WaZand

Een van mijn talenten is het creëren van oplossingen voor problemen die niet bestaan. Ik mag dat stellen. Daar ben ik goed in. Let op: dat is iets totaal anders dan het creëren van problemen die niet bestaan. Want moest ik daar goed in zijn, dan viel ik onder de categorie van de zwartgalligen. De sikkeneurigen. De doemdenkers: zoveel mooie woorden voor zo’n onaardige ingesteldheid.

Neenee, ik zei: ik kan goed oplossingen bedenken. Vandaag presenteer ik u de oplossing voor het onbestaande probleem van het in het zand gevallen washandje. Ik verklaar me nader.

Mijn ouders hadden een campingkar, en als kind vond ik kamperen, in zijn geheel beschouwd, een fijne manier van op vakantie gaan. Een stukje back to basics, een stukje van thuis dat meereist. Een stukje vrijheid (als in: een camping is afgebakend gebied dus je mag al jong in je eentje op pad), en de fietsen reisden mee. Dus het pad naar een volwassen campingleven  was al geplaveid met verzamelde rivierstenen - want natuurlijk water was altijd een plus: fan ben ik nog steeds.

Het is even geleden dat we met de kinderen kampeerden, dus een vriendin gaf me dit jaar de tip om voor de kinderen een apart toiletzakje te voorzien, wegens intussen groot genoeg om zelfstandige expedities richting sanitaire blok te ondernemen. Een aanlokkelijke gedachte. 

En toen herinnerde ik me de momenten waarop een washand veranderde in een waZand.  Noem het een beperking in mijn grove motoriek. Nonchalance. Of zuivere lompigheid. Maar ik was er een held in om snel mijn toiletspullen bij elkaar te grabbelen en dan onderweg mijn – vaak nog licht vochtige – washand in het campingstof te laten tuimelen. 

U ziet, het gaat hier niet over wereldproblemen. Evenmin over zware trauma’s. Ik verzon een oplossing die ongetwijfeld complexer is dan het onbestaande probleem, maar oh, want heb ik lol aan dit soort spielerei. 

Liv en Zanne krijgen, op tocht naar de camping – want er is een kilometeraftelsysteem met kleine aardigheden onderweg – elk een anti-waZand-toiletzakje. 

Een zakje uit toile cirée met een omhulsel in muggengaas, dat bovenaan dicht kan met klittenband, net onder het handvat. 

Plaats voor 1 washand, 1 gastendoekje, en in het midden een zakje ruim genoeg voor alle essentials op maat van de beautyrituelen van een negenjarige. (Wassen en tanden poetsen, that is.) Lichte vochtigheid is geen enkel probleem, want het systeem is, zoals u ziet, luchtig en ademend. Er kan vlotjes over de camping worden geflaneerd met desnoods nog de broodbestelling in de vrije hand.

Ze kwamen gisteren thuis van Chirokamp, de twee dames in kwestie. Ik kreeg de dikste knuffels van de wereld, zij drie douches om het kampstof van zonnige lijven te weken. Ik stikte de zakjes in elkaar met een laatavondglimlach, nadat ik hen had horen ratelen en te dromen had gelegd. 'Vettige spelen’ stond bij allebei in de verhalen-top-3. De eerste zwarte zandwas draaide in de wasmachine, synchroon met de klos op mijn naaimachine: iets in me zegt dat de zakjes in minder Pinterest-proove-vorm over de camping zullen voyageren.

Zo bijvoorbeeld. Bij voorkeur vol aarde.

En dat is dan geen probleem. Want het probleem, dat was zo al onbestaande. :-)

Naai een boekentas en win de inhoud: #mixnmatchsummerchallenge

Als er een nieuw kind geboren wordt, hoor je eigenlijk niet uit het oog te verliezen dat er, in de buurt van de nieuwkomer, al eerder gefabriceerde kroost leeft. En aandacht nodig heeft. Een bizarre opener, misschien. En wees gerust: het is niet zo dat ik Liv verwaarloosde sinds Zanne zich, op een kwartier tijd, een weg naar omnipresent baande. Daar zou zich, na bijna zeven jaar, vast al een of andere instantie mee gemoeid hebben.

