Tales of the Tricot

Nog maar pas lanceerde ik het idee om dingen te labelen volgens de mate van geslaagdheid, en ik heb al een item dat in de minder perfecte categorie geklasseerd moet worden... Deze pyjama ziet er op foto nog aanvaardbaar uit, maar eens je de knopen opent is het al scheef wat de klok slaat. Terug naar af dus...

Kleine Tiebe moest nochtans al erg lang wachten op zijn kraamcadeau. Ik moet tot mijn grote schaamte bekennen dat de mensen die ik goed ken, altijd het langs op de zelfgemaaksels moeten wachten. Tiebe is een maand ouder dan Zanne, dus in dit geval maakte ik het wel erg bont.

Ik beloofde aanvankelijk slabjes. Maar daar die al niet meer nodig zijn, vroeg zijn mama een pyjama. Eentje die makkelijk aan kan, want aankleden is tijdverspilling, vindt Tiebe.

Ik nam dus het patroon van een broekje en van een t-shirt. En knipte dat tweede in de helft. Bij dat 'in de helft' moet iets misgegaan zijn, want zoals u kan zien is 'de helft' helaas een rekbaar begrip geworden.

Voor de rest lijkt er op de foto niet zo veel aan de hand, maar bij de drukknopen ging het helemaal mis. (Als in: onderaan zo schots als scheef kan zijn.) En toen ik, om dat te camoufleren, achteraf nog een verstevigend strookje wilde opstikken, ging ik finaal de mist in, brak ik een naald, en had ik de scheefheid zowaar nog een beetje geaccentueerd.

Normaal had dit exemplaar dus de galerij niet gehaald. Ware het niet dat ik u er meteen kan bijvertellen hoe fouten met tricot te vermijden zijn! Mamasha was zo vriendelijk om de meest volledige uitleg over het maken van shirts in tricot op haar blog te zetten. Dus voor ik aan PJTiebe2 begin, lees ik dat daar nog eens grondig door!

Een cruciale stap

Ik mag eigenlijk wel eens timmeren aan de labels op mijn blog. Labels dienen om dingen makkelijker terug te vinden. Maar vaak gaat dat bij mij niet verder dan 'kraamcadeau' of 'zelfgemaakt'. En vermits ik meestal wel een van die twee aan elk bericht kan toekennen, wordt het er hier niet overzichtelijker op.

In mijn hoofd zitten mijn maaksels heel anders gelabeld. In groepen als 'gelukt', 'vuilbakvoer' en 'kan ermee door'. Het uitgangspunt als ik iets maak is steeds 'ik wil dat het eruit ziet alsof het in de winkel is gekocht'. Garantie voor vele teleurstellingen, uiteraard, want er scheelt toch altijd wel iets. Maar heel af en toe waag ik me, als niemand het ziet, aan een klein doch euforisch rondedansje, wanneer ik iets heb gemaakt. Omdat dat iets er (bijna) uitziet zoals ik het in mijn hoofd had.

Mils uilenslaapzakjes is zo'n dansding. Niet helemaal perfect, dus als u wil mag u me gerust tegenspreken, maar voor een allereerste tricotproject ligt het boven mijn verwachtingen.

Ik wandelde vlot door alle stappen:

- Ik zag Mils geboortekaartje en bedacht dat dat een mooi huwelijk vormde met de uilentricot, die ik via haar hiervandaan haalde.

- Ik bedacht een modelletje, afgeleid van een slaapzak van mijn kroost. Ik knipte en overlockte. Ik deed zomaar wat en toch kwam het uit zoals ik hoopte.

- Ik wilde een doorstikte halsnaad. Dat was vroeger garantie op basebalhoofdeffect of een weelde aan golven. Maar deze keer viel net op tijd een boventransportvoet in mijn schoot. (Hoera voor verlanglijstjes die door je familieleden ook effectief worden geraadpleegd). Dat leverde een net halsje op.

- De uilen liepen door, of aanvaardbaar door. De gevreesde rits zorgde niet voor verschuivingen en nauwelijks voor gegolf.

- Zanne mocht model spelen voor de foto's. Ze zou zo graag in het Land Der Kruipenden wonen en dat wil maar niet lukken. Dus ze ligt geen moment stil. Maar toch, u zal het van mij moeten aannemen, het zakje paste en het zag er ook gevuld met baby aardig uit.

