Posts tonen met het label Gekocht/Gekregen/Gevonden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gekocht/Gekregen/Gevonden. Alle posts tonen

zaterdag 3 juli 2010

Madam Hert is gul, leve Madam Hert!

Oh, wat houden wij allemaal van give-aways. Als ik op een jaartje bij elkaar leg welk leuks er zo al in mijn brievenbus belandde, dan mag ik stellen dat ik dat een prima uitvinding vind. Alleen doe ik vooralsnog niet mee aan de nieuwe spullen-in-ruil-voor-een-link-trend. Het lijkt standaard geworden dat je, om mee te mogen doen, een berichtje op je eigen blog moet posten. Leuk, want dat zorgt voor volgers, en volgers zijn leuk. Maar ik hou het hier graag overzichtelijk dus bedankte voorlopig vriendelijk voor dat soort weggevers.

Hoewel ik nu zelf even tegen die 'reclameregel' ga zondigen! En wel hierom.

Ik wandelde vorige week eens met de babyfoon naar de drankautomaat op de hoek van de straat. Dat lijkt een daad van onverantwoord ouderschap of een overschatting van de zelfstandigheid van een 15-maander. Maar ik kon er ook niet aan doen dat de zwangerschapshormonen me het bevel gaven tot onmiddellijke aanschaf van een flesje Gini. Ik miste daardoor bijna de weggever van Madam Hert. Die t-shirts weggaf ter ere van de start van haar winkeltje en gewoon een good-old mailtje nodig had voor deelname.

En ik won nog ook!

Of we daar blij mee zijn? Wees maar zeker...
... vooral omdat er ter ere van de Madam-Hert-Foto even met ons werd gegooid...
... dus woont hier vanaf nu een fiere ambassadeur!
Ikzelf kan voorlopig helaas niet één van die leuke tanktops bestellen om u welgekende redenen. Maar ook daaraan had Madam Hert gedacht, kijk maar eens hoe het Koningskuikenshirt zat verpakt! Met die badge veranderen zelfs tentzwangerschapsjurken in hippe hemdjes.
Dus wij roepen hier in koor: Leve Madam Hert! En maken in de zijlijn vrijwillig een tijdje reclame.

dinsdag 16 maart 2010

Buit

Niks gemaakt dit weekend, wel veel buit gemaakt.

Kringwinkelbuit, om te beginnen. Net als in de rest van Vlaanderen was het vorig weekend ook in Vilvoorde retrodag. Maar daar bleek dat niet zo'n trend te zijn. Een week na datum tikte ik er nog een paar onmisbare huishouditems op de kop. Geen hond die er interesse in had. Edoch, wie kan nu zonder twee Theepotten-Om-Bloemen-In-Te-Zetten-Wegens-Toch-Al-Een-Drietal-Theepotten-In-Huis? En de aanschaf van zo'n onontbeerlijke oranje Theelichtjes-Chauffe-Plats is toch wérkelijk geen reden voor een huwelijkscrisis?
En ok, ik had beloofd geen kleedjes te kopen voor de buikbewoner voor we wisten of het een hij of zij betreft (bij de geboorte dus). Maar dit kostuum is toch werkelijk zowel 'uniseks' als 'on-laat-ligbaar-voor-de-prijs-van-anderhalve-euro'?
Dat vond ik ook. De man aan de kassa niet. (Lees in uw beste Brussels:) "Allez madammeke, een duus vol brol uit den ouven tijd."
Tsss. Duidelijk geen kenner. Want ik heb het Fisher-Price-Baby-Activiteiten-Bord-Waar-Ik-Zelf-Nog-Mee-Heb-Gespeeld nog niet eens vermeld!

Op zondag maakte ik ook vanalles buit. Dat was niet het hoofddoel van de dag, maar een hoogst aangename bijkomstigheid. Een paar jaar geleden stond ik zeer sceptisch tegenover ontmoetingen met mensen die je via het internet leert kennen. Maar in mijn zeer directe omgeving heb ik daar al prachtige kindjes van zien komen, dus die mening is bijgesteld. Toen iemand dus met het idee op de proppen kwam om eens een blind date te houden met een 30-tal bloggende creatievelingen, trok ik blindelings naar Gent. Zonder angst voor vreemde mannen met slechte bedoelingen.

