Inpakles voor gevorderden

Ok, ik heb wat 3D-inzicht en ik hoef niet per se een patroontje ter beschikking te hebben om iets uit mijn naaimachine te halen. Ik teken zo nu en dan ook wel iets zelf. Allemaal geen probleem als dat om tassen of gebruiksvoorwerpen gaat, of kleedjes voor de kinderen. Een bestaand stuk als voorbeeld, wat knippen en plakken en ik kom er wel. Zelf voor een hemd voor meneer is me dat ooit uit het niets toch min of meer gelukt.

 

Maar dat gold allerminst voor kledij voor mezelf. Zo'n vrouwenlijf, da's toch een wonder der natuur, neen? Met al zijn rondingen, met plagen als een lage borstinplanting of de restanten van een buikhuis: neen, dat laat zich niet zomaar vangen in een bepaalde maat die op een patronenboek is gedrukt. (Of toch althans niet mijn vrouwenlijf.) En dus ergerde ik me mateloos aan gapende armsgaten en te hoog uitgevallen borstnepen. En aan het feit dat ik meestal twee (of zelfs drie) maten moest combineren om tot iets min of meer bruikbaars te komen.

 

Mlle Belle zou zoiets nooit aan de hand hebben, dat wist ik. Als ik haar tijdens het Leuvens Stiksel een naaitechnische vraag stel, krijg ik een antwoord uit de boekjes. Oplossingen voor ware stofworstelingen zijn voor haar zo'n evidentie, dat ik dan steeds het gevoel heb dat ik niet eens een knoop kan aanzetten. (Iets wat ik eigenlijk ook echt helemaal niet zo goed kan. Al is dat is een ander verhaal.) Maar jammer voor mij: geen tijd voor een cursus patroontekenen.

 

Groot was dus mijn vreugde Mlle er, na een schaapachtig lieve blik van deze stikselgenoot, mee instemde om ons met z'n tweeën wat in te wijden in de geheimen van het maatwerk. Eye-opening, werkelijk waar! Er gingen heel wat avonden overheen. En ook heel wat melocakes en puberaal gegrinnik. Een greep uit de gevoerde converstaties:

 

"Steek eens twee potloden onder uw oksels!"

"En dan nu: de tepelafstand."

"Is het nog te breed? Eet anders nog een melocake, zodat ge wat minder vloeite hebt."

"En dan maken we nu de madonnatieten, in de omgekeerde vorm!" - "Het madonnadal dus?"

"Oh jij bent ook een balk! Wil jij mijn medebalk zijn?"

"Maar tiens, ik heb precies rugborsten!" Een half uur later, na grondig onderzoek: "Ah maar oei, ik heb twee keer het voorpand gemaakt..."

 

Enfin, de sfeer was misschien niet helemaal die van een gerenomeerde patroontekencursus. Maar ik ben nu in het bezit van een basispatroon waar ik echt alle kanten mee op kan. Het kartonnen sjabloon - veilig voor kinderenhanden verborgen tussen mijn stoffenkast en de muur - omvat net genoeg stof om mijn lijf op een correcte manier in te pakken. En de rest is een kwestie van het verplaatsen van nepen en het toevoegen van details.

 

Dat basispatroon was er al voor de zomer. Net zoals een hele stapel twee-meter-zomerstof-perfect-voor-een-jurk. Alleen was er niet: tijd. Maar kijk, een trouwfeest op de agenda dit weekend dus ik vond nog een kleine omweg om het herfstweer heen: voor een trouw in september mocht ik nog even voor 'volle zomer' gaan. De rest van de ideeën zullen voor volgend jaar zijn.

 

De rug tekende ik op basis van een topje in de kast.

 

 

Aan de voorkant tekende ik een V-hals, en ik liet de olijfgroene stof aan de schouders doorlopen tot onder de oksels.

 

 

 

De jurk is gemaakt volgens het principe van de omkeerbare jurk. Daarvoor heb je eigenlijk een opening nodig in de rug en die had ik, om de boog van het rugpand niet te breken, niet voorzien. Even tobben over hoe het dan moest! Want ik bedenk zo'n dingen altijd pas als ik er met mijn neus voor sta, ofte: als de stof al is geknipt. De overgang van de libellenstof naar de groene stof bracht de oplossing: ik liet dat punt aan 1 kant tot het laatste open en keerde aan die kant. De blinde rits zit in de zijnaad.

 

Dit eerste experiment is nog niet foutenvrij. Er zit nog een beetje te veel stof op mijn 'vleugels'. Mijn gewicht is niet meer helemaal hetzelfde als bij het maken van het patroon (jeuj) dus ik moest wat correcties doorvoeren en op de rug was ik daarin een halve centimeter te enthousiast. En ik ben nog steeds geen held in het 'op nikskenuit' stikken aan de nepen om teutjes te vermijden. Maar de jurk gaapt niet, ze kruipt niet omhoog en ik kan er me heel vlot in bewegen zonder dat ze te ruim zit. Op de zeer goede weg dus, met oneindig veel dank aan de liefste juf van de wereld!

