Tegel eens een taart

Mijn wervelkind werd vijf, dit weekend. Al weken omschreef ze in erg exacte termen hoe ze haar feest in gedachten had. Ze maakte lijstjes, telde af, stal met haar ogen overal dingen die op die lijstjes belandden en maakte van 'als ik jarig ben' de doorsnee opener van een zin.

In het verhaal zat iets met een welbepaalde ijskoningin op een taart. (En met veel glitters, dat ook. ) Oh, het kon maar moeilijk in mijn hoofd. Een feest dat je in principe kant en klaar in de winkel kunt kopen. Niets zots of ongewoons waarin ik me kon laten gaan, maar 'gewoon' Frozengedoe. 

Kijk, een wervelkind, dat word je niet zomaar. Dat word je o.a. door omgevingsfactoren. Als daar zijn: een moeder die de lat nogal eens hoog legt en haar kinderen misschien onbewust het gevoel geeft dat de lat hoog moet liggen. Dat is een werkpunt. Ik weet dat. En dus was ik eindelijk zo ver: het zou een Frozenfeest worden. Mijn neus belandde, wat wervelen betreft, herhaaldelijk en met veel kracht op de feiten de laatste weken. Dus werd ik met humor en overtuigingskracht door een vriendin naar de winkel gestuurd voor bekertjes en servetten in ijsdingesthema. En was mijn plan: ik leg vast op video dat het kind zo'n taart wil. En dan  wordt het zo'n taart.

Ik hield mijn telefoon voor haar neus. En toen gebeurde dit:

Ja kijk, mijn excuses. Met de beste wil van de wereld, dit kon ik niet negeren. Grandioos gebuisd wat betreft 'doe normaal': daarvoor draag ik de liefde voor creatieve ideeën te hoog in het vaandel. Bovendien vond ik de aanleiding voor haar idee ook wel mooi: ze merkte op een verjaardagsfeestje dat het suikerpopje voor de jarige was, en wilde op haar feest graag een popje voor alle kindjes. (Maar het grootste wel voor haar. Laat dat heel duidelijk zijn.)

En dus...

tegelde ik een taart. Ik hou van versierde kindertaarten, maar ik hou niet van volledig-met-suiker-gecoverde taarten. Dus we losten dat anders op. Een witte chocoladetaart met rood fruit en een blauwe toplaag. Tegeltjes van witte chocolade, die mijn geodriehoek in de vaat deden belanden, en zoals gevraagd 'allemaal kindjes'. We spraken wel af dat dat van die vrouwtjes ook mannetjes mochten zijn, eentje voor elk mannetje op het feest, en zo kreeg elk kind zijn persoonlijke zwemmer. Waar ik de kennis had met gelijkenissen: kleine Liv met haar pinguïndrijfpak, grote Liv met haar waterfototoestel, Ferre op zijn scooter, de nichtjes met hun eindeloze vlechten, en Stan die kan al zwemmen met zwemvliezen.

Zanne kreeg haar ereplaats - met kroontje - op een aparte, bij de bakker bestelde taart. (Die na twee happen mijn tegenzin voor suikerpastacovers bevestigde).

Is Frozen dan verboden bij ons thuis? Welneen. Meter An mocht op zoek naar een Frozenkleed. "Want jij mag dat niet zelf maken." De bekertjes en servetten deden dienst, en op school mocht Zanne Frozencakejes uitdelen.

Maar ik hapte met heel veel plezier een stukje chloor met tegels, en ik was niet alleen! Er is nog veel werk aan de winkel, met die jongste van mij. En zoals u merkt ook wel werk aan mezelf. We hadden een heel fijn weekend - met een feest op zaterdag, en op zondag een bezoek aan de voorstelling van Playmobils Super 4. Waar ze die mooie grime haalde en met Twinkel op de foto mocht...

... maar als haar moment gekomen was niet goed durfde. Waar ze ook (heel duidelijk...) liet merken dat de drukte haar soms wat te veel werd. Dus 'ook fijn' was een zondagnamiddag op haar eentje met een luisterverhaaltje aan haar knutseltafel.