Liv is weldoorvoed en gezond. Maar in alle #playgroundwhale wedstrijd voorbereidingen vergat ik haast dat samen met de appels en de maïs ook de schoolspullen rijpen in de supermarkt. En dat ik zelf een lijvige studie liet voorafgaan aan het ontwikkelen van twee boekentaspatronen. Waar ik best blij mee ben. Dit is bijvoorbeeld de bodem van de boekentas van Zanne, na een jaar gebruik. Die mag met rechte rug naast degelijke winkelexemplaren staan in het boekentassenrek!

Maar ik schonk het patroon deze zomer dus nog niet al te veel aandacht. Gelukkig was daar Katleen. We kennen elkaar niet persoonlijk, maar ik leerde alvast dat Katleen een vooruitziende vrouw is. Midden juli al, toen ik nog vertoefde in een wereld waar men zand en schelpjes lust, haalde zij alles in huis voor een Mix 'n Match boekentas. En zoals wel vaker een goed plan bij uitdagingen: ze zocht lotgenoten. Via #mixnmatchsummerchallenge riep ze collega naaisters op om eenzelfde voorzienigheid aan de dag te leggen en de vorderingen te tonen op Instagram. En dat deed me wel iets. Katleens tas is net klaar. Een snoepje van een boekentas, met heerlijke extra's. Check haar blog voor het geheel!

Patronen tekenen, dat is een lollige bezigheid. Patronen uitvinden is nog lolliger. 103 modellen in papier (dat in veel gevallen onder de naaimachine terecht komt), en minstens even veel lapjes stof en probeersels voor er iets testbaars tevoorschijn komt. Dat is een heel leuke fase van het geheel. Maar nòg plezanter is het om de boel op de wereld los te laten, en al helemaal als jullie een patroon zelf tot leven doen komen. Ik vond het dus niet onlogisch om de gezamenlijke arbeid wat te kruiden met een extraatje. We doen ook hier niet om ter mooist, dat zou niet bij een samenhorigheidsuitdaging passen. Maar wel van loterij. Wie deze zomer een Mix 'n Match boekentas maakt, maakt kans op boekentasinhoud!

Wat kun je winnen?

Lola Life Lines, Vlaanderens fijnste neus voor hippe boekentasvulling (en véél meer) steekt boekentasmakers met plezier mee een hart onder de riem. Zij neemt het lunchdeel van de boekentasvulling voor haar rekening, met een drinkfles, een lunchtas en een brooddoos.

Zelf zorg ik voor het naaibare deel van het geheel: de winnaar krijgt ook een zwem/turnzakje en een pennenzak. 

Die herken je misschien nog uit Zo Geknipt en Zo Geknipt 2. Voor de pennenzak zie je de original, die ook in het boek stond. De prijsversie krijgt dus een ander stofje, assorti met de zwemzak.

Hoe neem je deel?

- Naai, voor eind augustus, een exemplaar van Mix 'n Match, de grote of de kleine versie. Uiteraard zijn ook tassen welkom die al in de loop van juli verschenen met #mixnmatchsummerchallenge. 

- Deel een foto (of foto's) van jouw tas, afgewerkt of onder constructie:

* Op Instagram met #mixnmatchsummerchallenge en tag @mindthewhale

* OF via de Facebookpagina

* OF via mindthewhale(at)gmail(punt)com, als je niet zo'n sociale-media-held bent;

- Volg @mindthewhale en @lola.life.lines op Instagram;

- Vul het formulier in zodat ik je terug kan vinden als je wint. Elke naaisel telt voor 1 lotje in de prijzenpot, het heeft dus geen zin om een foto via twee kanalen te delen.

Ik laat een onschuldige hand het werk doen: het is geen schoonheidswedstrijd of fotowedstrijd voor naaisters. Om last-minute fans ook een kans te geven, sluiten we deze wedstrijd af op 9 september 2017. Voor de kindjes die de eerste week nog met een plastic zakje naar school moeten. ;-) Op zondag 10 september maak ik de winnaar bekend!

Omwille van de aard van de prijzen is de wedstrijd toegankelijk voor deelnemers die in België of Nederland wonen.

Die zwemzak, dat is een van de patronen uit het eerste boek waar ik vaak vraag naar krijg als mensen op zoek zijn naar het boek. Het stofje kocht ik vorig jaar bij ♥ Bellelien. 

Het boek kan je helaas niet meer krijgen, maar dit zwemzakje verschijnt binnenkort wel als los patroon in de Mind the Whale patronenshop! 

