De broek zonder inhoud

Na de jas zonder verhaal presenteer ik u: de broek zonder inhoud. 

Niet dat het patroon een lege doos is, verre van. Cisse is een telg uit het nest van Zonen09 en dat is een patronenfamilie met goede genen. Maar ik presenteer u de broek wel zonder inhoud. Hij hoort namelijk rond de billen van neefje Stan en was een deel van zijn verjaardagscadeautje. Op het feest voor de verse 6-jarige kwamen er, zoals ik voorspelde, spannender cadeaus op tafel dan een broek en een trui. Dus ik organiseerde geen passessie, uit vrees geboekstaafd te worden als: "Oh neen, Tante Naaimachien is weer daar met haar zelfgemaakte spullen zunne."

De moeder van de jarige - aka mijn zus - indachtig ging ik voor niet al te veel speciallekens en asymmetrie. Maar ik zou Cisse oneer aandoen als ik alle details achterwege zou laten, dus ging ik aan beide kanten voor de dubbele zakjes en de paspel aan de broekspijpen. 

Stan is vrij praktisch van ingesteldheid en in zijn time-management besteedt hij liefst zo weinig mogelijk tijdseenheden aan een toiletbezoek. Valse gulp dus: waarom een broek opendoen als ‘afsteken’ ook werkt?

De achterkant kreeg een verstelbare taillerend en bleef zakloos. 

Ik volgde, voor mijn doen, vrij slaafs de duidelijke uitleg. Enkel aan de pijpen maakte ik een zijsprong. De voering van mijn jasje wees me nog maar eens op het feit dat ik zelden tevreden ben van mijn werk als ik de ‘geplette-paspel-methode’ moet toepassen: om een of andere reden lukt me dat niet zonder verspringen. Dus ik knipte de broekboorden in 1 stuk, zette de hele broek in elkaar en kon op die manier het paspelrandje sluiten met een stiksel aan de binnenkant van de pijp. 

Aan de buitenkant lopen boord en paspel gewoon door. 

De broek-met-trui-vraag dateerde van anderhalve dag voor het feest: geen tijd dus voor een zelfmaaktrui. Maar wél voor ‘schoon combineren’: met een trui uit de winkel op zak leverde een blitzbezoek aan Hexagoon exact de juiste kleur paspel op.

Schone zoon, die Cisse, hele heer, die zesjarige Stan!

Haar tas, uit Mijn Tas

Ik ging op bezoek bij mevrouw Fynn. Die samen met Elisanna ‘kersvers auteur’ op haar naamkaartje mag zetten: hun boek Mijn Tas ligt nu in de winkel. Mevrouw Fynn woont binnen mijn vertrouwde bewegingscirkel, dus ging ik langs voor een boek-met-krabbel. 

Ik weet niet veel. Maar dat een boek schrijven wat voeten in de aarde heeft, dàt weet ik. Dus ging ik die nieuwbakken verzameling naaigeluk met veel plezier en groeten halen bij een van de schepsters. Mijn dochter, die mij al tegenkwam toen ze vijf jaar geleden haar ogen nog niet eens open kreeg, blijkt me intussen wel een beetje te kennen. Leid ik af uit volgende conversatie:

Zij, in pyjama klaar voor bed en jufferig met haar vingertje zwaaiend: “Wat ga jij doen?”

Ik: “Een boek halen bij een mevrouw.”

Zij, gespeeld-achterdochtig en ook wat bemoederend: “En ga jij daar ook een beetje mee babbelen? Jaja. Ik weet dat wel. Jij bent toch een echte babbelmama hè!”

En ze kreeg gelijk. Want mevrouw Fynn, dat was alweer een ontdekking van charmant gezelschap in naaiblogland. En zo boekbabbelen, dat kan wel even duren. "Dat ik er waarschijnlijk niet snel iets mee zou doen, met het boek", excuseerde ik me alvast. "Dat er ook snelle makkelijke dingen in staan", werd me verzekerd! De clutch Tilly bijvoorbeeld, die zou snel in elkaar zitten.

