Een Antoinette als beloning

Dit weekend poetsten wij het hele huis. Twee voltijdse jobs, evenveel kinderen, nul poetsvrouwen en 1 van de meest strijdvaardige tijdrovers ooit, ik moet daar geen tekening bij maken. Het was hier, om een koe een koe te noemen, vuil. Rommelig. Ik ben blij dat ik de voorbije maanden enkel veelvuldig blogpubliek over de virutele vloer kreeg. Gelukkig geen vrienden van de gezondheidsinspectie over mijn echt stoffig parket. 

Maar soit, dat is verleden tijd, u kan hier weer ademen en van de grond eten en de kinderen lopen er ook weer netjes bij. Liv bijvoorbeeld. Ik beloonde mezelf voor het ijverige poetswerk met naaitijd. 

Resultaat: een Antoinetje: (patroon nog eventjes te krijg in de Van Katoen shop.)

Mijn strikkunsten kunnen beter, Livs poseerkunsten kunnen beter, maar desalniettemin: ik glunder. Al sinds ik het patroon met mijn digitale pen overtrok om het printbaar te maken voor de kopers, staat het bovenaan op het verlanglijstje. En ik mag dan wel geen feestbeest hebben dit jaar, (drie jaar is nog wat jong om je handen te kruisen voor een gezegend broodje), 'de communie van een neefje' vond ik ook prima om een jurkje voor te voorzien. 

Stof: Echino, een tijd geleden gekocht bij Vermiljoenshop. Ik vrees echter dat de ontwerper van de stof me rauw lust. Want het betrof een lap met een tekening even hoog als de stofbreedte, met in het midden als eyecatcher een reeks bonte papegaaien en bloemen in paars en fuschia. Hier bijvoorbeeld gebruikt in al zijn waardigheid. Een reeks papegaaien die ik helemaal wegliet bij het knippen, op twee roze bloemen na die uit de zakjes piepen. Ik ben niet zo rozig, weet u nog. Maar omdat ik daar van Lila flinker in moet zijn (en Lila kan het weten, zij zette net meisje nummer drie op de wereld), omboordde ik wel met fuschia paspel.

Pas na een hele dag spelen in de jurk, bekeek ik de foto's. En toen viel het me op dat ik het, vraag me niet hoe, gepresteerd heb om het hele rokdeel een slag te draaien ten opzichte van het bovenstuk. Aiai.

Maar geen nood. Dat is kwestie van een naadje tornen, een naadje stikken, en dan alles weer aan elkaar. Nu ik zeeën van tijd heb (Van Katoen is klaar en mijn huis is kraaknet), is dat een werkje van niets. De jurk werd getest. Speelproof, zegt de trampoline van neefjes Jens en Lars!

Paardproof, beweert het paard van Nonkel Jan!

En meteen een oude angst overwonnen. Dat ze groot geworden zijn, plots, ik moet Oon bijvallen! We zullen dus maar even de tijd nemen om daar bij stil te staan. (En om die garderobe met plezier nog wat aan te vullen!)

Omdat ik het niet genoeg kan zeggen

Echt waar. Merci.

Dumpling in toile cirée: tutorial

En wat maken we vandaag? Dit!

En daar is een goede reden voor. We gaan daar niet flauw over doen, we moeten dat toegeven: Van Katoen komt dichterbij. En de hoeveelheid zenuwen die door mijn lijf giert, is omgekeerd evenredig aan het aantal uren dat ons nog scheidt van zaterdag 10u. (En recht evenredig aan de portie slaap die datzelfde lijf nog krijgt toebedeeld.) Maar ik ben gelukkig helemaal niet alleen.

Een gedachtenwandeling door ons winkeltje brengt dan wel weer rust. Zoveel mooie kleurtjes. Zoveel leuke stoffen. En daarvan laten we geen centimeter verloren gaan. Ienieminierestjes - die op mijn naaitafel, moet ik toegeven, vaak gewoon in de prullenmand verdwijnen - worden door de Koningin Van de Snippers Stof en haar helpers omgetoverd tot de schattigste accessoires.

Met een ander deel van de stukjes stof kan je zelf aan de slag. In onze winkel liggen ook kant en klare pakketjes met al wat je nodig hebt om een kleine aardigheid in elkaar te steken. Je krijgt in zo'n zakje alle benodigdheden voor slabben, pennenzakken en deze 'dumplings' zijn een van de items waar we dat soort pakketjes voor hebben samengesteld.