Klaverkindje

Kleine Free en haar mama werden al voorzien van camouflagegoed, wat heel grappige maaltijdfoto's oplevert. Ik voegde nog een kleine uitbreiding toe aan haar garderobe. Deze madammen hielden de halfjaarlijkse babyborrel, Free was een van de 7 nieuwbakken medemensen die werden geshowd. Ik tekende haar geboortekaartje waarop een klavertje vier bloeit. Frees mama reageerde dus een tijdje geleden behoorlijk enthousiast op mijn lapje klaverstof. En ik bleek nog nèt genoeg over te hebben voor een zomertenuetje.

Hopen dat de camping waar baby Free haar vakantie zal doorbrengen garantie is voor zon! (Want wij gaan er ook naartoe...) Nog een beetje op de groei: aan de armen is er, laat ons zeggen, ruim voldoende verluchting voorzien. Maar zo kan ze er hopelijk de zomer mee door!

Het model komt uit de laatste Ottobre.

Ik zong al eerder de lof der elastische paspel en heb er gelijk een label voor aangemaakt, want ik blijf fan! Het is in mijn ogen de snelste manier om een tricotboordje af te werken. En een hele mooie manier ook. 

Het geheel zat op anderhalf uur in elkaar. Ok, die ronde zakjes doen het helemaal. Maar babymoeders met nood aan zomergoed weten nu wel dat je op een uurtje aan garderobe-uitbreiding kunt doen, als je die zakjes er af laat.

Helemaal in mijn nopjes trok ik gisteren met het fototoestel richting vrolijke baby. Want het gebeurt me niet zo vaak dat ik die babyspullen kan kieken met model. Kleine Free was content. (Al moet ik daar eerlijkheidshalve bij vertellen dat dat geldt voor 95% van haar tot nu toe weggetikte levensminuten.)

Een echt klaverkindje dus, een vierde kleine geluksbrenger!

Babyborrel voor een zesling

Voor u, na het lezen van de titel, naarstig op zoek gaat naar straffe verhalen op de sites van de verzamelde Vlaamsche roddelpers: maar neen, u heeft geen wereldnieuws gemist. Er is geen Vlaamse moeder die een oerkreet uitstootte en vervolgens zes keer na elkaar een nieuwe inwoner de verloskamer in perste. Dat had u vast eerder in De Boekskens gelezen dan op mijn blog. De zesling waar ik het over heb, zijn de zes voorjaarsbaby's van Het Leuvens Stiksel. In een ver verleden leidde mijn eigen arbeid tot het eerste Stiksel babyverwenpakket. En mooie tradities zijn er... enzoverder. Dus hielden we een Stikselbabyborrel!

Ons organisatorisch brein liet de zes moeders elk een verlanglijstje maken, al dan niet op Pinterest. Dus voorzag ik klein stikmachinegoed voor de zes bloedjes. Zo deden ook een groot deel van de andere Stikseldames. Er werd bovendien naarstig gekookt/gebakken/gebrouwen. Ware het niet dat die al bestaan, we hadden ons de Ijverige Wijven kunnen noemen. Van het geheel krijgt u op de Stikselblog weldra het hele relaas. Ik toon u alvast even wat ik onder de surpriselakens stopte.

Voor Lieselot en Fien een t-shirt-jurkje. Het plan was om mijn eigen romperjurkhandleiding nog eens van onder het stof te halen. Een late romperlevering stak daar een stokje voor. Maar met een t-shirt, een stuk tricot en een overlockmachine kom je ook een heel eind als je een babyjurk wilt maken. 

Fien kreeg een Elmoversie...

... en Lieselot alle liefde en geluk.

Nog een stuk flockfolie en een randje met Vermiljoens geweldig handige rekbare paspel, en de minidames stonden al in 't nieuw.

Voor persverse Nayeli maakte ik een ritszak met aan de binnenkant een laagje PUL. Nayeli's mama is ook een luiermoeder en dan kan een ademende luierzak al eens een handigheid zijn.

De cadeautjes voor Bas en Mattia komen recht uit ons boek, dus daar vangt u binnenkort wel een glimp van op. En tenslotte koos ik nog een item van het verlanglijstje van kleine Briek. Dan denkt een mens dat hij aan het meest eenvoudige project van de dag mag starten, en knoeit hij anderhalf uur op drie misluksels en 1 goede versie van een tutkoord. 

Less is more, ik wist niet dat dat ook voor tijdsinvestering het geval was!

