Boy or girl?

De jongste oogappel van de familie heeft dat nulletje voor een 1-tje geruild, heeft al stoere schoenen en veel noten op zijn vrolijke zang. Stilaan neemt de ontdekkingszin het over van de huidhonger: kleine Ben is even energiek als grote broer Stan, maar deze alpinist in de dop is vooral geïnteresseerd in al wat op het eerste zicht in de hoogte onbereikbaar lijkt. 

Tijd voor nieuw knuffelig babybloed dus. Voor de momenten dat we willen cocoonen onder een dekentje, in plaats van achter een klimmer aan te gaan. We moeten nog even wachten: in januari maakt de eerste nazaat van zus Linde van mij 'Tante-Riet-tot-de-zevende'. Een geluksgetal én een geluksstofje voor de nieuweling: ik maakte alvast een ienieminiekostuum in maat 50.

Als u bij deze eerste foto denkt dat er in de familie al kond werd gedaan van het geslacht van de baby, dan heeft u het mis. Het is voor ons vooralsnog een raadsel of het een neefje of een nichtje wordt. Al weten de ouders zelf wel of de buikinhoud piemelhebbend of piemelloos is. Dat schrikte me niet af om alvast aan garderobeaanvulling te doen: met een beetje dubbelzijdigheid kom je ook al ver in de unisexwereld. Ik ben normaal niet zo van het roze-voor-meisjes-en-blauw-voor-jongens, maar in de omkeerbare wereld maakte ik deze knipoog toch.

Het broekje is volledig gevoerd en heeft voetjes uit nicky velours. De kleur van de voetzooltjes kan je zelf kiezen door de broek binnenstebuiten te keren.

Als het een jongen wordt, denk ik niet dat de papa in kwestie er zo'n  hippe fuschiadragende vogel van zal maken. Maar niemand hoeft dan te weten dat hij met zijn versegeboren voetjes tegen die roze zachte zooltjes aan zit, en aan de buitenkant zie je gewoon blauw!

In het vestje is het kleuraccent wat subtieler: enkel het lintje om de overslag dicht te houden is roze aan de ene kant...

… en aan de andere kant blauw. Ook dit kan je dus binnenstebuiten draaien.

Ik baseerde me op een patroontje voor het pakje, maar omdat ik uiteindelijk breedte, mouwbreedte en mouwlengte aanpaste en van een gewone t-shirt een overslagje maakte, kan ik stellen dat ik eigenlijk alleen de curves van de raglan heb bewaard. Ook aan het broekje werd aardig gesleuteld. Voor de muts hield ik me wel vrij goed aan het patroon. Geen omkeerbaarheid hier: dat maakte de top wat te dik om nog mooi te kunnen knopen. Dan maar twee mutsjes!

En ook hier de eeuwige vestimentaire oneerlijkheid: is het een jongen, dan heeft mijn zus meteen een cadeautje-met-roze-streep voor de buurmeisjes op de ziekenhuisgang. Wordt het een meisje, dan is ook de blauwe versie prima bruikbaar en heeft het gelukskind dubbel geluk!

Een langverwachtje

Je hebt misschien een beetje inlevingsvermogen nodig, maar beeld je begin februari in. Die eerste sneeuw in november, daar kon je nog mee leven. De vrieskou rond kerst, daarbij kroop je wat mistroostig onder een dekentje. Maar bij die papsneeuw in februari had je het helemaal gehad. En toch bleven neerslag en temperatuur iets waar je, hoe graag je ook zou willen, geen vat op had. Tot er, met de moed in je sneeuwlaarzen, een knop aan een tak verscheen. Het topje van een krokusblad daglicht zag. Een seizoen aanbrak waarop je niet meer had durven hopen. Dat is het verhaal van Lenthe.

 

 

 

De mama van Lenthe en ik schelen een week of drie. Haar ouderlijk huis ligt zo'n 400 meter verder dan het mijne in het boerengat de mooie landelijke gemeente waar we opgroeiden. In de kleuterklas speelden wij met de Pony's, en om-ter-langste-haar. Als ik het logeervaliesje vulde, dan was dat vaak om die 400 meter voor een nachtje te overbruggen. We deelden een klas in de lagere school. En in het vijfde middelbaar sloeg zij de jongen aan de haak waar ik al sinds het derde middelbaar hopeloos verliefd op was. (Al mag u haar dat niet kwalijk nemen. Gezien het van mijnentwege louter om een dagboekverliefdheid ging en allerminst om een wedstrijdje. Ze moet vast fronsen als ze dit leest, zich totaal niet bewust van mijn nachten in tranen. Hà, tienersoapontboezemingen in een warme zomer, heerlijk toch?)