Uitgebreide beschrijvingen van de riante hoeveelheden zelfgemaakt lekkers en de uitzonderlijke vlotheid waarmee iedereen wel iets tegen iedereen te zeggen had, vind je al her en der in blogland, dus daar ga ik niet meer over uitweiden. Ik toon u alleen even de goodies uit mijn bag. (Omdat ik zoals 95% van de aanwezigen mijn fototoestel was vergeten.)

Bag van de hand van Eloleo, ze maakte er zo ééntje voor elke aanwezige. Ik ging voor het mooie stofje.
(Ik noem geen namen, maar anderen hadden eerder de strategie voor het gewicht te gaan.) Mijn keuze legde me geen windeieren:
Niet mis, hè? Dankjewel allemaal!

zaterdag 19 december 2009

Soap, aflevering 2: het verdict

Hier viel niet alleen sneeuw uit de lucht, maar ook een stofzuiger. Dat vertelde ik al. Dus wij zeiden danku en gingen aan het testen.

Om er een gestructureerd verslag van te maken, want daar houdt u uiteraard van, overlopen we eerste een aantal beloftes met de al dan niet gemaakte schuld, daarna een aantal opmerkingen, en vervolgens het verdict. Zullen we dat afspreken?

De Dyson DC 26 ofte kortweg de 'Dyson City' belooft klein en licht te zijn, en geen zuigkracht te verliezen. Plus een aantal andere voordelen die eigen zijn aan Dyson: geen filters en zakken te vervangen, schone uitblaaslucht, enzoverder.

En wat zegt de test? Hij is effectief klein, en licht. Niet dat ik hem boven mijn hoofd de lucht in ga gooien, want er zit uiteraard wel wat technologie in en die is niet gewichtloos. Maar ik heb zelf de misschien vreemde gewoonte om een stofzuiger te dragen, en niet achter me aan te trekken, en daar is hij geweldig voor:
Over de zuigkracht bestaat er bovendien geen discussie, daarin is Dyson sterk en ook dit kleine broertje mag meedoen. Dat van 'geen filters en zakken' enzo klopt. In een vorig leven volgde ik de opleiding 'productdesign', wat me af en toe toch met een verscherpte blik doet kijken naar ingenieuze oplossingen. Daarom vind ik het geweldig dat ze bijvoorbeeld op het idee zijn gekomen om de filter te verstoppen in het wiel.

Dat ruikt hier naar vers geserveerde reclame, nietwaar? Maar Caroline van Dyson (die je, zie vorige post, kan mailen voor een exemplaar) beloofde me dat ik eerlijk mocht zijn. Dus strooi ik even wat ergernissen, voor het totaalbeeld.

Ik vind het snoer wat kort. Een korter snoer is een consequentie van een kleinere stofzuiger. Maar hij is gemaakt voor appartementen, en het leefdeel van onze belle-étage is daar vergelijkbaar mee. Dus ik vind het jammer dat ik het snoer daarvoor moet versteken.

Hij is niet zo erg stil. Liv vindt hem in elk geval nog steeds te lawaaierig, terwijl ze bij mijn ouders het stofzuigergeluid wel verdraagt. Waar ik wel bij moet zeggen: als ik moet kiezen tussen lawaai-maar-veel-zuigkracht of stil-maar-weinig-zuigkracht dan ga ik resoluut voor het eerste. Daarom kochten we zelf vroeger ook een Dyson. (Die we vakkundig naar de verdoemenis hielpen, in de verbouwing.)

