Over #korteritten, halflange ritten en nog een prijs

Ik vermoed dat dit de laatste korte-ritten-blogchallenge-tussenstand zal zijn. Want vandaag rolde er al een ‘spurt-naar-de-eindmeet’ mailtje in mijn mailbox, en ik moet nog de tijd vinden om al mijn achterstallige kilometers in te vullen. Wat op zich geen ramp is natuurlijk: ons tussentotaal staat op 8658 km en - er vanuit gaand dat ik niet de enige ben die er een discontinu invulpatroon op nahoudt - kan dat nog wel wat stijgen. Wees gerust: ik heb een goede agenda en ik breng dat allemaal nog in orde!

Hoe het gaat? Het gaat betrekkelijk goed. Want ik slaagde erin om voor twee van mijn pijnpuntritten de fiets te gebruiken, en ik genoot er nog van ook. De eerste is een ritje naar de winkel waar ik steeds last-minute cadeautjes scoor. (En op een of andere manier heb ik behoorlijk vaak last-minute cadeautjes nodig: een goed korterittenplan vraagt best wat time-managementskills merk ik.) Maar ik trakteerde mezelf op nieuwe fietstassen, en last-minute cadeautjes passen daar prima in.

De tweede vaste rit heet ‘Naar Anneke’. Anneke, moeder van Kleine Liv, van Siebe en van Ferre (die ook eens op ‘Riet haar internet’ wil) zal ik gemiddeld toch wel minstens een keer per week bezoeken. Ze woont met de wagen iets meer dan 5 km van me vandaan. Maar met de fiets: 4! Want vlak bij ons huis vertrekt een geasfalteerd oud treinspoor en dat leidt bij wijze van spreken tot aan Annekes voordeur. Dus het is volgens korterittennormen een twijfelgeval… maar als we flink zijn, dan telt het mee.

Ikzelf, een fietstocht en de twee dochters, ik ben daar niet altijd fan van. De competitieve gedrevenheid van Zanne gecombineerd met een dromerige babbelzieke Liv, dat is het niet. Dat zorgt meestal voor een combinatie van aanmanen van het tatertje vlak voor je wiel, en paniekerig instructies schreeuwen naar die stip 1 km voor je. Ik vermoed dat mijn buren dat intussen weten…

Maar die 4 km naar Anneke, die liepen prima! Zo’n geasfalteerde spoorweg, dat is een gerief. Buiten wat ‘goed aan de kant’ hoefde ik helemaal niets te brullen, en de kinderen genoten van lang rechtdoren en kijken naar koeien. Zoiets.

We stopten om te kijken naar een uil.

We stopten omdat Liv even wilde bidden. (Echt).

Enfin, we fietsten naar Anneke en we fietsten terug. En we gaan dat nog doen.

Verder werd ik deze week nog echt heel erg doorregend. Maar ontdekte ik wel dat mijn fietsjas prima doet waar hij voor dient.

Ik zei ‘de laatste post’ maar ik lieg! Want ik maak op het eind uiteraard nog mee bekend wie er iets won. Je bent nog steeds welkom om ons groepje te vervoegen: elke kilometer telt. En elke bloggroepdeelnemer maakt kans op onze prijzen, dus ook op een exemplaar van Zo Geknipt!2. Wat dat nu met fietsen te maken heeft? Weinig. Maar er staat wel een fietstas in! Misschien een easy prijs, maar u kunt hem toch maar mooi winnen.

Over #korteritten en koude beentjes: prijs nummer 1!

Hoe loopt jouw korterittenweek? Ik mag de mijne categoriseren onder de noemer 'geslaagd, maar er is nog werk aan'. Geslaagd, want er waren ritten die ik zeker met de auto had gedaan als ik niet uw hete adem in mijn nek had gevoeld. Nog werk aan, want ik nam ook eens de auto voor een korte rit omdat ik écht heel lui was... maar ik plakte er een andere, ook zeker te maken verplaatsing achteraan, zodat ik in het totaal aan meer dan 5 km enkel kwam. Minder impulsief autogebruik maar beter plannen, ook een vorm van duurzame(r) mobiliteit, toch? Mme vertelt al jaren dat je ritten spaart als je een weekmenu maakt en maar 1 keer per week naar de winkel rijdt... en gelijk heeft ze.

