Madeline skips the rope: playsuittutorial

'Playsuit', zegt de titel. 

Omdat dat zo mooi bij de wedstrijd past, en bij het veldje achter ons huis, een plek vol dartelhoekjes waar dit pakje in alle richtingen wordt uitgetest. Hoewel ik zelf eigenlijk vaker 'jumpsuit' zeg tegen dit soort maaksels. Ach ja. Springen mag ze ook hoor. De helft van het pak is niet voor niets gemaakt met het Skip the Rope patroon. 

Ik plakte twee patronen aan elkaar, met hier en daar een kleine aanpassing, en een nieuw patroon was geboren. 

Het kind dartelt ermee door het gras. Niemand maakt zich druk om het mooie zachtroze dat Naomi als ondertoon koos voor die grappige See you at Six stof, stof die zelf al even zacht is als dat roze. Mijn moeder, aka Omabetty (aka Zannes badmintonjuf voor de gelegenheid) is een held met vlekken. 

Omabetty heeft een eindeloos geduld en een bijna even eindeloze rij aan trucjes en middeltjes om allerlei weefsels van allerlei gemors te ontdoen. Gras staat - been there done that - op haar lijstje. Klaver en schors horen vast in dezelfde familie: spelen maar kind, geen koprolverbod in dit pakje!

Ik testte voor de gelegenheid of het shortpatroon ook maakbaar is in rekbare stof. En hoewel ik er geen gewone tailleband maar een jumpsuit van maakte, ben ik er nu vrij zeker van dat het patroon ook bruikbaar is voor een tricotshort. Hoera voor stijvebroekjeshaters dus.

Voor de ruglus van Miss Madeline, de zakken en de linten gebruikte ik blauwe french terry met een gouden toplaagje. 

Zanne is blij met die bling. Mij deed het vooral aan vissenhuid denken en daarom grappig bij de vissenstof. Maar ik mag dat niet meer luidop zeggen, want ik kwam al jumpsuitbewonderaars tegen die dat een erg vieze gedachte vonden. Tja, het kind leerde deze zomer maatjes eten aan zee. Wat extra vis-in-het-water kan geen kwaad zeker?

Ik voegde nog vissengraatvlechten toe - gnagna - en vond het geheel om in te bijten.

Wie ook een jumpsuit wil maken: ik schreef mijn werkwijze behoorlijk gedetailleerd voor je uit. Je kan ze hier vinden. Je hebt beide patronen nodig, maar laat ik dat duo, ter gelegenheid van mijn webshopverjaardag, nu net in een kortingpakketje gegoten hebben.

En niet te vergeten, je kunt voor 100 euro spelmateriaal winnen als je met een of beide patronen aan de slag gaat. Jumpsuits tellen dubbel. Spring erin! :-)

Stoffen: 

Fish french terry - See you at Six bij Madeline de Stoffenmadam

Golden glow denim bij Bambiblauw

Maxirok voor dames

Maxirok, voor kleine en grote dames, schreef ik dus. En ik zou niet durven beweren dat je er ook mee aan de slag kunt voor een rondje selfish sewing, als ik dat niet zelf eerst eens had getest. Ik presenteer u: een maxirok voor mezelf, met 1 split, volgens de verse maxirokhandleiding die ik hier al voor kleine dames demonstreerde.

Ik ben grote fan van het 'snuisterassortiment' van stoffen Pauli in Leuven, maar ik geraak zelf niet altijd ter plekke. Gelukkig kon ik rekenen op mijn stromadammen, die, gewapend met de camera van hun smartphone als directe communicatielijn, gingen voelen en snuffelen in mijn plaats.

Dat resulteerde in deze rok.

Ja, die binnenkant is oranje.

We moeten zelfs stellen: fluo-oranje. De aankoop van de stof moet je je als volgt voorstellen. Aan de ene kant van de lijn een fronsende ik. Op mijn scherm een soort regenboog aan paars, die bij elke halve kantelgraad van de telefoon een andere kleur leek te krijgen. De stof deed me nog het meest denken aan een zeemeermin. En dat gecombineerd met een oranje binnenkant. Euh. What where they thinking?