Wat echt een beetje lastig is: het 'dingetje' waarmee de buis vast klikt aan de stofzuiger zelf, om hem op te bergen, is niet diep genoeg. Waardoor de buis niet zo stabiel staat. Dat is vooral lastig bij het dragen: bij het van de trap dragen is de buis al twee keer naar beneden gedonderd.
Wat ons naadloos bij een enorm voordeel brengt. (Smooth uitleg, nietwaar?)
Deze stofzuiger is echt gemaakt om trappen mee te zuigen. Als je hem achterstevoren vastpakt kan je met één hand de startknop en de snoerknop bedienen, waardoor dat snoer nooit in de weg hangt. En doordat hij zo klein en licht is draag je hem erg makkelijk mee op en af de trap. En laat ons nu net in een belle-étage wonen die dus wel wat trap bevat.
Wat zeggen we dan? Danku Dyson. Want de slotsom is in elk geval: 't is hier proper, nu. De vloer toch. Wat we van de ramen nog steeds niet kunnen beweren.

donderdag 3 december 2009

Dyson testen: correctie!

Oh-ow...

Ik zit hier net te verkondigen dat er stofzuigers 'te test & te krijg' zijn, en ik zet er een fout mailadres bij. Niet netjes is dat!

Een correctie dus, wie ook een Dyson DC 26 City wil testen laat dat best weten aan
caroline.dewolf@dyson.com!

woensdag 2 december 2009

Soap, aflevering 1

Stel dat de vraag luidt: "Wat kies je? Dit kindje...
... of deze stofzuiger?"
Ik moest niet lang nadenken! Ik koos de stofzuiger.

Ik hoor uw gemompel door de netwerkkabel. Slechte moeder, iets in die zin, of kinderverwaarlozer. Of oeverloze materialist, aangevuld met een hele reeks scheldwoorden die hier enkel op d*z* manier mogen staan, voor moesten er kinderoogjes meelezen.

Geen paniek! De vraag luidde inderdaad "wat kies je?" maar ging vooraf door: "De wagen staat ver geparkeerd en we hebben geen buggy bij en geen draagzak, dus we moeten dragen. Wat kies je, Liv of de stofzuiger?"

De stofzuiger dus! Want Liv = 9 kg en stofzuiger = 3 kg en mijn rug = niet zo sterk.

En dan het hoe en waarom van dit stofzuigerverhaal. Ik heb op mijn blog geen 'blog zonder reclaam'-label. Ik was dat van plan maar vergat het steeds. En nu ben ik daar heel even blij om. Want ik kreeg - net als Annelyse en nog een handvol andere bloggers - een voorstel. Of ik de Dyson DC 26 City wou testen. Het appartementmodel van Dyson. Gemaakt om in een kast te stoppen, of in elk geval klein genoeg om ergens in beperkte woonruimte te staan.

Of ik er op mijn blog iets over wou schrijven. En dan mocht ik hem houden.

Welnu. Wij hebben een Dyson. Al een redelijk oud en een 'normaal' model, wat wil zeggen een groot. En die maakte zijn beloftes over zuigkracht waar. En bevat geen 'te vervangen' onderdelen zoals een stofzak of filter.

Maar we zijn met het beestje we aan de slag gegaan in kamers als deze:
En helaas, die stofzuiger is bedoeld 'for domestic' en niet 'for heavy use'. Du-hus... waren we aan een nieuwe toe. En daar valt die plots uit de lucht. Dan zeg je toch niet nee, wel?

Ik zei niet zomaar ja, hoor!
Ik vroeg eerst of ik eerlijk mocht zijn. En ook schrijven wat ik niet goed vond. Want als ik Dyson las dacht ik aan onze trouwe grote Dysonvriend. Die er voor heeft gezorgd dat Livs vake de stofzuiger in huis is. (Omdat ik het een mannenstofzuiger vind, want hij is zo zwaar). En die er (na heavy use) voor zorgt dat Liv er zo uitziet als wij stofzuigen. En dat we elkaar dan niet meer verstaan.

Eerlijk zijn mocht! Maar ik kan voorlopig niets anders vertellen dan dat-ie effectief licht is. En effectief op een A4-blad kan parkeren. Dus evengoed in een kast kan.