Maar ik was al lang verkocht aan Leonie...

Dus nam ik een - wederom zeldzame - ZoGekniptPauze en naaide ik een Leonie. Voor mijn moeke, u misschien ook gekend als Omabetty. Want dit bericht deed me nadenken over het laatste naaisel dat ik voor mijn moeder fabriceerde. En ik kon, met schaamrood op de wangen, echt niets bedenken. Niets. Zou ik nu echt nog nooit iets gemaakt hebben voor diegene die mijn hand vasthield bij mijn eerste steekjes? Ik besloot er niet te lang mijn hoofd over te breken en gewoon aan de slag te gaan.

De stoffenkeuze werd bepaald door een feest in het verschiet: op mijn moeders agenda staat het huwelijk van de dochter van een vriendin, en ze showde me pas haar outfit. Vooralsnog handtasloos. In donkerblauw met wit. Voila, meer moest ik niet weten.

Ik plande allerlei accentjes die ik gaandeweg schrapte. 'Less is more' vind ik het handelsmerk van zowel Elisanna als Fynn, dus ik ging voor een super eenvoudige kleurencombinatie: donkerblauwe (moeilijk te fotograferen) stof met een witte riem. Eenvoudig en mooi, hier op mijn favoriete schuine muurtje.

Voor de voering gebruikte ik een stofje uit de sew-bee-do reeks van Veritas. Ik voegde wel een binnenzak en een sleutellintje toe.

Niet dat de tas zo gigantisch is dat je er je sleutels in zou verliezen. Maar het is een knipoog naar mijn moeder, wiens sleutels steevast over een aanzienlijke portie zigeunerbloed lijken te beschikken...

Merci moeke, om altijd en in alle omstandigheden mijn moeke te zijn!

Eekhoorn voor Emlin

Ze is er, ze is er, ze is er, ze is er! Ze is er en ze heet Emlin, aka ons nieuwe nichtje.

Ze is er al eventjes in feite. Al weken schreeuwde ik hier van mijn blogdak dat er een kindje woonde in de buik van mijn zus, en intussen is ze er al meer dan een maand en ik kwam u dat nog niet vertellen... Dat heeft te maken met een jaar dat is gestart als een wervelwind, dus vulde ik de karige vrije tijd liever met bellen naar de andere kant van Vlaanderen om te horen hoe het met Emlin is, dan met bloggen.

Emlins bevalhistorie deed ons allemaal even schrikken, maar intussen staan moeder en dochter alweer allebei hun vrouwtje en loopt het daar wat betreft baby-in-huis van een leien dakje. Na een dochter die je op zijn minst 'kloek' kon noemen was mijn babybeleving er eentje van 'de dikke zijn de sterken', dus ik sta verwonderd te kijken naar dat petotje dat na een maand net over de drie kilogram weegt maar wel krachtig drinkt, vinnig rondkijkt en rustig slaapt, geheel volgens de babybasisvaardigheden.

Ik had alweer de eer en het genoegen om tantegewijs de babyhuisstijl te verzorgen. (Vriendelijk verzoek hem niet zomaar te kopiëren zonder vragen, mocht u hem mooi vinden...) Inspiratie vonden we in de mooie ligging van het huis waar Emlin zal opgroeien. Dat staat ergens op een berg in de Vlaamse Ardennen en het verste punt in de tuin ligt al 'in het dal'. Vanuit de keuken sta je oog en oog met de bomen in dat dal. Geen natuurdocumentaires op televisie nodig ten huize Emlin: met wat geduld ontdek je live eekhoorns die van boom naar boom springen.

De buitenkant van het kaartje is gedecoreerd met eekhoorntjesbehang, aan de binnenkant speelt er een veelkleurig exemplaar de hoofdrol.

