Beestige handpop: tutorial

't Is de tijd van de kerstbomen. Thuis van die mooi gestylde, type 'alles past bij elkaar en als het even kan ook nog bij de huisstijl van het gezin'. Met daaronder dito geschenkjes. Op de plekken waar we onze koters heen sturen, zijn ze van een iets ander type. Eerder iets als 'met liefde versierd met een kakofonie aan kerstboomoverschotten die thuis de norm niet meer haalden'. En de pakjes zitten dan in dezelfde klasse: een vrolijke wirwar aan inpakpapier, en een inhoud van maximum een euro of drie.

Ook ondergetekende kon op zoek naar een cadeautje dat aan de bescheiden kerstboomeisen voldeed. In het plaatselijke filiaal van een winkelketen - niet nader omschreven wegens niet al te ethisch verantwoorde reputatie - verkochten ze iets wat ik niet kon laten liggen. Een boogje met twee wiebeloogjes. Een verleden met een overdosis jeugdtheater maakte dat dat me erg deed denken aan de opvoeringen van Lejo, ofte 'bouw een hele wereld met niet vele meer dan twee oogjes'. Ik kocht voor elk kind wat oogjes, en verzon er een super eenvoudige handpop bij.

Leuk als minicadeau, maar misschien ook voor juffen/meesters of voor thuis in de poppenkast.

Wie geen oogjes ter beschikking heeft kan ze eenvoudig vervangen door een stukje elastiek en twee kraaltjes.

Of door de kraaltjes gewoon op de handpoppen te naaien, nog net iets handiger in doorgaans vrij ongestructureerde speelgoedkasten.

Er vallen nog een hele reeks beesten te verzinnen die je kunt maken op deze manier. (Een wolf. Een meisje met vlechten van wol. Een flamingo, als je een roze handschoen onderaan doet. Ik zeg zomaar wat.) En met hoedjes of pluimen maak je het helemaal af.

In een poging om wat orde te scheppen in mijn intussen groeiend aantal tutorials, verscheep ik ze naar Mind the Whale, binnenkort met handig overzicht enzoverder. Wie dus ook een handpop wil maken: klik HIER voor de handleiding!

Om mijn onethische aankoop wat goed te maken, deed ik wel een goede daad wat betreft inpakpapier. Geen wegwerp, maar herbruikbare zakjes, met voering. Waarvoor ik een methode gebruikte die zo mogelijk nog sneller werkt dan de snelle zakjes uit Zo Geknipt!2. Maar die uitleg is voor later deze week, ok?

Een heleboel lijm en een junglefeest (met free printable)

Af en toe krijg ik een vraag van 'derden' (grappig woord, vind ik dat), en denk ik: "Wat heeft dat in vredesnaam met mijn blog te maken?" En af en toe krijg ik er eentje waarvan ik denk: "Hé, ik ben blij dat u mij bent tegengekomen tijdens uw blogwandeling!" De vraag van Pritt was er eentje in die laatste categorie. Of ik iets kon ondernemen met een voorraadje Pritt in thema 'jungle', want daar draait het om op de site van Pritt op dit moment.

Mijn kinders lijken geboren met een schaar en lijmstift in de hand (gelukkig niet letterlijk), dus wij gingen met zijn allen met plezier aan de slag. In ons huis wordt er geknutseld door kinderen, met kinderen en geknutseld voor kinderen. 'Door' gebeurt zowat 24/24u, als ik hen niet af en toe van de knutseltafel zou halen om er een boterhammetje in te steken. 'Met' gebeurt in hun ogen wat te weinig. Dat ligt voornamelijk aan mijn gebrek aan tijd en geduld, dus ze waren erg blij dat deze blogvraag voor enige rechtzetting zorgde. Bij de 'voor' heb ik hen soms liever niet in de buurt, wegens gevaarlijk materiaal, of te veel geprul voor kleutervingers (Of gewoon nood aan een prulmomentje voor mezelf.)

