Omkeerbare kleenexdooshoes: tutorial & give-away

Zanne zwaaide af in het babygroepje van de kribbe. Dus maakte ik een klein presentje voor haar verzorgsters: voor elk een hoes voor een 'Kleenexdoos'. Niet om de traan die ik wegpinkte bij haar 'groeien'. Want een groepje opschuiven betekent: de trap niet meer op. (Hoera voor mijn rug.) Maar de zakdoekjes staan symbool voor de ontelbare snottebellen die de dames van Zannes snoet hebben geveegd. Want het kind is gezegend met nauwe neusgaten. Ik ben echt niet Miss Wegwerp, dat bewijzen de katoenen luiers. Maar zachter Kleenexen, die heb ik wel altijd in de aanslag...

Ik vond op het net wel tutorials voor hoezen met een ovaal gat, maar geen omkeerbare. De omkeerbare exemplaren hadden telkens een 'gleuf' als gat. Dus ik maakte er zelf eentje! 't Is echt een snelklaarcadeautje, volg even mee!

Print het patroon twee keer en plak op de stippellijn aan elkaar. (Wie het zichzelf makkelijk wil maken, print op dik papier.) Knip de ovaal uit. (Het patroon is getekend op een Kleenexdoos, maar de maten van andere merken zijn vrij vaak identiek. En zo moeilijk zit het patroontje ook niet in elkaar: een opengevouwen doos dient als basis.)

- Knip twee rechthoeken stof van 37,5 op 26,5 cm. (Verstevigen met vlieseline kan, maar ik vind dat overbodig: die doos houdt het geheel wel stijf genoeg.)

- Leg het patroontje in het midden en teken er rond. Teken ook de ovaal op beide stukken stof.

- Leg de stukken stof met de goede kanten op elkaar.
- Speld de hoekjes en de ovalen op elkaar.

- Stik nauwkeurig op de ovaal, gebruik hiervoor een kleine steeklengte.

- Knip de binnenkant van de ovaal weg en geef heel veel knipjes, of gebruik een kartelschaar.

- Keer het ene stuk stof door de ovaal rond het andere tot beide goede kanten naar buiten liggen.

- Rol de binnenkant van de ovaal tussen duim en wijsvinger tot de naad mooi bol staat.

- Strijk het geheel. (Met excuses voor de overbelichte foto. Dat heb je als de zon plots verschijnt.)

- Doorstik de ovaal met een iets grotere steeklengte, bijvoorbeeld 3. Ik doe dat door het midden van mijn naaivoet gelijk te leggen met de rand van de ovaal, maar mijn naald uit center te zetten zodat ze in de stof belandt. Op die manier kan je mooi overal even ver van de rand stikken.

- Plooi van elke stof de vier hoeken tot een driehoek door de getekende punten exact op elkaar te spelden.

- Stik de acht hoeken en strijk ze plat.

- Speld van de ene stof de hoeken dicht op de korte kant van de hoes.

- Speld van de andere stof de hoeken dicht op de lange kant van de hoes.

- Draai beide stoffen met de slechte kanten tegen elkaar. Speld rondom en doorstik de hele onderrand op 1 cm. 

- Knip de stof af vlak naast het stiksel.

- Werk af met biaislint. (Mijn 'ezelsbruggetje' voor mooi aansluitende biais op de hoek kan je hier vinden.)

En klaar!

Niet het goede moment voor een Kleenextutorial, zegt u, want het griepseizoen is net gedaan? Wacht maar, de pollen komen er aan! Daarom knipte ik nog twee hoezen extra. Eentje met vossen/blauwe ruitjes en eentje met Ninja's/groene stippen. Wil je er eentje? Laat me dan hieronder weten welke stofcombinatie je verkiest, en welke 'Kleenexfilm' het sterkst in jouw geheugen staat gegrift. (Omdat je meest memorabele snotvalling me maar matig interesseert, eerlijk gezegd.)

Op 2 april trek ik 2 winnaars! (Die nog tot na 14 april zullen moeten wachten op hun hoesje. Maar hé, dan doen de pollen pas volop hun werk!) Linken hoeft niet, maar is altijd leuk!

Berlijntips (en een Gentwedstrijd!)