'They', aan de andere kant van de lijn, waren intussen getransformeerd in twee kirrende kangoeroes. Hoe harder mijn wenkbrauwen zich richting aarde bogen, onder invloed van twijfel en zwaartekracht, hoe meer de dames in de winkel op en neer stuiterden van enthousiasme. Nummer 1 verborg me nooit haar liefde voor maxirokken. Nummer 2 is dan weer bedreven in het stijlvol in beeld brengen van zeemeerminnen. Dus ik fronste wel maar liet hen begaan, voor het dak van Pauli er skippybalgewijs af zou vliegen. Ze huppelden naar de kassa.

En toen kreeg ik de stof in mijn handen. En snapte ik het hele over the moon zijn en de trampoline-imitatie.  Er zullen vast voor- en tegenstanders zijn, maar ik vind de stof wat men bij de Noorderburen als 'onwijs gaaf' zou omschrijven.

De oranje binnenkant schijnt lichtjes door de blauwe (niet paarse) buitenstof heen. Ik doorstikte - de boel was toch al gewaagd, waarom niet - met oranje stikzijde.

Ik gebruikte ook oranje overlockgaren om de bonterigheid compleet te maken. Opperzichtbaar dus, met al dat openflappen van zo'n maxirok, maar de stof vroeg erom.

Ik maakte de versie met 1 split. Het ding zit als een joggingbroek. Maar dan nòg comfortabeler. Het gaat hier om mijn maxirokontgroening, dus dat elegant zitten vraagt misschien nog wat oefening.

Staan kan ik al. En op eerder toevallige wijze bezorgde Omabetty me tijdens het maken van de rok een paar schoenen dat, net als de rokbinnenkant,  het gebruik van reflectiekledij op de fiets overbodig maakt.

En over die fiets gesproken: ik belandde tijdens de 'roktestrit' ook op een bluebike, en toen werd het een beetje te compleet qua matchy matchy oranjeblauw.

Ik leek helemaal fan van een of andere voetbalclub. (Al heb ik geen idee of er eentje bestaat die me met deze kleurencombi meteen tot de harde supporterskern zou toelaten.)

In elk geval: ik fietste van Brussel Noord tot aan de Heizel, met de rok. En hoewel een vriendin me de truc met het muntje tipte, geraakte al de flapperigheid niet in de wielen verstrikt. Ik moet hier en daar nog een balk-figuur-complex de kop indrukken voor ik helemaal voluit durf gaan in de kleerkastaanvulling. Maar voor de geïnvesteerde naaitijd moet ik het alvast niet laten, want we klokten af op 35 minuten.

Met print voor mezelf durf ik voorlopig nog niet aan. Jij wel? Laat me zeker weten mocht jij met de handleiding aan de slag gaan!

Eva's ijsjes en een gratis maxirokpatroon

Ik dacht, ik start eens wat schreeuwerig en in het groot voor wie geen zin heeft in mijn gebruikelijke uitvoerige blogzang en meteen to the point wil geraken. Want die point moet je hier meestal tussen een hooiberg aan tekst zoeken. Dus:

Online en wel hier. Ik schreef een handleiding voor een rechte maxirok in rekbare stof voor meisjes en dames. Of voor heren, indien interesse, enfin, voor iedereen met een heupomtrek tussen 57 en 135 cm. (Want als je een heupomtrek hebt kleiner dan die ondergrens, sta je volgens mij nog niet stabiel genoeg op je benen om gehuld in een dergelijk kledingstuk door het leven te schreiden.) Hupla, we zijn alweer een alinea verder gebabbeld, maar dus: wie aan de slag wil kan meteen hier terecht. 

Het verhaal bij de rokken luidt als volgt. Zanne is fan van haar juf. En Zannes juf is fan van maxi-jurken en -rokken. Dus ik bekeek - na een beleefd goeiemorgen - ook eens de juf in haar geheel in plaats van enkel haar vriendelijke ochtendglimlach. Ik ontdekte dat de mij aangewezen voorbeeldjurk twee splitten had, eentje in elke zijnaad. Ik keek wat rond, maar vond niet meteen een Nederlandstalige handleiding om aan die vraag te voldoen. Dus ik tekende er zelf eentje. Resultaat:

Ik combineerde de Bambiblauwe poezenstof met een Miss Madeline top. Dat was even geleden, en ik was alweer vergeten hoe snel zo'n top in elkaar steekt. Zanne, haar moeder en (volgens de overlevering) ook de juf vonden het een prima combi.

