Een streepje rok

Tijdens het schrijven van mijn maxirokhandleiding wilde ik oorspronkelijk ook voor midi gaan. De keuze voor het juiste percentage showbeen is afhankelijk van verschillende factoren. Al dan niet aanwezige complexen, bijvoorbeeld. Maar ook gelegenheid, fiets- en wandelbaarheid, of combineerbaar schoeisel. Of de benen in kwestie de zon al tegen het lijf liepen is een factor die kan meespelen. En in niet nader genoemde gevallen hebben eventuele partners zo ook hun voorkeuren. Enfin, ik wilde dus voor een brede range aan mogelijkheden gaan bij het aanbieden van tips over rokken en splitten.

Helaas. Voor een midiskirt bleek de handleiding waardeloos. Waar een recht model in lange versie met elegante tred gedragen kan worden, werd de rok in scheenbeenlange uitvoering een rechte, vormeloze balk. Een ding met - indien gekozen voor een split aan beide kanten - schortallures. Het voorpand viel niet, het flapte. En hoewel ik er in de peuterversie van Hide ’n Seek ooit voor koos om een van de patroondelen ‘kontflap’ te dopen: een damesrok, dat hoort niet te flappen.

Edoch. Ik vond de teststof te leuk om als UFO* te parkeren. Het streepjespaneel - net als de maxistof gescoord bij Pauli - is erg stevig (denk punto di roma) uiterst makkelijk verwerkbaar en aangenaam om dragen. Dus ik stikte 1 zijnaad dicht, en schuinde die uit. 

Ook de bovenkant van de rok kreeg een kokersnit, aan de kant van de split behield ik de lijn recht naar beneden. De doorloop van de streepjes is bijna goed / goed genoeg.

En kijk, een doordrager was geboren. Ik droeg de rok deze zomer al in eerder elegante combinaties als deze, maar ook met een losse top en sneakers. 

Telkens ik iets voor mezelf naai en wil bloggen, herinner ik me weer waarom ik dat eerder zelden doe. Die wederhelft van mij heeft vele talenten. (Bijvoorbeeld zich uitspreken over al dan niet elegante kledingcombinaties en percentage bedekt versus onthuld been.) Maar fotograferen… helaas. Meestal komen we tot een oogst van bij benadering 4/100.

Ofwel richtte hij volle lensaandacht op de traaggroeiende haag helemaal vooraan in beeld. Ofwel op de fotobombers. Ofwel op het onkruid dat ad interim met te veel enthousiasme de functie van gras invult.

Vallen vervolgens af: alle exemplaren waarvoor ik lijflijke drempels moet overwinnen, én plaatjes waarop de dansende streepjes u mogelijk zeeziek maken. Het is zomer, dan eet men al eens wat later, wie weet heeft u net een volle maag op het uur dat ik dit schrijfsel de wereld in stuur.

Maar kijk. Neuters gonna neut, zegt Eva, die me tot het hele rokding inspireerde. Al mijn voorgaand geknor om een volgeladen fotoprullenmand vervalt in het niets bij het ontdekken van deze. Ook een photobomber die aandacht nodig had. En een hele hoop streepjes in alle richtingen. Maar dan streepjes die mij doen duizelen op een andere manier! ♥  

(*UnFinishedObject)

Maxirok voor dames

Maxirok, voor kleine en grote dames, schreef ik dus. En ik zou niet durven beweren dat je er ook mee aan de slag kunt voor een rondje selfish sewing, als ik dat niet zelf eerst eens had getest. Ik presenteer u: een maxirok voor mezelf, met 1 split, volgens de verse maxirokhandleiding die ik hier al voor kleine dames demonstreerde.

Ik ben grote fan van het 'snuisterassortiment' van stoffen Pauli in Leuven, maar ik geraak zelf niet altijd ter plekke. Gelukkig kon ik rekenen op mijn stromadammen, die, gewapend met de camera van hun smartphone als directe communicatielijn, gingen voelen en snuffelen in mijn plaats.

Dat resulteerde in deze rok.

Ja, die binnenkant is oranje.

We moeten zelfs stellen: fluo-oranje. De aankoop van de stof moet je je als volgt voorstellen. Aan de ene kant van de lijn een fronsende ik. Op mijn scherm een soort regenboog aan paars, die bij elke halve kantelgraad van de telefoon een andere kleur leek te krijgen. De stof deed me nog het meest denken aan een zeemeermin. En dat gecombineerd met een oranje binnenkant. Euh. What where they thinking?

'They', aan de andere kant van de lijn, waren intussen getransformeerd in twee kirrende kangoeroes. Hoe harder mijn wenkbrauwen zich richting aarde bogen, onder invloed van twijfel en zwaartekracht, hoe meer de dames in de winkel op en neer stuiterden van enthousiasme. Nummer 1 verborg me nooit haar liefde voor maxirokken. Nummer 2 is dan weer bedreven in het stijlvol in beeld brengen van zeemeerminnen. Dus ik fronste wel maar liet hen begaan, voor het dak van Pauli er skippybalgewijs af zou vliegen. Ze huppelden naar de kassa.

En toen kreeg ik de stof in mijn handen. En snapte ik het hele over the moon zijn en de trampoline-imitatie.  Er zullen vast voor- en tegenstanders zijn, maar ik vind de stof wat men bij de Noorderburen als 'onwijs gaaf' zou omschrijven.

De oranje binnenkant schijnt lichtjes door de blauwe (niet paarse) buitenstof heen. Ik doorstikte - de boel was toch al gewaagd, waarom niet - met oranje stikzijde.

Ik gebruikte ook oranje overlockgaren om de bonterigheid compleet te maken. Opperzichtbaar dus, met al dat openflappen van zo'n maxirok, maar de stof vroeg erom.

Ik maakte de versie met 1 split. Het ding zit als een joggingbroek. Maar dan nòg comfortabeler. Het gaat hier om mijn maxirokontgroening, dus dat elegant zitten vraagt misschien nog wat oefening.

Staan kan ik al. En op eerder toevallige wijze bezorgde Omabetty me tijdens het maken van de rok een paar schoenen dat, net als de rokbinnenkant,  het gebruik van reflectiekledij op de fiets overbodig maakt.

En over die fiets gesproken: ik belandde tijdens de 'roktestrit' ook op een bluebike, en toen werd het een beetje te compleet qua matchy matchy oranjeblauw.

Ik leek helemaal fan van een of andere voetbalclub. (Al heb ik geen idee of er eentje bestaat die me met deze kleurencombi meteen tot de harde supporterskern zou toelaten.)

In elk geval: ik fietste van Brussel Noord tot aan de Heizel, met de rok. En hoewel een vriendin me de truc met het muntje tipte, geraakte al de flapperigheid niet in de wielen verstrikt. Ik moet hier en daar nog een balk-figuur-complex de kop indrukken voor ik helemaal voluit durf gaan in de kleerkastaanvulling. Maar voor de geïnvesteerde naaitijd moet ik het alvast niet laten, want we klokten af op 35 minuten.

Met print voor mezelf durf ik voorlopig nog niet aan. Jij wel? Laat me zeker weten mocht jij met de handleiding aan de slag gaan!