Ik vertel er later meer over! Omdat ik beloofd heb om hem echt te testen. Maar ook omdat ik daar wel eens zin in heb, Test-Aankoopje spelen. Meten van op welke afstand hij een stofje naar zich toe kan zuigen, wegen hoeveel kruimels hij onder Livs stoel vandaan krijgt voor ik zijn bak moet leegmaken.

Zal de Dyson City er in slagen om de draadjesravage onder mijn naaitafel onder controle te krijgen?
Wordt Liv voorgoed verlost van haar oordopplicht?
Zal deze nieuwe aanwinst mij er toe bewegen af en toe een stofzuiger vast te pakken?

U leest het allemaal in de volgende aflevering van deze spannende... StofzuigerSoap!

En voor u hier voorgoed vandaan vlucht. Ik ben niet van plan een rasechte 'reclameblogger' te worden. Ik ga heus niet elke week over stofzuigers of ander huisraad schrijven. Ik ga dit ding gewoon testen, en vertellen wat ik van hem vind. Heb jij daar ook zin in? Caroline van Dyson heeft er nog 20 te geef. Stuur haar gewoon een mailtje. Het principe is niet 'wie eerst komt, eerst maalt'. Maar 'wie geluk heeft, heeft chance', of zo. Je hoeft geen blog te hebben. Je kan later ook gewoon mailen wat je er van vond zodat ze je bevindingen op hun eigen blog kunnen gebruiken. Je ziet maar.

donderdag 19 november 2009

En verder...

En verder...

... ki-lo-me-ters gordijnen. Hoor ik te maken. Op dit moment zijn we er met het hele gezin al in geslaagd om het stof gewassen te krijgen. Want experimenten hadden uitgewezen dat er 3,4% krimp op zit na de was. En ik hoorde uit goede bron dat dat zelfs kan door gewoon in de zon te hangen. Voorwassen is dus een must. Wat onze zondagse gezinsuitstap naar de wasserette verklaarde. Want 24m stof, verdeeld over 2 rollen, dat stop je niet zo maar even in je thuiswasbeest. Een uur of vijf hebben we er doorgebracht. En toen was alles gewassen, gedroogd, door zo'n strijkrol gehaald. En hadden we kennisgemaakt met een tiental andere wassers uit alle lagen van de bevolking. Had Liv er een dutje gedaan. Had haar vake zijn knie gestoten aan de strijkrol waardoor hij de rest van de dag mankte. Zat onze zondag er op.

Bovenstaande uitgebreide inleiding om u duidelijk te maken waarom er op dit ogenblik niets creatiefs van onder mijn naaimachine rolt.

En verder...

... vond ik een aardig boek. Ik was eigenlijk op zoek naar goedkope aanwijsboekjes voor Liv. Voor 'net-voor-het-bed'. In de kringwinkel vond ik al dit oud, maar leuk exemplaar:
Op Livs leeftijd hoeft dat van mij echt nog geen Haute Lecture te zijn, dus ik bezocht een voordeelboekenwinkel. Waar ik, naast een stapeltje kleurige aanwijs- en voelboekjes voor een appel en een ei, ook dit handboek tegen kwam:Nét wat ik nodig had. Het boek toont de basisprincipes van een aantal naaitechnieken. Een deel van Eloleo's lijst, maar dan op papier. Met duidelijke tekeningen. En vooral: in het Nederlands! Want ik heb heel veel aan die bewuste lijst, maar af en toe laat mijn talenkennis me in de steek. Ik kan, dankzij die zes jaar bij de patertjes, in feilloos Oxford English de weg vragen in de Londense tube. Maar ze vonden het duidelijk niet nodig om me in het Engels handwerktermen bij te brengen. Tssss, het staat echt nergens met de praktijkgerichtheid van het onderwijs.

Voor wie ook zin heeft in zo'n handboek. Op elke pagina staat één techniek uitgelegd. Ongeveer zo:De uitleg is niet sluitend voor alle situaties, maar het boek is denk ik net zo goed als een eerste jaar basistechnieken in de naailes. Bovendien kost het nog geen 10 euro, en het heeft daarmee toch al enkele mysteries in verband met mijn collectie voetjes kunnen wegwerken. Moest u daar blij van kunnen worden, ik kocht het in Leuven bij 'boekenvoordeel'.