Ik dook in mijn doos met Pritt en verzon voor elke knutselwijze een idee voor een junglefeest.

Glitterkleefplaten

De klassieke Prittstift hoeft denk ik geen introductie, hij is zo bekend dat hij het tot antonomasie schopte: ik zeg een Pritt als ik een lijmstift bedoel. Maar wat ik niet wist, is dat die dingen ook in kleurtjes bestaan, en dat was een geval van 'tot groot jolijt van de aanwezige knutselaars.' Je ziet daardoor goed waar er al lijm zit en je kan ook leuke dingen doen met de kleurtjes op zich. Ik tekende een paar eenvoudige lijmplaten en de dames gingen aan de slag. Liv en Zanne leggen u uit hoe het moet.

Nodig: de kleurplaten (link onderaan dit bericht), kladpapier, zout, gekleurd krijt, glitters en Pritt colour sticks. 

1 - Vouw een kladblad dubbel. Doe er een hoopje zout op en kleur tussen het zout met een krijtje. Wrijf met je vingers door zout en krijtstof heen tot het zout egaal gekleurd is.

 2 - Voeg glitters toe aan het zout en roer goed door elkaar.

3 - Kleur een vlak van de kleurplaat in met de Coulour Sticks. 

4 - Giet gekleurd glitterzout op het ingelijmde vlak. Verdeel het zout over het hele vlak.

5 - Giet het overige zout weer van je kleurplaat af, en herhaal met het volgende kleurtje.

Resultaat: 

Het Prittpakket voorzag ons ook van Pritt buddies, dus daarmee mochten de kunstwerkjes tegen de muur!

Jungleslinger 

De jungleslinger maakte ik op een rustige kinderloze avond, als inkleding voor een themafeestje. Ik ging aan de slag met het ingekleurde bestand, maar voorzag ook een wit exemplaar, voor als je je koters eerst met stiften en kleurpotloden hun gang wil laten gaan voor je er een slinger van maakt.

Nodig: voorgekleurde of witte dierensjablonen (link onderaan dit bericht), plakband, alleslijm, fijn schaartje, lint

1 - Print de sjablonen op stevig papier (bv. 200g) en knip ze uit. Moet het snel klaar zijn, knip dan op de stippellijn. Heb je wat meer tijd - bijvoorbeeld 40 min treintijd, zoals ik - knip dan rondom het hele diertje.

2 - Vouw de gekleurde flapjes om, en vouw ze dubbel volgens de markeringen. 

3 - Kleef het gestipte deel van het flapje met tape tegen de binnenkant van het dier. Ik gebruikte de schaar-overbodig plakband uit het pakket en die mag zijn naam met fierheid dragen: geen dispenser of schaar nodig, gewoon afscheuren op de juiste lengte.

4 - Smeer aan de binnenkant van de oren wat alleslijm, duw de oren tegen elkaar en zet er een wasknijper op. Laat zo even drogen.

4 - Rijg een touw of lint doorheen alle diertjes. Wil je de diertjes op gelijke afstand van elkaar houden, dan kan je het lint met een klein stukje plakband aan de binnenkant van het dier vastplakken. Ik spande mijn lint strak tegen de muur en dan was het niet nodig.

Muurdecoratie

Nog meer plezier met Pritt buddies: wanddieren als feestdecoratie!

De werkwijze is net dezelfde als bij de slinger, alleen moet je de twee helften van elk beest nog even aan elkaar plakken! Print de dieren (link onderaan dit bericht) twee keer en knip uit. Vouw eerst alle hoekjes om volgens de markeringen. Kleef ze dan twee aan twee aan elkaar, enkel aan de snuit.

Kleef de gestipte flapjes met tape tegen de binnenkant van het dier.

Bevestig de dieren aan de muur met Pritt Buddies. Wel opletten dat je ze geen jaren laat hangen, want de hechtingssterkte neemt toe met de tijd.

