woensdag 27 mei 2009

Pour les garçons

"En voor de jongens dan?", vroeg Tante Hilde toen ze de Treesslofjes zag.
En gelijk heeft ze! Warme voeten zijn een babyrecht, en babyrechten zijn sexe-overschrijdend en niet discriminerend!

Dus bedacht ik vannacht, tussen luier en melk, een versie voor de jongens. En knutselde ik vanmorgen snel een prototype in elkaar:

Leeg zien de slofjes er misschien een beetje vreemd uit, en voor een jongen mag de zool misschien wat smaller, maar gevuld met een voetje zijn ze volledig jongensproof. Zoals Liv - voor de gelegenheid heel erg stoer, met dank aan Stans garderobe - voor u demonstreert. Het patroon vind je hier.
Voor de jongensversie heb je geen drukknopen nodig, maar een paar oude sokken. We gaan dus de recyclagetour op, Low Impact Man zou trots op me zijn! En volgens mij kan je de stukjes sok zelfs vervangen door alles wat uit rekstof bestaat en een boordje heeft. Een stukje oude onderbroek bijvoorbeeld. Of de kraag van een oud t-shirt. Want dat heeft iedereen wel in de kast liggen. Zo'n shirt waarvan je denkt: "dat zou eigenlijk dringend eens een vuilbak mogen tegenkomen." Ik moet bekennen dat ik zelfs meerdere exemplaren ter beschikking heb. Na een zwangerschap kan ik de stapel 't-shirts-waar-ik-ooit-wel-terug-in-kan' met een gerust hart verknippen tot babyslofjes...

Maar ik dwaal af. Een jongensversie dus. Deze versie vond ik wel minder makkelijk dan de stukken uit de damescollectie. Dat stukje sok mooi op het vilt krijgen met een knoopsgatsteek vond ik niet evident. Ik heb het eerst met de hand moeten vastzetten. En dan met de naaimachine er over. Een handwerkkenner zou dat 'driegen' kunnen noemen. (Voor de handwerkanalfabeten. Driegen is: eerst met losse steken vastzetten zodat de stukken stof niet meer verschuiven tijdens het stikken.)
Maar driegen ligt nogal gevoelig in de familie. Ik had vroeger ellenlange discussies met mijn moeder (Livs Omabetty) over het nut ervan. En toen ik er als puber in slaagde om mijn eigen zomerjas in elkaar te steken, zonder patroon én zonder driegen, heb ik triomfantelijk verklaard dat ik van mijn leven nooit meer iets zou driegen en dat spelden meer dan genoeg was! Dus ik ga mijn driegloze reputatie niet de das om laten doen door een paar babysloffen...

In elk geval. Wat ik dus wou zeggen. Er is enige handigheid vereist voor de herenversie van de Treesslofjes. Maar dat kan voor Tante Hilde alvast geen probleem zijn!

ps: Wie een damesmodel wenst van deze sokslof kan de sok ook onder het vilt vastzetten. Dan krijg je een soort ballerina/turnpantoffel, en kan je meteen schoonheidsfoutjes wegwerken als de knoopsgatsteek ook niet jouw ding was.

dinsdag 26 mei 2009

Mooie liedjes



Ik trok nog wat foto's van Liv in haar wieg. En ik denk dat het de laatste zullen zijn.

De matras van de wieg is 60 cm lang. Liv meet er nu 58. 
Wie ooit mijn rapport onder ogen kreeg in de middelbare school, weet dat ik bezwaarlijk een wiskundewonder genoemd kan worden. 
En toch. 
Als ik die twee lengtes naast elkaar zie, is er iets in mij dat zegt dat die wieg hier niet meer lang zal staan. 

Voorlopig vertoont Liv nog enige opgekruldheid in haar beentjes. Dus een weekje zal nog lukken. Maar binnenkort vliegt de wieg dus de... . (Zolder op. Wou ik schrijven. Maar we hebben geen zolder. Daar moet ik nog eens diep over nadenken.)

Nog een paar foto's dus. En dan is het wiegeliedje uit.

vrijdag 22 mei 2009

De spannende avonturen van neefje Stan en Liv





woensdag 20 mei 2009

Over gegeven paarden en prijsbeesten

Ze steken al een paar weken mijn ogen uit. De slofjes van Trees:
Ze hangen tussen de wenskaartjes te wachten tot Livs voetjes groot genoeg zijn. Regelmatig hou ik onze dochter in de lucht met haar voeten tegen de zooltjes van de sloffen. Maar helaas. Tot nu toe luidde het verdict telkens 'te groot'. De slofjes. Niet de voeten.

Liv kreeg de slofjes van Trees, die er werkelijk haar werk van maakte. Ze zijn blauw, bijzonder schattig, en voorzien van Livs naam en groene vilten bloemetjes.

Gisteravond hield ik het niet meer. Het wachten duurde me werkelijk te lang. Dus heb ik iets heel bizars gedaan. Ik heb de slofjes gedissecteerd. Om te kijken hoe ze in elkaar zitten.

Ik weet het.

Je hoort cadeautjes niet uit elkaar te knippen.

