Wensen

Cadeautjes, wensen, kaartjes, lijstjes, menu, boom, bal, indigestie. Plak 'kerst' voor alle voorgaande woorden, en vertel me eens: hoeveel dingen mag jij al afvinken op je lijstje?

Hier staat al een boom en is ongeveer de helft van de begunstigden van een presentje voorzien. Voor de rest heb ik nog wel wat dingen af te werken. Vorig jaar waren mijn kerstkaartjes doe-het-zelf-wensen met rendieren. Ik vrees dit jaar met iets eenvoudigers op de proppen te zullen komen. Een foto van mijn kroost bijvoorbeeld. Want al belanden er elk jaar meerdere op dezelfde wijze verklede schattigaards in mijn brievenbus, ik vind het een prima moment om al die kerstmannetjes te zien groeien!

Ik gebruikte One to Hug om deze twee vriendjes in een wenskaartjasje te hijsen.

Free kreeg een kerstmanversie. Ik knipte - net als Marleen - de kaprand in pluisstof en maakte de versie met puntkap en mouwomslag. 

In de naadwaarde van de punt van de kap stikte ik een pompon. In de vorm van een hartje. Mijn motto dezer dagen is namelijk: een overdosis schattigheid, dat bestaat niet.

Op het voorpand zit een variatie op het zakje uit het patroon. Voor wie hetzelfde wil doen: ik knipte het patroondeel van het zakje door op de kniplijn van de versteviging, en maakte beide bovenkanten in pluis en beide onderkanten in babyrib. Met een knoopje als finishing touch: dankjewel Mon Depot, dat aardigheidje bij mijn bestelling paste prima bij de kerstvrouwplannen!  

Niel kreeg de versie met gedeelde kap en oortjes. Het leven als ijsbeer bevalt hem prima. De voering van zijn jasje is stevige grijze tricot, aan de binnenkant van de oortjes gebruikte ik grijze badstof.

Alvast mijn warmste wensen voor het nieuwe jaar, en feestdagen met eenzelfde knuffelgehalte als deze jasjes en hun inhoud! Proost!

(Win) een nieuw patroon: One to Hug

Als je een patronenboek schrijft, heb je in je hoofd altijd een soort van voorspelling. 't Is een gok natuurlijk: welke ontwerpen worden succesnummers bij een groot aantal lezers? En welke zijn eerder voor een nichepubliek gemaakt, wegens vrij moeilijk, of gewoon een beetje bizar? Zo sloot ik een weddenschap af met de testers van Zo Geknipt, want er zou vast en zeker niemand ooit aan een hondenpoep-zakje-houder beginnen. (Het woord alleen al.) We waren een week ver en het eerste exemplaar verscheen al online...

Pas na verloop van tijd ontdek je welke de echte voltreffers zijn. Het babyjasje uit het eerste ZoGeknipt!boek is er zo eentje. Het stond in het boek als kraamcadeautje - enkel in maat 68 - en daarvoor bleek het heel geschikt. Zo'n jasje zit op een paar uur in elkaar, en toch is het 'een jasje'. Wat als cadeautje net iets chiquer oogt dan pakweg een fopspeenkoord. Bovendien is het unisex en kan het in erg veel stofcombinaties gemaakt worden, wat het tot een vierseizoenenpatroon maakt.

"Heb je dat patroon ook in een maatje groter/kleiner" is dan ook een van de meest gestelde vragen die we kregen over het boek. Nog even geduld - tot maandag aanstaande - maar vanaf dan zal het antwoord op die vraag 'ja' zijn!

Coming very soon: One to Hug

Een baby/peuterjasje in 8 maten, van maat 48 tot maat 86. Met keuze uit 3 kappen en nog een aantal leuke extraatjes. Behoorlijk veel combinaties mogelijk dus, voor je eigen spruit of als cadeautje!