Ooit stond ik voor een altaar en ik zei 'ja'. (Ik stond er naast, eigenlijk.) Dat is nu vijf jaar geleden en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Af en toe is het goed om daarbij stil te staan en een moment te bezinnen, vindt u ook niet? Dus koos ik Berlijn en trok ik een dag of vier uit. Wie zich wil bezinnen, kan dat maar beter grondig doen.

Oorspronkelijk was het weekend als verrassing bedoeld. En dat hield ik vol tot vier dagen voor het vertrek. Mental note to self: wie surprises plant, houdt beter de Visarekening aan de kant.

Op vraag van sommigen onder u die op de hoogte waren van het plan: wat Berlijntips! Na een succesvolle ervaring tijdens ons weekend Amsterdam, lieten we ons ook deze keer door de stad gidsen door het boekje 100% Berlijn.

Ik ben grote fan. Die gidsen zijn opgebouwd rond wandelingen die verschillende wijken van de stad belichten. Voor elke wijk krijg je een aantal eet,- shop- en bezoektips en die zijn erg op maat van wat wij leuk vinden in een stad. De typische 'moet je ziens' zijn vermeld, maar ook vintagewinkeltjes, sympathieke eethuisjes en toffe plaatsen voor 'bloemetjes buiten'. Veel meer heb ik niet nodig voor een weekend!

Dus op het vliegtuig ontstond het idee voor een wedstrijd. We krijgen met het Van Katoen-team vaak de vraag: "Wij komen van ver en maken er een weekendje van. Geef ons eens wat Genttips?" De stijl van de 100%-gidsen leek me wel aan te sluiten bij mensen die Van Katoen ook leuk vinden. En de mensen van 100% vonden mijn stoute schoenen helemaal niet zo stout:

WEDSTRIJD: Kom naar Van Katoen 'van ver' en win een exemplaar van 100%Gent

Is Gent voor jou niet meteen 'om de hoek'? Stuur dan voor 6 april een mailtje naar honderdprocent@vankatoen.org, met als onderwerp '100 %'. Vermeld je naam, je woonplaats, en de afstand van je woonplaats tot het MIAT (Minnemeers 9, 9000 Gent.) Die afstand bereken je met Google Maps: we rekenen met de eerste suggestie die de zoekmachine geeft voor de optie 'met de wagen'. Op 6 april maken we de winnaars bekend. De 15 'verste bezoekers' worden persoonlijk op de hoogte gebracht en mogen, als ze met een officieel document hun woonplaats bewijzen, een gratis exemplaar van 100%Gent  afhalen aan de infobalie van Van Katoen!

Wat vonden wij zoal, daar in die stad, dankzij 100% Berlijn en een aantal vriendelijke tipgevers?

Kollwitzplatz. Bij het woord 'Platz' stelden wij ons een geasfalteerde rechthoek met geparkeerde wagens voor. Maar in Berlijn is dat niet de standaard. Zeker in Prenzlauer Berg, de wijk waar wij verbleven, is elk pleintje voorzien van een (vaak originele) speeltuin en van groen. Ook op een koude zaterdagochtend hollen de kinderen er als mieren door elkaar en zou je als uitbater van een buggyparking stinkend rijk worden. Erg gezellig.

Op zaterdagochtend gaat daar de Kollwitzmarkt door. Een heerlijke biomarkt waar we heerlijk broodsmeersel met gebakken champignons en turks brood kochten, om die lunch op te peuzelen begeleid door een straatmuzikant. Naast ons stond de man achter A Point of View met een rijdend kaartenkraam. 

Schitterende postkaarten met foto's uit het straatbeeld. Doordeweekse lichtreclames of streetart krijgen een heel andere functie, omdat die man meesterlijk stukken uit woorden knipt. Mijn voorraad is ingeslagen. (Maar u hoeft er niet per se voor naar Berlijn.)


MACHmit! is een museum voor kinderen. Maar met het werk in het achterhoofd, wilde ik er toch langs. Doe dat vooral ook, als u kinderen onder de arm hebt en in Berlijn bent beland.  (Wat ik u alleen maar kan aanraden.) Het museum is een verbouwde kerk. In het midden staat een soort open speleotoren met een hoog stinksokkengehalte: doorheen de gaten in de toren zie je de jonge bezoekertjes van het museum naar boven klauteren.