En dan de evaluatie van het project. Een groen vinkje bij alle stappen? Helaas. Ik vergat er eentje. Een vrij cruciale. Als je een kraamcadeautje maakt... dan vergeet je het best niet in je eigen inkomhal wanneer je op bezoek gaat. Zeker niet als de trotse ouders met hun spruit niet bij de deur wonen. Zo eventjes op-en-af Glooiend Vlaams-Brabant, dat doe je geen twee keer voor een slaapzakje...

Mil, mams en paps, ziehier de preview. B-Post doet hopelijk wel waar ik niet in slaagde...

De zon heeft een naam

Nog 1 berichtje over Van Katoen en ik beloof het, dan kom ik eens iets anders vertellen. Maar ik kon u toch moeilijk een blik op dit dotje ontzeggen?

Ik zocht, om het peuterpatroon op punt te stellen, een 'testkindje'. Ik bladerde in mijn hoofd eens door de peuterverzameling uit mijn kennissenkring. En koos er veruit de schattigste uit. Mitte is bijna 2, een energieke spring-in-'t-veld, maar voor de foto deed ze heel erg haar best om even stil te zitten.

Even dan hè!

Een tijdje geleden maakte ik voor Mitte een rokje, maar toen moest ik Liv nog als stand-in gebruiken. Nu is Mitte gelukkig dichtbij genoeg om het jurkje meteen te passen! Aan de kapstok leek het wat minder karakteristiek dan de originele versie, maar dat was buiten het prachtige tintje van het model gerekend: de zon heeft een naam, en die naam is Mitte!

Je zou voor minder vrolijk worden. Nog een vrolijkmaker: na lang zoeken naar wat eenvoudig te vinden was, vond ik hoe ik hier rechts een officiële Facebook-like-knop kon fabriceren. En die rendeert: we zijn al met 400 daar bij de vind-ik-leukers. Tijd voor een weggevertje dus: ontdek op Facebook (door hier rechts bovenaan op mijn blog op de 'mooie' Facebookknop te drukken) hoe je een gratis peuterpatroontje in de wacht kan slepen!

Jurk zonder gewring: patroon

Herinnert u zich deze nog?

Ik maakte een jurk-zonder-gewring en liet ze u zien. Ik was blij dat u ze mooi vond en beloofde een patroon. En daarna deed ik of mijn neus bloedde.

Maar mijn neus bloedde niet! Ik werkte naarstig verder aan een werkbeschrijving. Ik liet mijn patroon testen en hertesten, ik maakte zelf nog drie nieuwe versie. En ik kan u met trots vertellen dat het patroon klaar is.

Alleen, u krijgt het niet zomaar van me. Dat klinkt niet zo sympathiek, maar ik heb een hele goede reden. Ik liet al weten dat er volgend jaar iets te gebeuren staat. De producten die we verkopen in de VanKatoen-(web)winkel zijn handgemaaksels. Maar misschien bent u zelf ook handwerker. En misschien hebt u wel zin om ons Goede Doel te steunen, maar hebt u niet zo'n interesse in wat wij gaan stikken en verkopen. Omdat u dat zelf kan. Daarom lanceren we vandaag onze webwinkel met een patroon. En er zullen er nog volgen! (Ook voor mensen die geen peutermeisjes ter beschikking hebben, uiteraard.)

Het kooppatroon van het peuterjurkje gaat van maat 80 tot maat 98. Omdat dit brede kleedje niet meer flatteert voor opgeschoten kleuters, bieden we later een aangepaste kleuterversie aan. De resultaten verzamelen we met graagte in de VanKatoen-Flickrgroep.

Ik ben normaal niet de dame van de grote reclamepraatjes. Maar voor Van Katoen maak ik graag een uitzondering. Dus ik jaag u nogmaals hiervandaan: naar de shop!

Eentje voor de zon

Wie tot mijn vriendenkring behoort en anno 2010 een gezinslid extra op zijn teller zette, was zeer waarschijnlijk de ontvanger van een slab in toile cirée. Want die maakte ik toen in veelvoud.

De babyboom van dit jaar was zonovergoten. En tot nu toe van vrij mannelijke aard. Dus het fabriekje van 2011 is er eentje van zonnehoedjes. Een vereenvoudigd model van mijn eigen patroon van vorig jaar. Heel erg op 't gevoel, met veel biais en weinig spelden, heel leuk om te maken.

Een proefmodel dat intussen al werd gereserveerd voor Mathijs...

... blauw met bosbeesten voor Bernard...

... en Out of Space voor kleine Vic!