Maar toch. Enige motivatie van buitenaf is voor mij nog steeds nodig. En er zijn er zeker onder u die dat gaan beamen. En dus presenteer ik u een eerste prijs, die we verloten onder de gezellige Mijn-Korte-Ritten-Blog-club die deze week toch al 52 leden sprokkelde, 2304 km de auto liet staan en daarmee 354,8 kg CO2 minder uitstootte, 46 kg minder fijn stof, en 70699 kcal verbrandde. Die laatste helaas niet allemaal te verrekenen in mijn persoonlijke probleemzones.

Laten we het even hebben over vestimentaire fietsperikelen. Ik vraag me 's ochtends wel eens af wat ik de kinderen, woon-school-fietsers, zal aantrekken. "20 graden vandaag" zegt het KMI, "brrr zo koud", zeggen hun blote beentjes in de ochtendkilte. Maar niet meer sinds wij een Tante Kous hebben!

Kousen en Karton verkoopt namelijk een vrolijk allegaartje aan kniekousen! En dat vind ik een prima tussenoplossing. 's Ochtends trekken de meisjes die kousen lekker hoog op over hun bibberbeentjes. Wordt het warmer, en gaan ze naar beneden. 

Voor elk wat wils: prinses Zanne is bijzonder blij met de opengewerkte kniekousen van Condor. (Trouwens ook het huismerk van de kinderen van het Britse Koningshuis, dus voor échte prinsessen.)

No-nonsensejuffrouw Liv gaat liever voor de komische exemplaren van Ubang. 'Geen sokken in sandalen', hoor ik Jani al gillen, maar dat zal me in dit geval worst wezen: ik vind ze geweldig schattig zo.

En ze zorgen er bovendien voor dat ik afscheid nemen van te kort geworden jurkjes nog even durf uitstellen. Laat ons zeggen dat de toelaatbare strook bloot been gewoon iets naar boven is verhuisd. Ofzo. Kinderen die scheuten krijgen, zo uit het niets, ze moesten dat bij wet verbieden.

Enfin. Ook kniekousenfan? Eén van de leden van onze blogrittengroep krijgt op het einde van die lange duurzame rit een Bon van 25 euro om bij Kousen en Karton kniekousen te shoppen, voor broedjes of voor zichzelf! En Tante Kous doet nog een extra duit in het zakje: ze is zelf ook kilometerverzamelaar in ons groepje.

Ook kans maken? Doe vrolijk met ons mee, aansluiten kan nog steeds!

Uitgedaagd

Ik zou dat écht plezant vinden, zo zorgen dat alles in de wereld een beetje terug op zijn plooi en in balans komt. Zeker zijn dat de bloedjes van de bloedjes van mijn bloedjes wat mogen proeven van de lucht waarin mijn overgrootouders zijn groot geworden. Ik start wat dat betreft een kleine uitdaging. En het zou tof zijn als u met me mee wandelt, fietst, vecht of gewoon babbelt. 

Wat dat babbelen betreft, aanvaard ik echt élk excuus. Regen, kou, tijd, vestimentaire keuzes, allemaal herkenbaar. Dus ik beloof niet met de vinger te wijzen. Behalve wanneer u stelt: ‘de opwarming van de aarde, dat is eigenlijk dikke zever’. Want dat is het - helaas - niet. Tussen mijn motivatie om er iets aan te doen en mijn effectieve stappen zit doorgaans een vervelend hoge dosis luiheid. Ik mag dan mee het woord verspreiden, in de praktijk gaat dat regelmatig gepaard met gegrommel. Niet zelden met zondigen-met-knagend-geweten. Ik kan dus meestal wel wat motivatie gebruiken en die is dan al dan niet extrinsiek.

Soms lukt het prima. Dagen zonder vlees, bijvoorbeeld, was een zeer geslaagde en effectieve actie waar ik zonder extra’s kon scoren, want ik eet nog steeds geen vlees. Toch vond ik het een fijne periode, want ik had even meer lotgenoten om ervaringen te delen over de verleiding. Want die is er nog steeds. Mijn korte ritten gaat mij persoonlijk meer moeite kosten. Want al vult Meneer de Wederhelft zijn dagen met ijveren voor meer duurzame mobiliteit, de gemakzuchtigheid van zijn vrouw is regelmatig een van de hardste eitjes om te pellen.