In holtes onderaan de toren gaan er crea-ateliers door, zoals 'maak een droomdoos' of 'naai je eigen slang'. In de open kelder van het geheel gaan tijdelijke tentoonstellingen door. Kinderen kunnen er deelnemen aan workshops in de drukkerij...

of even proeven van 'kinderarbeid'.

Op de lijst 'musea, do's' schrap ik voortaan het historisch museum (wegens 'te historisch') en zet ik (dankzij Opgewekte Kapucijnaap) het DDR museum met stip op 1. Ik ben een fan van de film Good bye, Lenin! Het museum is een tastbare versie van die film. De bijna lachwekkende absurditeit van DDR-eenheidsworstmateriaal versus gruwelen in een nagemaakte Stasi-verhoorkamer.

Het Joods museum is dan weer een van de meest indrukwekkende gebouwen waar ik ooit kwam. De collectie is volledig en is mooi voorgesteld, maar vooral het gebouw maakt indruk. Moeilijk te omschrijven, een bezoekje waard. (Maar neem geen te gekke spullen mee, de veiligheidscontrole is streng...)

Je bezoek eindigen of beginnen kan je met een bezoek aan de koepel van de Bundestag. Je geraakt er niet binnen zonder reserveren, maar dat kan heel eenvoudig online, gewoon een paar  dagen op voorhand je voorkeursmomenten doorgeven, ze sturen bevestiging per mail. Je krijgt een audiogids in het Nederlands, je loopt langzaam omhoog in de glazen koepel en de stem in je oor wijst je aan waarheen je blik moet, en geeft wat uitleg. Prima om een beeld te hebben van de stad bij het begin, maar wij deden het helemaal op het eind van ons weekend en het was een mooie samenvatting.

Onze logies waren werkelijk een aanrader. Hoewel eten in Berlijn niet zo duur is, en we in een buurt verbleven die bulkt van de leuke ontbijtadresjes, huurden we toch een appartementje. Twee huizen verder was een biosupermarkt. Daar trokken deze twee vegetariërs zo hard hun ogen open dat we daadwerkelijk meer dan eens ons eigen potje kookten. Op een deftig aardappelmesje na was het appartement er ook echt op voorzien. Er was een afwasmachine, een wasmachine, droogrek, strijkijzer en plankje, gratis WIFI, en het antwoord op de vraag 'waar kan je ergens fietsen huren' was 'oh er staan er hier twee, die mag je best gebruiken'.

Berlijn op de fiets dus! Net als in Amsterdam: aanrader! Omdat de stad zo nieuw is, zijn drukke verkeersaders er erg breed met een degelijk fietspad. Verkeerslichten hebben een fietserlichtje dat eerder op groen springt. Om af te draaien zijn er voorsorteervakken. Zelfs in de spits prima te doen. En wat dacht je van dit soort van straat?

Zelfs als je netjes aan de kant bleef rijden, was er geen enkele auto die je voorbij stak. Een bijna gênante hoffelijkheid voor de zwakke weggebruiker, zo voelde het.

Het was op een van die fietstochtjes dat we langs deze winkel passeerden. En ik raad u aan dat ook te doen. Onkel Philipp verkoopt er een zee aan tweedehands speelgoed. Telkens je iets leuks ziet en het wilt kiezen, duikt er weer net een andere aardigheid op in je gezichtsveld. Wij hadden er nog exact 10 minuten voor en dan moesten we richting vlucht. Maar neem vooral langer de tijd. Onkel Philipp herstelt en verkoopt niet alleen tweedehands speelgoed. Hij opende een deur onder zijn toonbank die ons een blik gaf op een smalle trap naar een keldertje, dat hij 'de laatste rustplaats van het DDR-speelgoed' noemde. Een minimuseumpje. Voor ons geen tijd meer om het te bezoeken, maar oh, het prikkelde de nieuwsgierigheid. En hij voegde er, in perfect Frans, aan toe dat hij ook een gastenkamer heeft. Voor 2 personen, 45 euro per nacht, 'voor wie van spelletjes en puzzels houdt, want daar staat ze vol mee'. Ik heb ze niet gezien. Maar ooit keer ik terug om uit te zoeken of het de moeite is!