Dus dat wervelen even negeren: daar gaat het vandaag niet om. We vieren vandaag het feest van de creativiteit en van het oog voor detail, al vijf jaar lang!

Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf!

Dikke zoen, Zannezoet!

Hartige poffertjes voor kleine vegetariërs

Zit jouw weekmenu al in elkaar? Als 'vleesloos' en 'minderjarige tafelgenoten' randvoorwaarden zijn en je hebt een voorkeur voor 'gemakkelijk', dan heb ik misschien een tip. Een gerecht dat even snel klaar is als dit blogbericht. Je staat wel even te bakken, maar het resultaat wordt nog tijdens dat bakken zelf uit de kom gegrist.

Qua fotomateriaal moet je het doen met wat telefoonfoto's. Maar ik garandeer je dat het lekker was, mijn kleuters kunnen dat beamen. Verder ben ik nog steeds geen keukenprinses, dus vergeef me enige vaagheid in de omschrijving, want 'ik doe maar wat'. Maar 'wat' was wel eetbaar!

Hartige poffertjes met oesterzwammen en peterselie

Het poffertjesrecept dat de basis is voor wat ik maakte, is er eentje van Piet Huysentruyt. (Verder niet de meest diervriendelijke kok, dus ik ben hem enkel erkentelijk als leverancier van meestal-lukt-dat-wel-goed-kooktechnieken.)

Ik neem voor het gemak het geheel voor u over, want doorklikken met handen vol poffertjesdeeg, dat is niet zo handig.

Nodig:

1 ei

1/4 dl zure room

300 ml melk

300 g zelfrijzende bloem

100 g oesterzwammen

een kleine ui

een handjevol bladpeterselie

een handjevol geraspte emmentaler

peper en zout

bakboter

een poffertjespan, of - zoals ik - poffertjesplaten voor je wafelijzer

Hak de oesterzwammen fijn en snipper de ui. Hak ook de peterselie fijn. 

Bak de ui goudbruin, en voeg daarna de oesterzwammen toe. Bak nog een aantal minuten tot de zwammen gaar zijn, kruid met peper en zout.

Doe de bloem in een kom en maak een kuiltje in het midden. Breek daarin het ei, voeg de melk en de zure room toe. Doorroer het deeg goed met een klopper.

Roer de oesterzwammen en de ui door het deeg. Roer er vervolgens de peterselie en de kaas doorheen.

Verwarm poffertjespan en bak de poffertjes met een beetje boter aan elke kant bruin, of doe hetzelfde met je wafelijzer.

Klaar!

En wat aten we als dessert? De zoete versie!

De Z van Zes en Zebra

De laatste letter van het alfabet, die reserveren wij normaal voor de jongste des huizes. Maar vandaag is ze helemaal voor Liv, de volle zes jaar oud! (Slik. Dat is bijna kleuter-af dus.) Consequentie in haar adoraties is een van haar kenmerken. Dus toen ik vroeg wat ze wilde als traktatie, bleek ze nog steeds fan van al wat wit en zwart is. 

“Zebracakejes, dat kan je gewoon in de winkel kopen! Maar dat ga jij noooooit kunnen.” Ziedaar de unanieme reactie van drie onafhankelijke vriendinnen die ik vertelde over Livs wens. Of ik dat niet kan? Oh jawel!

Of, nu ja, ‘gewoon’ is misschien een tikje gelogen. Met suikerkoekjes volgens dit recept, icing en wat kleurstof vervulde ik de wens van de jarige. Dertig zebra’s. Kramp in mijn arm. Vlaanderen, wees wijs, en investeer meer in basisonderwijs. Want zo’n klas van 29 kinderen is – buiten, tot hun groot plezier, heel veel keer traktaties in de klas – vooral heel veel werk.

Maar dus. Zijn er biologen in de zaal, leeft dat solitair, een zebra? Ik maakte in elk geval een hele kudde.

Zo’n zesjarige, dat is tegenwoordig goed op de hoogte van de voedselintoleranties der klasgenoten. “Voor Emma en Marie moet je iets maken zonder lactose. Dus met soja, ok? Want anders moeten die iets kiezen uit de doos. En bij een verjaardag moet je een verrassing meebrengen, en Marie en Emma weten wat er in die doos zit. Dus dat ìs dan geen verrassing hè?” Best attent, vond ik dat, wel. Dus bakte ik twee hele zebra’s, zonder cakeje, zonder lactose, met soja. Onmiskenbaar voor Marie en Emma.

Zes, zowaar. We kochten haar oorbellen, want in de zomer krijgt ze gaatjes. (Slik, zo volwassen.) En een hoop Little Petshop toestanden, want daar kan ze zich uren mee amuseren in de vreemdste toneeltjes. (Hoera, zo lekker kleuter.)

Groei maar, grootje. We wandelen verwonderd met je mee!

Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes!

Zanne en de beer

Ze werd drie en mocht feesten. Met haar kroon uit de vissenklas, en met taart, en met alle falimie (familie) op bezoek. Taarten voor een driejarige hebben wel eens een TV-figuurtje in de hoofdrol. Als Studio100 auteursrechten zou aanrekenen voor elke door kleuters verorberde marsepeinen Bumba die Vlaanderen rijk is, konden ze in elk boerengat een Plopsaland openen.

 

Maar Zanne is geen Bumbafan. Ze zingt wel eens van Mega Mindy en heeft ook niets tegen Maja de Bij, maar haar kleuterhart werd pas echt gestolen door Masha en de beer. Kent u dat tweetal? Ik tot een half jaar geleden niet. Ze kwamen een tijdje op Ketnet, maar wie ze nu wil vinden is aangewezen op YouTube of de Mashasite en scherpt best zijn Russisch wat bij. Hoewel, de beelden zijn zo sprekend dat je weinig tot geen woorden nodig hebt om het verhaal te kunnen volgen.

 

Wij vertrokken deze zomer richting Provence met geleende hoofdsteuntelevisietjes en een map vol kinderDVD's. En keerden terug met 99% onbekeken DVD's en 2 grijsgedraaide. Masha 1. En Masha 2. Masha wordt regelmatig geciteerd hier ten huize. En dat is niet altijd bevorderlijk voor de algehele beleefdheid...

 

De makers haalden inspiratie in een traditioneel Russisch sprookje. Beer woont in een huisje in het bos en wil genieten van zijn oude dag. Wat kruiswoordraadsels maken, thee drinken, bijen houden, slapen en in de zon zitten. Kleine Masha is op zoek naar een speelkameraad, is een deugniet pur sang en haalt Beers leven danig overhoop. En Beer zucht en steunt, maar lost het altijd op. Volgens mij houdt Zanne zo van Masha omdat ze zo herkenbaar is. Altijd in voor grappen en grollen, maar tegelijk niet in staat om ook maar een minuutje alleen te spelen.

 

Een Mashataart dus! De basis maakten de meisjes, met enige hulp, zelf. Een Petit-Beurrekestaart is geen culinair hoogstandje maar prima op maat van de motoriek van kleuters, best eetbaar, en bovendien erg eenvoudig te decoreren.

 

En vervolgens werden de taken netjes verdeeld. Dochters met vader richting zwembad. Moeder aan de tafel met een hoop marsepein en geduld, met als resultaat: een Mashataart:

 

 

Het figuurtje Masha boetseren was het moeilijkste. Niet dat ik geen voorbeelden had. Google maar eens op 'Masha cake' en ontdek dat Masha écht het Russische equivalent van Bumba is: sommige episodes halen daar op YouTube meer hits dan Gangnam Style. Maar merk ook op dat er weinig taartmakers in slagen om het figuurtje echt het juiste karakter te geven.

Wat Zanne vond van haar taart? Ze was een beetje overdonderd en had tijd nodig om te beseffen wie daar nu net voor haar neus was gedropt. Moest even fronsen toen iemand opperde dat Masha misschien uit de televisie was gekropen.

Vervolgens kreeg ik het verbod om in de taart te snijden. En toen we Zanne zover hadden gekregen dat Masha en de beer van de taart op schoteltje mochten worden gezet, zodat er niets mee kon gebeuren, moesten ze 'dicht bij haar staan'.

En toen nam ze plaats aan de tafel met haar oudere nichtje en liet ze zich in geen tijd overhalen om de uren boetseerwerk in een vingerknip te verscheuren en te verorberen.
 

 

Tja. Masha zou net hetzelfde hebben gedaan...

 

 

Een auto, een tractor en een prinses

Ik stond vanmorgen in de keuken, op het kantelpunt van nacht naar ochtend. Zanne wordt drie vandaag! Mijn ochtendlijke taak was: een hoop lekkers produceren tegen het ochtendgloren. Veel van het lekkers was al verorberd of ingepakt tegen de tijd dat het eerste daglicht onze huiskamer binnen rolde. Dus u moet het stellen met schemerige en korrelrijke feestfoto's. Maar wij hadden geen zon nodig voor een feeststemming vanochtend: de jarige was werkelijk door het dolle heen.

 

Er kwam veel aftellen aan te pas de voorbije weken. Alsof drie worden ongeveer hetzelfde is als achttien. Volgens speelgoedfabrikanten is dat ook zo: officieel mag Zanne nu pas spelen met zowat al het speelgoed in onze kast, volgens de waarschuwingen op de verpakking. "Ik ben drie, nu ben ik hroot, kijk, zo!" riep ze, terwijl ze haar vlakke hand boven haar hoofd hield. De nieuwe fietsbel moet "op de hrote fiets, met de trappers, want ik kan dat, ik ben drie!". Als ze met die ingesteldheid op de fiets kruipt lukt het misschien zelfs, want ze is er bijna, ze heeft enkel last van drempelvrees.

De driejarige bestelde "een roze taart met een auto, een tractor en een prinses". Correctie, de bijna-driejarige wilde eigenlijk gewoon een auto en een tractor. Maar is fan van haar zus, dus liet zich regelmatig enige elementen influisteren. Ik had eerst wilde plannen met een prinses met moddervoeten en een boer die de prinsessenauto met zijn tractor uit de modder trok. Maar toen kwamen we op een ander idee voor haar feesttaart dit weekend (waarover later meer) en deed ik, om toch aan haar vraag tegemoed te komen, vanochtend exact wat me was opgedragen: een roze taart met een auto, een tractor en een prinses.

 

De vulling is een pannenkoekentaart met Klop-Klop, Nutella en banaan. Aka een prima, zij het calorievol ontbijt.

 

De roze kleur komt van een eetbare spuitbus die ik vond op een plaats waar ze toevallig ook een prinses in suikerwerk en autokaarsjes verkochten. (Edit: de prinses leek van suiker, maar Zanne wist me proefondervindelijk te vertellen dat het plastic betrof...) Het vinden van een tractor was een opdracht voor Zannes vake. Die dankbaar van de - in een meisjesgezin zeldzame - kans gebruik maakte een echte Matchbox aan te schaffen. Drie keer raden welk van de cadeautjes vanochtend bij Zanne het meeste succes had...

Voor de traktatie voor de klaskameraadjes zocht ik iets in de categorie: 'snel klaar en volledig eetbaar'. Inspiratie vond ik in Zannes klassymbool dit jaar: een bloem.

Ik kocht bloemen en blaadjes uit hostiepapier, bakte cake en prikte het geheel met een afgeknotte Mikado met witte chocolade aan elkaar.

Zanne, mijn 'eeuwige baby', al drie jaar een wezen in huis dat:

- keikopt, wat resulteert in een grotere ik-doe-alles-zelf dan haar zus maar ook in veel grotere scènes;

- grapt en grolt en gevoel voor humor heeft. Vaak van het type 'ik zou haar moeten straffen maar ik kan mijn lach niet inhouden';

- een kind is van extreme emoties;

- tut, duimt en huidhongert, nog steeds snuffelt en voelt, een enorm moederskind is en dagelijks wel eens een "ik wil in jouw buik zitten" laat vallen;

- een aardig mondje Nederlands spreekt en het goed kan uitleggen, maar door het vele duimen zo erg slist dat alle S-sen, Z-ten en Sch's haar redevoeringen steeds een (nu nog schattige) peuterklank geven;

- fan is van al wat muziek maakt en ritme heeft;

- een extreem ontwikkeld reukorgaan heeft en bij elk snuifje van een onbekende of wat scherpere geur haar neus ophaalt en boos: "Ik ruikt dat wel!" uitroept. Geen makkie op de markt op vakantie tussen de vis- en kaaskramen;

- groot is voor haar leeftijd (1m04) en vooral grote voeten heeft (maat 28);

- weet wat ze wilt, en nog beter weet wat ze niet wilt.

Gelukkige verjaardag kleine grote krullebol!

Zomerdesserts: taart in een potje

De zon breekt erdoor! Sta me toe dat heuglijke feit te vergezellen van enige zomerse desserttips. Ik moet zo meteen naar een feestje en vinkte 'desserts' aan op het iedereen-doet-iets-lijstje. Misschien behoort dat ook tot uw taken op een van de talrijke BBQ's die deze zomer, zon of niet, alweer rijk zal zijn.

Ik ben een taartliefhebber. Maar als het dessertgebeuren buffetgewijs verloopt, kies ik er vaak de potjes uit. Handig als het staand te doen is. En meestal gaat het om porties die me toelaten het niet bij 1 smaak uit het aangeboden palet te houden. (Of dat maak ik mezelf graag wijs.)

Dus maakte ik vandaag twee taarten. Maar dan in porties.

De rabarbertaart van Op de boerderij moet u zeker eens proberen, nu het rabarbertijd is! (Of dat denk ik toch, want er zat een portie in mijn groentepakket.) Ik maakte ze voor de gelegenheid in cupcakevormpjes. De verhoudingen hield ik hetzelfde als in het recept, maar in dit geval volstonden 45 minuten baktijd.

En ook de witte chocomoussetaart leent zich prima tot 'verpotten'. De bodem bak je eerst en verkruimel je vervolgens volledig, zodat je laagjes kunt maken.

Ik maakte coulis in plaats van confituur, omdat het me in dit geval makkelijker leek om te gieten in plaats van te smeren. En de aardbei is misschien niet dè fotogeniekste die op dit moment in de winkel te vinden is, maar daar komt ze dan ook niet vandaan. Ze komt recht uit de moestuin van mijn grootmoeder, en dat wil wel wat zeggen over de smaak!

Zomer ze!

Royaal roze

U zag het al, ik deed mijn alleruiterste best om me te verplaatsen in de geest van een vierjarige prinses. Met succes. We tekenden op die bewuste prinsessenverjaardag een kasteel met hele rijen ramen, heel veel plaats voor (roze glitterende) aftelstickers. Want het was nog even wachten op het royaltydiner ter nagedachtenis van het moment waarop ze haar buikhuis verliet. 

Vandaag mocht ze eindelijk een sticker plakken op de kasteeldeur met kroon en ontving ze op elegante wijze haar blauwbloedverwanten. En haar moeder dacht: och kom, we stoppen alle suikerzoete rozigheid in 1 jaar. En dan zijn we er voor heel ons leven vanaf. Jazeker.

En dus gebruikte ik de tip uit dit heerlijke boek, dat ik bij Livs geboorte cadeau kreeg: plant een Barbiepop in het midden van een taart en zorg dat het eetbare deel haar rok wordt. Dat idee is uiteraard niet nieuw. Google maar eens op 'Barbietaart'. (Zet wel eerst even een zonnebril op.) 

Ik bakte echter geen taart maar ging, nogmaals, voor een chocoladebom. En ik bekleedde niet met marsepein of met suikerpasta, maar met witte chocolade die ik met voedingskleurstof tot de favoriet der feesteling kleurde. Dat geeft een minder egaal effect. Waardoor het er in mijn ogen meer eetbaar uitziet dan de andere exemplaren op het net. 

De chocoladebomkeuze maakte wel dat mijn taart niet zo hoog was. Paniek: een snelle anatomische Barbiestudie leerde me dat ze zo ongeveer tot aan haar knieën in de taart zou kunnen. Wie wil er nu een prinses die haar rok heeft laten zakken? Dus zorgden we in allerijl voor een Barbiedochter en bezorgen het kind een royaal modderbad. Een kikkerlijke hofhouding zorgt voor sfeerverlichting.

Het was een beetje last-minutewerk. Echte hofcouturiers zouden afkeurend fronsen en me naar Google verwijzen voor veel verfijnder exemplaren. Maar onze prinses vond het prachtig en rolde met plezier de rode pomponnetjes voor onderaan de rok. Grijnsde toen de 'hiadeem' net als die van haar met een kroontje werd versierd. En ze blies. En at!

Blueberrycake met noten en witte chocolade

Pasen! Tijd voor eieren en kuikens en hazen. Zalige hoogdag!

Ik doe echter aan vlinders vandaag. Vlinders zijn in, deze lente. Ga maar eens windowshoppen of sla er een willekeurig modeblad op na: vlinders zijn hét kledingversieringsbeest van het seizoen. Maar ik heb het niet over vlinders in de kleerkast, maar vlinders in de oven.

Het begon zo: ik was in Kopenhagen met 't werk. Tussen twee activiteiten door belandde ik, met collega's en de rest van het hoogst aangename reisgezelschap, in een dubieus etablissement, op zoek naar een snelle hap. De muziek en de inkleding beloofden niet veel goeds. Maar de vrolijke oberes (oberin? oobster?) overliep het taart-met-koffie-aanbod en het woord smeltte op mijn tong: "We also serve some blueberrynutcake with white chocolate today." Even later deed de cake, wat dat tongsmelten betreft, hetzelfde.

Collega Wannes (in blogland ook wel bekend van zijn modellencarrière) kreeg de opdracht om zijn wederhelft aan het werk te zetten en exact dezelfde smaak te verkrijgen. Die wederhelft is een bakwonder. Als de boerderij ooit toegankelijk wordt voor het publiek, en de wederhelft serveert er haar taartjes, dan laat ik het u zeker weten! In afwachting verzon ik zelf iets dat er niet echt helemaal op leek, maar eigenlijk toch wel uiterst lekker was. 

Bij De Kleine Zebra vond ik de bewuste vlindercakevorm. Ik weet al wat volgend jaar de opvolger van de verkeerslichtcakejes wordt: dit is het ideale trakteerformaat. (Ze verkopen er trouwens ook treintjes, voor wie niet met de vlinderhype wil meedoen...)

Ik nam mijn standaard cakerecept, en voegde de ingrediënten toe waarvan we in Kopenhagen dachten dat ze de smaak van de cake bepaalden. Dat dat o.a. 'een kop bosbessen' inhield was even een probleem. 'Mijn' supermarkt verkoopt nu nog geen bosbessen. Dus ik sorteerde een kilo diepvriesrodevruchten. (Geen aanrader: probeert u maar eens het verschil te zien tussen een diepvriesaalbes en een diepvriesbosbes, als die allebei licht aangeijsd zijn...) Het element 'witte chocolade' was in Denemarken enkel wat kruimels op de top, maar ik wilde graag een echte topping. Dus ik verzon maar wat, op basis van mijn andere taartrecept. 

Nodig: 

- 3 eieren

- 200 g boter

- 200 g suiker (100g donkere bastaardsuiker en 100g kristalsuiker)

- 220 g zelfrijzend bakmeel

- 50 g gemalen walnoten

- een kopje bosbessen

Voor de topping:

- 150 g witte chocolade (die vergat ik op de foto...)

- 150 ml opklopbare room (dus niet die van op de foto...)

- 125 g griekse yoghurt

Doe de suiker in een kom. Breek er de eieren bij. Klop met de mixer tot een 'lint'. (Geen idee waarom dat zo heet, maar je ziet dat het ok is als het goedje plots een tint lichter wordt van kleur.) Smelt de boter en klop die onder het mengsel. Zeef het meel en klop door het mengsel. Roer er met een lepel de noten doorheen, en daarna 3/4 van het kopje bosbessen. Vul kleine cakevormpjes of cupcakes voor 3/4 met dit mengsel. Bak 12 tot 15 minuten op 160°. 

(Ik probeerde ook een grote cakevorm, maar dat lukte minder goed. Door het vocht van de bosbessen werd de buitenkant hard voor de binnenkant de kans kreeg om van deeg naar cake te gaan. Iemand tips?)

Voor de topping: klop de room stijf.  Smelt de chocolade au bain marie. Roer de chocolade door de room en voeg er de griekse yoghourt aan toe. Smeer over de cakejes, plant er een bosbes bovenop en zet ze een uurtje in de ijskast.

Voor de kinderen sneed ik de vlinders door en smeerde ik de topping ertussen. Handig tegen het 'morsen' en voor hen mooi om te zien.

Voor onszelf mocht de topping wat rianter en...

'op de top'. 

En wat deed ik met de rest van de bosvruchtenmengeling? 

Verlangen naar de zomer. De ijsblokmaker komt ook van bij De Kleine Zebra. Met een besje in elke holte ziet je glas er plots heel zonnig uit. Laat maar komen, het terrasjesweer!

Edit: een oud collega snelde me mailsgewijs ter hulp, dankjewel Els:

- deeg tot lint kloppen, betekent dat de emulsie zo luchtig én lopend is dat ze in een lint van je houten lepel druipt, en niet drupt zoals water of ook niet in klodden er af valt zoals bijvoorbeeld soezendeeg zou doen.

- de oplossing voor het te-nat-of-te-droog probleem is (helaas): verse vruchten. Die hebben hun stevigheid en structuur nog niet verloren. Het vocht van diepvriesvruchten maakte mijn cake dus wak...

Uilenbol

Zanne werd één. En ik maakte een uil. Boordevol chocomousse.

Dat kwam zo. Ik zag een taart op het u intussen welbekende 'afkijkforum' dat Pinterest heet. Een uilenbol met 1 kaarsje in het midden van haar (want ze had een strikje) uilenhoofd geplant. Net nu ik een feestje op de agenda had staan voor, euh, een andere bol, maar dan een van de menselijke soort.

Ik vind dat er geweldig uitzien, zo van die 'plasticinetaarten'. Volledig bekleed met suikerpasta. Maar ik vind de smaak van die cover meestal zo overheersend suikerzoet, dat je niet meer proeft wat er onder zit. En wat er onder zit is meestal wat wij 'gateau' noemen. Hierbij meteen mijn excuses voor iedereen die me dat al eens voorschotelde, maar ook daarvan ben ik geen fervent liefhebber. Zelfs als hij perfect is gelukt, vind ik dat nog steeds droog en niet zo lekker. Wat in het beste geval gemaskeerd wordt door een gigalaag room met fruit.

Dus ik wilde een alternatief voor mijn taart. Ik vertelde al eens over mijn-collega's-de-chocoladeaddicten. Traktatiegewijs kan je bij ons ook steeds scoren met een chocoladebom van het Dagelijks Brood. Dat leek me ideaal om een uil op smakelijke wijze te vullen. Maar ik had geen recept. Google leverde niet meteen het gewenste als ik 'chocoladebom' ingaf. Maar dat was, net als bij de vorige taart, buiten de Googlekunsten van Omabetty gerekend! Want waar 'chocoladebom' enkel in platte taarten resulteerde, gaf 'bombe au chocolat' een scala aan recepten.

Ik koos er eentje uit en testte. En keurde goed.

Ik deed het niet helemaal volgens het boekje. Een chocoladebom is normaal bekleed met een dun laagje cacaopoeder. Maar ik wilde er graag chocoladeglazuur over en dat leek me een beetje tricky, zo rechtstreeks op de chocomousse. Dus ik voegde een dun laagje cake toe. Als je niet gaat bekleden, kan je deel 1 overslaan, en op het einde gewoon bestrooien met cacaopoeder.

En bij 1 van de ingrediënten liet Google Translate me in de steek. U doet wat u wilt, maar ik ga echt niet 'de bittere geur van benzine' toevoegen aan een taart die zo al 'bom' heet. Dat kaarsje was echt niet als lont bedoeld.

Het was een proces van drie dagen. (Wat misschien veel is voor een taart voor een kind dat nog niet het verschil kent tussen een uil en een brievenbus.) Hier vind je stap-voor-stap fotomateriaal over het 'bolmaken'.

Edit: bij Livs zevende verjaardag maakte ik deze taart opnieuw, en dus kan ik aanvullen:
- voor de bodem kan je ook gewoon plakken cake gebruiken in plaats van het koekje te bakken. Hotelcake uit de supermarkt werkt prima en kan je in hele dunne plakken snijden, wat de bol minder zwaar maakt;
- ik maakte hem deze keer met de chocomousse van Jeroen Meus en vond hem nog lekkerder.

NODIG:

Voor de chocoladebom:

- 2 grote eiwitten

- 120g poedersuiker (twee porties van 50g en eentje van 20g)

- 50g fijne suiker

- 100g gemalen amandelen

- 1 eetlepel bloem

- 400g fondantchocolade

- 50g boter

- 60cc slagroom

Voor de bekleding:

- beetje marsepein of suikerpasta voor de details

- een cake (zelfgebakken of gekocht)

- 2 zakjes chocoladeglazuur (Ik kocht er eentje van Vahiné (Delhaize) en eentje van Dr Oetker (Colruyt). Dat gaf jammer genoeg een kleurverschil. En Vahiné verwerkte wat vlotter, minder klonters.)

DEEL 1 (vrijdagavond)

Bak een gewone cake. Laat hem helemaal afkoelen en zet hem een nachtje in de ijskast.

DEEL 2 (zaterdagavond)

- Maak het koekje voor onderaan:

Warm je oven voor. Klop het eiwit stijf met 50g poedersuiker. Meng in een kom de fijne suiker, 50g poedersuiker, de amandelen en de bloem. Roer het eiwit voorzichtig door dit mengsel. Bak dit in een mal van 20 cm diameter, die je eerst met boter en bloem hebt bekleed of waar je een laagje bakpapier in hebt gelegd. (Ik gebruikte een springvorm die groter was, maar streek het mengsel open tot een koek van 20 cm diameter.) Bakken doe je 25 minuten lang op 160°.

- Maak de chocomousse:

Smelt de chocolade en de boter au bain marie. Klop de slagroom met 20g poedersuiker op, stevig maar niet te stevig. Spatel de room door de chocolade.

Bekleed een ronde kom met vershoudfolie en daarna met hele dunne plakken cake.

Snij je gebakken rondje koek voorzichtig een beetje bij, tot het net de diameter van de cakeronde heeft. Doe dit beetje bij beetje: het rondje mag niet te klein worden, de rand van de cake moet bij het omkeren op deze koek kunnen rusten.

Giet de chocomousse op de cake en strijk plat.

Snij de kantjes van de cake gelijk met de chocomousse.

Leg je deeg ondersteboven op de cake en chocomousse en druk lichtjes aan.

Zet het geheel een nachtje in de ijskast.

DEEL 3 (zondagochtend)

Leg een passend plat bordje in de kom. (Ik had geen passend bordje dus bekleedde karton met toile cirée...)

Ik voorzag een hele omdraaiconstructie, maar eigenlijk was het ding zo stevig dat ik het gewoon zonder ondersteuning had kunnen keren.

Draai het geheel om.

Vul de gaatjes in de cake en de holtes onderaan eventueel met wat slagroom. 'Mets' met de cake: ik maakte oren, en een dam voor de chocoladeglazuur zodat de onderste driehoek vrij bleef voor de marsepeinen veren.

Overgiet met chocoladeglazuur: warm de twee zakjes tegelijk op en verwerk zo snel je kan. Zorg dat je taart een beetje hoger staat dan de tafel en zet ze op een bord. Als de glazuur hard is, kan je die onderaan makkelijk wegsnijden.

En ga daarna je je gang met versiersels.

Ik voorzag nog een nest baby-uiltjes. Die met plezier werden opgepeuzeld door Liv en nichtje Rhode. De jarige begreep er weinig tot niets van, maar was niet ontevreden.