Ook de doopsuiker kreeg vorm in mijn handen, maar die nu al showen zou wat sneu zijn voor het bezoek. Dus toon ik u nog even de grootouderlijke ondersteuning aan de Emlinvormgeving. Omabetty nam dit patroon ter hand en voorzag deze uit de kluiten gewassen eekhoorn, die de kinderdoopsuiker vergezelt.

En als u als wielertoerist in de Vlaamse Ardennen de Emlinberg beklimt of afdaalt, zorgt Opejan ervoor dat de eekhoorn u inlicht over het feit dat het leven alweer de vlag heeft gehesen!

Aftellen

Ik word weer tante en ik tel de dagen af. Valt het op?

Streepjes, die tel ik ook.

Ook een zebra flocken? Voila, printklaar!

Tante Riet, nogmaals!

Er werd deze week een boek geboren. Ik kan me vergissen, maar ik denk dat ik dat niet snel zal vergeten. Maar dat was niet de enige mijlpaal van deze septembermaand! Even dierbaar en memorabel is het hernieuwde voorvoegsel 'Tante' aan mijn naam: mijn zus kreeg een prachtzoontje, zijn naam is Ben.

In de familie ben ik van veel nieuw leven vaste verzorger van de huisstijl. Een rol waar ik me prima in voel en die ik nog steeds een hele eer vind. Voor kleine Ben werd het 'Allemaal appels, voor een zoon met pit'. 

Het plezante van die voorkennis wat kaartje en suiker betreft, is dat je een cadeautje op maat kunt voorzien. Toen Missy N. haar kruippakje 'Sam' met de wereld deelde wist ik meteen: dat is wat de nieuwe zussenzoon zal krijgen. Ik durfde zelf wel eens boetseren met een van mijn baby's om haar in een mooi maar toch-zo-onpraktisch kledingstuk te wringen. Voor mijn eerder praktisch ingestelde zus is de leuze: een boreling mag je zo min mogelijk plooien: pakjes moeten open kunnen in alle richtingen. Een Sam in een plezant stofke dus: mooi én handig. Goed gezien van Missy N.

Het is een zalig patroontje. Het enige wat ik veranderde is de sluiting aan de beentjes. Het patroon voorziet 'open tot onderaan', maar door een fout geplaatste drukknop had ik niet meer genoeg zoom. Dus ik sloot de beentjes met boordstof. Ook omdat ik dat soort pakjes ten tijde van Liv-en-Zanne-minimens best praktisch vond: je vangt eerst zo'n spartelende voet in dat randje boordstof, en daarna vind je makkelijk welke drukknopen bij elkaar passen. En verklein je de kans op 'opnieuw beginnen, wegens fout geknoopt'.

Voor de drukknopen wilde ik rode Kam Snaps gebruiken, want na mijn fiasco van vorige keer leerde zij me dat het met maat 16 wel eens fout gaat, maar dat maat 20 prima werkt. En gelijk heeft ze. Maar toen die nieuwe snaps arriveerde vond ik die veel te groot voor een hele rij knoppen op een babypakje maatje 50. Ik had wel mini-drukknopjes van Prym, maar dat metaal vloekte dan weer een beetje bij de appels. Dus ging ik voor 'blinde drukknoppen': ik bevestigde ze in het voorpand enkel door het beleg, met een laagje flockfolie ter versteviging.

Voor grote broer Stan tikte ik een trui op de kop met een grote appel. Vier jaar tussen twee broers, dat geeft heel veel ruimte voor dikke knuffels:

Mijn zus liet me weten: de nieuwe kleine oogappel vindt het allemaal prima!

tricot: De Stoffenkamer

boordstof: Pauli

Omabetty

Dat ik de professor Gobelijn van het team ben. Schreef zij. Ik kon daar mee leven. Meer nog, ik vond dat een compliment. Ik heb het van geen vreemden. Ik werd waarschijnlijk geboren met een vijsje dat al een heel klein beetje los stond. En als dat niet het geval was, dan werd er tijdens mijn opvoeding door Omabetty (mijn moeder, oma van Liv en Zanne) flink aan gedraaid in de dwarse richting.