Ook in Berlijn is men niet vies van een creatieveling die zijn waar aan het publiek aanbiedt. We kozen toevallig een goed weekend: voor de eerste keer ging deze handwerkmarkt door in de gebouwen van de voormalige Karl Marx boekhandel. Een prachtlocatie voor zo'n marktje, vanaf nu elke eerste zaterdag en zondag van de maand.

En ook mijn wederhelft vond dat we toevallig een goed weekend hadden gekozen om naar Berlijn te gaan...

De stofwinkeltips, die staan niet in de boekjes, maar daarvoor had ik gelukkig deze lijst, dankzij Spiegelstiksels. Je kan heel wat designerstof vinden bij KaDeWe, als winkel echt een bezoek waard. Maar zelfs voor stofjes die je in België al in afprijzing kan vinden, tel je daar nog minimum 22 euro per meter neer. Zoek je niet gek naar deze winkel, dat deed ik al in jouw plaats, en hij is er niet meer. Maar deze was genoeg walhalla voor mij. De winkel toont zij, dit was mijn buit.

Beetje gekreukt zegt u? Tja, wat doe je op een appartement met een wasmachine en een droogrekje? Stof voorwassen, op je 'tweede huwelijksreis'! (Is dat erover?)

Het hemdjurkpatroontje dat ik op zaterdag kocht, tekende ik zondag op het voorste stofje op de foto en zat maandag op de terugweg al geknipt in mijn rugzak. De security bij de Bundestag stelde geen vragen bij mijn scheermesje, maar vroeg verwonderd: "Wat is dit?" en ik moest antwoorden: "Euh, een rol patroonpapier." Tja. Je bent je hobby trouw of je bent het niet, zeker?

Over roze compromissen

Ik kwam op het meest onzalige idee ooit. "Kies de eerste zonnige week van het jaar en ga uitgekend op zaterdagochtend naar de meest bezochte schoenenwinkel van de streek, met een achttienmaander aan de ene hand, en aan de andere een driejarige die 'vandaag heb ik geen nieuwe schoenen nodig' als mantra van de dag heeft gekozen." Ik beschik duidelijk nog steeds niet over het vermogen om twee keer na te denken. 

De achttienmaander had al snel in elk hand een blingblingschoen en dabberde daarmee parmantig de winkel door. Het kind heeft iets met schoenen, ze was in haar nopjes. Pech dat we niet voor haar kwamen winkelen. Ik had geen idee dat er 'slordige moeder' op mijn voorhoofd stond. Maar de verschillende klanten die me een na een mijn dochter terugbezorgden, liepen recht op de juiste moeder af... 't Moet zijn dat ik, met mijn babyface, nog steeds niet van dat tienermoederimago ben verlost. 

Tot de orde van de dag: voetmeten. Een 26 voor dochter 1. Een 24 voor de achttienmaander, kleine reus. Ik viste een scala aan vrolijke schoenen uit het aanbod maat 26 waarvan er, zoals verwacht, slechts een paar rond Livs hoge wreven pasten zonder er uit te zien alsof het kind erger last had van gezwollen voeten dan een hoogzwangere vrouw op het heetste moment van de zomer. Maar het viel nog mee dit jaar: de kanshebbers waren vrolijk en geel en bloemig, niet mijn topfavorieten maar we hadden al erger meegemaakt.

Ik wandelde al bijna richting kassa, met een zelfverzekerde glimlach. Want geel is Livs topfavoriet, nog steeds, zeker en vast. Liv trok aan mijn mouw. Vrij beleefd voor een driejarige met als missie 'ik ben niet akkoord', moet ik zeggen. 'Dat ze geen gele wou, maar de aardbeien'. Waarop ze me, een beetje belerend, alle schoenen in het rek aanwees die Barbie herself er ook zou uitkiezen.

"Jij ziet toch graag geel, Liv?"

"Ik zie graag geel en ooooook (beetje spanningsopbouw)... roze!"

Ik moest even slikken. Was dit nu de officiële start van de roze periode? Vaarwel, jij kleine kneedbare peuter. Gedaan met uit het rek halen wat ik zélf het mooiste vind.