Nog wat inspiratie nodig? Ik werd geïnspireerd door de exemplaren van hastastrid, studio juliette, aamore en lucky mie. 

Geen boekentasmaker, wel wedstrijdfan? De #playgroundwhale wedstrijd loopt ook nog een paar weken!

Over storm op zee, stevige steun en een afwijkende vorm van verstelbaarheid

De vreemdste titel ooit, vindt u niet? Ik verklaar me nader, want hij opent een relatief kort bericht maar vat veel samen. Een ode aan de vriendschap, deze tas. Er ging een jaar voorbij dat bewogen was en tegelijk kroop. Eentje dat, zonder in detail te treden, misschien niet het meest sprankelende uit mijn levensloop was. De zee was woelig en de golven dichtbij en voelbaar. 

Maar ik woonde gelukkig niet in een bootje. Mijn huis had misschien wel wat kieren waar de tocht doorheen kwam, maar het stond op een aantal onverwoestbaar sterke palen. Vriendin Anneke was/is er daar een van. Wat begon als 'de mama van een kindje van de klas', werd een onmisbare vaste waarde. Dat klinkt behoorlijk lyrisch, maar dat mag ook wel eens. Soms is het mooi als lyriek de enige manier is om de droge waarheid mee te geven. Het prille begin van onze communicatie handelde over het feit dat haar kleuterzoon en mijn kleuterdochter zich waagden aan enige tentoonspreiding der doorgaans tot de persoonlijke levenssfeer behorende lichamelijke onderdelen, nu een jaar of vijf geleden. Dat blijft een plezant verhaal om nog eens boven te halen als zij kleuters hebben en wij rimpels, het verhaal van in de opvang in de bosjes. Maar dat tweetal is - hoewel nog steeds dikke vrienden - al lang niet meer de enige gespreksfocus.

Een tas dus. Een woelig jaar verklaart ook deels waarom dit verjaardagscadeau niet bepaald binnen de aanvaardbare tweewekennorm bij de jarige belandde. Want die at taart op een moment dat de zon even warm was als de kaarsjes. In tijden van 'noodgedwongen traag' had het idee tijd nodig om te rijpen. Op zich is het anders een eenvoudig model. Hoofdbestanddeel is blauw kurkleer, een accentje in bamboe met goud.

De tas is van het type 'ruim genoeg voor een A4-map en een brooddoos'. Materiaal om mee naar het werk te nemen dus. Ik voorzag een sluiting met rits bovenaan, omdat ik een open tas toch altijd wat tricky vind als je er je hele hebben en waardevolle houwen in mee vervoert op een plaats waar een paar duizend man per dag manoeuvreert.

Aan de binnenkant wat aardigheden voor de georganiseerde vrouw. Binnenzakjes - eentje op portefeuilleformaat en eentje op zakdoekjesformaat - en een sleutellint. En een plek voor de fitnesskaart, dat ook. Want wij tateren in erg diverse etablissementen, niet alleen op plekken waar men cava serveert.

De tas heeft geen zijnaden: al het blauwe kurkleer bestaat uit 1 lap. Ze is wel doorstikt op de zijkanten, maar dat heeft te maken met een ietwat bijzondere eigenschap.

Ik vond dat een tas van dit formaat om een verstelbare schouderriem vroeg. Maar ik had slechts 1 schuifriem in huis. En die was zilverkleurig. En het kurkleer bevatte goud. Zoals altijd groeien mijn materiaalvoorzieningen traag mee met het groeien van het plan: de deadline naderde, geen tijd meer dus om bij Mieke een exemplaar in de juiste kleur te bestellen.

Dus zoals dat vaak gaat: drempels voor je voeten leiden tot nieuwe oplossingen. Ik moest en ik zou, dus ik ging voor 'inwendige verstelbaarheid'. De bron der schouderriem ontspringt aan de voeringkant. Waar ik kon leven met zilver, want er zit ook al een zilveren sleutelhaak. Vervolgens meandert hij zich een weg doorheen de tas...

... om er op elegante wijze doorheen het kurkleer aan de buitenkant weer uit te komen. Verstelbaar van rechte schouderdraaglengte tot schuine schouderdraaglengte, en aan de buitenkant slechts een lus tassenband zichtbaar. Mooimooi, vond ik dat.

