Very little black dress

Ik weet dat ik had gezworen dit jaar geen kraamcadeautjes meer te maken. Maar soms kruipt de inspiratie waar ze niet gaan kan. In dit geval ken ik de baby in kwestie zelfs niet zo goed. Haar vader is, hoe zal ik het noemen, een occasionele collega. Een keer per jaar huur ik hem in voor iets wat ik zelf niet kan. De moeder van het kind heb ik nog nooit gezien. Enkel op een foto op Facebook, waarop ze versgetrouwd op de trappen van het stadhuis stond. 

Het was die foto die het hem deed. Geen lang of breed of glanzend of wit, maar een little black dress met een sleutelgathals en een klein rood hart aan de ceintuur. Het kan zelfs zijn dat het in werkelijkheid een little donkblue dress was. Maar in elk geval: op de foto leek het zwart, en op dat moment ontstond er een babyjurk in mijn hoofd. 

Net zoals volwassenen soms voor minder zwart in hun kleerkast zouden moeten gaan, kan wat zwart voor een baby af en toe geen kwaad. Sommige mensen vinden dat absoluut not done (mijn schoonmoeder in de eerste plaats denk ik). Maar een boreling in zwart, ik vond dat dat wel eens moest kunnen. En zo op 't gevoel leken de ouders van deze baby mij wel een koppel dat dit stijlgewijs aankon. En toen viel het geboortekaartje op de mat en was het beeld compleet. Rosie werd haar naam en rood was het kaartje/boekje. Met sublieme tekeningen en een tekst die me een traan had doen wegpinken, ware het niet dat ik zelden tot nooit huil van ontroering. Zwart met roosjes zou het worden.

Aan de buitenkant ging ik voor less is more. Een heel eenvoudig jurkje gebaseerd op dit model, met een sleutelgat in de hals en een kleine rode roos. De sleutel voor een mooi sleutelgat? (Moehaha...) Heel traag stikken. En goed nadenken in welke richting het sluitlusje er in moet zodat je geen twee keer moet herbeginnen.

Geen idee hoe de stof heet, de beste omschrijving die ik kan verzinnen is 'tricot die niet rekt'. Ik deed wel even over het vinden van de juiste stof voor het beleg. 'Zwart met romantische roosjes' zat er in mijn hoofd. Dat is misschien wat raar, want 't is toch maar aan de binnenkant. Ach, noem me een snob, maar sommige merken vind ik net leuk omdat ze aan de buitenkant simpel zijn maar verrassende details hebben in de afwerking. Fluo-oranje knoopsgatenelastiek in een rokje. Een prachtige maar aan de buitenkant onzichtbare voering in een jas. Of gouden lintjes om een jurkje aan de kapstok te hangen. Vandaar dus de zoektocht de juiste stof voor het beleg: zwart met roosjes. Ik vond het uiteindelijk in de stoffencollectie van Annelies, waarvoor dank!

Beetje jammer dat het beleg wat hoog stopt, zodat je het kan zien door het sleutelgat. Maar dat kwam door de boog op de rug die nu eenmaal zo hoog zit. Als het kind het jurkje draagt zie je daar gelukkig niets van, maar het deed wel afbraak aan het beoogde belegeffect.

En dan het moeilijkste van het hele project: een zwarte jurk fotograferen. Het lijkt wel of ik het ding tussen elke foto door een keer heb gewassen op 60°. Maar neen: het bleek gewoon onmogelijk om het elke keer met dezelfde belichting op de foto te krijgen. Wat dat betreft, alle tips welkom!

Metallimats

Een zwoele zomeravond, wind van de goede kant en in de verte flarden van de klank van een paar dorpen verder. 't Zou niet de eerste keer geweest zijn. Maandagavond zat de wind anders, dus hoorde ik niets. Maar op de radio kon ik de hele passage van deze kerels in dat boerendorpje volgen.

Niet dat ik zelf zo'n grote fan ben. Maar ik ken wel een grote fan. Voor zijn zoon nummer 1 maakte ik een paar jaar geleden toepasselijk beddengoed. En nu nummertje 2 op de wereld is geland, vroeg de mama me om een gelijkaardig exemplaar.

U weet al dat ik niet graag twee keer hetzelfde fabriceer. Geen probleem hier: ik maakte er dan ook 'iets anders' van. Kasper kreeg twee jaar geleden een stoer antraciet deken. Maar Mats zal altijd 'de kleine broer van' zijn, dus kreeg een iets lieflijker exemplaar. Rood met vrolijk blauw. Zo tijdens een pinksterweekend zijn er niet veel stoffenwinkels open, maar ik werd gered door een duik in andermans stoffenkast.

Omdat het niet altijd paspeldekentjes moeten zijn, ging ik voor fleece-met-een-boordje. Dat zette ik er aan met een festonsteek. Naar het schijnt heeft Bernina die steek geschrapt van de nieuwste versie van mijn machine en aan de gedupeerden: mijn oprechte deelneming. Want de festonsteek is een lollig iets. Ik gebruikte hem voor het stikken van ettelijke verjaardagsrondjes, (eigenlijk niet zo) vrolijk in beeld gebracht door Oon. En dus ook voor dit dekentje.

Ook applicaties moeten niet altijd met de zigzag: Mats letters werden ook festongewijs bevestigd.

En dan een kleine waarschuwing voor wie wel eens creatief is met letters. De ouders van deze minirocker kozen gelukkig een naam waarvoor ik al 3 Metallicaletters uit de groepsnaam zelf kon pikken. Ik wilde het mezelf gemakkelijk maken en downloadde een Metallicalettertype, dat ik vond op een of andere dubieuze site. Iets té dubieus, bleek. Want ik negeerde vrolijk mijn computer die zich terecht afvroeg: "Ben je zeker dat dit veilig is?" En even later had ik een klein probleempje...

Die snoodaard overschreef zo maar even mijn Arial! Een die-hard fan vindt dat misschien inspirerend, ik vond het er een klein beetje over. (Al leidde 'probleempje' me in hit twee al naar een van de aardigste computerwonders die ik ken.)

U weze dus gewaarschuwd: Metallica, goed voor festivals en dekentjes, maar zorg dat ze van uw computer blijven!

Assorti

Een van de dingen die zo plezant zijn aan 'zelf maken', is het feit dat je met 1 stofje meer dan 1 ding kan verzinnen. In de lagere school vond ik dat uitermate belangrijk. 'Alles van 't zelfde'. Een pennenzak in hetzelfde motief als mijn kaftpapier. (En het jaar erna mokken omdat ik wel kaftpapier kreeg maar niet opnieuw een pennenzak.) 

Met de naaimachine kan je daar nog veel verder in gaan. Deze winter kreeg ik aan de schoolpoort vaak de vraag "Is dat zelfgemaakt?". Niet omdat het zo schromelijk slecht was afgewerkt (denk ik), maar omdat je in de handel nu eenmaal zelden een peuterjas en een schooltas tegenkomt die uit dezelfde stof zijn gemaakt. Samen in een fietskar valt dat blijkbaar nogal op...

Ook bij Van Katoen maakten we van die leuke combinaties. Een verjaardagskroon met bijpassende vlaggenlijn, dat houdt nog steek. Maar wat dacht u van 'assorti snuiten'? Ons model draagt hier een rokje uit de Van Katoen collectie...

... en als ze haar zakdoek moet bovenhalen kan dat in stijl!

(Het snuiten zelf gebeurt voorlopig nog iets minder elegant.)

Ook op zoek naar gekke combinaties? Of gewoon naar unieke spullen in leuke stoffen? We spelen met Van Katoen nog even winkeltje. Alle items op een rijtje vind je hier, makkelijk online te bestellen! En de opbrengst gaat uiteraard nog steeds volledig naar Annick For Kenya. 

Een boek, zowaar!

Ik kende Sigrid al toen ik nog niet naar de kleuterklas ging. Maatjes door dik en dun, maar vaak niet vreemd van enige zin voor kinderlijke concurrentie, zoiets. We schrijven 1990, vierde leerjaar, bij juffrouw Sylvia. Op een blauwe maandag zat er een vers gipsverband rond Sigrids enkel gestrikt. De blinkende krukken onder haar oksels ontlokten een vorm van klassikaal moederkloekgevoel. En ondergetekende kreeg last van een acute aanval van hypochondrie... Die avond snoerde ik mijn rolschaatsen om en begaf ik me richting 'kasseibaantje'. Resultaat: echte tranen, een verzwikte enkel, een paar krukken en een gips. En zo was het evenwicht in de vriendinnenrelatie hersteld en lieten wij ons gezellig samen bedienen.

Sorry, beste ouders. Mijn verontschuldigingen, geachte ziekenkas. Mijn oprechte excuses aan alle belastingbetalers die opdraaiden voor mijn jaloeziegips. Beschouw het als een jeugdzonde.  Onderstaande primeur is dus géén geval van 'ik moet hebben wat een ander ook heeft'. Want ik heb intussen geleerd te leven met wat de dag me brengt! En soms brengt de dag niet veel meer dan boterhammen met smeerkaas. Maar soms brengt de dag een leuke vraag. Zoals:

"Heb jij toevallig zin om samen met mij een boek te schrijven?"

...

Zal ik even kaderen hoe volmondig mijn 'ja' was?

Even terug naar 1990. Mijn moeder was zo vriendelijk om vriendenboekjes en poëziealbums uit die vervlogen tijden niet aan de kachel toe te vertrouwen. Dus ik beschik over bewijsstukken: mijn fijnste schoolvak zei toen al dat ik in mijn nopjes ben met een pen in mijn handen.

(Al kan mijn 10-jarige alterego ook liegen zonder verpinken. Ik en voetbal? Nonsens.)  Ergens in diezelfde ouderlijke archieven ligt bovendien een papier waarop staat dat ik de rest van mijn leven 'dingen ging tekenen'. En dan heb ik het nog niet gehad over de mond waaruit die boekenvraag kwam: Eloleo aan het woord, aka mijn collega Sanne, partner in crime voor zowel de doordeweekse babbel aan de koffie, als het meest ingewikkelde stofkeervraagstuk.

Allemaal rokjes heeft in elk geval bewezen dat er nood is aan vrolijke Nederlandstalige naaiboeken. Dus knotsten onze koppen een maand geleden enthousiast tegen elkaar en ontstonden er al Elolivs. Of Livoleo's, als u het boek ondersteboven houdt.

Uitgeverij Van Halewyck vroeg ons om een boek zeg! Eloleo en ik zeggen aan de kopiemachine dus niet 'ga jij maar eerst!' maar 'doen we dat nu met biais of zonder?'. En nu komt er tijdens een middagpauze wel eens overleg op het menu, in plaats brood met soep. Is er dan iets veranderd? Welneen. Alleen kunt u het resultaat binnenkort op papier in uw handen houden.

Het Leuvens Stiksel restyled

Ik liet u al tig naaisels zien in deze digitale showroom. Tussendoor ook wel eens iets dat uit de oven kwam en weinig te maken had met handwerk. (Met uitzondering van de breipriem die mocht checken of de cake doorbakken was.) Maar waar ik me zo af en toe voor de lol nog mee bezig hou, is wat krabbelen op de computer. 'Grafisch werk' als je dat zo wil noemen. Al vind ik die term misschien wat te veelomvattend voor mijn beperkte bezigheden en capaciteiten. Ik teken een geboortekaartje, zo af en toe, voor kennissen en vrienden. Of voor mezelf, als er iets in mijn buik groeit en het dreigt er uit te komen. En zo nu en dan stel ik mijn diensten ook ter beschikking van 'instanties' waarin ik geëngageerd ben. De ouderraad, bijvoorbeeld. Maar ook Het Leuvens Stiksel.

Die plezante verzameling madammen mocht op 8 mei een tweede kaarsje uitblazen. En feestvarkens, die zet je graag eens in het nieuw. Mag ik u dus presenteren: de nieuwe styling van Het Leuvens Stiksel!

Dat hoeft niet veel uitleg, zeker? Een collectie madammen, veel babbelen en een hoop bobijnen, zoiets. Omdat we leven in een democratische handwerkwereld kregen de dames een poll voorgeschoteld met een scala aan kleurtjes, en deze collectie kwam als winnaar uit de bus. In memoriam, de oude look van ons verslagstekje:

Want dat gaat vanaf nu zo door het leven: 

Wie 't in vol ornaat wil zien: klik hier!

Een verjaardag, daar horen traktaties bij! Voor elk van de madammen een button. Bobijntjes naar keuze, volgens kleur of overeenkomstig figuur.

Foto: Missy N.

Foto: Annelies

Het feest zelf, daar kon ik niet bij zijn. Maar 't was plezant, heb ik me laten vertellen... En er werd ook iemand in de bloemetjes gezet, evenals in de taart en in de zelfgemaakte cadeautjes. Want 2 jaar alle Stikselrompslomp dragen, daar heb je een sterk stel schouders voor nodig. Dus nogmaals, geweldig gemeend en volledig terecht:

Wie duchtig aan 't kopiëren slaat
wie daar haar uren slaap voor laat
wie 't monster Van Katoen verslaat,

wie telt en rekent, schrijft en tikt
wie schuift en schippert, weegt en wikt
wie zelf op 't Stiksel zelden stikt,

wie werkelijk van wanten weet
wie graag van zoets en zoeter eet
wie doet, zal doen, gedaan heeft, deed,

wie googlet sneller dan de wind
wie vaak gaat zoeken, altijd vindt
wie tateren en kletsen mint,

wie glimlacht bij dat vele werk
wie 't Stiksel heeft als handelsmerk
Haar naam is Kir, haar schouder sterk.

Camouflage voor De Lelijke Zetel

Volgers van het eerste uur weten dat vast nog: wij zijn in het bezit van een Lelijke Zetel. In de beginjaren van dit elektronisch dagboek ging het hier voornamelijk over 'Liv is nu zo groot en dit kan ze al'. En gezien 'zitten' tot ongeveer haar 7de maand niet op het lijstje van 'kan ze al' stond, presenteerden we het kind vaak in onze Lelijke Zetel.

Hij is geel, van leder, met lompe poten en donker wortelhout, hij is enorm groot en erg comfortabel maar toch vooral erg, erg lelijk. (Vinden wij dan toch.)

Waarom wij lelijke zetels kopen? Wie zal het zeggen... Hij was tweedehands, relatief goedkoop, groot en hij bood zich aan op het moment dat wij een zetel nodig hadden, zoiets, denk ik. Pas op, hij heeft ook voordelen. Je kan er zalig in slapen mocht dat nodig zijn. Door nachtelijk bezoek van een zieke extra bedpassagier, bijvoorbeeld. Omdat hij zo lelijk is hoeven de kinderen hem van ons niet 'in ere' te houden. Hij is prima om te rollebollen. (Tot daar ruzie van komt.)

Liv kan er zalig in 'turven'. 

Er kan veel volk in. Hij is het avondtoneel voor een heerlijke sessie 'crashen met flesje melk.' En de ravage aangericht door datzelfde occasioneel omgestoten flesje melk, veeg je er zo weer af.

Dus vermits er nog een paar dringendheden hoger op het verlanglijstje staan dan een zetel, zal hij nog even mogen blijven, denk ik. Een keuken. Badkamer. Oprit, buitentrap, terrasleuning, oven. Overlock. Om er zo lukraak een paar te noemen. 

Dan maar de betere camouflagetechnieken toepassen! Als de aandacht niet van zijn triestige uiterlijk wordt afgeleid door een schattige melkdronken peuter of een vrolijk 'turvende' kleuter, dan gebeurt dat vanaf nu door een drietal 'paspelkussens'. Stof uit Berlijn, gekozen samen met mijn dierbare wederhelft (Kokka boompjes en zalig zachte babyrib). 

De achterkant is gesloten met een rijtje knopen. 

Want dochters met verse kussens en turftalent, die gaan soms nogal tekeer. Vanaf nu turft Liv tussen de bomen.

En drinkt Zanne melk in stijl.

En als de melkoogjes dicht vallen en het buikje vol is...

... zit er steeds al eentje op de restjes te azen!

Burda 7828, de test

'Op 8 mei maken we met het Leuvens Stiksel een tricotjurkje, met Mina Dotter als gids', zei de uitnodiging. Voor sommigen fluitje van een cent, vingers in de neus, in een handomdraai. Voor anderen, mezelf incluis, toch een beetje met knikkende knieën. Want het mag dan niet mijn proefstuk zijn in tricot, ik heb zelf geen overlock. Dus tricot voelt altijd een beetje als autorijlessen en niet als 'hier staat een volleerd chauffeur'. Hoe zet je dat mistlicht weer aan? Hoe moet draad vier weer door dat ding heen en waar zit die hendel om dat ding naar de kant te klikken?

Ik wierp me stoer op als toortsdrager en schreef een proloog, voor wie ook het knippen een uitdaging vindt. Ik maakte de jurk op Omabetty's coverlock maar speelde niet vals: ik behield de overlockstand en deed de afwerking braaf met de tweelingnaald. 'Alles voor de test'. Zodat ik op 8 mei misschien wel kon snappen voor welke obstakels andere beginners zouden staan, en wat kon helpen.

En toen de afknapper: een blik op mijn agenda. Ik kan helemaal niet op 8 mei! Géén tricotparty voor mij... Zowaar nog erger: géén verjaardagsfeestje voor mij! Want al wilde de pers u in de aanloop naar Van Katoen vaak wat anders doen geloven: het Leuvens Stiksel is wel degelijk al een flinke peuter van 2, die als eerste 'naaiclub-ontstaan-via-bloggers' de kaarsjes mag uitblazen. Dankzij haar blogoproep. Dat wordt op 8 mei gevierd met tapas en bubbels. En die zal ik allemaal aan mijn neus moeten laten voorbij gaan. Kleine snif en baal, toch wel.

De schrale troost: ik deel virtueel mijn bevindingen met mijn lotgenoten. Et voilà, mijn Burda 7828. 't Is het weer niet voor foto's. Maar als we daarop moeten wachten is 8 mei hoogstwaarschijnlijk al lang gepasseerd.

En wat kan ik als advies meegeven? 't Is doodsimpel, zo met Mina Dotters uitleg! Weinig tot niets aan te merken op haar heldere relaas. Maar omdat ik mijn test, naast de knipadviezen, toch nog in zekere zin nuttig wil laten zijn, misschien nog even dit. Ik kreeg aanvankelijk mijn tweelingnaaldstiksel niet zoals het moest zijn. Op de plaatsen waar de handleiding naadband voorschrijft, lukte het perfect. Maar gewoon door dubbel tricot aan de armen en de ondernaad liep het fout. Wat ik ook deed met draad, nieuwe naald of aanpassen van de draadspanning, aan de achterkant trok het stiksel volledig samen in plaats van een mooie zigzag te maken...

... en aan de voorkant maakte het een lelijke, niet wegstrijkbare bobbel.

Ik loste dat op met strijkbare zoomband. 

Dat is een soort lijm met een papierlaagje. Ik streek dat op de plaatsen waar het tweelingstiksel moest komen, bijvoorbeeld aan de rand van de mouw en in de ondernaad. 

De lijmlaag behoudt een stuk van de rek van de stof (en heeft dus niet hetzelfde effect als naadband) maar zorgt er wel voor dat het stiksel platter blijft. Bijkomend voordeel: de band is klevend aan beide kanten: spelden was op die plaatsen dus niet meer nodig!
(Edit: er blijkt toch een stuk van de rek verloren te gaan, merk ik in het gebruik van de jurk! Best is dus om niet zo'n brede strook te plakken als op de foto hierboven, maar een smallere enkel op de plaats waar je stiksel komt. Vooral in de onderzoom heb je anders toch kans dat het stiksel knapt als er rek op komt.)

En wat is er nog zo leuk aan de foto's van Mina Dotter, buiten dat ze er heldere handleidingen bij schrijft? De dochters die graag mee op de foto willen! Hier heeft er daar ook eentje last van. En al is het niet met een assorti kleedje, al werd ze voor de zoveelste keer betrapt op schoenendiefstal met huisgenoten als slachtoffer, en al beseft ze nog niet dat je stil moet staan voor een foto in een kamer met weinig licht: een bloggende moeder, Zanne vindt het dolle pret!

Patroon: Burda 7828

Tricot: In den beer