Ik vond een kleine zucht toch wel gepast. Pas op, ik heb op zich niets tegen een vleugje roze. En mijn dochters staan er best mee. Maar ik ben als de dood voor de alleenheerschappij van die kleur. Roze schoenen, dat is dagelijks roze, dat was me een brug te ver. En toen ik daar op Facebook mijn angst over uitte, werd ik door ervaren meisjesmama's bovendien gewezen op grotere potentiële verschrikkingen.

Mijn dochter was gelukkig nog tevreden met het compromis. Gele schoenen en...

... roze watersandalen. Iets als 'Hello Kitty mag, maar alleen op je ondergoed'. Thuisgekomen kan je al raden welk paar mevrouwtje uitkoos voor dagelijks gebruik.

Gelukkig was 'Metty' (Omabetty) in de buurt.


"Wat een mooie schoenen, Liv. Met bloemen! Zijn dat madeliefjes?"
Waarop een paar kleuterwenkbrauwen even fronsten, twee oogjes gingen twinkelen en Liv erg vrolijk werd:
"Ja, schoenen met madelivjes!"

Who's that girl in her digitale kleerkast?

We waren een jaar of dertien. 'Gaan slapen' bij een vriendin, frisdrank, een zak chips, alleen thuis en een video huren, het was zowat mijn summum van vrijheid. Wanneer tickets voor de bioscoop betaald moesten worden, geldde voor mijn vader de norm: de film moet minstens drie sterren krijgen in De Standaard. *Zucht*. Maar in de videotheek kozen we steevast de meest rozige Amerikaanse tienerfilm die er naast de popcorn te vinden was. En zo herinner ik me toevallig een welbepaald tienersprookje. Over de slungelachtige puber die vaak in de clinch ging met zijn stiefzus en er tenslotte iets mee begon. De naam van de prent ben ik vergeten. Maar de kleerkast van de zus in kwestie, die staat me nog helder voor.

's Ochtends zocht het ding op het internet (in die jaren nog revolutionair) welk weer het was. En stelde het een outfit voor. De stiefzus scrolde door voorgestelde onder- en bovenstukken, klikte wat accessoires aan en liet haar computer een bijpassend paar schoenen zoeken. Van de chips- met filmdroom van toen hoort er nog weinig bij mijn 'levensdromen'. Maar zo'n kleerkast! Dat zou het leven makkelijker maken...

Tijdens een van de eerste brainstorms over Van Katoen, kwam Who's That Girl al ter sprake. Bij een naaimarathon, stijl 'naaiatelier uit de jaren stillekes', horen uniformen. En de collectie van WTG is daar wel vaker op geïnspireerd. En hoera: we konden op hun medewerking rekenen! Dus trokken we met het team een paar weken geleden naar de WTG Feel Good Fashion Stores in Antwerpen en Gent, om een blik te werpen op de zomercollectie. 

Who's that girl, and what will she wear on the 14th of april?
Ik meet mezelf voor de gelegenheid wat digitaal shape wear aan en ga eens met de borstel muis over alle oneffenheden. (Iets te enthousiast, blijkbaar, de eerste lezers van dit bericht hadden niet eens door dat het - weliswaar stevig bewerkte - hoofd effectief het mijne is...) En aan de slag. 

Wandelt u even mee door mijn digitale kleerkast?

Een hemdjurk met bloemen misschien?

Of gaan we stijl Pan Am?

Functioneel, in hemd en broek, voor een drukke dag?

Fleurig?

Hm, misschien met wat accessoires?

Een digitale kleerkast. Wat een heerlijkheid. Kiezen wordt kinderspel: ik heb zelfs al het juiste personeel in dienst!

Al deed zij wel met plezier een hele namiddag over dat kiezen...

Een digitale kleerkast, weg met het ochtendlijke twijfelkwartier? Ik vrees ervoor. Want de voorwaarde voor dit uurtje 'stijlvol én comfortabel' is wel dat mijn garderobe de integrale collectie van WTG omvat. Maar we mogen dromen, zeker? En op 14 april is het alvast wat kostbare tijd gespaard!

Omabetty

Dat ik de professor Gobelijn van het team ben. Schreef zij. Ik kon daar mee leven. Meer nog, ik vond dat een compliment. Ik heb het van geen vreemden. Ik werd waarschijnlijk geboren met een vijsje dat al een heel klein beetje los stond. En als dat niet het geval was, dan werd er tijdens mijn opvoeding door Omabetty (mijn moeder, oma van Liv en Zanne) flink aan gedraaid in de dwarse richting.