 

En dan studeren en huisje boompje vriendje. (Een ander vriendje dan de kerel waarvan hierboven sprake. Geen idee hoe het hem nu vergaat.) De volgende stap, na twee trouwfeesten, zo soaperig bleven we wel, leek logischerwijs kindje. En gek genoeg bleek ons pad wat dat betreft nog steeds parallel te lopen, hoewel we elkaars deur niet meer zo plat lopen als in de kleuterklas. Onze eerstgeboornen zijn allebei 'langverwachtjes'. Maar ze kwamen! Er zit wel wat verschil op de termijnen, dat merk je aan hun leeftijd: het geduld werd 400 meter verder veel harder op de proef gesteld. Maar het loonde.

 

Ik maakte voor Lenthe een pakje voor de zomer.

 

 

 

Want haar tweede seizoen ooit brak aan en het is er eentje dat zijn naam eer aan doet. Het werd alweer het pakje uit de zomereditie van Ottobre. Ditmaal zonder de zakjes. Ik bleek noch het juiste blauw noch het juiste oranje in huis te hebben en hou niet zo van 'net niet'. Dus ik deed van 'niet'. Het stofje staat op zich, vind ik. Meer dan een randje elastische paspel heeft het niet nodig.

 

 

 

Ik mag nog eens terug op bezoek wegens een losgekomen drukknop, op de foto nog mooi op zijn plaats. Maar dat vind ik niet erg: deze beminnelijke babybol heeft lang genoeg op zich laten wachten om uitgebreid verwelkomd te worden!

Klaverkindje

Kleine Free en haar mama werden al voorzien van camouflagegoed, wat heel grappige maaltijdfoto's oplevert. Ik voegde nog een kleine uitbreiding toe aan haar garderobe. Deze madammen hielden de halfjaarlijkse babyborrel, Free was een van de 7 nieuwbakken medemensen die werden geshowd. Ik tekende haar geboortekaartje waarop een klavertje vier bloeit. Frees mama reageerde dus een tijdje geleden behoorlijk enthousiast op mijn lapje klaverstof. En ik bleek nog nèt genoeg over te hebben voor een zomertenuetje.

Hopen dat de camping waar baby Free haar vakantie zal doorbrengen garantie is voor zon! (Want wij gaan er ook naartoe...) Nog een beetje op de groei: aan de armen is er, laat ons zeggen, ruim voldoende verluchting voorzien. Maar zo kan ze er hopelijk de zomer mee door!

Het model komt uit de laatste Ottobre.

Ik zong al eerder de lof der elastische paspel en heb er gelijk een label voor aangemaakt, want ik blijf fan! Het is in mijn ogen de snelste manier om een tricotboordje af te werken. En een hele mooie manier ook. 

Het geheel zat op anderhalf uur in elkaar. Ok, die ronde zakjes doen het helemaal. Maar babymoeders met nood aan zomergoed weten nu wel dat je op een uurtje aan garderobe-uitbreiding kunt doen, als je die zakjes er af laat.

Helemaal in mijn nopjes trok ik gisteren met het fototoestel richting vrolijke baby. Want het gebeurt me niet zo vaak dat ik die babyspullen kan kieken met model. Kleine Free was content. (Al moet ik daar eerlijkheidshalve bij vertellen dat dat geldt voor 95% van haar tot nu toe weggetikte levensminuten.)

Een echt klaverkindje dus, een vierde kleine geluksbrenger!

Zonder uitleg

Ik maakte nog zo'n t-shirt van de Burda 7828. Voor mezelf, om te laten zien dat dat ook waardige kledij is voor niet-borstvoeders. Eigenlijk ging het een bericht-met-tekst-en-uitleg worden. De foto's stap voor stap, de tip, de tricks, de valkuilen en de ladders om eruit te geraken.

Na zes keer tornen, kilometers ter ziele gegane lockdraad en seismografisch waarneembaar gevloek, moet u het stellen met een paar foto's, met de geruststelling dat ik tot een draagbaar eindresultaat ben gekomen en met de volgende erg beknopte instructies, enkel bedoeld voor waaghalzen. Ik ben op geen enkele manier te verleiden tot meer uitleg. Het zou maar eens mijn tricottorntrauma's moeten oprakelen.

Wat ik deed in een notendop:

- het kleine borstpand kiezen voor beide kanten en verlengen tot in de zijnaad;

- de ondernaden van de borstpanden niet vastmaken aan het voorpand maar 'vangen' in een lang lint;

- het voorpand verhogen tot 2 cm onder de okselnaad, het omzomen en in die zoom elastiek of framilon vaststikken (hier zie je dat beter):

- elk borstpand onderaan aan het lint in de zijnaad een paar cm verhogen zodat het andere borstpand er vlot onder of op kon passeren om op de rug gestrikt te worden. (In deze versie werkte ik met een knoopsgat maar dat leek me uiteindelijk geen sluitende oplossing om de boel symmetrisch te krijgen.)

Ik hoop dat deze tekst genoeg Chinees is om u finaal af te schrikken en op zoek te gaan naar een bestaand patroon voor een borstvoedingstop! Zoveel lelijke woorden tijdens het maakproces zouden wel eens schadelijk kunnen zijn voor (ongeboren) baby's.

Maar voor u denkt dat deze aflevering uit mijn naaidagboek enkel voor druppels in de frustratie-emmer heeft gezorgd, sluit ik af met de succeservaringen:

- De stof (hiervandaan) en de paspel (hiervandaan) zorgen voor een combinatie die ik, naast vlot verwerkbaar, ook echt heel mooi vind. Komt u de komende zomer iemand tegen die glimlachend naar eigen decolleté kijkt, spreek me dan gerust aan voor een praatje!

- Ik leerde van haar dat je bij een tweelingnaald de linkse draad niet door het laatste haakje van je draadinrijgweg mag laten gaan, de haak net boven je naald dus. Voor mij was dat een heel goede tip: mijn tweelingnaaldstiksel trok niet samen, daar had ik vroeger wel eens last van.

- Ik zweer nog steeds bij haar tutorial voor de Burda 7828 maar heb een kleine tip bij de mouwen. Als je de mouw klaarmaakt, werk de rand dan nog niet af met de tweelingnaald maar zet de mouw eerst vast aan je jurk/shirt. Plooi daarna de oksel om en doorstik mouw en oksel in 1 keer. Minder werk én mooier in mijn ogen.

Babyborrel voor een zesling

Voor u, na het lezen van de titel, naarstig op zoek gaat naar straffe verhalen op de sites van de verzamelde Vlaamsche roddelpers: maar neen, u heeft geen wereldnieuws gemist. Er is geen Vlaamse moeder die een oerkreet uitstootte en vervolgens zes keer na elkaar een nieuwe inwoner de verloskamer in perste. Dat had u vast eerder in De Boekskens gelezen dan op mijn blog. De zesling waar ik het over heb, zijn de zes voorjaarsbaby's van Het Leuvens Stiksel. In een ver verleden leidde mijn eigen arbeid tot het eerste Stiksel babyverwenpakket. En mooie tradities zijn er... enzoverder. Dus hielden we een Stikselbabyborrel!

Ons organisatorisch brein liet de zes moeders elk een verlanglijstje maken, al dan niet op Pinterest. Dus voorzag ik klein stikmachinegoed voor de zes bloedjes. Zo deden ook een groot deel van de andere Stikseldames. Er werd bovendien naarstig gekookt/gebakken/gebrouwen. Ware het niet dat die al bestaan, we hadden ons de Ijverige Wijven kunnen noemen. Van het geheel krijgt u op de Stikselblog weldra het hele relaas. Ik toon u alvast even wat ik onder de surpriselakens stopte.

Voor Lieselot en Fien een t-shirt-jurkje. Het plan was om mijn eigen romperjurkhandleiding nog eens van onder het stof te halen. Een late romperlevering stak daar een stokje voor. Maar met een t-shirt, een stuk tricot en een overlockmachine kom je ook een heel eind als je een babyjurk wilt maken. 

Fien kreeg een Elmoversie...

... en Lieselot alle liefde en geluk.

Nog een stuk flockfolie en een randje met Vermiljoens geweldig handige rekbare paspel, en de minidames stonden al in 't nieuw.

Voor persverse Nayeli maakte ik een ritszak met aan de binnenkant een laagje PUL. Nayeli's mama is ook een luiermoeder en dan kan een ademende luierzak al eens een handigheid zijn.

De cadeautjes voor Bas en Mattia komen recht uit ons boek, dus daar vangt u binnenkort wel een glimp van op. En tenslotte koos ik nog een item van het verlanglijstje van kleine Briek. Dan denkt een mens dat hij aan het meest eenvoudige project van de dag mag starten, en knoeit hij anderhalf uur op drie misluksels en 1 goede versie van een tutkoord. 

Less is more, ik wist niet dat dat ook voor tijdsinvestering het geval was!

Surprise in spons

Er was geen sprake van een langgepland project of een doordachte aanpak. Het was er ineens: on-weer-staanbare goesting om me in mijn atelier te verschuilen en iets te maken zonder uit te leggen hoe dat iets in elkaar zit, zonder tekst of foto's, zonder na te denken of het stof bij de rest past, gewoon 'voor mij'. Ik geniet met volle teugen van elke stap in het boekmaakproces. Van het schetsen, proberen, overleggen, fotograferen, laten testen, opnieuw bedenken, misschien nog het meest van het schrijven zelf en ook van de feedback en finetunen. En toen dat allemaal min of meer achter de rug was, bleek de naaigoesting niet over. Dat is een goed teken, toch?

En wat werd het impulsnaaisel in kwestie? Een sponsen speelpak voor Zanne. Een uurtje of twee woeste naairazernij en daar hing het.

In de zomer heb ik een hekel aan rompertjes. Body's zoals wij zeggen. Dan hangt de kast vol mooie t-shirts, maar het kind kan ze niet aan want twee lagen stof, dat is te warm in de zomer. En zonder romper is geen optie, want dan blijft die luier niet zitten waar ik hem bedoelde. Leve 'Dresscode Scandinavian Baby: jumpsuits bieden soelaas!

De jumpsuit-uren zijn echter geteld. Ze is nog geen twee, die kleine bol, maar ze is niet van plan om haar zus achterna te gaan wat betreft matige interesse in de zindelijkheidstraining. Een paar keer per dag meldt Zanne zich op het appèl aan het potje en doet op dat moment keurig waarvoor dat ding is bedoeld. Dus nog eventjes, nog één keer een pakje-in-een-stuk en binnenkort is het kind aan een onderbroek toe.

Voor het patroon ging ik op zoek in mijn naaiboekjes naar iets dat in de buurt kwam. Ik heb niet zo veel patronen in huis, maar een regenpak uit een Knippie uit 1982 kon dienst doen. Schitterend, die oude patronen. Al staar je je gek op die patroonbladen, zoveel lijnen en zo weinig kleur. En je moet wat geluk hebben met de maat: dikwijls was het 'dit staat in het boekje in een 68, te nemen of te laten'. Met het regenpak had ik geluk.

Het regenpak had vooraan een rits. Maar ik had geen passende rits. Dus tekende ik een kontflap op de achterkant. Daar heb ik intussen wel wat ervaring mee. Hij 'lubbert' wat, die achterkant. Jammer. Maar het is dan ook maar een speelpak.

De knopen zijn Kam Snaps. Zij en ik deden de test en moeten allebei besluiten: 't is mooi, maar dat is het dan ook. Prima voor een paar dunne lagen stof, maar twee lagen spons en een laag paspel was al te veel voor de snaps: ik verspilde er vier op een speelpakje waar er zeven nodig waren. En nog ben ik een beetje bang bij het openen en sluiten. Blijf er, hoe vrolijk ook in die kleurtjes, maar beter ver vandaan want het is, euh, hoe zeg ik dat beleefd, 'dikke brol'.

Edit: na heel wat op en af gebabbel met voor- en tegenstanders van de snaps, deed An van de Paspelpoezen ook een test en kwamen we tot de conclusie: ik gebruikte maat 16, waarvan het pinnetje te kort is voor zoveel lagen stof. Maat 20 doet het blijkbaar wel prima!

De flap en de mouwen en hals boordde ik af met elastische paspel.

Nu we toch een beetje Test-Aankoop aan het spelen zijn: wat is dat voor een zalig spul zeg! Ideale combinatie van 'veel effect, weinig moeite'. Gewoon er tegenaan gezet met de overlockmachine, omgeboord, en doorgestikt met een tweelingnaald. Dat doorstiksel verdwijnt in de spons dus hoeft niet eens netjes.

En hopla, randen proper, mét oranje accent. Volgende keer gewoon nog aan denken om draad in de kleur van de paspel te nemen en niet in de kleur van de stof, dan lijkt het aan de binnenkant ook ergens op.

Het zal niet lang passen, dit pakje. Omwille van het weer, omwille van de potjestraining, maar ook omwille van de maat: Zanne groeit als een kool. Maar ik maakte het ding bewust wat jongensachtig: volgend voorjaar is het voor Mathijs. De kleerkast van zijn zussen is nu min of meer integraal de garderobe van de meisjes hier. Tijd dat er eens een kledingstuk een retourtje doet.

En ons model? Die was content. Al denk ik dat die plakkerige gift van Bakkerij 't Pleintje hoger scoorde dan de spons om haar lijf.