Heel veel zin om te poetsen? Dan zijn de muurdieren prima confettihouders. Je kunt ze ook vullen met lekkers, en dan op dezelfde manier dichtmaken als de dieren van de slingers. Hang ze in een jungleboom en klaar!

Op de site van Pritt vind je nog meer jungle-knutselideetjes. Dus als je een echt themafeestje plant, zit je alvast niet om inspiratie verlegen. En er valt ook iets te winnen: wie weet wordt het voor jou dus een dubbel junglefeest!

Links naar de free printables:

glitterlijmplaten - slinger gekleurd - slinger zwartwit - muurdieren gekleurd - muurdieren zwartwit

Filofax voor een wervelkind

De Filofax, kent u hem nog? Zo'n losbladige agenda, een mapje eigenlijk, jaarlijks navulbaar en tegen het einde van het jaar zo uitpuilend dat een hond zijn jongen er niet meer in kon vinden? (Laat staan een mens zijn afspraken?) De Flair bracht steeds een ladylike versie uit - in mijn hoofd was het dan ook iets vrij vrouwelijks, maar ik kan mis zijn - en er waren ook neutralere versies. 

Verbannen door de smartphone en gedoemd tot verstoffen in de erfgoedhoek, dacht ik. Hoewel Google me nog erg veel recente exemplaren laat zien. Wie heeft dat nu nog? Wel, Zanne. Dat klinkt misschien als lichtelijk overdreven voor een kleuter van nog heel even vier, maar toch is het zo. En dat ziet er zo uit:

Zanne is, zo noem ik het, een wervelkind. Gezegend met het tweedekindsyndroom. Om me heen ken ik heel veel 'tweedsgeboornen' die een gelijkaardige kinderwandel vertonen als hun soortgenoten. alsof ze van in de buik voelden dat aandacht een te delen en dus kostbaar goed is. En een op alle mogelijke - en niet de meest aangename/subtiele - manieren te verwerven goed. Haar Filofax is een rechtstaande A5, maar ik had er misschien beter een dwarsligger van gemaakt...

Bovenop een overontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel wat betreft het in balans zijn van de aandachtsweegschaal is Zanne kampioen in het aanvoelen en overnemen van stemmingen en stress, en een grote nood aan good old rust en regelmaat. En laat een stressloos, rustig en regelmatig leven nu net niet aan mij besteed zijn...

We hadden het even gehad met beloningssystemen. Extrinsieke motivatie, weet u wel, het kind ging voor wat er aan vast hing, maar het eigenlijke veranderen van de situatie zou haar worst wezen. Dus ik dacht, ik onderneem poging zoveel om met een systeem wat rust en vrede aan ons dagdagelijks recept toe te voegen, maar de beloning is het systeem op zich. 

En dus kreeg Zanne een Filofax. Een dag/week/jaarplanner op kleutermaat. Met - u kunt gruwelen, maar het doet iets - een reeks moetjes. Want drama over luttele alledaagsheden is een werkpunt. (Als in: "Zanne, je bent net wakker, ga eens even naar het toilet."  - "Theaaaaaaater!")

Maar ook met 'waar gaan we heen - wat gaan we doen'. Met vaste aardigheden (zoals daar zijn: ontbijtgranen) op vaste dagen (zoals daar zijn: woensdag).

En met allerlei beesten die op het eind van de dag een gevoel toegekend kunnen krijgen.

Ik nam Zo Geknipt! nog eens ter hand en stikte een hoesje voor de map, in een stukje Ikeacanvas uit het prille begin van mijn naaicarrière.

Of het werkt? Ze vindt het in elk geval iets, haar Filofax. Neemt hem regelmatig vast om het voorbije deel van de dag te evalueren, en is daarbij wisselend erg mild of heel streng voor zichzelf.

Soms is het een statussymbool, iets wat zij heeft 'en niemand anders'.

Soms is het een reden tot grote dikke tranen, als bolletjes ongekleurd blijven of konijnen sip kijken. (Haar konijnen krijgen trouwens allemaal een kruis als mond. Werkpunt voor mezelf: ik had het dier ook niet zo hard op Nijntje moeten laten lijken...)

