Aaipad

Ik weet het, 't is een oldie, de woordspeling van de Aaipad. Maar in dit geval heel toepasselijk: de hoes rond deze iPad is babywangenzacht. De stof is een gerecykleerde zetelhoes uit de grabbelbak van Ikea. (Eloleo-style dus, alleen al voor de wetenschap van het bestaan van die bak ben ik de wereld dankbaar dat Sanne bestaat.) Ideaal materiaal voor deze hoes: makkelijk afwasbaar en stevig.

Op 't werk loopt een proefproject met allerlei digitale toepassingen van documentbeheer en dat maakt dat er ook wat devices circuleren. Of ik voor een van die iPads een hoesje wilde maken, zodat het ding het woon-werkverkeer krasvrij zou overleven? Met plezier! Ik ging voor grijs met een blauw accent, want ik zie de iPadbezitter in kwestie niet meteen met een fleurige printstof door de gangen wandelen.

Ik maakte een proefmodel, met de techniek van het biaisloos pamperzakje. Het was zo'n project waardoor ik andermaal blij ben met de man met wie ik huis, kroost en leven deel. Ik gaf hem het proefmodel en sprak: "Stop die iPad daar eens in, gaat dat vlot?" Hij bestudeerde het ding, fronste 'zijn frons' en bedacht: "Erin gaat vlot. Maar als je hem eruit wilt halen, heb je niets om aan te trekken. Het zou handig zijn als er tegenover de opening een of ander flapje zat."

Een flapje kwam er. Ik combineerde de sluiting van de hoes met dat flapje: er zit een stuk velcro op vast zodat je de tong van de hoes strak kunt aantrekken en met dat flapje kunt sluiten. Aan de opening zit een inham zodat je veel plaats hebt om de iPad vast te pakken als je hem eruit trekt.

En op de bovenkant voorzag ik een zwart sierstiksel. Op de achterkant van de hoes loopt dat verder door tot in een punt, maar de stof liet zich zo moeilijk fotograferen dat u zich dat maar zelf moet voorstellen. Voor de velcro koos ik voor cable manager, die heeft een harde kant die minder pluisjes aantrekt.

't Was lang geleden, maar hierbij heb ik zelf nog eens een aanvulling voor mijn collectie handwerkideeën voor de mannelijke medemens!

Vaderdaginspiratie

Ik las Mariken en Jef en de zucht naar vaderdaginspiratie. Daarom een kleine herinnering. Aan al wie vanavond de slingers uit de kast haalt en morgen om krentenbollen rijdt. Aan iedereen die de tafel vult met kinderknutsels, gemaakt met liefde maar van dubieuze esthetische kwaliteit. Aan al wie voor vaderlief zelf achter de naaimachine kroop. Hier moet u wezen, wanneer u uw inspiratie met de wereld wil delen. Op Celebrate The Boyfriend verzamel ik alle objecten die er voor zorgen dat u 'mijn man/lief/vriend/vader' en 'mijn naaimachine' in 1 zin kunt gebruiken.

Speciaal voor vaderdag een roundup van enkele mooigemaaksels die al in de groep verschenen.

Een steeksleuteletui door De Oontand (ofte iets als De potloodrol, 25 jaar later:)

Een echte 'klak', door Jo Chapeau:

En heel recent nog zette Spiegelstiksels haar man in de bloemetjes:

En dan een paar vette knipogen naar wederhelften:

Home is where the controller is, door Sarah:

En om af te sluiten 'vader en zoon Moustache', van Justina Maria Louisa:

Een heel schoontje wat betreft 'vaderdag'.

De collectie is nog niet groot, maar wel inspirerend. Aan u om iets aan de beperkte omvang te doen!

Hij hangt.

Zo 's avonds, als de dochters diep dromen, dan spelen wij al eens van 'als jij dan zal ik'. Geen spannende verhalen hier, mocht ik zonet die indruk hebben gewekt. Eerder de typische conversaties van ouders die pas in staat zijn tot huishoudelijke actie na kinderbedtijd. Als er niet per se een peuter 'mee wil poetsen'. Of een baby het stofzuigersnoer een prima alternatief vindt voor een bijtring. Dus als ze beiden slapen, zeggen wij "zal ik afwassen, ruim jij dan op". In je hoofd klikt dat als: "was jij af en ruim even op, ik zal hier in de zetel een dutje doen". Maar dat zeg je niet (altijd).

Op vakantiedagen is er al eens wat meer energie. Dan kunnen we een stapje verder gaan. Vanavond klonk het: "maak jij even een kabelophanger, ik zal jouw vogelhaakje en plankjes aan de muur bevestigen".