En laat dat nu net mijn overtuiging zijn om er deze keer wel aan de kar te willen trekken van Mijn korte ritten: ik heb de campagne zelf als motivatie erg nodig. Dus werp ik mijn benen en mijn ros in de strijd, en daag ik ook jou uit. Van 1 juni (aka vandaag) tot 30 juni probeer ik zo veel mogelijk van mijn ritten onder de 5 km te voet of met de fiets te doen. ‘Zo veel mogelijk’, dat is niet ‘allemaal’: je kiest zelf hoeveel dagen/ritten je autoloos zult maken, doel is om liefst 20% van je korte ritten te vervangen. Want elk -loos ritje is er eentje gewonnen. Stien, Kelly en Sanseveria doen ook mee, en wij hopen van u hetzelfde. 

Je zult er hier wel wat van horen, maar ook op Facebook, op Instagram of in onze groep: warm welkom daar! Wij zijn curieus naar jullie ontdekkingen, routes, gevloek en beelden op blogs en andere bronnen via #korteritten #blogchallenge. En voor wie - net als ik - af en toe heel wat extrinsieke motivatie nodig heeft: er hangen ook prijzen aan vast. De prijzenpot van de campagne zelf is zo al mooi, maar voor de blogvullers en -volgers in onze groep voorzien wij nog extra moois: binnenkort meer daarover!

Doe je mee?

Registreer je nu op de campagnewebsite. Kies je persoonlijke streefdoel en sluit je aan bij onze groep. Registreer je stap- en fietstochtjes en kom te weten hoeveel CO2-uitstoot je hebt vermeden, hoeveel calorieën je hebt verbrand en hoeveel kosten je hebt bespaard. Elk zijn motivatie, niet waar?

U hoort me nog! En ja, dat zal ook gaan over die keer dat ik dringend bruine zeep nodig had, op zondag.
Die keer dat ik 1 winkel wist die open is op zondag en bruine zeep verkoopt.
Die keer dat ik door mijn man herinnerd werd aan Mijn Korte Ritten. 

Die keer dat ik fronsend naar de lucht stond te kijken. 

De weg opzocht op Google Maps en “Yes, het is 7 km, da's meer dan 5!” uitriep. 

En ook: “En het is nog geen 1 juni!” 

Enfin, over die onoverwonnen drempel, (die keer aka gisteren), die u mij vanaf nu gaat helpen nemen. Afgesproken?

Pimp your bike: een extra paar ogen

Ze fietsen graag, onze dochters. Ikzelf zit glimlachend naast hun knutseltafel en noteer ijverig de taalkronkels die hun brein bedenkt, mijn wederhelft is dan weer in zijn nopjes als hij zijn kroost op weg ziet op hun tweewielers. Elk zijn ding, zeker? 

Ik moet toegeven dat ik de begeleidingstaak van twee kleuters op de baan eigenlijk toch het liefst aan die wederhelft overlaat. Eentje van drie en eentje van bijna vijf, dat wil nog wel eens niet stabiel zijn of niet zo rijk aan verkeersinzicht. (Of soms gewoon te koppig om toe te willen geven dat 'het midden van de straat' geen goede plaats is voor fietsende kinderen.)

Op weg met alles erop en eraan, dus! We kiezen zo veel mogelijk voor het echte fietswerk: oefening baart kunst.  En opvallen baart ongeschonden nageslacht. Ik vertelde wel eens eerder dat wij hier nogal principieel aan fluo doen: hoe opzichtig en onelegant die zichtbaarheidsdingen soms ook zijn, een kind stuur je niet 'in zijn nakie' het verkeer in. 

De mensen van Mobiel 21, die maken daar werk van. Mobiel 21 doet waarschijnlijk niet meteen bij iedereen een belletje rinkelen, maar misschien kent u wel deze slang? 

Ik denk dat Sam, samen met de Autovrije Zondag, misschien wel hun bekendste actie is. Maar ze hebben er nog interessante en plezante!  Ik weet dat. Want ik ken de mama van Mitte, een van de mobiele eenentwintigers. En die kan daar zeer bevlogen over vertellen. Wat dacht je bijvoorbeeld van inspiratie voor een fietssuite? Dat lees je goed: suite als in 'de mooiste kamer van het hotel': wie van zijn fiets houdt, verzorgt ook best de stal. 