Ik vertelde al eens dat ze mijn partner in crime is voor 'hoe zotter, hoe liever'. Maar ze is mijn kompaan voor veel meer dan alle-gekheid-op-een-stokje. Naaien, om te beginnen! Zij gidste me door de allereerste stappen, schuimt voor mij het net af op zoek naar ideeën, ze heeft een abonnement op Ottobre en ik mag lenen. En als ik helemaal geen tijd heb? Dan stikt ze in mijn plaats.

Het vrolijkste jurkje van deze zomer, bijvoorbeeld. 

Met vooraan een 'overrokje' dat schuin in de zijnaad is gefronst. Eigenlijk een wintermodel, uit een obscuur Duits patronenboekje als ik me niet vergis. Maar met die grote bloementekening (tricot van prachtige kwaliteit van bij Vermiljoen) werd het wat te kakelbont voor de zomer. Dus de lange mouwen werden 3/4 en de zon hing in mijn kast.

Ik kreeg nog wel meer met de paplepel mee dan gekke ideeën en handwerktips. Boeken en verhaaltjes waren ook een vaste waarde. Uit de grote voorraad in de kast. Uit de stapel van 25 exemplaren, de maandelijks vernieuwde bibliotheekvoorraad. Of gewoon uit Omabetty's hoofd. Ik herinner me nog levendig het doen en laten van Pepino, een clowntje dat af en toe verscheen in een gat in de muur naast de trap. (Omdat we dat eigenlijk een beetje een griezelig hol vonden.) Of van 'Jacobina met de gebroken vleugel', een saga over een tegen-de-kerktoren-gevlogen paasklok. Ik ben er zeker van dat die verhalenpaplepel er voor heeft gezorgd dat ik dit deel van mijn job zo graag doe. 

Ook nu er kleinkinderen over de vloer komen is Omabetty's verhalenstroom onuitputtelijk. Of ze eens kon voorlezen in Livs klas? Welja. Omabetty verzon Simon, een uit de kluiten gewassen spin. Opajan verzon er een liedje bij. Het didactisch materiaal heeft zowaar een handwerktintje.

Benieuwd naar hoe Simon aan zo'n kleurrijk web komt? Neem je (klein)kind onder de arm en kom langs in de (voor)leeshoek op Van Katoen!

Diolen en idolen

De herfst van haar leven, zou ik het durven noemen. Ze heeft een leeftijd waarop velen al de winter hebben bereikt, mijn grootmoeder. Maar het lijkt amper nazomer, hoe zij met haar schup door 'den hof' gaat en de hele familie gezwind van 'patatten' voorziet. Een van mijn grote idolen, 'Mema'.

Tuinieren doet ze in een schort met daaronder een jurk. In diolen, dat is gemakkelijk, dat droogt rap en ge moet dat niet strijken. Maar na een tijdje komt er toch ook wat sleet op. Zeker bij wie al eens 'toeren' durft uithalen in de tuin. (Als daar zijn, de tachtig al ruim gepasseerd zijn en toch nog op/in een gft-bak kruipen en eens springen, om die 'goe vol' te krijgen.) En ze heeft het door, Mema: mooie diolen, die horen niet in de vuilbak. Men kan daar namelijk prima mee recykleren.

Dat gaatje in de voorkant (van een distel? Een fruitboomtak?) kreeg een herfstige camouflage.

Ik kreeg de diolen 'voor kleedjes voor haar achtkleindochters' maar die zullen moeten wachten tot ze achttien zijn, ofzo, of tot ik het rokje beu ben.

Kwam prima uit, die gift! We stonden dit weekend op Petit Bazaar met Van Katoen. En de dresscode was rood-met-zwart. Kleuren waar mijn kleerkast niet heel rijk aan was.