Een kabelophanger dus. Hopla, meteen wat meer vulling voor de gloednieuwe boyfriend-Flickrgroep. Ik denk dat mijn echtgenoot, diep in zijn hart, zelf meer verheugd is om het netjes ophangen van de verlengsnoeren, dan om zijn hemd.

Wilt u ze ook graag hangen? Dat doet u zo.

Nodig:

- twee ringetjes, waarvan het ene door het andere kan;

- een rol Tesa Cable Manager.

Ik was eigenlijk blij verrast toen mijn wederhelft met die rol Manager van de doe-het-zelver kwam. Niet alleen omdat die kabels onder de werktafel nu netjes weg zitten. Maar ook omdat het spul naaiperspectieven biedt. Het is een soort van klittenband: aan de ene kant harig en aan de andere kant ruw. Maar niet zo ruw dat er, zoals bij echte klittenband, allerlei vuil in blijft haken. En bovendien doorstikt het makkelijk en rafelt het niet zo. Onthouden!

Rol de kabel op zoals je hem later aan de muur wil hangen.

Meet een stuk Cable Manager af. Dat doe je zo: rol het twee keer rond je kabel. Tel er dan nog 6 cm bij, en knip af. (Op de foto ter hoogte van het horizontale oranje lijntje dus.)

Sla de Cable Manager aan één kant twee centimeter om, de zachte kant naar buiten, stop het kleine ringetje ertussen, en stik vast met een zigzagsteek, zo dicht mogelijk bij het ringetje. Ga een paar keer op en neer.

Sla de Cable Manager aan de andere kant vier centimeter om, weer de zachte kant naar buiten, en stik op dezelfde manier vast met het grote ringetje ertussen.

Stop de kabel onder het uitstekende stukje Cable Manager, en stik vast.

Dat is alles. Om op te hangen rol je het het geheel rond de kabel...

... je steekt kleine door grote ring en trekt strak aan...

... je plakt de klittenband tegen elkaar en je steekt de kleine ring nog eens door de grote ring.

En dan maak je een haakje aan de muur. En je hangt de kleine ring rond dat haakje.

Of dat ook gewoon met lint lukt in plaats van met Cable Manager? Zeker. Ik denk zelfs beter. Maar mijn wederhelft beweert iets over dingen in de hoogte hangen en mikken naar een haakje enzo. En het zijn zijn kabels, nietwaar?

Nooit gedacht dat het eerste wat u laat zien aan mijn mooie witte vogeltje, een lelijk, vuil verlengsnoer zou zijn...

Celebrate the boyfriend

Laat ons eerlijk zijn. De grootste groep minderbedeelden in blogland, dat zijn de dierbare wederhelften. Made en Mamasha ondernemen verdienstelijke pogingen om op het web een weelde aan jongensgoed te laten zien. Maar de eigenlijke pineuten van het hele gebeuren, dat zijn de mannen achter de schermen. Die dat verdragen, uren stikmachinegeratel. Een huis vol pluisjes en speldjes. Een kast vol stof. Een onbegrijpbare drang naar 'nog meer stof'.

En wat is het resultaat van het hele proces? Kleren voor 'de kindjes'. Cadeautjes voor 'de kindjes van anderen'. Kleren voor 'mevrouw'. En voor meneer? Weinig. Bitter weinig.

Daarom start ik vandaag een kleine inspiratiegroep. Het kleine broertje van Dana's Celebrate-the-boy-group. Voor moest u, op een dag, niet kunnen weerstaan aan de puppyblik van uw geliefde. Die zich, nog maar eens, afvraagt wanneer er eens iets voor hem uit de bus zal komen.

Voor al uw hemden, dassen, I-phone-hoesjes, laptoptassen, flock-t-shirts en nog uit te vinden mannendingen, wees welkom bij Celebrate the boyfriend!

Ik heb voorlopig geen plannen voor maandupdates en wedstrijden, of zo. Maar een klein beetje inspiratie kan geen kwaad, vind ik. Gelukkig ben ik alvast zeker dat er in blogland vulling voor deze groep bestaat! Hier. Hier. Erg mooi hier. En recent nog hier. Dus ik nodig u allen alvast uit om die dingen toe te voegen!

En ik doe zelf ook mijn duit in het zakje. Het enige bestaande item dat ik tot nog toe blogde is een zakje voor inbussleutels. Dat is intussen toch al wel een hele tijd geleden. En de wederhelft hier was gisteren jarig. Hij is verre van een maatpakman, maar hij houdt wel van een vlot hemdje. En gezien hij de strijker des huizes is, (nog een reden waarom hij wel eens wat aandacht verdient), heb ik geen problemen met die vestimentaire keuze. Een hemd zou het worden.

De precedenten in de links hierboven zijn allebei het model Jakob van Burdastyle. Maar dat durfde ik niet zomaar te kopen. Niet dat ik getrouwd ben met Quasimodo himself, maar mijn mans bovenlijf is op een of andere manier nogal 'een probleem' als het op hemden aankomt. Bij winkeltochten blijken veel modellen te smal op de schouders. Of breed genoeg maar dan weer een 'rechte zak' onderaan. Hemdjes worden hier los over een jeans gedragen dus 'rechte zakken' kunnen we wel missen. Of dat ene Jakobpatroon dan wel het juiste zou zijn, was wat twijfelachtig.

Dus ik gooide het over een andere boeg. Ik sloop naar zijn kleerkast en ontvreemdde een hemd waarvan ik vind dat hij er goed 'in past'. Met de Omabetty-speldjes-methode tekende ik een patroon. Dat was eventjes moeilijk aan de mouwen, maar ik waagde een aannemelijk gokje op basis van deze methode.

Mijn enige hemdervaring tot nu toe is twee keer Apple uit Ottobre. Dat bestond niet in mannenmaat. Jammer. Maar de werkbeschrijving was gelukkig ook van toepassing op mijn voorbeeldhemd. Die Apple heeft geen opstaande kraag, maar die maakte ik volgens mijn beproefde methode: 'kijk eens van heel dichtbij naar het origineel'. Weinig verschil in maakproces met een nep-opstaande-kraag, bleek.

Het was een tongpunt-uit-de-mond project. Opperste concentratie. Want bij kinderkleding hoor je mensen wel eens kirrend roepen: "Oooh wat mooi, zelfgemaakt?". En dan wéét je dat ze in een oogopslag de foutjes zagen. Collega's van mijn man die in de wandelgangen vriendelijk vragen 'of het hemd misschien zelfgemaakt is' lijken me dan weer minder charmant... Dus ik had wat meer aandacht voor de afwerking. Ik driegde de kraag, bijvoorbeeld. En het resultaat leert me dat ik dat nog moet doen.

De zijnaad is wat hol en in het rugpand zitten twee 'nepen'. Niet ideaal als je er een patroon van wil overnemen, maar wel een schoon zicht als het uiteindelijk lukt en past.

Het hemd was een verrassing. Een 'geheim naaiproject'. Elk moment alleen thuis werd benut. "Ga jij even naar de bakker? Neem de meisjes maar mee". "Oh, je wilt je benen laten opmeten bij de fietsenmaker. (Huh?) Doe gerust, neem je tijd!" Helaas: de dochters lieten me niet toe het op tijd af te krijgen. Het hemd vond het cadeaupapier met een opgespelde kraag en knoopsgatloos. Dat bleek achteraf geen ramp, gezien de wederhelft medezeggenschap kreeg, en een andere knoop uit de collectie koos dan wat ik in gedachten had. En dat bleek, bij daglicht en nader inzien, geen slechte zaak.

Et voila. Een eerste vulling voor mijn Flickr-groep. Hou u vooral niet in om mee te doen of het woord te verspreiden!

Hoe het feest er verder uitzag? Liv zorgde voor de kroon. Met 'bloemjen'. En voor langzalleleven. Mijn man is, na het lezen van dit boek en het horen van deze berichten, op een week tijd plots bekeerd naar een vleesloos bestaan. Dus hij kreeg ook De Dikke Vegetariër. Een boek dat zijn naam waardig is.

En verder stond ik om halfzes 's ochtends in de keuken om brownies te bakken voor zijn collegae.

En daarmee had ik de boyfriend wel genoeg gecelebrate, niet?

Een net-niet-verwaarloosde vader

Ik las de blog van meisjesmama, was helemaal klaar om te smocken, en liet met mijn gekende kinderlijk-enthousiaste gezicht een eerste probeerlapje aan mijn echtgenoot zien.

Hij trok een pruillip. 

Deze keer niet omdat hij het stofje niet mooi vond. Maar ik had hem al lang een bewaarding voor zijn inbussleutels beloofd. En ik blééf maar kindjesdingen maken.

Oh-ow. Dat is dus één van de gevaren van het kersverse ouderschap, hè! Vaderverwaarlozing. En dat met de hoogdag der vaders in aantocht. Snel! Dacht ik. Doe iets!

Dus:

- Lapje vilt

- Stukje Chiro-toile-sirée (Want op de Chiro, daar leerde ik de echtgenoot kennen. Romantiek en inbussleutels, mooi is dat!)

- Een uurtje werk en één gebroken naald (Beetje te veel lagen op elkaar.)

En een uurtje later was er dit:

En toen was de echtgenoot blij. 

Oef!