Van Katoen

Handwerk is in. En het internet is de biotoop van de bedrijvige medemens. Dat geloof je misschien niet zo makkelijk uit de mond , de pen , het toetsenbord van een handwerkende blogger. Maar het is echt waar, zelfs De Standaard en de Knack zeggen het. Het gaat verder dan bloggen alleen. Her en der verenigen die virtueel gelijkgestemden zich in ‘real life’ naaiclubs, aangevuld met een heleboel blogloze maar daarom niet minder enthousiaste handwerkers.

En als al die naaiclubs zich verenigen, dan heb je een hele hoop talent bij elkaar. ‘t Zou zonde zijn om daar niets mee de doen, dus noteer alvast in je agenda:

op 14 april 2012

is het Geuzenhuis in Gent

the place to be en geven wij

Beeld je in: een naaiatelier, ergens rond de eeuwwisseling. Het constante geratel van een hele rij naaimachines. Geconcentreerde dames met gouden handen. Aan de lopende band ‘handgemaaksels’, te mooi voor woorden. En dat 12 uur aan een stuk, van 10u tot 22u. Wat nog mooier is: die handgemaakte spullen worden ter plekke verkocht! Niet om de stoffenvoorraad van de naaiclubs aan te dikken, maar voor een naaigerelateerd goed doel!

Annick droomde ervan om in Kenia een naaiatelier op te richten. En al kan ze het zelf helaas niet meer meemaken, haar droom kwam uit. Wij doen met de opbrengst van Van Katoen graag een duit in het zakje.

Niet enkel stikken en verkopen staan op het programma. Wie zin heeft in een workshop by Mme Zsazsa in persoon, in een hapje en een tapje, in stofshoppen bij Vermiljoen of Koekepeertje, in een uurtje handwerkpret voor zijn/haar koters, vindt ook zijn gading op Van Katoen.

‘t Is nog vroeg, maar hou het in het oog, we lichten gaandeweg tipjes van de sluier!

Van Katoen volgen kan op http://www.vankatoen.org/ of via facebook.

Heb je zelf nog stof, knopen, ritsen of iets dergelijks liggen dat je met liefde aan dit initiatief wil schenken? Mail je blijde boodschap dan naar geef@vankatoen.org. (Opgelet, org, niet be!)

Getrouwd

Ik kondigde het aan op heel het Digitaal Communicatiekanalenarsenaal. In grote woorden. "Ik mag het bruidskindjescorps van mijn zus en haar aanstaande van kleren voorzien". En toen puntje bij paaltje kwam, ontbrak het me aan beeldmateriaal om dat te bewijzen. Ik heb een uitgebreide fotoreeks van de proefkleedjes. Detailfoto's van stiksels en zo, van nette strikken en goed gelukte ritsen. Maar dat zegt zo weinig.

En toen ik aan de 'echte' kleedjes moest beginnen, wierpen er zich wat vertragingen op. De bestelde stof bijvoorbeeld, die op scherm framboos-met-geel leek. En in het echt fuchsia-met-limegroen bleek. Dat zorgde voor knallende kleuren op het feest, maar lente en kleur, dat gaat gelukkig goed samen.

De kleedjes waren klaar op de avond voor het huwelijk. Geen tijd meer voor couturefoto's, meteen het feestgedruis in! Dus ik geef enkel een lijstje van wat ik maakte. En dan een hoop foto's, niet met de focus op de naaisels, maar op de prachtige dag. Want dat was het.

Ik maakte twee jurkjes-met-verlaagde-rug-en-strik, een peuterjurk, een babyschortje, een bloomer en een hemdje.

De foto's zijn van de hand van Nimsa. (Die je misschien beter kent van hier.) Buiten een goede fotografe ook een heel aangename dame. En zoals het een goede huwelijksfotografe betaamt: na het feest vroeg Omabetty zich af "of er in de kerk wel foto's zijn gemaakt, want ik heb de fotografe eigenlijk niet gezien". Wees maar zeker dat er foto's waren!

Er waren ook:

Een bruid en een gom...

... treinsporen op de kerkvloer...

... een bruidskindjeskorps met een wisselende 'goesting' in poseren...

... en een zieke Zanne.

Misschien kan ik het niet kan maken om mijn zus hier zo onvrijwillig in haar eentje op het web te smijten. (Die kinderen, die zijn dat al gewoon.) Dus vooruit dan maar. 't Was feest, dus u mag ook eens zien wie hier altijd zo vrijpostig haar mening naar uw hoofd gooit. Ik was er ook: