Wat het wel werd. (En een hele kleine weggever)

Na veel vijven en zessen en klagen en zagen over die warboel aan mannetjes, nam mijn wederhelft het geboortekaartjesheft in handen. (Oh, zal ik hem vanaf nu gewoon 'Wim' noemen? 'Livs vake' is nu ook vake van Zanne, en 'mijn man' klinkt me zo plechtig.)

Hij liet me een reeksje dieren tekenen...

... koos daaruit de eekhoorn, en maakte er een houten puzzeltje van. Een eekhoorngezin van vier stukjes. Toen lieten we Liv die puzzel in vier stappen in elkaar zetten. U ziet hier het eind van een twee minuten durende proeffotosessie. De echte sessie is er nooit van gekomen. De belichting was verre van optimaal. En hopelijk vergeeft het kind ons ooit dat we haar in haar ondergoed op de foto hebben gezet. Maar gezien ze er binnen de kortste keren vrolijk haar hoofd bij neerlegde, en vervolgens met de hele fotoset aan de haal ging, waren we gedwongen het met dit fotomateriaal te doen.

We maakten met die foto's vier kaartjes, van elk 'puzzelstukinzetmoment' eentje:

En dat werd het geboortekaartje. Drie postkaartjes, die de ontvangers zelf kunnen verzenden als er nog eens een baby wordt geboren...

... en een vierde kaartje met Zanne's geboorteaankondiging op de achterkant.

Haar geboortedatum is met gaatjes aangegeven in de bovenrand (systeem 'bierflesje'). De naam stempelden we er in het ziekenhuis op, want het kon ook een jongen zijn.

Voor de stempels verdient Ann van Stamps Antwerpen hier een speciale vermelding: als je ooit voor iets stempeltjes nodig hebt, mail naar stamps.antwerpen@telenet.be! De vriendelijkste en beste service, en prachtig resultaat, echt waar. Ook voor de doopsuikerdingen hadden we stempels nodig, van de dieren uit het reeksje:

Die doopsuikerdingen mag ik van Wim nog niet bloggen. Het leeuwendeel van het bezoek heeft ze namelijk nog niet gezien, dus dat zou een beetje gek zijn. Maar ik mag ze wél weggeven:

We lieten de kaartjes in vrij grote oplage maken. Dus laat hieronder een berichtje achter. Maandagavond kies ik een ontschuldige hand, hier in dit huisgezin. En die onschuldige hand kiest vier winnaars. Die krijgen elk een pakketje met postkaartjes, en een piepklein 'verrassingsdoopsuikerding'!

Leven met Liv en...

Zanne!

12 september 2010 - 2u44 - 4kg260 - 57cm

Sneeuwmaaksels dag 3: stap voor stap

Op dag 3 begon werkte ik aan de eerste stap van een projectje, waarvan de laatste stap nog moet worden gezet. Geen sneeuwmaaksel te presenteren dus. Ook Liv nam een stapje, in de hoogte dan.

En één,

twee,

drie,

hup,

zal ik ineens tot boven kruipen?

Skills

Skills zijn in. Leerde ik. Het nieuwe modewoord. Tieners pakken niet meer uit met looks of muzieksmaak maar met skills. 'Vaardigheden'. Maar dan in 't chique.

Je kan er ook lekker de ouderwetse toer mee op. De skill van Livs overgrootmoeder om te breien bijvoorbeeld:

Het hele proces ging gepaard met de skill om te vloeken. Evenals de skill om te pronken en lof in ontvangst te nemen op het kerstfeest, alwaar we Liv breed lachend in het kostuum hadden gehesen.

De inspiratie kwam voor dit pakje en een deel van het model kwamen van hier. Op die schouders moet duidelijk nog een knoopje extra.

U gedemonstreerd in combinatie met de skill om te staan. Liefst zo steunvrij mogelijk.

En dan, met twijfelachtig applaus, de skill om te, euhm, apporteren. Sokken. Gecombineerd met gegrom. En ik ben helemaal geen hondenliefhebber. Ieder zijn ding hè. Ze vindt vast wel vrienden bij wie ze hiermee succes oogst.

Euhm.

We wonen gelukkig vlak bij het hondenasiel...

De babysitter heet Rapley

Liv is negen maanden nu en eet dus al een hele tijd fruit en groenten. Papjes meestal. Ze gaat voltijds naar de kribbe en daar krijgen 16 ukkies hetzelfde prakje voorgezet. Wat Liv best ok vindt (zolang er geen kiwi in zit).

Maar als de oudere kindjes brood krijgen en ze hoort de verpakking ritselen, dan is er geen houden meer aan en wil Liv enkel nog 'bokes'. Er bestaat een papjesloze manier van babyvoeden, Rapley heet dat, hier wat meer info.

En ik moet toegeven: ik vind het prachtig om te zien. Hoe ze zelf prutst met 'soldaatjes' van brood.
Of stukjes banaan.
In het weekend mag ze uitgebreid zelfstandig tafelen en is 'met de handjes' een deel van de etiquette. Net als 'met de tong'. Want stukjes die ze kwijt raakt probeert ze doorgaans kameleongewijs terug op te scheppen.Alleen: het duurt zo eindeloos lang! Ik moet zelfs eerlijk toegeven dat ik Rapley vaak als babysitter gebruik. Eén banaan duurt 1,5u. Met veel toewijding en geduld. Ik moet alleen af en toe een paar nieuw brokjes presenteren. Op die tijd heb ik een half jasje af. Dus als ik eens even wil doorwerken, zorgt Rapley voor evenveel vertier als Smoland bij Ikea.

En ik vraag me werkelijk af: is er iemand die het werkelijk als enige 'voedingsmethode' (heeft) gebruikt? En hoe speel je dat klaar?

De eerste sneeuw

Lieve meid, 't is jouw blog, dus ik maak je verhaal even compleet. In de aflevering van vandaag: je eerste sneeuw. Op dit moment wemelt het sneeuwfoto's op allerlei blogs. De mooiste vind ik die van het meisje met de witte naam. Maar hier komen dus die van jou.

Uit het raam zag je eerste sneeuw er zo uit...

... maar je kreeg de eer om hem van dichtbij te mogen bekijken. Dat je nog maar net een beetje begint te genezen, vond je vake duidelijk geen excuus. Jij kent je vader vooral als grote clown en dikke vriend, maar hij heet ook 'sneeuwgek'. Dit is bijvoorbeeld een foto van die vake van jou, op onze huwelijksreis:

De liefde voor 'glijden door de sneeuw' kan je een kind niet vroeg genoeg bijbrengen, moet hij gedacht hebben. En omdat er geen snowboards bestaan voor een maatje 74, was de oude maxi-cosi van je nichtje Rhode vandaag je slee, onder luid gejuich van de buurmeisjes. Je vake mag dat zelf aan Tante An uitleggen. Hieronder: je allereerste sneeuwfoto. En het zal niet de laatste zijn.

Mededelingen

Laat me u even tonen wat De Sint bij Het Breiteam heeft gebracht. Waarbij het duidelijk is dat De Sint zelf weinig inbreng had, het breiteam des te meer.

Hier thuis kwam Hij niet. Want Liv heeft nog geen schoen om te zetten. Ik ben daar niet rouwig om. Ik zal het spel al lang genoeg mee moeten spelen. Ik ben nu al als de dood voor de dag dat ik een handvol zoete kinderoogjes met tranen vul, door langs mijn neus weg De Waarheid te onthullen in mijn onophoudende woordenstroom. Dus dat laten we voorlopig nog maar even veilig zo!

Laat me u even vertellen dat Liv sinds dit weekend in staat is zich voort te bewegen. In de categorie 'kruipen' wordt ze helaas gediskwalificeerd. Het werd een soort 'gewonde-soldaat-slag', live uit WO1. Deze foto's tonen u dat ze wel komt waar ze moet geraken. (Het zwarte schijfje is de referentie. Er werd door een gerechtsdeurwaarder op toegezien dat het niet handmatig is verplaatst tussen foto 1 en foto 2. Hèhè.)

We hebben geen camera, maar om u te bewijzen dat het geen trucage is heb ik hier wat foto's achter elkaar gezet. Waardoor het lijkt alsof ze er pijlsnel vandoor gaat. Terwijl ze in werkelijkheid enkel moeite doet voor dingen binnen een straal van anderhalve meter. Als iets verder weg rolt bekijkt ze het met een blik die zegt "tja, heel jammer, maar zoveel energie ga ik er nu ook niet aan verspillen". En dan gaat ze op zoek naar iets nieuws. Zo content, dat kind. Aaah, ik wou dat ik daar ook iets van had.

Laat me u tenslotte melden dat ze op dit moment totaal niet content is. Want het is zeven uur, baby wakker, baby honger. En ze mag niet eten.

