De lat

Waar ligt uw lat? Mijn maatstaf is variabel. De perfectie nastreven is altijd een goed uitgangspunt voor eindeloze frustratie bevredigend resultaat. Maar toch lijkt de lat de ene keer net iets hoger te liggen dan de andere keer.

De grootste tongpunt-uit-de-mond-werken voer ik uit wanneer ik iets maak voor iemand die zelf ook wel eens achter de naaimachine vertoeft. Want we gaan daar eerlijk in zijn. Als we zelf iets krijgen dat handgemaakt is, is de gever nog maar net om de hoek of we hebben het al binnenstebuiten gekeerd. Herkenbaar? Geef maar toe! Dat is geen controle. Of afgunst. Dat is een simpele gewoonte der verenigde handwerkers, de standaardvraag 'hoe zit het eigenlijk in elkaar?'

Toen Zanne werd geboren, kreeg ze dit van de-mama-van-Arno:

Aap wordt doelbewust op deze manier gepresenteerd: hij slijt het grootste deel van zijn dagen al hangend. Aan één arm. Dit is namelijk de manier waarop Zanne hem hanteert, het liefst nog met enig krachtgebruik. En aap houdt stand, al bijna een jaar. In al zijn afgewerktheid. Geen naadje dat barst, geen draadje van zijn brede glimlach dat begint te lossen.

De-mama-van-Arno werd deze zomer de-mama-van-Arno-en-Roos. Dus toen ik achter de naaimachine kroop, moest dergelijke precisie en stevigheid op z'n minst geëvenaard. Jammer toch, dat ik mijn tricotvoornemen voor kraamcadeautjes trouw wilde blijven. Want precisie en tricot, hmm... Ik kan toch nog niet stellen dat je er steeds je loupe bij mag nemen.

Ik tekende een slaapzak. Ik trok wat kromme lijnen over mijn patroonpapier en bedacht een patroon met lapjes. De tricotkoningin is mild voor haar onderdanen, en bezorgde me een alleraardigst stofje. En op zich gaf dat geheel een niet onaardig resultaat.

De achterkant vind ik zelf qua ontwerp eigenlijk mooier dan de voorkant, hier komt de stof beter tot zijn recht.

En waarom er toch betere ideeën bestonden? 'Lapjesdeken' en 'tricot'. U hoort dat zo. Dat is niet zo verstandig. Dat trekt. De ene kant lukte beter dan de andere. En ijdel als ik ben toon ik u... de goede kant! (edit: of toon ik u geen enkele kant... Want Flickr ging duidelijk niet akkoord met mijn ijdelheid en weigert deze foto te tonen, om 1 of andere bizarre reden.)

Datzelfde goede-kan-trucje kan ik helaas niet toepassen voor de rits. Want die heeft geen echte goede kant... De bovenkant komt niet geheel overeen.

En de onderkant... tja, de onderkant. De onderkant was eerst gewoon een gat. Dat lag een heel klein beetje aan het feit dat ik de rits er nog moest instikken de dag van ons bezoek. En een te kort exemplaar bleek gekocht te hebben. Waarna ik dat gat moest dichten. En dat is nooit een goed plan. De buitenkant is wat bobbelig maar gaat nog.

Aan de binnenkant zit 'een lapje'. En dat horen we niet graag. 'Opgelapt'. Conclusie van het verhaal: waar lag de lat? De lat lag iets te hoog. Het is geen misbaksel. Maar de foutjes zitten jammer genoeg allemaal aan de voorkant. Ze zijn niet onoverkomelijk. Het slaapzakje was 'afgeefbaar' en zal gebruikt worden. Ik vind het zelf niet lelijk, de rug vind ik zelfs erg mooi. Maar ik hou niet van het gevoel dat de afwerking anders is geworden dan wat ik me had voorgesteld.

Maar gelukkig is er een eenvoudige oplossing. Sorry Kind en Gezin, sorry mama: ik hoop uit de grond van mijn hart dat kleine Roos een buikslapertje wordt.

