Er zit muziek in oud vuil

Ik verzamel al een tijdje quotes van de dochters op hun tabbladen. Want ik blijk geen krak in het bijhouden van dagboeken. Ik vond er deze week zo eentje terug van mijn eerste zwangerschap en hield het welgeteld vol tot week zeven. Daarna bleven de bladzijden maagdelijk en wachtte ik woordeloos tot het kind er was. Maar toen startte ik met bloggen en kijk, dat lukt me nu toch wel al een tijdje. Vandaar een tabblad per kind zodat ze later hun fratsen kunnen volgen.

Een van de mooiste van Liv vind ik nog steeds vorige zomer, die keer toen ik haar zei: "We gaan naar de winkel iets kopen om te knutselen!"en ze me door het dolle heen vroeg: "Een lege doos van Zanne haar melk?" Van niets 'iets' maken, het is vooral iets wat Omabetty er met de pap heeft ingelepeld. Met als soundtrack deze blues:

In naaiblogland heeft Boomie de kunst van het recykleren tot een rage verheven. Mijn maaksel uit de eerste recykleerreeks wordt hier nog dagelijks gebruikt. Dit jaar neem ik ook deel! Trouwers vangen het geluk met something old, something new, something borrowed en something blue. Ik ga aan de slag met met something old…

… something new (but way too large)…

… and something borrowed, ofte second hand, aka een kringwinkelvonds.

Zullen we voor het geluk dan maar blauwe stikzijde gebruiken?

Het resultaat zie je tijdens de recykleerweek!

Een map voor kinderkunst

'Kribbe' en 'gekribbel'. Twee woorden die elkaar raken, zowel in uitspraak als in bijhorende levensfase. De dames die mijn peuterende dochters in de kribbe onder hun hoede hadden/hebben, verzamelen met zorg elke papieren drager die door hen met een schrijfstok is aangeraakt. Ik heb er uiteraard niets op tegen dat de aanwezigheid van mijn kinderen goed wordt gedocumenteerd. Maar de tekeningen uit de peutertijd doen me te weinig om hen te bewaren. Veel harder genieten is het verhaal dat de kribbedames me vertellen. Over een geconcentreerde of stralende peutersnoet tijdens het tekenen. (Of tijdens het willekeurig bewegen met elk ander voorwerp.)

Eens in de kleuterklas, verandert mijn gevoel bij wat Liv en Zanne er al tekenend van bakken. Net als menig andere ouder kraaide ik, op haast beschamende wijze, van pret bij Livs eerste kopvoeter. Bij het eerste lachende gezicht, bij de eerste oren, armen, benen en (iets te talrijk aanwezige) vingers.

En toen werd het pas helemaal plezant: tekeningen met een verhaal! Zoals die keer toen ze een popje op het stiftbord tekende en me vertelde: "Moeke, dat ben jij!". Vervolgens haar tekening kritisch bekeek en aanvulde: "Maar je ene hand is dikker dan de andere." Er snel een dikke rechthoek naast trok. "Want het dikke hand doet pijn want je bent tegen deze muur gelopen." En daarna de muur verving door een tweede popje, met zijn hand in mijn hand: "En dit is vake, die is verliefd op jou en komt je hand een kusje geven."

♥ ♥ ♥

Intussen zijn we aanbeland bij 'waarnemend tekenen'. Het allereerste exemplaar van die soort zou ik zo op een t-shirt voor mezelf laten drukken. (Al weet ik ook dat dat te maken heeft met Mijn Kind, Schonetekeningenmakend Kind en dat maaksels van andermans kinderen je meestal weinig zeggen.)

U ziet hierin misschien een lachende rechthoek...

... maar het is wel degelijk Piet. Kent u hem nog? Liv zag hem op de kast staan en tekende hem na. Een beetje in eigen interpretatie wat betreft lichaamsbekleding. Maar toch zie ik duidelijk: een rechthoekig nijlpaard met een brede glimlach, kleine pootjes in verhouding tot zijn lijf en een hoofddeksel, want het is feest. En een staart met haren. 

