhaal? Dat vertel ik op de blog van mijn tweede habitat!


woensdag 13 juni 2018

Fibremood Frances: een topje ter blogreanimatie

PFFFFFFFFFt.
Voila. De stoflaag is van mijn blog geblazen. 

Ik zou kunnen zeggen zeggen, ik ga voor een grondige schoonmaak en blog u chronologisch wat het leven me bracht in de toch wel enige maanden dat dit digitale dagboek geruisloos door het internet zweefde. Maar dan zou het me des te meer aan naaitijd ontbreken, dus ik doe wat me te doen staat: ad hoc bloggen met wat er ad hoc werd genaaid: een Frances top van Fibremood. Ik moet zowaar even zoeken hoe de achterkant van dit blogding nu ook weer werkt, zo lang is het geleden!

De fotograaf van dienst telt zeven levensjaren, dat zorgde voor een iets minder rendabele foto-oogst dan doorgaans, en ettelijke beelden waarbij de natuur en de flou artistique mijn derrière probeerden te verhullen. (Ik denk/hoop namelijk niet dat Zanne dat bewust als doel had.) 



Maar hier en daar ook een beeld waarmee ik u kan vertellen waar het over gaat: een nieuw, gratis patroon voor een damestop, ter aankondiging van nog meer nieuws, bij een nieuw label dat luistert naar de mooie naam 'Fibremood'.


Een top met een iets hogere halslijn en een wat lagere ruguitsnijding. Voor nek-kouwelijken als mezelve zou het ook perfect gaan om twee keer de uitsnijding van de voorkant te gebruiken, maar elegant is het wel.


De stof is de heerlijke, heerlijke Tencel, een van de uni's uit de Eye candy collectie van Lotte Martens, kleur khaki. Een perfect match met dit patroon.

Heerlijk. Ik zeg het nog eens, u weet dat ik bij de bron zit en dat het dus ook wat 'mijn winkel is'. Dat er in feite #reclame bij zou moeten. Maar laat het #reclamemethartenziel zijn: die stof naait fijn, valt en voelt zalig en de zachte kleuren en matte look waren instant crush wat mij betreft.

Het model is een oversized top, ik mat en maakte vervolgens een maat M volgens de aanwijzingen, maar vind het geheel voor mijn doen wat te oversized. Volgende keer een S dus, maar nu brak ik de veelheid aan stof met een borstzakje, en zo kan het wel, niet?


Ook het borstzakje is tencel, namelijk het accentlapje 'allium dusk blue'. Die accentlapjes zijn heel fijn om ton-sur-ton accenten te voorzien op kledingstukken, maar ik hou al wel eens van wat contrast en vind dit ook een fijne combinatie. 



En we sluiten de eerder bescheiden fotoreeks af met de meest scherpe foto uit het rijtje. Met een man in het buitenland roeit men fotogewijs met liefde met de kinders die men heeft: gotta love her, die Zanne.


Benieuwd naar nog meer Frances en het verhaal achter het patroon? Volg de link

zaterdag 3 maart 2018

Et moi je veux nager

Calypso, dat klinkt een beetje als een sorbetcoupe met een blauw parasolletje. Ik maakte er eentje met twee bolletjes.


Want Calypso, dat is ook het nieuwe badpakpatroon van mijn maatje, mevrouw Khadetjes. Hoewel ik het er ettelijke waard had gevonden, hoeft u geen enkele euro te spenderen om van haar te leren hoe uw dochter in uitzonderlijk elegant zwemgerief te stoppen. De vormgeving van die uitleg alleen al is een applaus waard.

Wat de dochters betreft was het vooral Zanne die tropische dansen uitvoerde naast mijn naaimachine, in afwachting van haar zwemgerief. Die mooie sobere ronde ruguitsnijding, daarvoor viel ze als een blok.


Maar als ik ze u in volgorde van productie presenteer, dan maakte ik eerst Livs pinguïnversie. Qua stof mijn eigen favoriet. 


De hals is hier wat hoger dan in het uiteindelijke model, wegens geproduceerd in de testfase.


En vervolgens presenteer ik u het bewijs van de instructie van de ontwerpster. "Het enige wat je niet mag doen is het badpak op de groei maken, want dan zullen de bandjes afzakken."

Ik dacht: ze heeft toch iemand nodig die bewijst dat wat ze zegt 100% waar is? En dus bewees ik: als je het op de groei maakt zakken de bandjes af. En heb je hulpmiddelen nodig als dochterlief werkelijk zonder badpak zit en het dus meteen nodig heeft.


Uiteraard dacht ik in werkelijkheid: "puh, ik maak dat op de groei, hier zijn al zoveel badpakken op de groei gepasseerd, en dan gaat dat lang mee." Maar neem van mij aan dat de juf streng maar rechtvaardig is... en dus gelijk kreeg.


Gelukkig had ik een lapmiddel in huis.  Dat eenvoudig wegtornbaar is, eens ze in de juiste maat is gegroeid.


En gelukkig gebeurde het niet bij Zanne. Die spijt heeft dat ze haar eigen rug niet kan zien.


Zanne draagt de definitieve versie, en dat doet ze met plezier. En met stijl. Haar badpak zit dan ook als gegoten.



Naast 'Mevrouw Khadetjes' en 'Mevrouw Calypso' (ik stel me daar dan bij voor dat ze op een tropisch strand ligt met haar badpakdochter) noem ik haar vanaf nu ook 'queen of tweelingnaald'. Want ze klopte op het nageltje 'jawel, dat kan wel zonder knappen', en ze bleef kloppen tot ik het testte en geloofde.


En heel blij ben met de fluo roze afwerking die netjes over de elastiek zit, en die anders een zigzag was geweest.



Er waren wat hindernissen te nemen dus, maar het team viert de overwinning, en ik zou de uitdaging ten zeerste aanraden.



In de plaatselijke zwemkom vergat ik jammer genoeg mijn fototoestel. Maar deze mooie blend-in wil ik je telefoongewijs niet onthouden. :-)


Do the Calypso, everyone!

(Stofjes komen van Spoonflower.)