Het Leuvens Stiksel restyled

Ik liet u al tig naaisels zien in deze digitale showroom. Tussendoor ook wel eens iets dat uit de oven kwam en weinig te maken had met handwerk. (Met uitzondering van de breipriem die mocht checken of de cake doorbakken was.) Maar waar ik me zo af en toe voor de lol nog mee bezig hou, is wat krabbelen op de computer. 'Grafisch werk' als je dat zo wil noemen. Al vind ik die term misschien wat te veelomvattend voor mijn beperkte bezigheden en capaciteiten. Ik teken een geboortekaartje, zo af en toe, voor kennissen en vrienden. Of voor mezelf, als er iets in mijn buik groeit en het dreigt er uit te komen. En zo nu en dan stel ik mijn diensten ook ter beschikking van 'instanties' waarin ik geëngageerd ben. De ouderraad, bijvoorbeeld. Maar ook Het Leuvens Stiksel.

Die plezante verzameling madammen mocht op 8 mei een tweede kaarsje uitblazen. En feestvarkens, die zet je graag eens in het nieuw. Mag ik u dus presenteren: de nieuwe styling van Het Leuvens Stiksel!

Dat hoeft niet veel uitleg, zeker? Een collectie madammen, veel babbelen en een hoop bobijnen, zoiets. Omdat we leven in een democratische handwerkwereld kregen de dames een poll voorgeschoteld met een scala aan kleurtjes, en deze collectie kwam als winnaar uit de bus. In memoriam, de oude look van ons verslagstekje:

Want dat gaat vanaf nu zo door het leven: 

Wie 't in vol ornaat wil zien: klik hier!

Een verjaardag, daar horen traktaties bij! Voor elk van de madammen een button. Bobijntjes naar keuze, volgens kleur of overeenkomstig figuur.

Foto: Missy N.

Foto: Annelies

Het feest zelf, daar kon ik niet bij zijn. Maar 't was plezant, heb ik me laten vertellen... En er werd ook iemand in de bloemetjes gezet, evenals in de taart en in de zelfgemaakte cadeautjes. Want 2 jaar alle Stikselrompslomp dragen, daar heb je een sterk stel schouders voor nodig. Dus nogmaals, geweldig gemeend en volledig terecht:

Wie duchtig aan 't kopiëren slaat
wie daar haar uren slaap voor laat
wie 't monster Van Katoen verslaat,

wie telt en rekent, schrijft en tikt
wie schuift en schippert, weegt en wikt
wie zelf op 't Stiksel zelden stikt,

wie werkelijk van wanten weet
wie graag van zoets en zoeter eet
wie doet, zal doen, gedaan heeft, deed,

wie googlet sneller dan de wind
wie vaak gaat zoeken, altijd vindt
wie tateren en kletsen mint,

wie glimlacht bij dat vele werk
wie 't Stiksel heeft als handelsmerk
Haar naam is Kir, haar schouder sterk.

Sociale druk

Als ik op het werk graag wil dat de dingen op mijn doelijstje allemaal een vinkje krijgen, moet ik er deadlines op plakken. Zeker voor langetermijndingen wordt 'doe dit' als snel 'ooit eens'. En 'ooit eens' wordt 'misschien ooit eens'. En als ik lang genoeg wacht wordt 'misschien ooit eens' dan 'toch maar niet'. Dus schrijf ik bij mijn doedingen wanneer 'ooit' juist valt. En op het werk werkt dat.

Niet dat ik wat dan ook in mijn vrije tijd als een verplichting wil zien. Maar een beetje sociale druk kan nooit kwaad. Daarom ga ik met plezier in op de oproep van Peachy, een kersvers lid van het Leuvens Stiksel. (Voor de mensen die net als ik nood hebben aan naamlabels in het Stiksel: Peachy is 'die van de kerstboomcupcakes'.) Het concept is eenvoudig doch geniaal.

Laat Peachy iets weten.

Post je tiendelige doelijst voor 2011 op het 10in11-blog .

Laat half blogland over je schouder kijken en in je rug porren als je lijst niet snel genoeg vinkjes krijgt.

Een aangenaam vooruitzicht, nietwaar?

Mijn doelijst is zo lang dat hij overloopt. Dus heb ik nog snel een vinkje in 2010 gezet. Ik wilde al lang het intussen ontelbare keren beproefde wikkeljurkje vergroten naar een 'maatje Liv'. En dat is eindelijk gelukt. Ik kreeg gisteren bezoek van Katia. Toen Katia zes was, was ik haar Chiroleidster. En nu studeert ze. (Slik). Filmschool, meer bepaald. Ze moest voor een opdracht detailfoto's trekken van een productieproces. Foto's als deze...

... en dit werd het product (al hangt het op de kapstok wat schever dan het in het echt is):

(Iemand een oplossing voor ontembare peuterkrullen, die niet 'speldje' of 'elke morgen wassen' heet?)

Vermiljoenstof. De plooien vooraan zijn een idee dat ik heb gepikt van een kleedje uit Ottobre. Verder is dit nog steeds het meeste eenvoudige en snel maakbare kledingstuk dat je een minidame bieden kan.