Camouflagehoed

Of ik een zonnehoedje kon maken, voor het eenjarige zoontje van een vriendin. Hij heeft zich verbrand en moet gedurende een jaar zo veel mogelijk zon van zijn gezicht en hals houden. Voor zo'n opdracht leg je natuurlijk zonder nadenken al je andere (naai)werk aan de kant...

Het gevecht tegen de zon moet in dit geval erg dapper gevochten worden. Met wapens als een extra brede rand, een nekbeschermer en UV-werende stof. En bovenal: een afdoende oplossing voor de grijpgrage peuterhandjes die het ding uit alle macht van hun hoofd proberen te trekken. (Want dat scenario kennen we hier maar al te goed.)

Ik gebruikte een combinatie van mijn eigen beide tutorials voor zonnehoedjes. Met nog wat extra's. UV-werende stof ziet er vrij saai uit. Dus ik maakte een volledig gevoerd hoedje met de UV-stof aan de binnenkant. Voor de buitenkant kozen we een wat vrolijker stof.

In plaats van een elastiekje in de hals om het hoedje te laten passen, maakte ik een tunnel rond het hele hoedje. Aan de achterkant sloeg ik twee nesteloogjes in die tunnel, zodat ik er een elastiek door kon trekken. Daar stak ik een 'jasstropper' door.

Op een jaar groeit een peuterhoofd wel wat. Op deze manier kon ik het hoedje op de groei maken. Het past voor Liv...

... en met een beetje stroppen ook voor Zanne.

Om een hoedje 'aan een kindje vast te maken' bestaan er verschillende systemen. Meestal gewoon twee lintjes die je moet strikken. Maar onze jongste, u intussen welbekend, vindt die zwiepende lintjes prima trekmateriaal. En gaat meestal aan de haal met de hele hoed, zo ongeveer 9 seconden na het strikken van de koordjes. Een drukknop onder de kin zag ik ook al, maar dat is dan weer zo'n gepruts als je kind over een viertal kinnen beschikt.

Dus ik verzon iets anders. Ik stikte een bandje vast aan één binnenkant van het hoedje. Aan de andere kant sloeg ik een groot nesteloog door de rand. Ik trok het losse eind van het bandje door dat oog en stak er bovenaan een ander soort jasstropper door.

Het hoedje gaat hij het aantrekken wat golven, door die trekkoord, maar ook door de bredere rand.

Maar het werkt prima. Het was met de beste wil ter wereld...

... maar het proefkonijn kreeg het hoedje onmogelijk van haar hoofd.

Vindt u trouwens ook niet dat mijn hoedmodellen perfect een zijn geworden met het behang? Daar hebt u meteen de verklaring voor de titel van deze post.

Start de band

Mijn aversie voor bandwerk werd vandaag doorgespoeld. Samen met de angst voor tricot en Livs eerste successen op het potje. Eén druk op de knop. Voor de gelegenheid zelfs niet eens de spaarknop: hop, weggespoeld!

Een beetje noodgedwongen bandwerk wel. De geboortekaartjes stapelen zich op, in al hun vrolijkheid aan het touwtje tegen de muur. De stress groeit bij elke frisse naam die de rij aanvult. Want een blog schept precedenten. Zelfs al prijkt er bij 'cadeautip' enkel een gestileerde enveloppe op het kaartje, van mij wordt blijkbaar standaard een aanvulling van onder de stikmachine verwacht. Ik krijg schoorvoetende en zelfs overduidelijke hints.

Wel ok dan! Maar ik koppel het nuttige aan het aangename: ik oefen met mijn bandwerk meteen al wat voor Van Katoen. Want ook daar is enig reproductiviteit de bedoeling. Wie geboren is of geboren moet worden in 2011 weze dus gewaarschuwd: tricot zal het wezen!