En verder...

... kreeg ik van MiekK's een 'Kreativ Blogger' award. En dat vind ik leuk! Want lees MiekK's graag en ben blij dat dat wederzijds is, hèhè. Ik moet normaal dingen over mezelf vertellen maar dat doe ik de hele tijd, en deed ik hier al. En ik moet hem ook aan héél veel mensen doorgeven maar ik kies er in dit kader ééntje, namelijk Sarah. Want die is niet naai-, of teken-, of schrijfcreatief, maar allround. En daar houden we van!

En verder...

... zit Liv in de startblokken om te kruipen.
Handig, zo tijdens het gordijnen maken. Ze is gelukkig, dat ziet u op haar gezicht. Ze kan niets mispeuteren, want zoals u ziet heeft ze haar handen nodig om het geheel stabiel te houden. En ze verroert geen vin. Buiten wat gewiebel.

Af en toe legt ze zich plat en kijkt ze me een beetje verbaasd aan, alsof ze wil vragen: "En nu?".
Tja kind. Vraag dat aan de juf op de kribbe. Moeke weet het niet.

Of zullen we kruipen, naast fietsen, wintersporten en autorijden, op het lijstje zetten met dingen die je vake je maar moet leren?

zondag 25 oktober 2009

Stiel, en uitzonderlijk veel Stijl

Ik was gisteren in Leuven. Ik ben daar wel vaker, dus tot zover niet spectaculair.
Maar ik was gisteren hier, en wie zin heeft in veel zelfgemaakt moois en een opeenvolging van aah's en ooh's, die begeeft zich vandaar ook best daarheen. Dankjewel voor de tip, Lilimie.

Ik had wijselijk (en eerlijk gezegd ook in opdracht) weinig geld op zak en hield het - naast een lijstje nieuwe interessante webstekjes - bescheiden bij dit paar oorbelletjes:
De dame aan de andere kant van het tafeltje wìst dat ze voor mij waren en niet voor iemand anders, en toch kreeg ik ze zo mee naar huis:
Om u maar even de sfeer van het geheel mee te geven.

Je kon een formuliertje invullen voor nieuws en ook een hokje aanvinken met 'ik wil meedoen aan de volgende editie' en ik heb getwijfeld. En ik ken een aantal mensen die ook dringend zouden moeten beginnen twijfelen.

Allen daarheen dus.

Ik ben vandaag hier. Ook heel leuk, ook zeker welkom!

maandag 19 oktober 2009

Oog voor detail

Liv...
... heeft oog voor detail de laatste tijd. Een lintje wordt meteen door een mollig pootje omklemd, een knoop verdwijnt tussen twee vingers. Elke knuffel met opvallende oogjes krijgt priemende wijsvingertjes te verduren. Speelgoed op handpalmgrootte heeft het meest succes.

En stel je voor...
... dat viel net vandaag uit de lucht. Broederlijk. Helemaal op maat!

Dat ging niet onopgemerkt voorbij...
... en al snel was evacuatie nodig. Ter bescherming. Want wie er nu het meest blij is met de nieuwe vrienden, dat is een vete die Liv en ik nog eens moeten beslechten. Liv doet een verdienstelijke poging...
... maar u had mijn smile moeten zien!
Wij denken diep en hard na hoe we op gepaste wijze dankbaar kunnen zijn.