Ik moest verder ook glimlachen bij dit paard...

... en bij het feit dat we iemand hebben gevonden om herhaaldelijk en met de glimlach te voldoen aan de wens van onze jongste telg: "Bumba tekenen, Zanne gaat knippen". Zus tekent eindeloos Bumba. Klein zusje knipt, linkepoot, met haar peuterschaar, tong uit de mond. Wij lezen de krant of iets dergelijks, peis en vree. (Jaja.)

Eén probleem: de productiviteit. Mijn kinderen produceren kunst aan een niet bij te houden tempo. We verdenken hen ervan 's nachts een ploeg leeftijdsgenoten in een lageloonland tegen onderbetaalde condities de tekenjob te doen verderzetten. Stapels en stapels papier met stift. Wat doe je met al dat fraais? Pinterest biedt een zee aan oplossingen voor het archiveren van kinderkunst. De leukste vind ik: alles fotograferen of scannen, verkleinen, en er een grote mozaïek mee maken. Maar daarvoor is het nog een beetje vroeg, dat wordt pas leuk als je na een paar jaar de evolutie kan weergeven.

Dus maakte ik een map om te sparen. Of zeg gerust 'flanste' een map. Want het ware beter geweest als dit een prototype was: de techniek en dus ook de afwerking zijn voor verbetering vatbaar... Twee dikke kartons, wat tape en het recept voor de boekenhoes uit Zo Geknipt! En verder vier nestelogen en wat elastiek.

En die vrolijke Piet, een mijlpaal in Livs kinderkunstcarrière, met behulp van transferpapier breed lachend op de voorkant!

Archivaris

Een ex-collega van me wil voor ze 30 is 30 droomjobs testen. Echte droomjobs in haar lijstje. Maar evengoed een reeksje droomjobs-met-een-hoekje-af. Als ik een lijstje zou mogen maken, ik zou wel eens een dagje archivaris willen zijn. Niet voor het leven, oh neen, misschien zelfs maar voor een uurtje! Maar zo witte handschoenen, bladeren door oude handschriften, zelf verhalen verzinnen bij dingen die hun verhaal kwijt zijn geraakt: voor even lijkt het me best romantisch.

Verder ben ik uitzonderlijk slecht in het bijhouden van archieven. Foto's ongeplakt in een doos. Of onafgedrukt in een niet-gebackupte map op de computer. Een hele stapel papieren 'nog te verwerken'. Dozen vol 'garanties en gebruiksaanwijzingen', zowel nuttige als lang-niet-meer-geldige.

Maar de wandel van mijn kinderen wil ik wél in detail bijhouden. Wat ik mezelf de hele tijd verwijt ('hoe is het nu mogelijk dat ik dat niet meer vind') wil ik echt niet uit hun mond horen ('hoe kan het nu dat je niet meer weet wanneer ik voor het eerst heb gestapt'.) Tot nu toe hield ik dat vrij consequent bij in het Kind&Gezin-boekje. Maar ik kan mijn dames daar bezwaarlijk mee achterna lopen tot ze 18 zijn. (Stel je voor. Eerste kus. Die datum, dat uur.) Welk medium hou ik voor de rest het meest nauwgezet bij? Juist. Mijn blog.

U weet dat misschien niet meer, maar die is gestart als doorsnee babyblog. Over De Weeg, De Was, De Plas. Over hoe nieuw en dik en groot en lang en geurig en snuffelig en zacht die Liv wel niet was. Waarom anders eer ik hier in de blogtitel enkel mijn eerstgeboorne? Intussen is het eerder al handwerk wat hier de klok slaat. Maar toch zou een beetje dochterarchief geen kwaad kunnen.

Het idee is natuurlijk niet nieuw. Ik ben bijzonder fan van zijbalken-met-kindertaal. De (hoogstwaarschijnlijk) eerste, en nog steeds een van de grappigste staat hier. Maar ook elders volg ik de hersenkronkels van uw gebroed op de voet. Een kleine selectie uit mijn persoonlijke favorieten, copyright de-blogs-onder-de-links:

Schaartje: 'Is Choco een goeie naam voor een poes?' - Dora (2,5): 'Nee, want dan zou het een pot zijn.'