Maatje 68. Voor iedereen. Met die gouden regel slaat men u in menig babyspeciaalzaak om de oren. "Koop een 68, daar kunnen ze lang in". Ik was er steeds van overtuigd dat het om een slinkse marketingtruc ging om van de gigavoorraad maat 68 af te geraken. Maar ik moet hen, na twee koters, gelijk geven. De stukken maat 68 bereikten allen een zekere slijtagegraad. Terwijl het bij stukken in kleinere maten lijkt alsof je er gisteren pas het etiket uitknipte, als ze al in de doos mogen en de titel 'afdragertje' krijgen.

Ik koos een boxpakje uit Ottobre met schuine opening, en maakte daar een truitje van.

Aan de opening voorzag ik een stukje beleg. Mooier afgewerkt dan gewoon de locknaad naar binnen strijken. En ook makkelijk om onderaan en aan de hals het puntje van de boordstof in weg te werken.

De sluiting stond voorzien als blinde rits, maar dat leek met niet echt geweldig in truitjesvorm. (Ook niet in boxpakjesvorm trouwens. Zo'n ritsachterkant zonder belegje tegen een bloot babyvel? Brrr.) Dus ik koos voor hamerdrukknopen.

Ik heb wel enige ervaring met hamerdrukknopen. Ik bond er vroeger mijn schoolwerkjes mee in. Ooit liet ik deze dame en haar toekomstige echtgenoot honderden hamerdrukknopen in hun huwelijksuitnodigingen hameren. Omdat ik dat wel een leuke manier vond om zo'n ding te sluiten en te voorzien van een gastenkaart. Ik heb hen nog steeds niet durven vertellen dat er daar een makkelijke en relatief goedkope Prymtang voor bestaat...

In tricot is wel een ander paar mouwen dan in papier. Dat weet ook zij, op dit eigenste moment op zoek naar een 'paspop' voor een maatje-68-met-drukknopen. Omabetty maakte een tijd geleden een pracht van een romper-met-rokje voor Zanne uit de Ottobre. Ze volgde hun verstevigingsraad (1 laag vlieseline) en dat gaf als resultaat een grandioos gat in het midden van de romper. Ik pas dus wel op! Ik geef hier even mee welke 'omweg' ik zelf gebruik.

Net voor ik aan de drukknopen begin, knip ik een rechthoek uit tricot en die verstevig ik met twee lagen dunne vlieseline. Ik knip daarna een hoop vierkantjes uit de rechthoek, ruim rond een hamerdrukknop.

Ik stop telkens zo'n vierkantje mee tussen de drukknop, aan de niet-zichtbare kant. Bij de bovenste flap van het truitje zit dat vierkantje dus tussen het truitje en het 'mannetjesdeel' van de drukknop. Aan de onderkant zit het mee bij het rondje-met-pinnetjes. Ik zorg er altijd voor dat de metalen pinnetjes goed door alle lagen stof en vlieseline gedrukt zitten, voor ik de knop vast zet met de tang. Als je de metalen pinnetjes volledig door de stof ziet, kan je er het andere drukknopdeel precies bovenop leggen. De vierkantjes leg je telkens met de slechte kant (dus met de vlieselinekant) tegen je kledingstuk aan.

Na het vastknijpen knip ik de vierkantjes zo mooi mogelijk bij, tegen de knoop aan. Toonbaar aan de goede zijde is dat niet echt. Maar het zit aan de binnenkant en het is tenminste stevig.

Oh, en dan nog iets, liefste Ottobre! Ziet u dit?

Dit is een (aannemelijke poging tot het fabriceren van een) hele olifant. Ik ben dan wel geen overdreven dierenrechtenactivist, zelfs ik kreeg het benauwd bij die harteloos gehalveerde-en-schuin-weer-aan-elkaar-gezette olifanten die u in uw boekje presenteerde! Ik weet ook wel dat grote stoftekeningen veel stofverlies met zich meebrengen als je de tekening wil laten doorlopen. Maar voor producenten van een gerenommeerd naaiblad zijn er, vind ik, grenzen.