Het ritszakje vooraan is exact berekend op de afmetingen van Annekes telefoon. Duim dus mee dat die niet in de soep valt voor deze tas het begeeft.



En dat zal volgens mij niet snel gebeuren! Ik krijg wel eens de vraag hoe een bepaald ontwerp of materiaal er uitziet na een tijdje gebruiken. En dus zing ik vandaag het lof der kurkleer. Ongesponsord, gewoon uit vrolijk enthousiasme, voor wie het zich afvroeg.

Zannes boekentas, in dagelijks gebruik sinds september, ziet er werkelijk nog als nieuw uit. Ik zag ze in de opvang in het rek naast gekochte exemplaren van klasgenootjes staan en stond versteld van de mate van ontbinding waarin sommige van haar makkers verkeerden. (De schooltassen, niet de klasgenootjes). Enkel voor het handvat zou ik misschien een donkerder materiaal aanraden, daar hebben we wat last van vette pootjes. Maar voor de rest heb ik vanaf nu mijn antwoord klaar als men mij nog eens vraagt: "krijg je dat wel stevig genoeg, en welk materiaal kies ik best voor een zelfgemaakte boekentas?"

Eén lofzang dus, aan het begin van dit nieuwe jaar. Lof der kurkleer, lof der vrienschap. Vol moed en hoop en met een lading houten latjes om de kieren van mijn huis dicht te spijkeren. Als mijn naaimachine weer op volle toeren draait, vind ik vast ook moed om een gordijn te stikken tegen de tocht. We zien wel wat te tijd brengt, en aan welk tempo we met de tijd mee gaan. Maar er bestaat alvast geen storm die mijn steun kan doen wankelen.

One to Hug: nu online

Mijn eersteling - die intussen zelf haar Sintbrief schrijft - werd geboren op een regenachtige dinsdag in maart. Maart is gokken: haar vijfde verjaardag vierden we bij 30 graden, maar haar geboorteweek was herfstig. Ik was het type nieuwbakken moeder dat de beroepsvreugde van vroedvrouwen op de materniteit een duw gaf, vrees ik. Niet al te dwars of ongerust, maar ook niet al te ervaren. Vragend en verwonderd. “Hoe dik kleed je dat nu aan?” was mijn zorg, met een snoet vol onverklaarbare kraamtranen en een baby vertrekkensklaar in een maxi-cosi. Er bestaan geen babyhandleidingen, maar naast me stond toen een vroedvrouw die er toch een zinnetje uit kende:

“Welk seizoen dan ook, altijd een laagje meer dan jezelf!”

Vandaag lanceer ik in mijn patronenwinkeltje zo’n extra laagje: 

One to Hug - baby en peuterjasje - maat 48 tot 86

Het is zo’n jasje waarin je je nieuwbakken spruit mee naar huis neemt. Ik tekende de ‘oksellijn’ ruim voor een minimum aan gewring, want ook wringhaat zou in de handleiding van de meeste baby’s kunnen staan. Het basisjasje - twee mouwen, twee voorpanden - een rugpand en een kap  - zit op een uurtje of drie in elkaar. Met keuze tussen een ronde kap, een puntkap of een gedeelde kap, die het mooist aansluit rond het hoofdje van de allerkleinsten. Aan zo’n snel project kan je je dus nog wagen op de dag dat je op kraambezoek moet. Maar het patroon bevat ook heel wat keuzemogelijkheden, zodat je wat variatie in de collectie kunt brengen.

Stroppers bijvoorbeeld, handig voor peutertjes die al zelfstandig ontdekken wat ‘buiten’ is.

Oortjes, voor moest je de aaibaarheidsfactor van de jasinhoud op zich nog niet hoog genoeg vinden.

Een kapstoklus, want zin voor orde, dat start in de wieg. En een zakje om het geheel af te maken.

Afhankelijk van de stofcombinatie maak je een dikker of dunner jasje. Bijvoorbeeld katoen met tricot voor een zomerversie, katoen met sweaterstof voor september en babyrib met sweaterstof voor oktober, of lekker dikke winterversies in jeans met sheepskin, en eventueel nog een extra laagje ertussen. Voor kindjes die nog in een maxi-cosi liggen geef ik zelf de voorkeur aan ademend materiaal, want hun rugje ligt vaak langere tijd op de jas.