Ik heb geen foto meer van het oorspronkelijk werkkleed. De schaar zat er in, zo'n kwartier nadat ik het kreeg. Neepjes zaten al in het achterpand, het kleed was te lang dus ik recupereerde een beleg uit de onderrand. Een rits was niet nodig want diolen rekken: ik kan het rokje zo aantrekken.

Wie het toch helemaal wil zien: u ziet hier het bovenstuk: maak zelf de mentale reconstructie!

Getrouwd

Ik kondigde het aan op heel het Digitaal Communicatiekanalenarsenaal. In grote woorden. "Ik mag het bruidskindjescorps van mijn zus en haar aanstaande van kleren voorzien". En toen puntje bij paaltje kwam, ontbrak het me aan beeldmateriaal om dat te bewijzen. Ik heb een uitgebreide fotoreeks van de proefkleedjes. Detailfoto's van stiksels en zo, van nette strikken en goed gelukte ritsen. Maar dat zegt zo weinig.

En toen ik aan de 'echte' kleedjes moest beginnen, wierpen er zich wat vertragingen op. De bestelde stof bijvoorbeeld, die op scherm framboos-met-geel leek. En in het echt fuchsia-met-limegroen bleek. Dat zorgde voor knallende kleuren op het feest, maar lente en kleur, dat gaat gelukkig goed samen.

De kleedjes waren klaar op de avond voor het huwelijk. Geen tijd meer voor couturefoto's, meteen het feestgedruis in! Dus ik geef enkel een lijstje van wat ik maakte. En dan een hoop foto's, niet met de focus op de naaisels, maar op de prachtige dag. Want dat was het.

Ik maakte twee jurkjes-met-verlaagde-rug-en-strik, een peuterjurk, een babyschortje, een bloomer en een hemdje.

De foto's zijn van de hand van Nimsa. (Die je misschien beter kent van hier.) Buiten een goede fotografe ook een heel aangename dame. En zoals het een goede huwelijksfotografe betaamt: na het feest vroeg Omabetty zich af "of er in de kerk wel foto's zijn gemaakt, want ik heb de fotografe eigenlijk niet gezien". Wees maar zeker dat er foto's waren!

Er waren ook:

Een bruid en een gom...

... treinsporen op de kerkvloer...

... een bruidskindjeskorps met een wisselende 'goesting' in poseren...

... en een zieke Zanne.

Misschien kan ik het niet kan maken om mijn zus hier zo onvrijwillig in haar eentje op het web te smijten. (Die kinderen, die zijn dat al gewoon.) Dus vooruit dan maar. 't Was feest, dus u mag ook eens zien wie hier altijd zo vrijpostig haar mening naar uw hoofd gooit. Ik was er ook:

Het legohemd

Zeg nooit nooit. Maar voorlopig bestaan er geen plannen om onze erfnamenlijst uit te breiden met een derde telg. De collectie is beperkt maar wij zijn ruimschoots tevreden met onze twee unieke dochterexemplaren. Het ontbreken van een zoon die met trots de naam van zijn vader kan doorgeven, wordt opgelost door een koppel neefjes aan vakeskant. En voor elke opduikende naaikriebel wat betreft jongensgoed, heb ik een sympathieke Zus Met Zoon.

Ik heb dezer dagen een goede reden om me aan jongenskleren te wagen. Mijn jongste zus trouwt in april. Ik kreeg de uitdagende doch spannende taak om de hele schare bruidskindjes van gepaste kledij te voorzien. De jurkjes voor de vier dames bestaan al in proefversie. Die kan ik helaas nog niet bloggen want dan is de lol er af. Voor de enige bruidsjongen wordt het een hemdje. Dat moest ik zeker ook vooraf proberen en kan ik wél laten zien. Want laten we eerlijk zijn, een hemdje is een hemdje.