Een dumpling is, wist zij me te vertellen, een soort van deegpakketje met een vulling, dat hoge ogen gooit op de Poolse lijst van fijnkost. Keyka Lou gebruikt deze naam voor haar schattige ritstasjes. Ik paste haar handleiding aan aan een tasje voor toile cirée. Je kan het hier downloaden. Print dat zonder te verschalen. Afhankelijk van de maat van je rits krijgt je dumpling een andere vorm: je kan kiezen voor een pennenzak, een kleine toilettas, een grotere toilettas of een kleingeldzakje.

Wat je nodig hebt is afhankelijk van de grootte van het tasje dat je kiest, en zie je op het patroon. 

Teken het patroon op het lapje toile cirée, teken ook 2 rechthoekjes van 5 x 7 cm, en knip uit.

Leg je rits ondersteboven, sluit ze helemaal en trek een streep net onder de ritssluiter. Geef aan weerskanten om de 2 cm knipjes in de rits: tot net voor de helft van elk ritsbeen. (Als je een YKK-rits gebruikt zie je in het midden van elk ritsbeen een lijn. Knip niet voorbij die lijn.)

Open de rits en speld 1 helft met de goede kant vast aan de goede kant van je toile. Leg daarvoor het streepje, dat je in de vorige stap net onder je ritssluiting trok, gelijk met de hoek van het de toile. (Links op onderstaande foto.) Stik vast, gebruik daarbij je ritsvoetje. Bij YKK-ritsen stik je exact op de lijn in het midden van je ritsbeen.

Speld en stik daarna de andere kant: start alweer door het streepje dat je trok gelijk te leggen met de hoek van je toile. Als je dat nauwkeurig hebt gedaan, kom dat aan de andere kant van de boog mooi uit.

Knip tussen de rits en de toile een strookje van de toile weg. Zo piept de toile zeker niet onder de rits uit wanneer je die gaat topstichen.

Plooi de toile om langs de rits, en doorstik met een grotere steeklengte. (Bijvoorbeeld 3.) Ik doe dat door het midden van mijn naaivoet op de rand van de toile te richten, en mijn naald uit center te zetten. Zorg dat je rits overal mooi mee onder de topstich zit: door de knipjes kan ze hier en daar wel eens omplooien. Ik probeer bij toile cirée zo weinig mogelijk te spelen, dus ik duw de rits gaandeweg plat tijdens het stikken.

Op het hoekje aan de ritssluiter lukt dat topstichen niet zo goed: links zie je hoe ik gewoon ben 'uitgeweken', rechts ben ik iets voor de ritssluiter gestopt. Allebei niet erg: dit uiteinde verdwijnt straks wanneer je het tasje aan de zijkant dicht stikt.

En dan nu tijd voor een klein 'trucje'. Haal een lang stuk garen door het oogje van de ritssluiter, plooi het dubbel en maak er een knoopje in.

Draai je tasje binnenstebuiten en sluit de rits bijna helemaal (laat ongeveer 2 cm geopend) maar zorg dat het eindje garen aan de overkant van je ritssluiter door het gaatje op de hoek steekt.

Druk het uiteinde van je tasje plat aan de kant van de ritssluiter. Zorg dat de rits mooi in het midden zit (dat kon veel beter bij mij...) Doorstik een paar keer op 1 cm. Doordat je rits gesloten is, is het iets makkelijker om de twee benen mooi naast elkaar te leggen.

Neem een van de rechthoekige lapjes toile en plooi dat rond de naadtoeslag. Stik vast zodat het vorige stiksel verstopt zit onder het lapje.

Knip boven- en onder de overtollige toile een beetje weg, en knip de hoekjes van het lapje schuin weg. (Dat kon symmetrischer bij mij...)

Open nu je rits, door het flapje met je ene hand vast te houden, en met je andere hand aan de lange lus garen te trekken. Als ze ongeveer voor 3/4 open is, knip je het garen weg. Daarna herhaal je  de vorige stappen aan de andere kant van het zakje: platdrukken, doorstikken op 1 cm, lapje erover en overtollige toile wegknippen.

Keer het geheel, druk de hoekjes voorzichtig uit, en klaar!

Twee broertjes naast elkaar: een toilettasje en een geldbeugeltje!

(De originele post van Keyka Lou vind je hier, gratis.) 

Blueberrycake met noten en witte chocolade

Pasen! Tijd voor eieren en kuikens en hazen. Zalige hoogdag!

