Believe in magic

Een ster

Dat Zanne een bloemenmeisje wilde zijn, schreef ik. En uiteindelijk ging ze - geleid door haar grote liefde en zijn verkleedpakvoorkeuren - als Olivia van Rox. 

En dat ik Livs pak nog moest maken, schreef ik ook. Maar Liv, die ging uiteindelijk niet. 'Griep' is niet bepaald een passend kostuum voor een carnavalstoet. De optocht passeerde aan onze deur, maar ze was te zwak om in verklede toestand aan het raam te zwaaien naar haar klasgenoten.

Dat is intussen al een paar weken geleden en intussen schijnt ze weer, onze ster. Op een dag waarop we een schijnende ster kunnen gebruiken.

 Dus voor de volledigheid van mijn verkleedreeks: sterretje Liv. 

Starring een aantal meter gele fleece, wat Decovil, en een 'zwembuis' om de uiterste punten recht te zetten.

Op naar hergebruik volgend jaar. Al verzint ze dan vast weer een ander plan.

Zanne styled by Zanne, en flarden van een topdag

Ze zou ei-gen-lijk een prinses zijn, bij carnaval, in de jurk die van Omabetty kwam van haar verjaardag. Die jurk tot helemaal op de grond, want dat kan jij niet maken, tot helemaal op de grond. Neen dat kan jij niet.

Maar bij Zanne is het alle dagen carnaval. En zo stootte ze tijdens een verkleedzoektocht op een rok die ik eigenlijk nog in kidsclothesweek maakte maar waarvan de zoom het eind van de week niet zag.

Ze tekende hem zelf. Wat een heerlijke primeur. Ik noteerde: "de rok is het steeltje dus dat moet groen, en dan vanboven geel voor het hartje en ìk ben het hartje, en daarrond allemaal blaadjes en als je dan draait dan zie je een bloem. 

Ik vind mijn uitvoering maar matig - de vorm van de blaadjes, denk ik - maar de bloem en haar kritische geest zijn tevreden. 

De t-shirt met glitters - niet mijn favoriet, wel de hare - de blaadjesketting en de bloem in het haar, ze vond het allemaal tiptop en ze danste in die vreemde winterlentezon van gisteren. We trokken een heleboel overbelichte foto's maar wat geeft het: ze had een topdag en dus ik ook.

Ik nam haar mee naar het ziekenhuis, want daar herstelt mijn grootmoeder van een val op haar in-de-negentig-jarige heup. De bloem was èrg verontwaardigd dat het winkeltje geen postkaarten verkocht met 'voor de allerliefste overgrootmoeder'. (Een gat in de markt, met de vergrijzing, lijkt me.) Ze holde taterend door de kilometers gangen achter de groene pijl aan. Deed de liefste overgrootmoeder lachen met haar doos zelfgekozen mini-oreo's, en de rest van de gang met haar gehuppel.

Ik nam de bloem mee naar de stad voor stof voor het kostuum van de zus - coming soon. Ze sabbelde iets korreligs uit een potje bij de bakker afgetroggelde snoep. Lachte stoer naar een puber die haar nariep vol verbazing: "kijk dat kindje toch, en dat spul is echt sùper zuur!" Ze praatte over een lentefeest, die bloem, nog mijlen weg maar dat ging ze doen. Want pastoors willen niet dat meisjes ook pastoor worden. Maar Jezus is wel lief en die kan er ook niet aan doen dat hij in zijn tijd van zijn mama een kleedje moest aandoen.

Soms hoort ze stevig achter mijn bloemetjesbehang. Soms is het mijn allerliefste bloem.

KCW #0: My kind of theme

My very first Kids Clothes week in the six-and-a-half years this blog exists. Not because I don't like the concept - I'm a big fan. But because I'm a hell of a time manager. Never capable of sewing and getting everything on the blog in the same week. But with 'costumes' as one of my favourite labels on the blog, I could not ignore this season's theme. I did not prepare or cut anything, it will be something with 'the sister of the princess' and a sweater with ears. 'Making plans' is part of the list. But let's start with a trip down memory lane: a little summary of all the disguise posts I wrote on this blog so far!

Kids Clothes Week. My very first. Ik ben al jaren fan van het concept. Maar al evenveel jaren geen fan van mijn eigen time-management. Gevolg: ik kwam er nog nooit toe tijdig naaitijd in te plannen, of omgekeerd, ik kwam er nog nooit toe tijdig te bloggen wat ik had gemaakt. 

Maar dit jaar is het thema onmogelijk negeerbaar voor ondergetekende. 'Disguise'. Noem me 1 reden waarom ik het jammer vind dat kinderen groeien, en het is wel het verdwijnen van hun lef om all the way te gaan in kostuums. (Hoewel. De foto's waarop de wederhelft en ikzelf all the way gaan bij verkleedgelegenheden zijn misschien wel goed bewaakt, maar verre van onbestaande.)