Toegevoegde waarde

Bij elke vorm van hevige emotie grijpen mijn collega's en ik naar de chocolade. Dat mag groot verdriet zijn om de defecte zonnewering en ontoereikende airco op 10-hoog. Maar evengoed wegens 'iets te vieren'.

En om enig cliché meteen te ontkrachten: de man-vrouwverhouding is bij ons mooi in evenwicht. En de mannen zijn de grootste chocolade-addicts. Het zijn ook grote kenners en chocolade is niet zomaar chocolade! Dus vrij regelmatig wordt er iemand hierheen op missie gestuurd voor hun befaamde 'Pecan Nut Brownies'.

Verleden dinsdag was een droevige dag voor sommigen onder ons. Wegens 'einde van een deugddoende vakantie'. In een poging om het Punto Café te evenaren, haalde ik dit recept nog eens boven. Maar ik voegde in het midden een laag geroosterde pecannoten toe, in twee gebroken.

Het was niet slecht van smaak. Maar de baktijd moest langer, dus heel 'ontkisten' lukte niet. Mijn Pecanutbrokkelbrownies werden gesmaakt. Maar tevreden was ik niet, want het oog wil ook wat.

Een nieuwe poging dus. Liv, Zanne en ik kregen hoog bezoek. Dat na een etentje in onze hometown langs kwam voor 'iets zoets'. En ja, deze keer lukte het wel. Dus ik voeg met plezier een extraatje toe aan het recept. Voor de pecannotenliefhebbers:

"Extra ingrediënt: 120g geroosterde pecannoten. Hak die grof (kleiner dan in de helft breken maar niet helemaal tot gruis malen) en meng ze helemaal op het einde door het beslag."

Et voila. Dat ziet er zo:

Liv roerde dapper door het ei. Keek aandachtig toe hoe ik, alweer, de beslagkom in het beslag liet vallen bij het uitgieten. En al werd me dutgewijs niet veel huishoudhulp geboden, na het smullen werden de slabben met plezier geboend!

Amsterdams noorderlicht

Of er iemand leuke Amsterdamtips kende. Riep ik op Facebook. En Facebook deed wat Facebook doen moet. Binnen het uur was het tiplijstje al langer dan een weekend dragen kan.

De kinderen werden een weekend uitbesteed. Geen van de partijen zag daar graten in. Er werd voor een keertje 'economisch gepakt' (slechts 1 outfit per voorziene dag). En vervolgens trok de trein ons door half Nederland. Knip, zei de conducteur. Het viel me op dat de couturier der Nederlandse spoorwegen een tikje hipper denkt dan zijn Belgische collega. Speciale snit, die vesten! Maar je moet als man wel voor een fuchsia hemd durven gaan, als je wil solliciteren.

En daar stonden we. In Amsterdam. Ondanks de gietende regen kozen we toch voor 3 dagen fietshuren en niet voor de tramkaart. En dat kan u maar beter onthouden. We zagen veel meer van Amsterdam dan op 3 dagen trammen-en-wandelen mogelijk was geweest. (We fietsten die eerste dag wel twee keer terug naar het hotel voor droge kleren. Een klein conflict met dat economisch pakken, dus dat soldenshoppen, zie hieronder, was louter uit noodzaak. Kuch.)

Voor stof-en-dingetjes-liefhebbers volstaat dit relaas ruimschoots. Dus ik hou het op enkele kleine aanvullingen, dankzij mijn Facebooktipgevers:

- We leenden 100% Amsterdam. (thnx Mattias). Misschien een tikje een 'vrouwengids' (waarmee ik niets over jou wil zeggen, M.) en niet meteen een reisgids voor kunsthistorici. Maar perfect voor een weekend en zeker ruimer dan de trekpleisters in het centrum en de typische shopadresjes. Het boekje leidde ons o.a. naar de The Movies, de oudste in gebruik zijnde Nederlandse bioscoop. De film was schitterend maar ongelooflijk rauw. De programmatie en de locatie, deden ons eens te meer treuren om het verdwijnen van de voor ons enige bereikbare kwaliteitscinema. Het personeel dat in de zaal even vriendelijk komt vragen of de koeling hoger of lager moet, dat zie ik hier nog niet gauw gebeuren.