Bij de dokter. Kaan (6) wijst naar een meisje: 'Waarom is die hier?' Ruimtevisser: 'Dat weet ik niet jongen'. Kaan: 'Misschien om die schroef uit haar wang te halen?' (Meisje heeft een piercing onder haar rechteroog.)

Roos (3): 'Ik wil graag nog eens in uw buik zitten'. Mama P.: 'Dat gaat nu toch niet meer zoeteke'. Roos: 'Vanavond dan?'

MmeZsazsa: 'Hoe heet die mevrouw?' Jef: 'Ik weet dat niet, ik heb er Anita tegen gezegd'.

U vind dat misschien niet grappig. Maar weet u. Ik wel. Al lach ik dan misschien gemakkelijk. Daarom start ik vandaag, op zeer onoriginele wijze, iets gelijkaardigs. Voor elke dochter een pagina. Met de meest triviale dochter-ditjes-en-datjes. Eerste stap, eerste woord, eerste paar kapotte knieën, eerste hersenspinsels die het in mijn ogen verdienen om vereeuwigd te worden. Wie wil leest mee.

Stop de klok, Liv en Zanne. Even een momentopname. We starten... Nu!

En ik sluit af met de dooddoener 'al was het maar om later aan mijn kleinkinderen te kunnen vertellen.'

'Voor Later'

Aah, handig, een blog. Verzamelplaats van ideeën, in een formaat dat - als je goed labelt - toelaat om ze zelf makkelijk terug te vinden als je nog eens ideeloos bent.

Een nieuw label dus: 'ideeën voor later'.

Een paar winters geleden stonden Livs vake en mijn eigenste zelve voor het altaar. (Of liever: we zaten er naast. Want naar het volk in de kerk kijken vonden we zoveel leuker dan hen onze rug tonen.) Een deel van de viering bestond toen uit verhalen over herinneringen uit je kindertijd, die je zo leuk vindt dat je ze zeker wil onthouden voor als je zelf kinderen hebt. Achteraf hoorde ik veel van die ideeën van mensen op het feest. En zo nu en dan komt er nog eentje boven.

Dit is een blog over Liv, maar ook voor Liv en haar eventuele opvolg(st)ers. Voor later. Dus om zeker te zijn dat ik die originaliteiten van de Ouders Van Toen niet vergeet, bewaar ik ze hier, vanaf nu.

Ik begin met mijn mooiste. Ik was een jaar of 5 en de Sint een jaar of 1705 (als ik Wikipedia mag geloven en hij dus effectief geboren is in het gezegende jaar 280). Het was in elk geval de ochtend van zijn verjaardag. Sintgoed werd traditioneel uitgestald in de zetel in het salon. Maar die bewuste editie was de beleving net iets intenser dan het vinden van speelgoed op een zitbank.

De voorbereiding van wat mijn twee zussen en ik dat jaar in de living aantroffen had werkelijk perfect op dit blog gepast. We kregen een hele collectie aan verkleedkledij, zelfgemaakt door Livs Omabetty. Het verrassingseffect was des te groter, omdat die collectie met nylondraadjes aan het plafond was gehangen. We wandelden er tussendoor als in een museum. Drie kinderhoofdjes in de lucht, drie open mondjes. En dan was er ook een gelijkaardige collectie voor mijn pop, opgeborgen in een kleerkast/verzorgingstafel van de hand van Livs Opajan.

Het effect was grandioos, herinner ik me nog levendig. En het prinsessenkleed uit gordijnstof was steviger dan pakjes uit de winkel. Om eenzelfde collectie te bekomen tegen de tijd dat Liv vijf is, kan ik denk ik nu al beginnen naaien. Dus mensen met leuke patroontjes (of geschikte gordijnen): geef een gil!