Ik vertelde al eens dat ze mijn partner in crime is voor 'hoe zotter, hoe liever'. Maar ze is mijn kompaan voor veel meer dan alle-gekheid-op-een-stokje. Naaien, om te beginnen! Zij gidste me door de allereerste stappen, schuimt voor mij het net af op zoek naar ideeën, ze heeft een abonnement op Ottobre en ik mag lenen. En als ik helemaal geen tijd heb? Dan stikt ze in mijn plaats.

Het vrolijkste jurkje van deze zomer, bijvoorbeeld. 

Met vooraan een 'overrokje' dat schuin in de zijnaad is gefronst. Eigenlijk een wintermodel, uit een obscuur Duits patronenboekje als ik me niet vergis. Maar met die grote bloementekening (tricot van prachtige kwaliteit van bij Vermiljoen) werd het wat te kakelbont voor de zomer. Dus de lange mouwen werden 3/4 en de zon hing in mijn kast.

Ik kreeg nog wel meer met de paplepel mee dan gekke ideeën en handwerktips. Boeken en verhaaltjes waren ook een vaste waarde. Uit de grote voorraad in de kast. Uit de stapel van 25 exemplaren, de maandelijks vernieuwde bibliotheekvoorraad. Of gewoon uit Omabetty's hoofd. Ik herinner me nog levendig het doen en laten van Pepino, een clowntje dat af en toe verscheen in een gat in de muur naast de trap. (Omdat we dat eigenlijk een beetje een griezelig hol vonden.) Of van 'Jacobina met de gebroken vleugel', een saga over een tegen-de-kerktoren-gevlogen paasklok. Ik ben er zeker van dat die verhalenpaplepel er voor heeft gezorgd dat ik dit deel van mijn job zo graag doe. 

Ook nu er kleinkinderen over de vloer komen is Omabetty's verhalenstroom onuitputtelijk. Of ze eens kon voorlezen in Livs klas? Welja. Omabetty verzon Simon, een uit de kluiten gewassen spin. Opajan verzon er een liedje bij. Het didactisch materiaal heeft zowaar een handwerktintje.

Benieuwd naar hoe Simon aan zo'n kleurrijk web komt? Neem je (klein)kind onder de arm en kom langs in de (voor)leeshoek op Van Katoen!

Drie!

Twee keer persen, floep, baby nummer 1. Ik knipperde eens met mijn ogen, en plots was ze drie...

Drie, dat is trakteren in de klas, voor de eerste keer. 'Geen verpakking, geen cadeautjes en geen slagroomtaarten', zijn de voorschriften. Maar een droge cake is ook maar een droge cake. Dus ik plukte een beeld uit mijn mentaal fotoalbum (ik denk uit een editie van Ouders Van Nu) en ik maakte stoplichtjes. Reepjes cake, rietjes, m&m's en klaar! Voor de lijm heb je genoeg aan een koffielepel chocopasta en de punt van een aardappelmesje.

Ik hield het thema preventief anti-prinsesserig. Volgend jaar zou ik er wel eens aan kunnen zijn voor de rooswerende moeite.

In de klas prutste klasgenootje D binnen de korste keren de auto - goed vastgemaakt met garen en plaklint onderaan - van de plaat. Terwijl kleine M. alle M&M's van de overgebleven cakejes prutste. Kleuterjuf, het is een gave.

Ik maakte geen kroon. Geen tijd, en bovendien voorspelde ik correct dat Liv erg fan zou zijn van het exemplaar dat ze op school kreeg. Wegens de prominente aanwezigheid van ene Jules. 

Een cijferbadge kreeg ze wel! Eigenlijk best handig: zo'n kroon verveelt na een tijdje, maar die badge houdt stand. 

-- 3 seconden reclameintermezzo: zo'n badges verkopen we ook op Van Katoen --

En dan naar jaarlijkse traditie: een rijtje. Benieuwd of ze dat nog leuk zal vinden als ze zestien is. Maar vandaag mag het nog!

nul...

een...

twee...

drie!

Gelukkige verjaardag, grote kleine meid!