- Fietsen huren kan op veel plaatsen. Wij hielden het hapklaar en gingen naar MacBike, meteen in het stationsgebouw. Degelijke eenvoudige fietsen met goede sloten.

- Ik ben niet echt een historicus. Mijn romanvoorkeur gaat meestal uit naar boeken die zich in 'het nu' afspelen en op reis bezoek ik liever nieuwe gebouwontwikkelingen dan historische centra. Fietsenhebbend geraak je wel een eindje, dus we reden naar het oostelijk havengebied. Een ander, nieuwer stuk Amsterdam. Naast onze-ogen-uitkijken naar de gebouwen (en hun zicht) ook geneusd (en gevonden) in de laatste solden van Keet In Huis en SissyBoy. Die laatste vind je ook in Antwerpen, maar daar kom ik niet vaker dan in Nederland...

- Waar en hoeveel stof er te vinden is schreef zij. Wat fournituren betreft en effen of 'vrolijk doordeweekse' stoffen, kan ik de uitgebreidheid enkel beamen. Mijn buit was charmant maar beperkt, waarschijnlijk ook hier vindbaar maar dan niet zo goedkoop. Twee katoentjes, een tricootje, gele en gestreepte boordstof:

Dat had alles te maken met het feit dat daar plots hét vestje in de etalage hing waar het volledige stofbudget aan op ging nieuwe voornemens over het toegewijd verwerken van mijn huidige stofcollectie.

- Ook het lekkers van bij De Taart Van M'n Tante bracht zij al in woord en beeld. Jammer dat we de smaak niet kunnen meegeven. Maar misschien wel deze kleine aardigheid. Wij arriveerden daar zo'n uurtje voor sluitingstijd en genoten langzaam van onze taart (ik chocolade, hij pecanoten) en onze 'kapoetsjinooow'. Tegen sluitingstijd kwam één van de taartmeisjes onze richting uit. Niet met de rekening, maar met een papieren zakje met twee taartpunten 'for on the go'. De andere nog aanwezige gasten deelden dat geluk. Evenals de Japanners die sip op de stoep stonden omdat de zaak ging sluiten. Dat extraatje leverde later die dag een onverwachte picknick op, in het museumpark. De taart smaakte dubbel zo lekker, in de wetenschap dat ze die overgebleven heerlijkheden 's avonds niet gewoon bij het afval gooien.

- Zo'n jaar of vier geleden ging onze huwelijksreis hierheen. Dus voor de naam alleen al bekronen we het Noorderlichtcafé tot leukste Amsterdamtip, bedankt Katrijn! Achter het centraal station kan je twee keer per uur gratis het veerpond op. (Neem de verste, helemaal links, richting NDSM-werf.) Fiets mag eventueel mee, ook gratis. En dan een stukje wandelen of fietsen verder en je zit hier:

In de 'serre' of op het terras. Vreselijk gezond en biologisch te doen, van (al dan niet vegetarisch) huisgemaakt lekkers te genieten.

Met zicht op het water en op de stad. In het weekend kan je er vaak een streepje livemuziek meepikken, of een hap theater.

Het laatste deel van onze trip kregen we gezelschap. Van Mélanie.

We vonden haar in een winkel (die van het vestje) op de Albert Cuypmarkt. En omdat wij Mélanie echt kennen en de winkeldame dat best grappig vond, mochten we haar hebben.

Minstens 2/3 van de tijd stralend weer, een geweldige stad en goed gezelschap, wat wil een mens nog meer?

Trend

Ik ben nooit echt een trendsetter geweest. U zag me nooit rondlopen in iets vreemds, dat een paar maanden later door iedereen werd gedragen. Volgens wat ik me nog herinner uit de marketingles, ben ik zelfs geen early adopter. Een stijlbreuk vind ik doorgaans bizar, de eerste maanden dat je ze in het straatbeeld ziet verschijnen. Als ik uiteindelijk zwicht, staat de volgende alweer klaar.