June, Fenne en Eben geven alvast een voorsmaakje:

Op het patroon is het nog wachten tot maandag, maar misschien hoef je het niet eens te kopen. Er dwalen al zo veel mooie voorbeelden van het jasje door internetland, dat ik ze onmogelijk allemaal kan vinden. Daarom: toon mij jouw versie van het jasje zoals het in Zo Geknipt! stond, en wie weet win je wel een patroontje van One to Hug! (En ook wie nog geen versie naaide, maakt kans.)

Edit: de wedstrijd is afgelopen: de winnaars zijn bekend gemaakt en het patroon staat online!

Deelnemen kan op 5 manieren (en 5 keer meedoen mag):

Op Instagram:

Volg Mind the Whale op instagram, deel een foto van jouw jasje met de hashtag #onetohug en tag @mindthewhale.

Op Flickr:

Word lid van de Flickrgroep van Mind the Whale en post je foto in de groep.

Op Facebook:
Like Leven met Liv en post je foto op de wall van de pagina.

Op Pinterest:

Word lid van het groepbord 'Mind the Whale - Made by You' en pin je foto op het bord. Om lid te worden moet ik je eerst even uitnodigen via mail. Vul daarvoor het formulier onderaan dit blogbericht in, zodat ik je kan toevoegen!
Ook pins van schooltassen, jurkjes, schoudertassen en alle nog-te-verschijnen patronen op Mind the Whale zijn welkom op dat bord.

In de reacties:
Ik verloot ook een patroon onder alle reacties onder dit blogbericht. Om de Zo-Geknipt-lozen ook een kans te geven (het boek is nu eenmaal uitverkocht), en voor de boekhebbenden die zich nog niet aan een jasje hebben gewaagd.

Maandag verloot ik de 5 patroontjes. Vanaf dan is het patroon ook beschikbaar op Mind the Whale!

Aftellen

Ik word weer tante en ik tel de dagen af. Valt het op?

Streepjes, die tel ik ook.

Ook een zebra flocken? Voila, printklaar!

Boy or girl?

De jongste oogappel van de familie heeft dat nulletje voor een 1-tje geruild, heeft al stoere schoenen en veel noten op zijn vrolijke zang. Stilaan neemt de ontdekkingszin het over van de huidhonger: kleine Ben is even energiek als grote broer Stan, maar deze alpinist in de dop is vooral geïnteresseerd in al wat op het eerste zicht in de hoogte onbereikbaar lijkt. 

Tijd voor nieuw knuffelig babybloed dus. Voor de momenten dat we willen cocoonen onder een dekentje, in plaats van achter een klimmer aan te gaan. We moeten nog even wachten: in januari maakt de eerste nazaat van zus Linde van mij 'Tante-Riet-tot-de-zevende'. Een geluksgetal én een geluksstofje voor de nieuweling: ik maakte alvast een ienieminiekostuum in maat 50.

Als u bij deze eerste foto denkt dat er in de familie al kond werd gedaan van het geslacht van de baby, dan heeft u het mis. Het is voor ons vooralsnog een raadsel of het een neefje of een nichtje wordt. Al weten de ouders zelf wel of de buikinhoud piemelhebbend of piemelloos is. Dat schrikte me niet af om alvast aan garderobeaanvulling te doen: met een beetje dubbelzijdigheid kom je ook al ver in de unisexwereld. Ik ben normaal niet zo van het roze-voor-meisjes-en-blauw-voor-jongens, maar in de omkeerbare wereld maakte ik deze knipoog toch.

Het broekje is volledig gevoerd en heeft voetjes uit nicky velours. De kleur van de voetzooltjes kan je zelf kiezen door de broek binnenstebuiten te keren.

Als het een jongen wordt, denk ik niet dat de papa in kwestie er zo'n  hippe fuschiadragende vogel van zal maken. Maar niemand hoeft dan te weten dat hij met zijn versegeboren voetjes tegen die roze zachte zooltjes aan zit, en aan de buitenkant zie je gewoon blauw!