Zoals wel vaker bij dochterlijke wensen, als het om naaiwerk gaat: mijn 'we-vergelijken-niet'-mantra klinkt plots wat trillerig en met enige twijfel wanneer ik lol heb in het maken, en dochter twee eist dat de weegschaal in evenwicht gebracht wordt.

Livs kopievraag en de vrolijke lap Eva's ijsjes - nieuweling uit de Eva Mouton collectie van About Blue Fabrics - belandden zowat gelijktijdig op mijn naaitafel. Deze lichte french terry bleek nog beter geschikt voor het model. De rok zat sneller in elkaar dan de tijd waarop Liv een ijsraket verorberd krijgt. (De eerlijkheid gebiedt me de kanttekening te maken dat Liv een heel trage ijseter is. En dat de vergelijking het best smaakt met een korrel zout. Maar bon, meer dan een uur had ik in elk geval niet nodig.)

Je kunt je afvragen of een maxirok wel iets voor (kleine) meisjes is. Ook ik stelde me de vraag tijdens het maakproces. Maar we deden naast het fotograferen ook een aantal bewegingstests. De looptest en de sta-eens-niet-zo-bijster-elegant-test werden uitgevoerd door Liv en dat lukt allemaal zonder noemenswaardige problemen. 

Zanne nam voor haar rekening: de queen of the world test...

...de plunder-het-gras-test...

... gevolgd door het uitstrooien...

... gevolgd door het reinig-het-met-gras-bestrooid-haar-van-je-zus.

Ik kon op geen enkel moment zeggen dat het dragen van een maxirok stoorde. (Al helemaal niet op momenten dat het dragen van een maxirok niet relevant was.) Maar mocht comfortabel spelen een drempel zijn, daar zou ik me dus alvast niet door laten tegenhouden.

De binnenafwerking bij zo'n kinderrok is wel van belang, want niet zelden flappen voor- en rugpand alle kanten op. Maar ik klaarde dat netjes, vind ik zelf, en de handleiding legt je uit hoe jij dat kunt herhalen. 

Ook voor Liv is het topje een Miss Madeline, maar dan zonder de ruglus en met een eenvoudig halslintje in plaats van een vlecht. 

In zijn geheel om in de bijten, die Liv in lollypak, want toevallig had ik de juiste kleurtjes bijpassend tricot en boordstof in huis.

Intussen maakte ik volgens dezelfde werkwijze al twee rokken voor mezelf. Waarvan eentje met 1 split, want dat staat ook in de handleiding. Gevolg: beide dames azen nu op een dergelijk exemplaar.  U voelt het aan uw ijstheewater: er gaat hier nog gemaxi't worden. Want tegen deze twee zomersnoeten zegt mijn naaimachine zelden neen.

Koken met koters: konijnijsjes

Krokusvakantie, crossen in de bossen? Dan bent u avontuurlijker aangelegd dan ondergetekende... ik hou het bij dit weer liever droog en creatief.

Liv en Zanne hadden geen bezwaren toen ik het thema van de dag aankondigde. Ze ontdekten recent het bestaan van deze webstek en wilden - als grote fans van Jill - zelf ook eens uitleggen hoe je iets moet maken. De meeste foto's zijn van de hand van Zanne. Best makkelijk om je handen vrij te hebben tijdens het stap-voor-stappen, vond ik!

Wij tonen u: konijnen-verrassingsijsjes. Met een verrassingsei, type Kindersurprise, maak je een plezant paassnoeperijtje. (Andere merken mogen ook, maar volgens mij geeft de wit/melkcombinatie van 'de echte' de juiste smaak aan de ijsjes.)

Het recept kwam in mijn bezit via mondelinge overlevering. Altijd fijn om met culinair onderlegd gezelschap op weekend te gaan. In haar verhaal vul je hele eitjes die je terug aan elkaar plakt. Ik vond een halfje ruim voldoende voor een kindermond, en verzon er paasgewijs een paar oren bij. Voor de oren print je dit sjabloon.

Onze diepvriezer heeft - net als het weer - wat last van zijn thermostaat. Maar de dames vonden de konijnen ook met sneeuwlaagje best lekker. En wat deed Liv, terwijl Zanne foto's maakte van mij? Met haar eigenlijk fototoestelletje plaatjes maken van Zanne. Niet allemaal even scherp maar wel lollig. Vanaf nu bloggen we mét assistent voor the making of!