Maar ik kan het uitleggen! Liv had namelijk dringend slofjes nodig! (Oei. Ik hoor u lachen. En inderdaad, beweren dat een kind van 10 weken dringend slofjes nodig heeft is misschien niet zo'n sterke argumentatie. Een slofloos leven is voor een tweemaander inderdaad weinig levensbedreigend.)

Nieuw argument! Men kan niet vroeg genoeg beginnen met de opleiding tot shoe-addict, als moeder van een dochter. (Ook niet overtuigend genoeg?)

Ik probeer nog eens, derde keer enzoverder! Ik heb een gegeven paard niet in de bek gekeken, ik heb er een prijsbeest van gemaakt! De slofjes van Trees zijn bij deze uitgeroepen tot het schattigste cadeau dat Liv kreeg, en dankzij het patroontje dat ik van de uit-elkaar-geknipte slof kon maken heeft ze er nog veel langer plezier van! Dat is toch niet echt een misdaad, wel? Het eerste paar is al klaar:

Als u het me nog niet hebt vergeven hierbij mijn laatste poging het goed te praten: ik stel het patroon ter beschikking van de mensenheid. U vindt het, met werkbeschrijving en al, via deze link

Vergeven en vergeten?
Trouwens, de Treesslofjes zijn met zorg gerestaureerd tot hun oorspronkelijke staat, en hangen alweer tussen de kaartjes. Nog één centimeter wachten en de prijsbeesten passen aan Livs voeten!

zaterdag 16 mei 2009

Voor alle duidelijkheid

Er zijn zo van die dagen waarop je constant de vraag krijgt: "is het een jongen of een meisje?". In ons geval zeggen mensen zelfs vaak meteen: "Oh, da's nog een klein manneke!".
Ik ben namelijk niet het type meisjesmoeder die broekjes mijdt en alles met strikjes opvrolijkt.

Maar vandaag? Vandaag is er geen twijfel mogelijk!
Het kleedje hoort trouwens thuis in de categorie 'nooit gedragen afdragertje'.  Ik maakte het voor nichtje Rhode toen die nog kleiner was, maar toen het af was was ze (inderdaad) toch al te groot om het aan te doen... Dus toen Liv er aan kwam hoopte het kleedje op een dochter. En hoewel men er dus soms aan twijfelt: het kreeg zijn zin!

woensdag 13 mei 2009

Grenzen

Vandaag gingen we op zoek naar de grens van 'dingen die je kan doen terwijl je een baby met krampen troost'.

Die is blijkbaar vastgelegd op 'het maken van 15 potjes chocomousse'. 

Pas op. Het is mogelijk. Maar
- de chocomousse is op zijn zachtst gezegd niet wat je zou proeven als je er bestelt in Hof van Cleve (voor zover men daar chocomousse serveert).
- de keuken is nu een kolfje naar de hand van Sien en Maria.

Het recept heet 'chocomousse, lukt altijd'. Maar waarschijnlijk heb ik gewoon de kleine lettertjes niet gelezen en stond daar 'behalve als je een negen weken oude dochter hebt die de boel bij elkaar brult'.

Collega's, u weze gewaarschuwd wanneer u morgen op bezoek komt. Proeven van de chocomousse kan, maar op eigen risico. Er is ook chips.

zaterdag 9 mei 2009

Ochtendgym


En we beginnen met 20 keer pompen!

zondag 3 mei 2009

Sew, mama, sew!



Als buikbewoner werd Liv heel regelmatig blootgesteld aan het geluid van de stikmachine. Geen wonder dus dat ze er kalm van wordt. Je hebt ouders die met de wagen moeten rondrijden, stofzuigen, het gras maaien of hun kind op de wasmachine moeten zetten om het te sussen. Ik mag gewoon mijn hobby uitoefenen met Liv op mijn buik, en ze wordt meteen stil.

Zwangeren overal ten lande, een goede raad: zoek tijdens je zwangerschap een lawaaierige hobby die je in de huiskamer kan uitoefenen en pluk er de vruchten van na de geboorte.

Liv ontdekt heel wat nieuwe dingen en heeft dus ook vaker huilmomenten waarop ze dat allemaal moet verwerken. Gevolg: veel nood om in de draagzak naar stikmachinemuziek te luisteren. Dus ik ben productief: Kas kreeg op zijn babyborrel een gepersonaliseerd dekentje:


En Livs garderobe werd aangevuld met een tuinbroek die ze nooit zal dragen:

Dat illustreren we even met de volgende conversatie tussen haar ouders:

- Riet: "Kijk ze is af! Vind je 't mooi?"
- Wim: "Euh, is dat niet wat koud voor nu?"
- Riet: "Daar moet een body met lange mouwen onder hè! Maar je omzeilt de vraag. Vind je 't mooi?"
- Wim: " 't Is mooi. Voor een gordijn."
...

Het doet hem blijkbaar denken aan de gordijnenkleren uit the sound of music. En inderdaad. Nu hij het zegt.

We beginnen dus opnieuw. Zelfde model. Ander stofje. Begin alvast te huilen, Liv!

p.s. Voor de stofliefhebbers: de titel van dit blogbericht is zeer toepasselijk, maar is ook de naam van een heel leuke stoffenwebwinkel. Een tip van de mama van Linus.