In het vestje is het kleuraccent wat subtieler: enkel het lintje om de overslag dicht te houden is roze aan de ene kant...

… en aan de andere kant blauw. Ook dit kan je dus binnenstebuiten draaien.

Ik baseerde me op een patroontje voor het pakje, maar omdat ik uiteindelijk breedte, mouwbreedte en mouwlengte aanpaste en van een gewone t-shirt een overslagje maakte, kan ik stellen dat ik eigenlijk alleen de curves van de raglan heb bewaard. Ook aan het broekje werd aardig gesleuteld. Voor de muts hield ik me wel vrij goed aan het patroon. Geen omkeerbaarheid hier: dat maakte de top wat te dik om nog mooi te kunnen knopen. Dan maar twee mutsjes!

En ook hier de eeuwige vestimentaire oneerlijkheid: is het een jongen, dan heeft mijn zus meteen een cadeautje-met-roze-streep voor de buurmeisjes op de ziekenhuisgang. Wordt het een meisje, dan is ook de blauwe versie prima bruikbaar en heeft het gelukskind dubbel geluk!

Een langverwachtje

Je hebt misschien een beetje inlevingsvermogen nodig, maar beeld je begin februari in. Die eerste sneeuw in november, daar kon je nog mee leven. De vrieskou rond kerst, daarbij kroop je wat mistroostig onder een dekentje. Maar bij die papsneeuw in februari had je het helemaal gehad. En toch bleven neerslag en temperatuur iets waar je, hoe graag je ook zou willen, geen vat op had. Tot er, met de moed in je sneeuwlaarzen, een knop aan een tak verscheen. Het topje van een krokusblad daglicht zag. Een seizoen aanbrak waarop je niet meer had durven hopen. Dat is het verhaal van Lenthe.

 

 

 

De mama van Lenthe en ik schelen een week of drie. Haar ouderlijk huis ligt zo'n 400 meter verder dan het mijne in het boerengat de mooie landelijke gemeente waar we opgroeiden. In de kleuterklas speelden wij met de Pony's, en om-ter-langste-haar. Als ik het logeervaliesje vulde, dan was dat vaak om die 400 meter voor een nachtje te overbruggen. We deelden een klas in de lagere school. En in het vijfde middelbaar sloeg zij de jongen aan de haak waar ik al sinds het derde middelbaar hopeloos verliefd op was. (Al mag u haar dat niet kwalijk nemen. Gezien het van mijnentwege louter om een dagboekverliefdheid ging en allerminst om een wedstrijdje. Ze moet vast fronsen als ze dit leest, zich totaal niet bewust van mijn nachten in tranen. Hà, tienersoapontboezemingen in een warme zomer, heerlijk toch?)

 

En dan studeren en huisje boompje vriendje. (Een ander vriendje dan de kerel waarvan hierboven sprake. Geen idee hoe het hem nu vergaat.) De volgende stap, na twee trouwfeesten, zo soaperig bleven we wel, leek logischerwijs kindje. En gek genoeg bleek ons pad wat dat betreft nog steeds parallel te lopen, hoewel we elkaars deur niet meer zo plat lopen als in de kleuterklas. Onze eerstgeboornen zijn allebei 'langverwachtjes'. Maar ze kwamen! Er zit wel wat verschil op de termijnen, dat merk je aan hun leeftijd: het geduld werd 400 meter verder veel harder op de proef gesteld. Maar het loonde.

 

Ik maakte voor Lenthe een pakje voor de zomer.

 

 

 

Want haar tweede seizoen ooit brak aan en het is er eentje dat zijn naam eer aan doet. Het werd alweer het pakje uit de zomereditie van Ottobre. Ditmaal zonder de zakjes. Ik bleek noch het juiste blauw noch het juiste oranje in huis te hebben en hou niet zo van 'net niet'. Dus ik deed van 'niet'. Het stofje staat op zich, vind ik. Meer dan een randje elastische paspel heeft het niet nodig.

 

 

 

Ik mag nog eens terug op bezoek wegens een losgekomen drukknop, op de foto nog mooi op zijn plaats. Maar dat vind ik niet erg: deze beminnelijke babybol heeft lang genoeg op zich laten wachten om uitgebreid verwelkomd te worden!

BBB (Burda 7828, Borsten en Babycamouflage)

Het wiegje dat ik twee jaar geleden een nieuwe jas gaf, is weer in gebruik! Ten huize van mijn meest trouwe gelegenheidskaartjesfamilie werd een vierde telg geboren: Stien, Kaat en Mathijs kregen een ♥ zusje dat (binnen een paar jaar hopelijk) luistert naar de naam Free.

Vier kindjes op een rij, een hele vriendenkring in de pampers, dat leek me genoeg babygerief in omloop om het kraamcadeaugewijs over een andere boeg te gooien. Misschien ietwat ongewoon maar ik dacht: ik maak iets voor de mama!

Borstvoedingsorganisaties mogen wat mij van de daken roepen dat voeden in het openbaar moet kunnen, ik was in mijn zoogdiertijd toch gesteld op een denkbeeldige muur om me heen. Niet omdat ik vond dat de wereld niet mocht zien wat ik deed. Maar omdat ik me gewoon rustiger voelde als ik geen open-en-bloot-gevoel had. Bovendien was Zanne, die borstvoeding kreeg tot haar eerste verjaardag, nogal fan van sightseeing tijdens de maaltijd. En dan gunde ze mijn tafelgenoten wat te veel inkijk. Ik zocht geen aparte kamer op om te voeden, maar ik investeerde wel in praktische kledij die, zo nodig, snel weer allesbedekkend was. 

Eén van mijn borstvoedingsjurkjes zat bijzonder handig in elkaar en dat wilde ik graag imiteren. De patrooninspiratie had ik, net als velen onder u, bij de hand. Et voila: de Burda 7828, in t-shirtversie, met minimale aanpassingen omgevormd tot borstvoedingsshirt! De borstpanden zijn verlengd en voorzien van een lint. Het voorpand zit los en is verhoogd tot 1,5 cm onder de oksel, zodat het overlapt met de borstpanden. In een van de borstpanden zit een knoopsgat om het lint doorheen te trekken. Verder volgende ik helemaal de uitleg van Mina Dotter.

Geen aan-foto helaas: ik heb niet dezelfde maat en kon de mama in kwestie moeilijk vragen om, vers bevallen en in gezelschap van 8 bezoekers en een wolk van een Free, even van tenue te wisselen.

Bij het voeden trek je voorpand omlaag en borstpanden een beetje omhoog et voila, je bent een melkbus met handig sluitsysteem! Ik denk dat ik er ook eens eentje voor mezelf ga maken, op deze manier. Want ook voor niet-voeders zit het best mooi. Leergeld: het lint zou mooier zijn als het ook aan de onderkant van de borstpanden zou doorlopen. 

Toen ik klaar was, had ik nog een lapje stof over. Nèt genoeg voor toch-een-babypakje. Welaan dan!

Het model komt uit Ottobre maar is, euh, 'lichtjes aangepast'. Eigenlijk moesten de knopjes tussen de benen zitten was het een over-het-hoofd model. Maar dat is niet volgens haar babyaankleednormen en die respecteer ik graag. Dus knipte ik de boel door. Voorzag ik een driehoekje aan het kruis.

Een bocht vooraan. En voor de grap een cirkeltje op de poep. Ik ben niet helemaal tevreden met de hals, die wat open gaat staan, en met de bocht vooraan, die een beetje trekt. Maar ik ben wel blij met de kleurencombinatie.