Zoals die keer toen ik me, eindelijk, ook eens in een skinny jeans wurmde. Om daarna doodleuk van de verkoopster te horen 'dat het de laatsten zijn, want smaller kan niet meer dus volgend seizoen terug olifantenpijpen'. Een kleine wiskundige berekening over de verhouding van mijn heupen tot mijn enkels levert een vreugdedans op bij dat bericht. Skinnygeval snel terug in het winkelrek gehangen. Maar wat trendsetting betreft, begrijpt u dus wat ik bedoel.

En toch paradeerde ik deze zomer fier door de miezerige straten aan onze kust. Vast overtuigd dat het item over mijn rechterschouder spoedig over veel schouders zou hangen. (Rechter- en linker.) Ik moest helemaal geen trends spotten om mee te zijn deze keer: ik kreeg de vriendelijke vraag om 'tester' te zijn. Dus ik presenteer u: mijn versie van de Boleo van Eloleo.

Het patroon is vanaf nu te koop in de VanKatoen-patronenwinkel. Overal waar ik de mist in ging, vulde Eloleo de uitleg overduidelijk aan. Fouten maken? Quasi onmogelijk.

Ik koos voor een herfstige 'bladerdekstof' (waarvan u vast de naam en ontwerper kent maar ik ben daar niet zo sterk in.) Die eigenlijk lang en zorgvuldig werd bewaard en met twijfel voor dit project uit de kast werd getrokken. Ik vulde aan met een okergele kussensloop uit de kringwinkel. Misschien is dat wel stofheiligschennis. Een beetje als een diner in een sterrenhuis afsluiten met een kartonnen bakje koffie in een fastfoodketen. Qua kwaliteit valt daar wat voor te zeggen, maar de kleurcombinatie streelt mijn oog. De bladerdekstof komt zelfs het best tot haar recht aan de binnenkant en piepend door die bol. 'Net genoeg van het goede', of zoiets.

Ik moest me haasten met fotograferen! De tas werd, eens voltooid, onmiddellijk in gebruik genomen. En het gebruik was al gauw zo ingeburgerd, dat koekhandjesvlekken een nette fotosessie in gevaar dreigden te brengen. Snel aan de haak dus en foto's maken, in het appartement aan zee! En daarna mocht de tas helemaal haar handige zelf wezen. Propvol strandgoed. Of gevuld met mijn vestje en twee kinderjasjes richting bakker. Waar het brood nog mee in de tas kon.

Een zaligheid, die Boleo. Al wie deze zomer het (overvolle, kuch) strand van Vosseslag (of all places) met mij deelde kan beamen: ik ging niet onopgemerkt voorbij. Wilt u graag bij de 'early majority' horen? Het kan! Boleeeeeeo, Boleeeeeeo*, patroon hier.


* te zingen op deze toon.

Verkleden

Soms kan je je zo goed vinden in een verhaal op een andere blog, dat je het gewoon wil overnemen. In dit geval ga ik dat gewoon doen.

Schaartje is de gelukkige mama van een dochter die het 'verkleedgen' heeft geërfd. Zowel mijn wederhelft als ik hopen vurig dat die eer ons ook te beurt zal vallen. Met een dagelijkse vraag naar een andere beschilderde snoet, gaat het alvast de goede richting uit. (Wat we niet kunnen zeggen van de dagelijkse tirade als we proberen uit te leggen dat een vers onderlaken en een bloemenwang geen harmonieus huwelijk vormen.)

Maar in elk geval, Schaartje organiseert een wedstrijdje 'zoek de leukste verkleedpak-tutorial'. Ik vond alvast een prachtig reeksje met o.a. een maïskolf gemaakt uit eierdozen.

Andere geniale ideeën? Vertel ze aan Schaartje, wie weet wint u wat!