Frequente bezoekers van mijn digitale babbelbox hier, vertel ik dus waarschijnlijk weinig nieuws als ik stel dat verkleedfans hier een streepje voor hebben, en dat er volgens mij wel degelijk sprake is van een 'verkleedgen'. 

Een klein overzicht van wat het label 'verkleden' bloggewijs al met zich meebracht.

Mijn persoonlijke favorieten zijn een Ikea-hack olifant, en RoboStan met verwijderbare schroef.

Hoewel ik ook enig nostalgisch gevoel krijg bij het zien van de schattigste sneeuwman alive, lang voor er sprake was van Olaf. Of mijn dromerig Roodkapje, haar zus als heldin Pippi, of het jongste broedsel van Kir als Mike van Monsters inc. Sommige pakjes nog steeds in gebruik, andere hopeloos te klein, intussen.

De dieren, dan. Een zebra, een kat. Een Mevrouw de Poes. Een eendje uit een boekje.

Twee kleine indianen.

Ongelooflijk veel plezier beleef ik daaraan, verkleedspullen maken. Omdat mijn dames zo opgaan in hun rol. Omdat fantasie het leven zo vrolijk maakt. Omdat het naaitechnisch allemaal niet zo nauw steekt. 

En toch richt ik mijn bescheiden KCW-plannen vooral op 'draagbare' vermommingen. Prinses 1 heeft nog een zus die ook graag naar school wil in adellijke klederdracht.

En er dwarrelt al lang een 'trui met oortjes' verzoek door mijn doelijstjes. Niet per se mijn droomproject, maar wel een binnenkopper binnen dit thema.

Supporter/doe je mee?

#tinnyreturns: De Prinses en De Zee

(For English, see below)

De verjaardagslijst was lang, en eigenlijk nog niet helemaal afgerond toen de vijf op Zannes teller verscheen. Ook nog op de wishlist: 'een prinsessenjurk die ik ook voor school mag aandoen'. ('Tot op de grond', stond daar ook nog bij. Maar daarin werd onderhandeld.)

In de week dat dat verzoek in mijn schoot geworpen werd, zag ik deze versie van de nieuwe Tinny verschijnen bij Straight Grain. Wel kijk. Waar ik soms 3/4 van mijn woordenschat nodig heb om Zanne te overtuigen, kan An dat met een paar foto's. Wij noteerden kraagje, pofmouwen, fronsrok (want een cirkelrok dat is een 'danskleed', géén prinsessenkleed) en last but not least: goud. Onontbeerlijk voor royals, ziet u. Mathilde blinkt toch ook elke dag?

Ik mocht aan de slag met een testversie van het patroon en liet Zanne stof kiezen. Het werd tot mijn verbazing - en plezier - niets roze of paars, maar de mooie grijze nachtschone van Lotte Martens. Wegens: de enige stof in mijn kast met goud. Halleluja for that.

The birthday wishlist of my youngest counted many items. One of them was: "I want to dress up like a princess, but the outfit has to be suitable for school". She added "and it has to have a middle-to-toe-skirt", but I could convince her to let it go after some negotiation. The same week she made her list, I saw this version of the new Tinny patterns on the Straight Grain blog. Zanne got convinced by the royalness in the combination of details: the petal collar, puff sleeves, gathered skirt and last but not least: it had gold. No princess would leave home without gold. 

She chose the fabric herself. I was surprised she did not stuck to her good old pink-or-purple mantra this time. The only fabric in my closet having a golden touch, was the beautiful striped 'nachtschone' (or 'night beauty') by Lotte Martens. I did not try to change her mind!

Het patroon biedt zo veel mooie opties, mijn eigen favorieten zie je hier nog wel eens verschijnen. (Want ik heb nòg een dochter, warempel.) Voor de prinsessenjurk geen keuzestress hier: gewoon niet afwijken van het voorbeeld en de harmonie in het gezin zou blijven bestaan. Geloof me, u wil niet op de klantendienst werken als Zanne een klacht over uw product heeft...

The pattern has many options. You'll see my personal favorites in a next Tinny. (Cause hurray, I've got another girl in da house!) For this royal dress I didn't suffer from any stress of choice, since The Princess ordered an exact copy of what An made. And believe me, you don't want to work on the customer service department if Zanne has any complains about your product...

Het enige afwijkende gedrag, een - per vergissing - binnenstebuiten gestikte plooi aan de mouwtjes, werd door de vingers gezien. Omdat la princesse het niet merkte. Of omdat de aandacht werd afgeleid door de meest cheapy knoop uit mijn collectie, die bovenop de foute plooi prijkt en wonderwel bij het geheel blijkt te passen.