Moeder en dochter assorti, ik denk niet dat het vaak gebeurt als dochter maatje 56 draagt. Maar het is in elk geval een manier om discreet te voeden: nog een muts in dezelfde stof en het kind kan kameleongewijs het buikje vullen!

De stof kocht ik op een homesale van De Stoffenfee.

Flockfox

Zanne kreeg de opdracht om Neefje Ben van kerstpapier-met-vulling te voorzien. En omdat ik het kind wat te jong vind om met een hamer op haar spaarvarken te slaan, kweet ik me van die taak. 'Rompers met lange mouwen, maat 62/68' stond er in het vakje Ben op de digitale verlanglijst. (Jazeker, online gedeelde toestanden enzo, pater en mater familias incluis. De familie Leven met Liv is mee met haar tijd.)

Gewoon een effen romper, daarvoor moet je niet bij Tante Riet zijn. Pas op, ik deed een poging om het daar echt bij te laten, onder het voorwendsel van tijdsgebrek enzo. Maar het frutselen en prullen bleek sterker dan mezelf: op een verloren zondag belandde er toch een soort van vos op de voorkant. 

Dat kwam zo: ik kocht een hele grote pot strijkparels. Want ik zag dit en ik ben wel fan van die manier van wetenschappelijk experimenteren. Maar toen zat ik ineens om 7u 's ochtends aan tafel met de oudste, allebei in opperste strijkparelconcentratie. Waar men daar het geduld niet voor heeft, leverde hier geconcentreerde stilte op en twee tongen uit de mond. 

En zo eindigde Liv dat uurtje met een hartje in de meest wansmakelijke kleurcombinatie ooit (wie stopt er nu zoveel zwart en paars in die potten). En ik met een vos.

En die namiddag stond die vos op een romper. Een restje flockfolie, fluogeel in plaats van wit want dat had ik niet. Een perforator. Relatief veel tijd voor zo'n kleine tekening. Meer niet.

Deze vos verzon ik zelf terwijl ik hem maakte (en eigenlijk plannen had voor een kat). Maar u hoeft niet telkens eerst te strijkparelen voor een rondje pixelflocken. Google op 'strijkparel sjablonen' of 'strijkkralen sjablonen' of zelfs 'kruisjesstreek patronen', schaf uzelf een goede perforator aan en u zal zich niet vervelen deze vakantie.

Vrolijk kerstfeest!

Loesjes lappenpop

Loes werd geboren in een warm nest vol talenten. Nu ja, talenten heeft iedereen natuurlijk. Maar laat ons zeggen dat haar ouders talenten hebben die mij aanspreken. Het is alleen nog even raden welk setje de nieuwbakken aardbewoner heeft meegekregen.

Loes' moeke is kundig met breipriemen, haaknaalden en met keramiek. En met de naaimachine. Misschien is het handwerkbloed dat door haar aderen stroomt ook wel het mijne want we delen een grootmoeder. Loesjes vake zorgde voor een nieuwe grijsdraaiplaat in onze muziekcollectie. Het geboortekaartje was een CD die van Liv en Zanne op repeat mag staan: Loes' geboortemuziek, door haar vader gecomponeerd en gespeeld. Op babybezoek kregen we, op vraag van mijn dochters, een live-uitvoering. Zowaar nog mooier.

Ik maakte een pop voor kleine Loes. Twee Tantehildepoppen gaven me net genoeg techniek om me aan een ander modelletje te wagen. Ik tekende een gezichtje dat wat dikker werd door twee 'nepen' in het voorhoofd en eentje in de kin.

Een pop met lange slungelbenen en zwierarmen, met enkel-, knie- en ellebooggewrichten. Als ze tussen haar vriendinnen zit, lijkt ze wat buitenmaats.

Ze heeft wat van een marionet. Ze lijkt me helemaal geknipt om vast gepakt te worden aan een vlecht en achter de poppenmoeder aan gesleept te worden. Dat zal nog wel even duren: ik schat dat de pop nog zo'n vijf centimeter langer is dan Loes, op dit moment.

Ik gaf de pop een tuinbroek en lange vlechten. En een heel vrolijk gezicht want lachen is het handelsmerk van Loesjes moeder.

En toen ze klaar was dacht ik: hé zeg, poppenkind, ik ken jou ergens van! Ik belde Omabetty en liet haar in de boekenkast duiken. En die moest niet lang zoeken naar een van de grijsgelezen boeken uit mijn kindertijd: van de hand van Mariette van Halewijn, met de prachtige tekeningen van Jaklien en mijn favoriet verhaal: Isabella met het stijve halsje. Over een te groot uitgevallen pop met een stijve hals.

En zo kreeg het poppenkind meteen een naam! Of ze echt een stijve hals heeft weet ik niet, maar ze kan er in elk geval aan om hem te masseren.

Loesje, ik wens je een kindertijd vol mooie verhalen en een leven zo mooi als je lied!

Tante Riet, nogmaals!

Er werd deze week een boek geboren. Ik kan me vergissen, maar ik denk dat ik dat niet snel zal vergeten. Maar dat was niet de enige mijlpaal van deze septembermaand! Even dierbaar en memorabel is het hernieuwde voorvoegsel 'Tante' aan mijn naam: mijn zus kreeg een prachtzoontje, zijn naam is Ben.

In de familie ben ik van veel nieuw leven vaste verzorger van de huisstijl. Een rol waar ik me prima in voel en die ik nog steeds een hele eer vind. Voor kleine Ben werd het 'Allemaal appels, voor een zoon met pit'. 

Het plezante van die voorkennis wat kaartje en suiker betreft, is dat je een cadeautje op maat kunt voorzien. Toen Missy N. haar kruippakje 'Sam' met de wereld deelde wist ik meteen: dat is wat de nieuwe zussenzoon zal krijgen. Ik durfde zelf wel eens boetseren met een van mijn baby's om haar in een mooi maar toch-zo-onpraktisch kledingstuk te wringen. Voor mijn eerder praktisch ingestelde zus is de leuze: een boreling mag je zo min mogelijk plooien: pakjes moeten open kunnen in alle richtingen. Een Sam in een plezant stofke dus: mooi én handig. Goed gezien van Missy N.

Het is een zalig patroontje. Het enige wat ik veranderde is de sluiting aan de beentjes. Het patroon voorziet 'open tot onderaan', maar door een fout geplaatste drukknop had ik niet meer genoeg zoom. Dus ik sloot de beentjes met boordstof. Ook omdat ik dat soort pakjes ten tijde van Liv-en-Zanne-minimens best praktisch vond: je vangt eerst zo'n spartelende voet in dat randje boordstof, en daarna vind je makkelijk welke drukknopen bij elkaar passen. En verklein je de kans op 'opnieuw beginnen, wegens fout geknoopt'.

Voor de drukknopen wilde ik rode Kam Snaps gebruiken, want na mijn fiasco van vorige keer leerde zij me dat het met maat 16 wel eens fout gaat, maar dat maat 20 prima werkt. En gelijk heeft ze. Maar toen die nieuwe snaps arriveerde vond ik die veel te groot voor een hele rij knoppen op een babypakje maatje 50. Ik had wel mini-drukknopjes van Prym, maar dat metaal vloekte dan weer een beetje bij de appels. Dus ging ik voor 'blinde drukknoppen': ik bevestigde ze in het voorpand enkel door het beleg, met een laagje flockfolie ter versteviging.

Voor grote broer Stan tikte ik een trui op de kop met een grote appel. Vier jaar tussen twee broers, dat geeft heel veel ruimte voor dikke knuffels:

Mijn zus liet me weten: de nieuwe kleine oogappel vindt het allemaal prima!

tricot: De Stoffenkamer

boordstof: Pauli

Een restje stof

Jana's wieg was dan wel een kraamcadeautje, ik maakte ze op vraag en dus niet echt als verrassing. Dus ik kon het niet laten nog een extraatje te voorzien met een restje stof, een kleine verrassing.

Eén van de laatste bijtjes verwerkte ik tot een muziekspeeltje voor aan het voeteind van de wieg. Met behulp van een lap vilt, wat bias, een knoop en een geopereerde speelgoeduil, moge hij rusten in vrede.

En dan had ik nog een klein stukje groen stof en dacht ik aan een overgooiertje. Ik zocht in de doos met Livs maatje 62 naar een passend kleedje om over te tekenen. En vond een katoenen hemdje. En kreeg toen volgende vreemde ingeving: "Zal ik om om 21u30 's avonds nog eens beginnen aan een ding met plooitjes, minimouwen en, lieve help, een beleg?"

Waar haalde ik het? Een beleg! Daar had ik me - buiten als in 'choco', flauhauw - nog nooit aan gewaagd. Omabetty schrok zich een ongeluk toen ik haar om 22u belde met vragen als: "Een beleg, stik je dat helemaal op 't einde aan iets met een vierkanten kraag?". Maar ze gaf me, behulpzaam als altijd, nog even de tip om het kraagje wat te verstevigen en ik begon aan mijn éénavondwerkje.

Patroontje tekenen van het hemdje (met de Omabetty-fleecedeken-met-speldjes-methode, superhandig, gewoon prikken en gaatjes verbinden)...

... na het knippen nog dit miezerig hoopje stof als overschot van meer dan 2 meter, dus best economisch gewerkt...

... en toen had ik dit!

Al weet ik nu hoe ik volgende keer nog mooier kan werken met dat beleg en al zit die kraag een beetje scheef, het mag er best zijn, vind ik zelf.

Jana de bij

Een heel goede vriendin leefde met bollende buik en vroeg me iets te maken voor de inhoud ervan. Als vrienden kindjes krijgen, word ik vaak ingeschakeld voor de geboortekaartjes en dat vind ik altijd een eer. Maar met deze opdracht was ik niet minder blij! Moeke en Mama van de eersteling-to-be hadden een familiewiegje gekregen maar het stofje was wat gedateerd. Of ik het zag zitten om een paar meter stof te verwerken tot een bekleding.

Met graagte! Het wiegje is het display waarin je je nieuwe product presenteert. Dus het doet me plezier dat ik daarin word vertrouwd.

Ergens in januari bezorgden de dames me lentegroene stof voor de buitenkant en wit-met-bijtjes voor binnenin en ik mocht aan de slag. Dat had ik beter meteen gedaan! Want nog voor de schaar in de stof ging kreeg ik bericht dat kleine Jana was geboren. Met spoed aan het werk dus!

Eh voila, Jana's zomerresidentie:
Het wiegje is een rotan mandje op vier pootjes. De oorspronkelijke bekleding was ruim, met plooien, en hing met een elastiek tot over de helft van het vlechtwerk aan de buitenkant. Dat vond ik jammer. Van mij mocht je die rotan best zien, dat vond ik net de charme van de wieg. Dus maakte ik een bekleding net op maat, die met houten knoopjes net over het randje vastgemaakt wordt. Dat type van knoopjes aan kledingstukken vind ik vaak een tikje 'wollensok' maar bij die rotan gaat het prima vind ik.

Ik maakte ook nog een onderlakentje (nummer 2 hebben ze nog tegoed) en een dekentje. Nu ik toch wist dat het een meisje was kon ik het niet nalaten enig sierstiksel op het dekentje los te laten.
En toen was het af, net op tijd, en mocht Liv mee naar kleine Jana gaan kijken. Allemaal prima, vond ze. Maar dat nieuwe kleine mensje ontnam haar wel haar nieuwe loopwagentje-op-zwenkwielen. En dat was een beetje sneu.