Een paar enthousiastelingen hoeven alvast niet naar de shop te rennen, want zij winnen een patroontje. Dankjewel om al jullie creaties met me te delen: zo tof om een hele collectie bij elkaar te zien. Blijf me vooral tonen wat je maakt!

Ik maakt een lijstje en stopte dat in random generator:

Saarsmis deelde haar jasje op Instagram.

Annelies voegde een versie toe aan de Flickrpool.

Het exemplaar gemaakt door Els Maes staat te blinken op het Made by You bord op Pinterest.

En op Facebook vond ik het jasje van de hand van Petra Oris.

Uit de blogreacties kwam Querida als winnaar geloot.

Stuur een mailtje naar mindthewhale (at) gmail (punt) com en je krijgt een exemplaar!

Voor alle andere fans van knuffelwaar: One to Hug - nu verkrijgbaar!

Kids on Tour: kameleonmanteltje

Ik mocht de Tour openen met mijn Zannes nieuwe aanwinst, maar u had nog mijn brouwsel voor P'titsmonstres tegoed. Ik werd behoorlijk vrolijk toen die naam bij lotjetrek in mijn handen belandde. Ik ken Laurences maaksels sinds deze tour de force voor carnaval. En als lid van een verkleedminnende familie kunt u zich voorstellen dat zulke maaksels me niet onberoerd laten. Bovendien vond ik op haar blog sindsdien wel meer stukken die laten zien dat het allemaal niet zo klassiek hoeft voor de bloggastvrouw en haar kroost. En telt het gezin 1 zesjarig, wat me deed rekenen op 'ik heb paspoppen in huis.' Dus ik had er meteen zin in!

Luttele dagen later sloeg de stress toch toe. Overijverig als ik was en van meet af aan met het plan 'manteltje' in mijn hoofd, kocht ik op een stoffenverkoop alvast een lap stof. Prachtige, viltachtige maar toch soepelvallende lichtgrijze wol. Ik zag het helemaal, in combinatie met een wat feller voering. Verscheen daar op de infofiche van Laurence toch niet 'grijs' in het lijstje met dont's... Plan B werd mooi lichtblauwe wolmix uit de stoffenkast van Mme Toertjes. Maar net voor ik er de schaar in zette, ontdekte ik exact dezelfde stof op de Ptitsmonstresblog... als in 'de manteltjes van vorig jaar'. Toen ik namat, bleken de maten van het kind in kwestie ook in niets overeen te komen met mijn gebroed en was ik even helemaal niet meer zo zeker van de plannen.

Ik stortte mijn twijfelend hart uit bij een van mijn vaste klaagzangaanhoorders en zij stuurde me huiswaarts met een zwartgroene wol die ze vorig jaar bij Pauli kocht. Ik vond het wat gewaagd voor een kind van zes, maar dat kind had wel 'zwart en groen' bij de lievelingskleuren geplaceerd. Dus ik waagde het erop!

Al sinds ik deze blogpost las, vroeg ik me af wat dat zou geven, een mooie rechte kraagloze jas, maar dan voor een kind. Dus ik tekende een model zonder kraag, met zakjes in twee figuurnaden, het front dus allemaal heel sober en rechttoe rechtaan. 

Ik gebruikte het patroon van Livs jasje van 2 jaar geleden als basis maar bracht wat verbeteringen aan. Op de rug maakte ik een dubbele rugsplit en een paspel met mouwkoorden, net zoals toen.

Voor de voering vond ik een mooie match in de super zachte shetland flanel van bij Petite Couture. Ik voegde een follieke toe: een boordje retrofiguurtjes met oranje paspel, een quiltstofje dat ik ooit van een Stikselgenoot kocht.

Jammer dat de broer-en-zus volgorde niet helemaal overeenkomt met het Monstresgezin!

Ik paste het jasje bij Liv - die erin kon ondanks het verschil in postuur met mijn manteltjestarget. (In haar onderhemdje, welteverstaan, en bij Liv leek het jasje driekwartsmouwen te hebben.) Ik stuurde wat foto's naar mijn klankbord en kreeg unaniem antwoord: mooi maar beetje kaal. En wel fris voor een kind op de speelplaats in de winter.

Ik kon me daarin wel vinden, maar had echt geen zin in een kraag of kap: ik vond het op zich ook echt wel iets hebben, zo zonder. Dus op de ochtend van ons uitwisselmoment - stitching on the edge, weet u wel - probeerde ik een reeks losse toevoegingen en maakte ik, geïnspireerd door een haakpatroon, een losse kap met een rolkraagje uit boordstof.

Zo los lijkt het een vreemdsoortig naaisel...

... maar eenmaal aan is het gewoon een kap met een handige tochtstrip. En nog een schattige ook.

Uit de eerste berichtgeving - aan-foto's hier - bleken moeder en dochter Monstre het geheel al niet af te schieten omwille van de kleuren, integendeel. Een 'oef' dus. De mouwen blijken, en dat is dan wel weer jammer, een stukje te kort. Hoewel ik ze probeerde aan te passen aan de armlengte die ik extra liet opmeten. Fout geprobeerd dus...

Als het echt onhandig blijkt, reis ik eens westwaarts om een stuk boordstof tussen buitenstof en voering te stikken! Of misschien kan ik er, na toevoeging van die losse kap, nog losse duimgatmouwboorden bij maken? Heeft ze meteen iets om aan die touwtjes te hangen!

13/09 - by eva maria | Petrol & Mint

15/09 - sisko by mieke | Stannel

17/09 - Kaatjenaaisels | Van Jansen

20/09 - Leven met Liv | My Minnie Mie

22/09 - Khadetjes | P'tits Monstres

Regen met de kleur van de zon

Ze zijn intussen all over blogland: de wondermooie stoffen van Lotte Martens. Mijn beurt om bij te dragen aan de collectie handgemaaksels die eruit voortvloeien! Ik ken Lottes werk al een paar jaar, wegens een niet al te nabije aangetrouwde familieband. (De zus van de vrouw van de neef van de wederhelft, om precies te zijn.) Kleine wave hier, dus, toen de kledingstoffenlijn gelanceerd werd: de interieurstukken die ik tot dan toe zag speelden stuk voor stuk een spelletje om ter mooist.

Er waren een paar haren op mijn hoofd die dachten aan het hullen van de dochters in de lap ‘koperen regen’ in mijn handen. Laat ons zeggen, een drietal, van de naar schatting 120 000 op mijn hoofd. De rest schreeuwde unaniem: selfish sewing!

En zo geschiedde. De stof is zo stevig, knipt zo makkelijk en valt zo soepel dat ze wel wat Latijn verdiende. Dus dat stak ik erin. Model tekenen, proefjurk maken, tongpuntbijtend knippen, het was het allemaal waard.

Resultaat: een rechte, vrij deftige jurk met weinig versiering: enkel wat koperkleurige knopjes op de schouder breken de zee aan donkerblauw. 

Voor de rest mag de koperen print helemaal de show stelen. Deze boekenmaat zorgde voor decolleté-inspiratie. (Een woord waarbij ik - nu het op het scherm staat - de gniffelende commentaar van de wederhelft al kan ruiken.)

Maar gegniffel of niet: ik vind hem best geslaagd, zo met die zijdelingse splitjes.

De rug werd een V. En voor het stapcomfort voegde ik een split toe aan de rok.

Na veel wikken en wegen en aarzelen knipte ik de print in twee en voegde ik hem weer samen in de zijnaad, zodat er een deel vooraan zit en een deel op de rug. Ik ben blij met die keuze: volledig op het voorpand werkte nogal, hoe zal ik het zeggen, verbredend.

Het geheel in elkaar krijgen vergde wat denk- en tornwerk. Maar zoals gezegd: verdiend Latijn. Enig minpunt aan de stof is dat ze vreselijk moeilijk te fotograferen valt. Resultaat: 50 tinten blauw en veel korrel op de foto's. Maar dat zal Lotte hoogstwaarschijnlijk worst wezen, en mij ook, au fond: real life counts nog altijd het meest.

Zou ik met een volgend lapje voor de dochterlijke glimlach gaan? Of nog eens mezelf trakteren? Ik zal er nog eens een zonnig dagje over denken. Geef me een cocktail en een terrasje: die koperen regen mag dan schitteren als de zuiderse zon, die benen eronder komen vooralsnog recht uit winterwonderland…

Ook geïnspireerd door al dat handgedrukt moois? De stoffen zijn te koop bij Bamiblauw en bij Lotte Martens.