In een wereld vol stempels en etiketjes heb ik geen zin in een hokje voor mijn dochter. Al geef ik grif toe dat ze regelmatig het hokje 'knap vermoeiend' bewoont. En dat veel van de tips die bij de stempels en etiketjes horen, wel verf pakken als ik ze op Zanne toepas.

Dus we focussen een klein beetje op structuur. Babysteps. En op de bezorgde lolligheden in die kleine fronsende hersenpan. (Zoals: "Zullen we voor jou een kikker kopen?" Nadat ik een hele vakantie erg last had van insectenbeten. Maar ook: "Ik ga niet in de douche. Ik zal dan wel stinken. Ik wil ook stinken, dan wil niemand nog in mijn buurt komen en is er ook niemand meer boos op mij.") Dus laat ik ze wat bladeren in haar Filofax. Mij de les lezen over welke dag een fietsdag is en welke niet, en wie wanneer verjaart.

Hoe beter ze de wereld vat en snapt, hoe rustiger ze wordt, mijn wervelkindje. Nog een lange weg te gaan, nog heel veel bolletjes te kleuren. Maar ook nog zo veel dingen om te verzinnen. Want voor elke vrolijke "ik heb een goed idee!" kan ik weer een paar nee's trotseren!

Clean desk voor kleuters

Wij gingen naar Brigitte Kaandorp, vriendin Anneke en ik. Want wij hebben zo nu en dan een heel zwaar leven, en dat verdient een gepaste soundtrack. Bovengenoemde had het ook over het ANWB-echtpaar. U misschien niet gekend, maar check even het filmpje. Vanaf nu is “Tja, ik ben dan ook geen ANWB-vrouw” voorgoed ons standaardantwoord op alles wat fout loopt in het leven, door toedoen van onze eigen graad van ongeorganiseerd zijn.

Maar daarover gaat dit blogje niet. Integendeel. Ik presenteer u net met fierheid wat er gebeurt als het ANWB-virus je plots bij je nekvel grijpt. Ik kreeg dit weekend een slag van de zwabber. Met een acute drang naar lenteschoonmaak als gevolg. De speelhoek werd het target van mijn schoonmaakwoede, en dan krijg je dit:

Een kleine situatieschets: wij wonen in een bel-etagehuis en dan is het gelijkvloers meestal garage en de eerste verdieping meestal leefruimte/keuken. Maar wij verbouwden ons gelijkvloers tot een naaiatelier/speelkamer. (With room for a pingpongtafel for meneer, was de bedoeling. Maar zo'n tafel kan dus blijkbaar werkelijk verdrongen worden door te veel stof.) In praktijk kwam ik meestal pas in dat atelier als de kinderen in bed lagen. En bleken de kinderen meestal te spelen in de woonkamer. Dus draaiden we de boel om en kregen de meisjes hun speelhoek bij de eettafel. En maakten we een zithoek aan het atelier. Bij het koken spelen zij in mijn buurt. Na bedtijd verhuizen wij een verdiep lager.

Mijn mooie ingebouwde nis - voorzien voor boeken in de leefruimte - werd dus... een spelletjeskast.

De speelhoek is een ikeahack.

Een plank, wat latjes hier en daar en de typische platenkasten als speelgoedkast. Maar dan zonder de stoffen bakken van Ikea, want die zie ik niet graag. 't Is een combinatie van de bakken van 3 sprouts en iets blauws uit de plaatselijke doe-het-zelver.