She did not notice my only mistake - I made the pleated sleeves inside out - but I think she was blinded by the most cheapy buttons I could find in my drawer. For the love of blingbling.

Dus legde ik een rustig naaiparcours af. De maattabel gidste me naar een maat die in breedte en lengte prima past. De raad 'kies een dunne voering' had ik beter voor lief genomen: ik koos voor een goudachtige wat dikkere stof met behoorlijk wat stretch, niet mijn meest heldere moment. Maar met het aan de dag leggen van het nodige geduld kwam ik tot een resultaat waar ik blij mee ben: een prinsessenjurk en twee blinkende prinsessenogen.

So I had a happy and calm day of sewing. The size chart made it turn out as a very well fitting dress, I didn't need to adapt anything. I could have made it more easy on myself by following the advice 'choose a thin fabric for the lining'. But in general, the sewing story and the result are satisfying, for me and for that pair of twinkling princess eyes discovering her outfit.

Onder het mom 'kies een omgeving die bij de jurk past' namen we het jurkje mee naar zee. Grijs met goud, op een dag met een nazomerzonnetje aan onze kust, de prinses vond het allemaal prima. Ze zocht houvast aan het duingras in de wind...

Because I like pictures on which the environment matches the outfit, we took the dress with us on a trip to the seaside. Some grey and gold, some weak sunshine and a lot of water were perfect for Her Royal Highness to be a model for one day.

... en deed wat prinsessen doen. Schoonheidsslaapjes houden bijvoorbeeld.

She did things princesses like to do. Like having a beauty sleep.

Of, euh, bloemschikken.

Or (something like) flower arranging.

Ik ben wel niet helemaal zeker of prinsessen met hun handen in hun zakken mogen staan...

Though I'm not quite sure standing with your hands in your pockets is very princess-like...

... en al helemaal niet of ze, op een onbewaakt moment, met hun blote voeten in hun prinsessenkleren de zee in mogen rennen...

... neither running into the sea with your royal outfit...

... en (om de kleren in kwestie te sparen) het plebs een zicht te geven op hun prinsesselijke ondergoed.

... barefoot, showing your royal undies to the world. 

Tja, deze prinses schrijft nu eenmaal haar eigen etiquette. En deze hofdame kan daar (soms) nog van genieten ook!

This little princess writes her own etiquette. And her court lady enjoys it... sometimes.

Een dikke dankjewel voor An dus, Tinny did it! #Tinnyreturns, soon, en zal hier verkrijgbaar zijn. En de moeite. Dat ook!

Thanks An, Tinny did it! #Tinnyreturns, and is available here!

Stof: Lotte Martens bij Bambiblauw
Laarsjes: Bergstein bij Hippe Schoentjes

Zwartwit

Carnavalochtend. De Kleine Mevrouw De Poes vertrok (met haar trui in de boekentas) naar school in gezelschap van een vrolijke zebra. De zebraliefde hier ontstond, zo vertelde ik al eens, lang voor zebra's alomtegenwoordig waren in het doorsnee kinderkledinglandschap. En het is bij Liv een hardnekkige soort van liefde.

Op de stockverkoop van Bambiblauw viel haar oog op een exemplaar van deze onesie van Minikrea. Ze ging meteen in puppy-ogenmodus: de zwart-met-witte strepen op het voorbeeld deden haar zebra-alarm afgaan. Ik zocht zebrastof, overhandigde het aan de coverlockhebbende in de familie (aka Omabetty) en mocht een paar weken later een vrolijke zebraonesie in ontvangst nemen.

De diadeem met oren kwam ik toevallig in de winkel tegen, toen ik naar poezenoren voor zuslief zocht. De staart zat daarbij. 

Handig: zo moesten we aan de onesie enkel een lusje voorzien en is de staart afneembaar. Want het pak zal vast ook voor dagelijks gebruik in beslag genomen worden en dan is zo'n aanhangsel misschien niet zo praktisch.

Voor de grime gebruikte ik Pinterestinspiratie. De zebra was in haar nopjes. Met haar onafscheidelijke zebravriend onder de arm.

Of hoe je heel erg kunt opvallen en tegelijk een camouflagespel kunt spelen!

Vertel me eens, Mevrouw De Poes...

"Vertel me eens, Mevrouw De Poes,

draagt u weleens een trui? 

U mag heel eerlijk zijn, ik zal elk antwoord aanvaarden. Maar ik wilde het toch graag eens van u zelf horen. Mijn oprechte interesse in uw antwoord is het gevolg van een kleine woordenwisseling tussen mijn vierjarige zelf en mijn moeder (van niet nader genoemde ouderdom maar toch duidelijk te oud om het ware Mevrouw De Poezenschap te kunnen begrijpen.)

Ik begin even bij het begin. Mijn moeder, die dacht zich er dit jaar met carnaval makkelijk vanaf te maken. De Sint had het werk al in haar plaats gedaan, beweerde ze. En ik moet toegeven dat ik aanvankelijk inderdaad van plan was om als, zoals ik dat noem, Driebiggetje naar school te gaan.

Maar dat was vòòr men me meenam naar het berenconcert in de AB, waar ik vanop rij twee mocht bewonderen hoe het is om een Mevrouw De Poes te zijn. En mijn moeder dat is de slechtste nog niet, dus na mijn mindswitch bestelde ze stof en ging ze aan de slag. Aanvankelijk was dat, ik moet dat toegeven, een harmonieuze samenwerking naar kleuternormen: ik gaf orders en zij voerde uit.

Ik vroeg oren en een staart, en die basisstukken vond ze in de winkel. 

Ik merkte meteen op dat mijn haren blond en krullend zijn en die van u zwart en stijl. Dat is zowat elkaars tegenovergestelde, dus dat liet ik maar zo. (Onthoud die spontane toegeving, die later nog mag doorwegen in uw oordeel over mijn verhaal.) Verder vroeg ik een kopie van het kostuum dat u droeg op het berenconcert, want dat vind ik het mooiste. En ook die opdracht bracht ze tot een aanvaardbaar einde. Ik zeg aanvaardbaar, want ik had volgende opmerkingen:

- De mouwboorden in mijn jurk zijn paars. Die van u zijn zo donker paars dat het op het scherm haast zwart leek. Ik heb daar dus even over gesputterd, maar die dwaling van mijn moeder tenslotte toegedekt met de mantel der voorwaardelijke liefde. Het kon tenslotte ook aan de lichtinval in het YouTubefilmpje liggen.

- Uw bril is puntiger. Die heeft zo van die mooie 'flapsen'. Zo hier zo, aan de zijkanten, vanboven, waar nu bij mij ter compensatie die stenen zitten, en platter is hij ook. Dat bestond niet voor kinderen, met flapsen zei ze, mijn moeder. Sta me toe dat kleine foutje van haar toch te noteren: ik kom er later ongetwijfeld nog eens op terug.

- Ik ben ook niet zeker dat u in de AB glitterkousen droeg. En toch voorzag mijn moeder glitterkousen. Maar hé, ik ben vier, en die kousen glitteren, nogal wiedes dat ik deze afwijking makkelijk door de vingers kan zien.

Enfin, ik kon er dus allemaal best mee leven, ik was voor mijn doen zelfs vrij onverstoorbaar content... en toen zei ze iets van een trui.

Een trui!

Ok, het is winter. En ok, het is met een stoet. En ok, ik durf al wel eens te zeuren dat ik bibber en bevries en ik durf mijn stem daarbij zo heel af en toe, misschien om de andere dag, op zijn maximum, een klein beetje te verheffen. Dus er zit misschien enige logica achter het feit dat ze me er een trui over aan wil trekken.

En ok, het is niet eender welke trui: ze heeft een glitterend zilveren exemplaar in gedachten, of een zwart, of een paars met ingebreide hartjes, het past allemaal een beetje bij de jurk, er is een beperkte voedingsbodem voor flexibel denken in haar oude hersens. Maar toch vind ik het niet kunnen. 

Want ik heb daar in de AB een heel concert lang heel aandachtig naar u gekeken, Mevrouw De Poes. En prachtig dat ik dat vond. En ik zag nooit nooit nooit een trui over die mooie paarse mouwen.

Dus zeg eens eerlijk. Als u buiten gaat, zo morgen bijvoorbeeld, en er is een stoet. Draagt u dan een trui?

Alvast bedankt voor uw antwoord,

Zanne

P.S: En dan zijn we nog niet eens morgenvroeg, en is mijn moeder voor de gemakkelijkheid even vergeten dat Imelda mijn tweede naam is... En neen, wij hebben geen zwarte hakkenschoenen met glimmende strikken in maat 31. Ik heb intussen wel genoeg toegevingen gedaan, lijkt me. Benieuwd hoe ze dàt gaat oplossen!"

Mevrouw De Poes liet intussen weten:

Zanne was erg blij met het antwoord:

"Als ik mijn bril naar Mevrouw De Poes stuur, dan krijg ik zeker die van haar!"

...

"Is een stoet een lange winterse wandeling? Ik denk het niet."

...

"Mijn trui heeft mouwen! Die van Mevrouw De Poes is zacht en kort."

...

"Stop die trui maar in mijn boekentas. Ik ga die dan toch niet aandoen."