Enfin, die dames en heren van Mobiel 21 hebben een Facebookpagina om in het oog te houden dus. En dat is exact wat ik deed, net voor de kerstvakantie. En kijk, dat bracht me niet alleen nuttige info, ik won er ook een Pimp-Your-Bike setje voor de Zanne en Liv! Helemaal ons kopje thee: knutselen voor fietsen. De dames gingen meteen aan de slag met de spaaksterren. Iets zoals spaakkralen, maar dan zonder het gerammel.

En verder bevatte het pakket ook dingen als pluimen, stickers en een heleboel wiebeloogjes. Net wat je nodig hebt als je op pad bent met kinderen op de fiets: een extra paar ogen!

Ook zin in een passagier voor op je fietsstuur? Ze zijn zò gemaakt en leveren prima werk bij het geven van speelse maar kordate fietsinstructies: onze kinderen kijken nu samen met hun beest 'uit hun doppen' als we op pad zijn.

Een beest maken gaat zo: knip een hartje uit vilt.

Plooi het dubbel en geef twee knipjes in het midden.

Rijg een pijpenrager door de twee knipjes.

Kleef met contactlijm een pomponnetje op het hartje. Kleef hierop twee wiebeloogjes.

Gebruik de pijpenrager om het beestje vast te maken aan het stuur. Draai hem stevig rond het stuur: het dier is bedoeld als extra paar ogen maar die van Liv keek na een tijdje naar de grond. (Wat een beetje voorbij gaat aan het doel maar wat ze verder enkel hilarisch vond).

De uiteinden van de pijpenrager kan je helemaal opdraaien, of naar boven plooien met een knikje, zodat je voelsprieten krijgt.

Ook op zoek naar tips om op pad te gaan met kinderen, van heel klein tot iets groter, op de fiets? Misschien is deze brochure interessante lectuur! Wie goed zoekt, ontdekt in het boekje hoe fietsen er bij onze kroost met de paplepel is ingegaan.

Al wilde ik soms dat ze nog zingend achterop mijn fiets zat, het heeft toch ook wel iets, zo'n kleuter apentrots zelf met de fiets naar school, haar pluizenbeest vrolijk in de wind.

Ik kan fietsen

Ik kan fietsen,
ik kan fietsen,
ik hou mijn evenwicht.

Wat een vrijheid,
wat een vrijheid,
en die wind in mijn gezicht.

Nu moet ik voor me kijken,
nu is de wereld daar,
mijn handen op het stuur,
we fietsen naar elkaar.

Mijne fiets, mijne fiets, mijne fiets, mijne fiets,
mijne fiets heeft twee pedalen,
daar ga je met je voet op staan om snelheid mee te halen.

Uit: De Zomer van Kapitein Winokio. Dé zomerhitsplaat anno 2013, als je het Zanne vraagt. Track 23 mag ze sinds gisteren, met recht en rede en uit volle borst, meezingen. Haar fietsbel als vrolijk begeleidend instrument. Een mijlpaal, alweer.

Baaisikkel baaisikkel baaisikkèèèèl race

Livs kribbe ligt - hoe kon het beter - op mijn fietsweg van thuis naar het station. (Of op de weg terug. Hèhè.) Een fietsweg die ongeveer 2,5 km lang is. De kribbe is dus, op zijn zachtst gezegd, 'dichtbij'.

Livs fietsstoeltje daarintegen is nog niet zo bereikbaar. Ze kan er al in hoor. Zo dik is ze nu ook weer niet. Maar er staat op 'vanaf 9 maanden', dus ze zakt nog een beetje puddinggewijs in elkaar.

Hoe moesten we haar dan met de fiets naar de kribbe brengen? Een fietskar krijg ik moeilijk geparkeerd aan het station (en ik ben ook een beetje bang dat ze zou verdwijnen). En met de draagzak op de fiets is volgens het werk van Livs vake geen goed idee.
Gelukkig heeft een pientere Nederlander de Steco Baby Mee uitgevonden. Vanaf 3 maanden kan je baby veilig mee op de fiets, in de maxi-cosi! Dat hebben we gisteren getest:
En hoewel Liv op deze foto haar welbekende Sint-Bernard-Hangwang-Ik-Vind-Er-Niets-Aan-Gezicht trekt: de rest van de rit vond ze best aangenaam. (Lees: na een minuutje of vijf lag ze in slaap.)

Kribbe, here we come! ('t Is te zeggen, in september we come! Want eerst blijft Liv nog even thuis bij vake.)