Nuchter op de baan, ik ben voor! Maar niet als het gaat om een 9-maander, in haar pyjama nuchter op weg naar het ziekenhuis om buisjes in haar oren te laten steken. Pas op, ik ben een stoere hè. Dat doet me allemaal niets enzo en 't is voor het beste.

Maar ik hoop toch dat het snel middag is.

En verder...

En verder...

... ki-lo-me-ters gordijnen. Hoor ik te maken. Op dit moment zijn we er met het hele gezin al in geslaagd om het stof gewassen te krijgen. Want experimenten hadden uitgewezen dat er 3,4% krimp op zit na de was. En ik hoorde uit goede bron dat dat zelfs kan door gewoon in de zon te hangen. Voorwassen is dus een must. Wat onze zondagse gezinsuitstap naar de wasserette verklaarde. Want 24m stof, verdeeld over 2 rollen, dat stop je niet zo maar even in je thuiswasbeest. Een uur of vijf hebben we er doorgebracht. En toen was alles gewassen, gedroogd, door zo'n strijkrol gehaald. En hadden we kennisgemaakt met een tiental andere wassers uit alle lagen van de bevolking. Had Liv er een dutje gedaan. Had haar vake zijn knie gestoten aan de strijkrol waardoor hij de rest van de dag mankte. Zat onze zondag er op.

Bovenstaande uitgebreide inleiding om u duidelijk te maken waarom er op dit ogenblik niets creatiefs van onder mijn naaimachine rolt.

En verder...

... vond ik een aardig boek. Ik was eigenlijk op zoek naar goedkope aanwijsboekjes voor Liv. Voor 'net-voor-het-bed'. In de kringwinkel vond ik al dit oud, maar leuk exemplaar:
Op Livs leeftijd hoeft dat van mij echt nog geen Haute Lecture te zijn, dus ik bezocht een voordeelboekenwinkel. Waar ik, naast een stapeltje kleurige aanwijs- en voelboekjes voor een appel en een ei, ook dit handboek tegen kwam:Nét wat ik nodig had. Het boek toont de basisprincipes van een aantal naaitechnieken. Een deel van Eloleo's lijst, maar dan op papier. Met duidelijke tekeningen. En vooral: in het Nederlands! Want ik heb heel veel aan die bewuste lijst, maar af en toe laat mijn talenkennis me in de steek. Ik kan, dankzij die zes jaar bij de patertjes, in feilloos Oxford English de weg vragen in de Londense tube. Maar ze vonden het duidelijk niet nodig om me in het Engels handwerktermen bij te brengen. Tssss, het staat echt nergens met de praktijkgerichtheid van het onderwijs.

Voor wie ook zin heeft in zo'n handboek. Op elke pagina staat één techniek uitgelegd. Ongeveer zo:De uitleg is niet sluitend voor alle situaties, maar het boek is denk ik net zo goed als een eerste jaar basistechnieken in de naailes. Bovendien kost het nog geen 10 euro, en het heeft daarmee toch al enkele mysteries in verband met mijn collectie voetjes kunnen wegwerken. Moest u daar blij van kunnen worden, ik kocht het in Leuven bij 'boekenvoordeel'.

En verder...

... kreeg ik van MiekK's een 'Kreativ Blogger' award. En dat vind ik leuk! Want lees MiekK's graag en ben blij dat dat wederzijds is, hèhè. Ik moet normaal dingen over mezelf vertellen maar dat doe ik de hele tijd, en deed ik hier al. En ik moet hem ook aan héél veel mensen doorgeven maar ik kies er in dit kader ééntje, namelijk Sarah. Want die is niet naai-, of teken-, of schrijfcreatief, maar allround. En daar houden we van!

En verder...

... zit Liv in de startblokken om te kruipen.
Handig, zo tijdens het gordijnen maken. Ze is gelukkig, dat ziet u op haar gezicht. Ze kan niets mispeuteren, want zoals u ziet heeft ze haar handen nodig om het geheel stabiel te houden. En ze verroert geen vin. Buiten wat gewiebel.

Af en toe legt ze zich plat en kijkt ze me een beetje verbaasd aan, alsof ze wil vragen: "En nu?".
Tja kind. Vraag dat aan de juf op de kribbe. Moeke weet het niet.

Of zullen we kruipen, naast fietsen, wintersporten en autorijden, op het lijstje zetten met dingen die je vake je maar moet leren?

Slab, alweer.

Een avondje 'schoenmaker, blijf bij je leest'.
Wat doe je, als je een lading toile cirée hebt aangeschaft voor bananenbuizen in massaproductie en dan blijkt dat niet het juiste materiaal te zijn? Juist. Teruggrijpen naar iets wat altijd lukt en altijd werkt. En in dit geval ook hoognodig was: slabben met lekbeveiliging.

Liv en ik blinken uit in onkunde dezer dagen: ik wat betref bananenbuizen, Liv in 'drinken zonder morsen'. Geen speen die haar laat slagen voor de op het eerste zicht eenvoudige test 'drink aan een zuigflesje'. Niet dat ze niet wil, ze drinkt gulzig. Maar aan het eind van de rit zit er minstens evenveel melk op haar slab dan in haar buikje. Van de soep die ze in de kribbe uit een beker krijgt, morst ze minder dan van haar melk.

Nood aan slabben die absorberen én waterdicht zijn dus, want die plassen melk dringen natuurlijk meteen door het stof.

Dus maakten we een reeksje van deze exemplaren.Het recept is eenvoudig: een stuk toile cirée, een stukje velcro (aka klittenband), een eindje breed biaslint, en een handdoek. Liefst een handdoek die al vaak is gebruikt, want die absorberen beter en pluizen minder.

Niet zo netjes afgewerkt moet ik toegeven, maar meteen getest en goedgekeurd.

Oog voor detail

Liv...

... heeft oog voor detail de laatste tijd. Een lintje wordt meteen door een mollig pootje omklemd, een knoop verdwijnt tussen twee vingers. Elke knuffel met opvallende oogjes krijgt priemende wijsvingertjes te verduren. Speelgoed op handpalmgrootte heeft het meest succes.

En stel je voor...

... dat viel net vandaag uit de lucht. Broederlijk. Helemaal op maat!

Dat ging niet onopgemerkt voorbij...

... en al snel was evacuatie nodig. Ter bescherming. Want wie er nu het meest blij is met de nieuwe vrienden, dat is een vete die Liv en ik nog eens moeten beslechten. Liv doet een verdienstelijke poging...

... maar u had mijn smile moeten zien!

Wij denken diep en hard na hoe we op gepaste wijze dankbaar kunnen zijn.

(En zoeken intussen eens een emmer en sop. Want ik hoor u denken: jaja, allemaal goed en wel, een werf en nieuwe ramen. Maar je mag ze wel eens wassen!)

Graag even uw aandacht...

... voor volgend opsporingsbericht.

Een paar jaar geleden kreeg ik een oude naaimachine van mijn grootmoeder, die toen naar een rustoord verhuisde. Het ding had een krachtige motor. En na even wennen werd ik ook bedreven in de soortement kniezwengel die je moest uitvoeren om het te laten werken. Maar jammer genoeg sloeg het vaak steken over. Daar kon - ook na grondig nazicht - niets aan verholpen worden. Machine in de kast dus.

Tot vandaag! Op zoek naar een borsteltje om mijn naaimachine van een ellendig 'stofbeest' te verlossen, vond ik een kleine schat. Bij die oude machine zitten 10 voetjes, en die blijken te passen op de machine die ik nu gebruik!

Alleen: er zit geen handleiding bij en ik zou niet wéten welke aardigheden ik met die dingen aankan. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit ergens een rits ingezet, ik stik 'altijd rechtdoor' en achteruit op de hoeken. Ik ben een ware leek. Nummer 1 is een gewoon voetje, maar naar de functie van de andere negen heb ik het raden.

Daarom: iedereen die inlichtingen kan verschaffen over het nut van onderstaande objecten, gelieve dringend contact op te nemen met ondergetekende. Ik heb ze voor de gemakkelijkheid genummerd. Discretie verzekerd, en eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

En dan een kleine p.s. voor de lieve dames van de kribbe. Erg attent dat u mij van mijn uit de hand gelopen zwangerschapsdementie probeert af te helpen. Ik geef toe, ik wil al wel eens iets vergeten. Maar ik ben heus nog op de hoogte van de naam die we aan onze dochter hebben gegeven. U hoeft hem niet met stylo op haar handje te schrijven.

Ik heb begrepen dat u daar zelf ook al achter was, want u heeft een poging ondernomen om de bewijzen te wissen. Maar u weze gewaarschuwd: ik heb het gezien!

Allez. 't Is goed, voor deze ene keer. En ik snap dat dat handig is voor de stagiaires. Ik ben al lang blij dat ze niet Marie-Antoinette heet.