Ik doe echter aan vlinders vandaag. Vlinders zijn in, deze lente. Ga maar eens windowshoppen of sla er een willekeurig modeblad op na: vlinders zijn hét kledingversieringsbeest van het seizoen. Maar ik heb het niet over vlinders in de kleerkast, maar vlinders in de oven.

Het begon zo: ik was in Kopenhagen met 't werk. Tussen twee activiteiten door belandde ik, met collega's en de rest van het hoogst aangename reisgezelschap, in een dubieus etablissement, op zoek naar een snelle hap. De muziek en de inkleding beloofden niet veel goeds. Maar de vrolijke oberes (oberin? oobster?) overliep het taart-met-koffie-aanbod en het woord smeltte op mijn tong: "We also serve some blueberrynutcake with white chocolate today." Even later deed de cake, wat dat tongsmelten betreft, hetzelfde.

Collega Wannes (in blogland ook wel bekend van zijn modellencarrière) kreeg de opdracht om zijn wederhelft aan het werk te zetten en exact dezelfde smaak te verkrijgen. Die wederhelft is een bakwonder. Als de boerderij ooit toegankelijk wordt voor het publiek, en de wederhelft serveert er haar taartjes, dan laat ik het u zeker weten! In afwachting verzon ik zelf iets dat er niet echt helemaal op leek, maar eigenlijk toch wel uiterst lekker was. 

Bij De Kleine Zebra vond ik de bewuste vlindercakevorm. Ik weet al wat volgend jaar de opvolger van de verkeerslichtcakejes wordt: dit is het ideale trakteerformaat. (Ze verkopen er trouwens ook treintjes, voor wie niet met de vlinderhype wil meedoen...)

Ik nam mijn standaard cakerecept, en voegde de ingrediënten toe waarvan we in Kopenhagen dachten dat ze de smaak van de cake bepaalden. Dat dat o.a. 'een kop bosbessen' inhield was even een probleem. 'Mijn' supermarkt verkoopt nu nog geen bosbessen. Dus ik sorteerde een kilo diepvriesrodevruchten. (Geen aanrader: probeert u maar eens het verschil te zien tussen een diepvriesaalbes en een diepvriesbosbes, als die allebei licht aangeijsd zijn...) Het element 'witte chocolade' was in Denemarken enkel wat kruimels op de top, maar ik wilde graag een echte topping. Dus ik verzon maar wat, op basis van mijn andere taartrecept. 

Nodig: 

- 3 eieren

- 200 g boter

- 200 g suiker (100g donkere bastaardsuiker en 100g kristalsuiker)

- 220 g zelfrijzend bakmeel

- 50 g gemalen walnoten

- een kopje bosbessen

Voor de topping:

- 150 g witte chocolade (die vergat ik op de foto...)

- 150 ml opklopbare room (dus niet die van op de foto...)

- 125 g griekse yoghurt

Doe de suiker in een kom. Breek er de eieren bij. Klop met de mixer tot een 'lint'. (Geen idee waarom dat zo heet, maar je ziet dat het ok is als het goedje plots een tint lichter wordt van kleur.) Smelt de boter en klop die onder het mengsel. Zeef het meel en klop door het mengsel. Roer er met een lepel de noten doorheen, en daarna 3/4 van het kopje bosbessen. Vul kleine cakevormpjes of cupcakes voor 3/4 met dit mengsel. Bak 12 tot 15 minuten op 160°. 

(Ik probeerde ook een grote cakevorm, maar dat lukte minder goed. Door het vocht van de bosbessen werd de buitenkant hard voor de binnenkant de kans kreeg om van deeg naar cake te gaan. Iemand tips?)

Voor de topping: klop de room stijf.  Smelt de chocolade au bain marie. Roer de chocolade door de room en voeg er de griekse yoghourt aan toe. Smeer over de cakejes, plant er een bosbes bovenop en zet ze een uurtje in de ijskast.

Voor de kinderen sneed ik de vlinders door en smeerde ik de topping ertussen. Handig tegen het 'morsen' en voor hen mooi om te zien.

Voor onszelf mocht de topping wat rianter en...

'op de top'. 

En wat deed ik met de rest van de bosvruchtenmengeling? 

Verlangen naar de zomer. De ijsblokmaker komt ook van bij De Kleine Zebra. Met een besje in elke holte ziet je glas er plots heel zonnig uit. Laat maar komen, het terrasjesweer!

Edit: een oud collega snelde me mailsgewijs ter hulp, dankjewel Els:

- deeg tot lint kloppen, betekent dat de emulsie zo luchtig én lopend is dat ze in een lint van je houten lepel druipt, en niet drupt zoals water of ook niet in klodden er af valt zoals bijvoorbeeld soezendeeg zou doen.

