Lotte Martens' Let's Party: grensverleggend feesten

Eind mei vieren we dat ze groeit, dat Livjelief. Dat ze acht is en vrolijk. Wie haar helpt groeien, feest mee. Haar eigen outfit is in wording, volgens strikte suggesties en wensen, waarvan 'geheimhouding tot het feest' er een is. Te respecteren dus: geen Liv in feesttenue op het blog tot eind mei. Ze leerde meteen wat embargo betekent.

Over mijn outfit zei ze niets. Dus ik hing met plezier mijn kar aan de blogtour van de Let's Party collectie van Lotte Martens. Topstof, en een deadline die me nog maanden geeft om met de rest van het feest bezig te zijn: ik was kandidaat.

Ik koos voor een intrigerend maar niet evident stofje. 

Lunari Green en ik hadden een momentje nodig om elkaar te begrijpen. Prachtig en bijzonder, mosgroene kant met een subtiele koperen print die, afhankelijk van hoe je ze draait, toch over het hele stofoppervlak glanst. Ik kan meteen zeggen: het kwam goed tussen ons.

Ik nam een Burdajurk als basis en liet naar goede gewoonte geen spaander heel van het patroon: van recht naar koker...

 van ronde hals naar 'iets anders', 

van rugsplit naar split vooraan op mijn been.

Maar de grootste twist aan het patroon was het rugpand, waar ik wat goochelde met de prinsessennaden en ze hier en daar met een boog verbond, en er een stuk kant tussenin puzzelde. Om de stof maatvast te verwerken knipte ik het patroondeel en streek ik vervolgens een streep naadband rondom op de naadwaarde. Ik stikte net naast die band en kon zo de elasticiteit omzeilen.

Ik trok de bogen door tot in de mouwopening en doorstikte het geheel.

Plan was om er een laagje stof achter te stoppen. Die stof was ook voorzien. In het beleg van de hals zit een stukje effen koperen stof.

Op de schets tekende ik die koperen stof ook zedig onder de kanten rug. Maar die moest er pas helemaal op het einde achter, en bij een pasbeurt stelde de wederhelft zijn veto. Dat die stof veel beter uitkwam zonder een hele laag bling eronder, enzo, en dat het ook helemaal niet misstond. Way out of my comfort zone, dat plan. Dus ik deed een kleine opiniepeiling op neutraler (vrouwelijk) terrein. Daar gaf men de wederhelft gelijk: een open rug misstaat niet en is feestelijk en het mag wel, voor een lentefeest eind mei.

Lingeriegewijs deed ik een kleine tour de force. 'Loos' is geen optie, zonder in detail te treden. En elke vindbare rugverlager verloor het van de niet op dergelijke dilemma's voorziene ruguitsnijding. Uiteindelijk opereerde ik een BH, met behulp van een stuk glitterelastiek. Mooi zichtbaar is niet lelijk, zoiets.

Ik uit mijn comfortzone, iedereen uit zijn comfortzone! Zoiets moet ik gedacht hebben. Tussen de fotodeadline en de regenperiode zat 1 enkele stralende zon-dag. Ik verwachtte die dag een over-de- vloer-ganger en dat werd mijn Chinees vrijwillige fotograaf. Ik metselde de lunch in hapjesvorm en we deden van nepfeestje, zo op een vrijdagmiddag. We hadden - zoals altijd - lol. Duimen dat ik dat zonnetje ook meekrijg op de echte feestdag! Want over een passend kledingstuk voor over deze jurk had ik precies nog niet nagedacht...

Stof: Lunari Green van Lotte Martens gecombineerd met mosgroen licht elastisch katoen (Pauli Leuven) - Koperen diolen (Pauli Leuven).

Met 1 paneel van de kanten stof - dwars gebruikt - had ik ruim voldoende voor het rugdetail, ik heb nog genoeg over voor bijvoorbeeld de rugpas van een blouse, mijn volgende plan met deze stof.

Ben je zoek naar de Lotte Martens stoffen? In de online catalogus zie je de collecties en de lanceerdata. Lotte Martens doet enkel de productie van de stoffen, de verdeling verloopt via de groothandel. Ben je op zoek naar een bepaalde stof, dan google je best even de stofnaam, om te weten welke verdeelpunten die bepaalde stof in voorraad hebben. Op zoek naar inspiratie? Hier zie je een heleboel glimpjes! 

They are small girls after all

 

 

Patroontjes: zelf getekend

Stof: Liv: Kokka, uit de stoffenkast van Oon. Zanne: Spoonflower, een rest'je' van de stoffen uit Zo Geknipt!

Regen met de kleur van de zon

Ze zijn intussen all over blogland: de wondermooie stoffen van Lotte Martens. Mijn beurt om bij te dragen aan de collectie handgemaaksels die eruit voortvloeien! Ik ken Lottes werk al een paar jaar, wegens een niet al te nabije aangetrouwde familieband. (De zus van de vrouw van de neef van de wederhelft, om precies te zijn.) Kleine wave hier, dus, toen de kledingstoffenlijn gelanceerd werd: de interieurstukken die ik tot dan toe zag speelden stuk voor stuk een spelletje om ter mooist.

Er waren een paar haren op mijn hoofd die dachten aan het hullen van de dochters in de lap ‘koperen regen’ in mijn handen. Laat ons zeggen, een drietal, van de naar schatting 120 000 op mijn hoofd. De rest schreeuwde unaniem: selfish sewing!

En zo geschiedde. De stof is zo stevig, knipt zo makkelijk en valt zo soepel dat ze wel wat Latijn verdiende. Dus dat stak ik erin. Model tekenen, proefjurk maken, tongpuntbijtend knippen, het was het allemaal waard.

Resultaat: een rechte, vrij deftige jurk met weinig versiering: enkel wat koperkleurige knopjes op de schouder breken de zee aan donkerblauw. 

Voor de rest mag de koperen print helemaal de show stelen. Deze boekenmaat zorgde voor decolleté-inspiratie. (Een woord waarbij ik - nu het op het scherm staat - de gniffelende commentaar van de wederhelft al kan ruiken.)

Maar gegniffel of niet: ik vind hem best geslaagd, zo met die zijdelingse splitjes.

De rug werd een V. En voor het stapcomfort voegde ik een split toe aan de rok.

Na veel wikken en wegen en aarzelen knipte ik de print in twee en voegde ik hem weer samen in de zijnaad, zodat er een deel vooraan zit en een deel op de rug. Ik ben blij met die keuze: volledig op het voorpand werkte nogal, hoe zal ik het zeggen, verbredend.

Het geheel in elkaar krijgen vergde wat denk- en tornwerk. Maar zoals gezegd: verdiend Latijn. Enig minpunt aan de stof is dat ze vreselijk moeilijk te fotograferen valt. Resultaat: 50 tinten blauw en veel korrel op de foto's. Maar dat zal Lotte hoogstwaarschijnlijk worst wezen, en mij ook, au fond: real life counts nog altijd het meest.

Zou ik met een volgend lapje voor de dochterlijke glimlach gaan? Of nog eens mezelf trakteren? Ik zal er nog eens een zonnig dagje over denken. Geef me een cocktail en een terrasje: die koperen regen mag dan schitteren als de zuiderse zon, die benen eronder komen vooralsnog recht uit winterwonderland…

Ook geïnspireerd door al dat handgedrukt moois? De stoffen zijn te koop bij Bamiblauw en bij Lotte Martens.

Inpakles voor gevorderden

Ok, ik heb wat 3D-inzicht en ik hoef niet per se een patroontje ter beschikking te hebben om iets uit mijn naaimachine te halen. Ik teken zo nu en dan ook wel iets zelf. Allemaal geen probleem als dat om tassen of gebruiksvoorwerpen gaat, of kleedjes voor de kinderen. Een bestaand stuk als voorbeeld, wat knippen en plakken en ik kom er wel. Zelf voor een hemd voor meneer is me dat ooit uit het niets toch min of meer gelukt.

 

Maar dat gold allerminst voor kledij voor mezelf. Zo'n vrouwenlijf, da's toch een wonder der natuur, neen? Met al zijn rondingen, met plagen als een lage borstinplanting of de restanten van een buikhuis: neen, dat laat zich niet zomaar vangen in een bepaalde maat die op een patronenboek is gedrukt. (Of toch althans niet mijn vrouwenlijf.) En dus ergerde ik me mateloos aan gapende armsgaten en te hoog uitgevallen borstnepen. En aan het feit dat ik meestal twee (of zelfs drie) maten moest combineren om tot iets min of meer bruikbaars te komen.

 

Mlle Belle zou zoiets nooit aan de hand hebben, dat wist ik. Als ik haar tijdens het Leuvens Stiksel een naaitechnische vraag stel, krijg ik een antwoord uit de boekjes. Oplossingen voor ware stofworstelingen zijn voor haar zo'n evidentie, dat ik dan steeds het gevoel heb dat ik niet eens een knoop kan aanzetten. (Iets wat ik eigenlijk ook echt helemaal niet zo goed kan. Al is dat is een ander verhaal.) Maar jammer voor mij: geen tijd voor een cursus patroontekenen.

 

Groot was dus mijn vreugde Mlle er, na een schaapachtig lieve blik van deze stikselgenoot, mee instemde om ons met z'n tweeën wat in te wijden in de geheimen van het maatwerk. Eye-opening, werkelijk waar! Er gingen heel wat avonden overheen. En ook heel wat melocakes en puberaal gegrinnik. Een greep uit de gevoerde converstaties:

 

"Steek eens twee potloden onder uw oksels!"

"En dan nu: de tepelafstand."

"Is het nog te breed? Eet anders nog een melocake, zodat ge wat minder vloeite hebt."

"En dan maken we nu de madonnatieten, in de omgekeerde vorm!" - "Het madonnadal dus?"

"Oh jij bent ook een balk! Wil jij mijn medebalk zijn?"

"Maar tiens, ik heb precies rugborsten!" Een half uur later, na grondig onderzoek: "Ah maar oei, ik heb twee keer het voorpand gemaakt..."

 

Enfin, de sfeer was misschien niet helemaal die van een gerenomeerde patroontekencursus. Maar ik ben nu in het bezit van een basispatroon waar ik echt alle kanten mee op kan. Het kartonnen sjabloon - veilig voor kinderenhanden verborgen tussen mijn stoffenkast en de muur - omvat net genoeg stof om mijn lijf op een correcte manier in te pakken. En de rest is een kwestie van het verplaatsen van nepen en het toevoegen van details.

 

Dat basispatroon was er al voor de zomer. Net zoals een hele stapel twee-meter-zomerstof-perfect-voor-een-jurk. Alleen was er niet: tijd. Maar kijk, een trouwfeest op de agenda dit weekend dus ik vond nog een kleine omweg om het herfstweer heen: voor een trouw in september mocht ik nog even voor 'volle zomer' gaan. De rest van de ideeën zullen voor volgend jaar zijn.

 

De rug tekende ik op basis van een topje in de kast.

 

 

Aan de voorkant tekende ik een V-hals, en ik liet de olijfgroene stof aan de schouders doorlopen tot onder de oksels.

 

 

 

De jurk is gemaakt volgens het principe van de omkeerbare jurk. Daarvoor heb je eigenlijk een opening nodig in de rug en die had ik, om de boog van het rugpand niet te breken, niet voorzien. Even tobben over hoe het dan moest! Want ik bedenk zo'n dingen altijd pas als ik er met mijn neus voor sta, ofte: als de stof al is geknipt. De overgang van de libellenstof naar de groene stof bracht de oplossing: ik liet dat punt aan 1 kant tot het laatste open en keerde aan die kant. De blinde rits zit in de zijnaad.

 

Dit eerste experiment is nog niet foutenvrij. Er zit nog een beetje te veel stof op mijn 'vleugels'. Mijn gewicht is niet meer helemaal hetzelfde als bij het maken van het patroon (jeuj) dus ik moest wat correcties doorvoeren en op de rug was ik daarin een halve centimeter te enthousiast. En ik ben nog steeds geen held in het 'op nikskenuit' stikken aan de nepen om teutjes te vermijden. Maar de jurk gaapt niet, ze kruipt niet omhoog en ik kan er me heel vlot in bewegen zonder dat ze te ruim zit. Op de zeer goede weg dus, met oneindig veel dank aan de liefste juf van de wereld!