(En zoeken intussen eens een emmer en sop. Want ik hoor u denken: jaja, allemaal goed en wel, een werf en nieuwe ramen. Maar je mag ze wel eens wassen!)

vrijdag 19 juni 2009

Vindplaats

Wij vonden in Gent:
- leuke en allerminst prijzige stofjes
- een retrorokje om stuk te knippen en een kleedje van te maken
- een leuk museum met spullen uit de tijd van toen
- de bewuste soepbar (toevallig)
- nieuwe sokken (ok, da's op zich niet zo spectaculair)
- een nieuwe chocomelksensatie (Weense chocolade, met twee bolletjes chocolade-ijs erin)
- de retro-kruidenier met kruiden waar ik nog nooit van gehoord had

We vonden ook een brasserie met een schitterend interieur. Alleen al daarvoor moet je er eens langs als je in de buurt bent. Je krijg toegang tot het pand via een prachtige draaideur. Die was meteen goed voor een spannend moment voor Liv, al heeft ze dat niet beseft. Wim kwam op het lumineuze idee om haar daar met kinderwagen en al door te duwen, zodat zij alleen in zo'n hokje zat (want hij kon er zelf niet meer bij). En de wagen draaide niet meteen met de bocht mee (tja). En de deur draaide niet terug. Dus eventjes leek het of Liv daar opgesloten zou blijven zitten tot heel de deur gedemonteerd was. Maar toen bleken de wielen wendbaar genoeg en draaide de deur open. Danku Stokke. Mijn hart stond even stil, dat van Liv tikte haar vrolijk door haar middagslaapje heen.

Wij vonden helaas geen schoenen (of toch wel, maar niet in de juiste maat) en ook geen jarige Alba met lekkers in het park, want dat bericht had ik te laat gezien.

We vonden wél dat onze dochter de uitleg over 'vakantie' goed had begrepen, want ze sliep de klok rond en wij met haar mee.

En Liv, die vond het allemaal prima.

woensdag 10 juni 2009

Retro-vintage

Ik ben er steeds jaloers op: de bloggende medemens die zijn vintagevondsten aan de lieve lezer showt. Ik ben dol op die stippen en ruiten en bloemen uit de tijd van toen. Maar ik schijn niet de gelukzak te zijn die ze voor een appel en een ei op de rommelmarkt op de kop kan tikken. 'Vintage'. Ik hoor er altijd 'vinden' in en ik ben duidelijk geen goede vinder.

Dus ik was dolblij toen Livs Tante An met dit kleedje op de proppen kwam:

Livs oma kreeg het cadeau toen Tante An geboren werd. 
Maar is dat dan retro of vintage? Ik dacht altijd dat dat hetzelfde was. Fout! Vintage heeft niets te maken met vinden, leerde ik van Irritaal. Vintage is 'meer dan 40 jaar oud'. En retro is 'iets nieuws naar oud ontwerp'.

Tante An is ... . (Neen, dat gaan we niet doen. Je vraagt een dame niet hoe oud ze is, dus je gooit haar leeftijd ook niet te grabbel op het internet.) 
Tante An is thirty-something, laat ons zeggen. Dus het jurkje is noch retro, noch vintage. Maar wel leuk!

maandag 27 april 2009

Afdragertje

Als zus van twee zussen is het fenomeen 'afdragertje' me heel gekend. Want je zou als ouder wel gek zijn om voor elk kind nieuwe kleren te kopen, als je nog een kast vol niet-versleten-maar-wel-te-klein-geworden kleedjes van de vorige dochter hebt.

De dochter die het met afdragertjes moet stellen was daar uiteraard niet altijd even gelukkig mee. Zeker niet als je, zoals ik, de pech had om de tweede in rij te zijn, maar wel de kleinste. Ik droeg dus ook regelmatig kleedjes af van Tante Linde, twee jaar jonger maar een halve kop groter, en ik kon daar niet mee lachen.

Het trauma is grotendeels verwerkt. En we willen ons kind niet opvoeden met de principes van de wegwerpmaatschappij. (Daarom moet ze ook die luiers.) Dus moesten er bij ons nog meisjes komen, dragen die uiteraard ook Livs kleren. En de kleren van Livs nichtjes Elise en Rhode staan haar nu al beeldig, net als de unisexkleren van neefje Stan.

Helemaal leuk wordt het als je afdragertjes krijgen van je eigen moeke. Zie hieronder: mezelve in de relax-des-huizes, en daar onder Liv in dezelfde relax. Zij het licht opgefrist met een nieuwe hoes en nieuwe bandjes.