- de oplossing voor het te-nat-of-te-droog probleem is (helaas): verse vruchten. Die hebben hun stevigheid en structuur nog niet verloren. Het vocht van diepvriesvruchten maakte mijn cake dus wak...

Tutorial: biais rondom (en ook: wie won?)

Om een randje af te werken met biais, merkte ik al dat Mme's tutorial heilig is in Vlaams blogland. Iedereen lijkt biais in twee stappen te stikken: eerst openflappen en binnenin stikken, daarna afwerken op de goede kant. Ik doe dat niet zo. Deze keer niet omdat ik te lui ben, maar simpelweg omdat ik dat truukje niet kende toen ik met naaien begon en intussen mijn eigen manier (dichtstrijken en in 1 keer stikken met naald uit center) gewoon ben. Mijn manier werkt wel alleen als je met de biais rond een paar lagen katoen moet, bij spons en dergelijke loopt het fout.

Enkel de afwerking op de hoek, daar had ik altijd last mee. Op de hoek plooide ik het laatste eindje onderin, maar bij het vastzetten kwam dat toch altijd een beetje 'piepen'. Of zat mijn stiksel aan de onderkant niet door de biais. Dus doe ik dat tegenwoordig met deze kleine omweg.

Strijk de biais zo nauwkeurig mogelijk dubbel.

Bepaal waar de zichtbare naad in je biais moet komen. (In dit voorbeeld koos ik een naad van de hoes. Bij een rokje of jurk kies ik meestal een zijnaad.) Leg de biais een eindje voorbij die plaats, dichtgevouwen om je stof heen.

Begin met het vaststikken van de biais, zo'n 5 cm voorbij de plaats waar straks de zichtbare naad  van de biais komt. (Dus in dit geval: niet gelijk met de gekozen naad van de hoes, maar 5 cm verder.) Richt het midden van je naaivoet op de rand van je biais en zet je naald uit center. Als je nauwkeurig hebt gestreken en het stof is niet te dik, belandt je naald op deze manier ook aan de onderkant steeds in je biais.

 

Hecht af een vijftal cm voor je aan de gekozen naad komt.

Haal het geheel onder de naaimachine vandaan, en duid voor beide losse eindjes aan waar de naad zal komen te zitten.

Plooi voor beide losse eindjes de biais open en trek een streep op de plaats van de speld.

Leg beide eindjes biais met de goede kanten tegen elkaar en doorstik op de plaats van de streep. Knip afgerond af. (Voor een nog mooier resultaat kan je de biais op dit punt ook helemaal open klappen en met de goede kanten tegen elkaar vaststikken.)

Keer de biais terug om, strijk het vastgestikte eindje eventueel terug dubbel, en zet vast over de afstand die nog los zat.

Nadeel van deze methode: je hebt 2 afhechtpunten in plaats van 1, en die punten bevinden zich telkens een eindje verder dan de plaats waar de naad in de biais zit. Maar als je beide naden mooi op elkaar laat aansluiten vind ik dat zelf niet storend. (Of zeker niet zo storend als een hoekje biais dat er op het laatst onderuit piept...)

En tenslotte: wie mag er vanaf nu stijlvol snotteren?

Mijn lijstje met 'nog te bekijken traanklieractiverende cinema' is alvast eindeloos geworden.

Het moet niet altijd Random.org zijn die mag kiezen wie er wint. Dus keek ik op de doos 'Kleenex Ultra Soft' die in deze blogberichten figureert. En ik las dat er 80 zakdoekjes in zitten. Naja was de 80ste 'mededinger' en kan binnenkort nog eens naar 'Hatchiko' kijken met een doos vosjes op haar schoot.

Voor de tweede winnaar liet ik me leiden door mijn eigen tranen. Als ik op de Kleenexfilmvraag had moeten antwoorden, dan had ik meteen 'Dancer in the dark' gezegd. Ik kan zo al niet tegen films over ter dood veroordeelden. Gecombineerd met de zuivere onrechtvaardigheid van het geheel (heb ik nu de clou verklapt?) kan ik amper naar de muziek uit die film luisteren of ik heb het zitten.

Barbara heeft blijkbaar hetzelfde aan de hand. Omdat ik haar pijn zo goed kan voelen, mag zij vanaf nu Ninja's bij de hand houden als ze nog eens huilen moet.

Dames, graag jullie adres richting rietblogt@gmail.com!