Ik keek wat op tegen het maakproces, want het vergt het verleggen van een aantal van mijn grenzen. 'Werken met een patroon'. 'Veel handelingen'. 'Misschien zelfs driegen'. 'Het inzetten van mouwen'. Om er maar enkele te noemen.

Op aanraden van Oontje, ervaren hemdjesmaakster, ging ik op zoek naar de Ottobre van de zomer van 2010. Daar bleken verschillende hemdjes in te staan, ik koos er één op maat van mijn slachtoffertje. Ik stel hem met veel liefde en plezier aan u voor:

- Stan is twee, immer energiek en fervent bibliotheekbezoeker.

- Hij houdt van het becommentariëren van zijn eigen handelingen met erg expressieve articulatie. Op een boterham duwen wordt bijvoorbeeld begeleid door het dichtknijpen van beide ogen en een bijzonder luid "plllllllllattttt, plllllllllattttt!".

- Hij zingt mee met Duffy's 'Well well well' maar zingt 'weiiii weiiii weiii', ervan overtuigd dat het een huilende baby betreft.

- 'Auto' was lange tijd het enige woord uit zijn vocabularium. Ook nu spelen vervoermiddelen nog een cruciale rol in zijn leven. Mocht u zich, net als Omabetty, afvragen waarheen Jezeke uit de kerststal is verdwenen, check dan best even de bestuurderszetel van de dichtstbijzijnde speelgoedwagen.

- Stans knuffelbeest dien je aan te spreken met voor- en familienaam, zijnde 'Hond' gevolgd door Stans eigen familienaam.

- Stan stelt prioriteiten in het leven, 'aankleden' staat duidelijk niet bovenaan de lijst.

In de mij aangeraden Ottobre staat een 'zomerhemdje' dat me wel geschikt leek voor deze spring-in-'t-veld. Het autostofje komt uit de voorraad van een Leuvens Stikselgenoot. Gecombineerd met effen rood en blauw lijkt het misschien net iets te hard op een uniform voor een werknemer van Legoland. Maar ik vond wat kleur wel kunnen naast Stans bleke velletje.

Ik begon aan het project met lichte mouwangst. Ik speldde nummer 1, de linker, minutieus vast. Met een collectie spelden waar elke zichzelf respecterende acupuncturist trots op zou zijn. Resultaat: twee kleine plooitjes. Wegstrijkbaar, dat wel. Maar ze waren er. Ik leefde in de ontkenningsfase dat deze manier ooit zou werken, zo zonder één speld. Maar na die linkse teleurstelling waagde ik me rechts toch aan de speldloze methode en warempel: het kwam uit! Rimpelloos! Het vooruitduwen van de mouw lijkt tijdens het stikken geen enkel voelbaar effect te hebben, maar de mouw zat op 't eind toch maar netjes waar ze zitten moest...

Het geheel is niet vies van enige beginnersfout en mijn naaimachine moet dringend op onderhoud want stikt niet meer mooi rechtdoor. Maar het hemdje is zijn naam waardig.

Het model lijkt me los en speels genoeg voor onze aankleedhater. En ook de bedrukking ligt binnen zijn interessegebied. Dus wordt er bij het aantrekken enige stilzitinspanning gevraagd, want ik voorzag geen drukknopen maar echte. Twee jaar, da's immers hoog tijd om vestimentair volwassen te worden, niet?

Dit bericht rolde nog maar net uit het toetsenbord toen Stan onverwacht op bezoek kwam! Omdat een foto met model altijd leuker is:

Flo

Ze liet even op zich wachten, maar vanaf vanmiddag heeft de buikinhoud van Tante An een naam: Flo, zusje van nichtje Rhode.

Voor kleine Flo maakte ik een wikkeldekentje. Met als versiering een detail uit het geboortekaartje. (Toch handig als je dat zelf hebt getekend, dan weet je lekker lang op voorhand hoe het er uit gaat zien.) Inspiratie werd me ingegeven door de mama van Emma en Mona die ook pas fiere tante werd. Ik koos voor een eenvoudiger versie, type 'Lodger' dus gewoon een wikkeldekentje met een kap eraan. En toch was het niet het meest simpele project uit mijn naaicarrière, zucht.

Noot aan mezelf: wees consequent in het haten van bepaalde types stof. En gebruik die dan ook niet meer. De binnenkant van het dekentje is nicky velours. Dat knipt niet mooi recht. Dat trekt. Dat ligt iedere keer dat je de stofdelen op elkaar legt wel anders. Daar moeten constant stukken afgeknipt om het te laten passen. En op 't eind is dat dan te klein. Dat pluist. Dat geeft mijn naaimachine acute stoflong. Kortom, dat is te weren uit al wat ik vanaf nu nog onderneem. Boordje van tricot, zonder overlockmachine: hetzelfde.

En dan. Paspelknoopsgaten. Ik wou graag dat het dekentje ook in de maxi-cosi bruikbaar zou zijn.

Dus keek ik naar Livs wikkeldeken 'uitdewinkel' en zag ik zo'n soort van deftige-jassen-knoopsgat. Ik herinnerde me vaag dat ik ooit bij Vermiljoen een tutorial zag. Na even zoeken vond ik hem, maar ik kon de foto's niet vergroten. Het gat in de binnenstof lukte aardig, maar in katoen lukte het me maar niet. Dan maar een oplossing 'à-la-Riet': 'we doen gewoon of het zo bedoeld was'.

En toen ik daar een paar avonden op had gezwoegd voorzag ik nog een miniversie voor Rhode. Zo'n fonkelnieuwe zus in je derde levensjaar, dat wil al eens wat frustratie met zich meebrengen. Die je, volgens deskundigen terzake, beter omzet in 'imitatie'. Een popje met mini-wikkeldeken dus.

En toen dat allemaal af was...

... liet Flo nog meer dan een week op zich wachten. Zoals het een echte dame betaamt.

Sneeuwmaaksels dag 2: beebie slaapt

Ons reisgezelschap was uiterst aangenaam. Eén van de prominente leden was Livs nichtje Rhode.

Rhode is tweeënhalf en heeft bijzonder veel fantasie. Ze haalt de hele tijd virtuele dingen uit virtuele kasten die ze dan op virtuele plaatsen legt zodat haar virtuele doel bereikt wordt. Ze pikt zinnen op om ze daarna in een hoogst verrassende context te gebruiken. Best amusant, zo'n kleuter in spé. Al zegt ze als een volleerde tweejarige ook aanzienlijk veel 'nee!'.

Rhode en Liv (aka Wode en Wif) konden het best met elkaar vinden.

Liv vond zo'n voorbijrennende Rhode entertainment van topklasse. Rhode was af en toe een tikje jaloers maar genoot ook van de aandacht van die baby-uk. En ging met enthousiasme de imitatietoer op. Als Liv een broekje vulde werd ook haar 'beebie' verschoond. En als Liv in bed verdween ging beebie onder het zwanenlakentje in de kast.

Dus leek het me leuk om beebie ook in een slaapzak te kunnen stoppen, wanneer dat met Liv gebeurde. Vandaar...

... sneeuwmaaksel nummer 2: een beebieslaapzak.

Hij zit nogal ruim aan de armen maar dat is zo bedoeld: voor de rest van de kleedjes heeft Rhode nog hulp nodig voor het aan- en uittrekken, deze slaapzak lukt helemaal in haar eentje. Gelukkig maar. Want zodra ze de zak ontdekte ging hij hele dagen aan, en uit, en aan, en uit, ... Arme beebie. Zo'n verstoord slaapritme wens ik niemand toe.

En dan nog even de naaifolliekes: stof uit de Ikea, bias uit de Veritas, en een fantasiestiksel ontsproten aan mijn Nieuw Machien, dat ik voor de gelegenheid eens helemaal zijn gang mocht laten gaan!