Opruimwoede dus. Met zo'n open-en-bloot speelhoek erger je je al eens aan overmatig veel schreeuwerig speelgoed, al jaren niet meer up-to-date qua leeftijd. Dus het was eens nodig. Ik deed aan grondig sorteren, geholpen door mijn viltstifttestteam. Dat tweekoppige team is nog even analfabeet, dus we deden van visuele ondersteuning van de orde. Met schrinkelpapier maakte ik tagjes voor aan elke doos of bak. En voor u denkt dat ik een tekentalent ben: Google was mijn vriend. Met dit sjabloon krijg je netjes twee tagjes uit een schrinkelblad. En dan is het zoeken naar afbeeldingen die je kunt overtekenen. Zoektermen als 'vector' helpen je soms aan een mooie zwart-wit lijntekening die heel makkelijk over te trekken is.

Voor dit bijvoorbeeld

of voor dit.

Soms helpt de zoekterm 'kleurplaat'. En soms moet je het doen met een afbeelding waar je dan zelf maar wat van bakt. Nog nooit een vectortekenaar die aan een breiring dacht, duidelijk.

En het zijn uiteraard de meest moeilijke tekeningen die krom trekken in de oven en daarna met een good old fashioned stratenatlas moeten gecorrigeerd worden. 

De meisjes doen al de volle twee dagen hun best. Sorteren met de tongpunt uit de mond, en plots meer oog voor speelgoed dat al jaren verstopt zat tussen... ander speelgoed. Zoals een goed bewaard gebleven collectie aan werk- en oefenboekjes die ze tegen serviceflattijd nog niet weggewerkt zullen hebben.

Wat denkt u? Is het eisen van elke avond clean desk in de speelkamer een overdreven trek van een ANWB-vrouw? Ik laat het in het midden. Ik weet in elk geval dat er eentje plots ontdekte dat zo'n niet-bezaaid-met-speelgoed-kast ook een prima podium blijkt!

(En een ANWB-echtpaar leeft vàst niet 8 jaar op een bouwwerf, wel?)

De Z van Zes en Zebra

De laatste letter van het alfabet, die reserveren wij normaal voor de jongste des huizes. Maar vandaag is ze helemaal voor Liv, de volle zes jaar oud! (Slik. Dat is bijna kleuter-af dus.) Consequentie in haar adoraties is een van haar kenmerken. Dus toen ik vroeg wat ze wilde als traktatie, bleek ze nog steeds fan van al wat wit en zwart is. 

“Zebracakejes, dat kan je gewoon in de winkel kopen! Maar dat ga jij noooooit kunnen.” Ziedaar de unanieme reactie van drie onafhankelijke vriendinnen die ik vertelde over Livs wens. Of ik dat niet kan? Oh jawel!

Of, nu ja, ‘gewoon’ is misschien een tikje gelogen. Met suikerkoekjes volgens dit recept, icing en wat kleurstof vervulde ik de wens van de jarige. Dertig zebra’s. Kramp in mijn arm. Vlaanderen, wees wijs, en investeer meer in basisonderwijs. Want zo’n klas van 29 kinderen is – buiten, tot hun groot plezier, heel veel keer traktaties in de klas – vooral heel veel werk.

Maar dus. Zijn er biologen in de zaal, leeft dat solitair, een zebra? Ik maakte in elk geval een hele kudde.

Zo’n zesjarige, dat is tegenwoordig goed op de hoogte van de voedselintoleranties der klasgenoten. “Voor Emma en Marie moet je iets maken zonder lactose. Dus met soja, ok? Want anders moeten die iets kiezen uit de doos. En bij een verjaardag moet je een verrassing meebrengen, en Marie en Emma weten wat er in die doos zit. Dus dat ìs dan geen verrassing hè?” Best attent, vond ik dat, wel. Dus bakte ik twee hele zebra’s, zonder cakeje, zonder lactose, met soja. Onmiskenbaar voor Marie en Emma.

Zes, zowaar. We kochten haar oorbellen, want in de zomer krijgt ze gaatjes. (Slik, zo volwassen.) En een hoop Little Petshop toestanden, want daar kan ze zich uren mee amuseren in de vreemdste toneeltjes. (Hoera, zo lekker kleuter.)

Groei maar, grootje. We wandelen verwonderd met je mee!

Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes!