Tegel eens een taart

Mijn wervelkind werd vijf, dit weekend. Al weken omschreef ze in erg exacte termen hoe ze haar feest in gedachten had. Ze maakte lijstjes, telde af, stal met haar ogen overal dingen die op die lijstjes belandden en maakte van 'als ik jarig ben' de doorsnee opener van een zin.

In het verhaal zat iets met een welbepaalde ijskoningin op een taart. (En met veel glitters, dat ook. ) Oh, het kon maar moeilijk in mijn hoofd. Een feest dat je in principe kant en klaar in de winkel kunt kopen. Niets zots of ongewoons waarin ik me kon laten gaan, maar 'gewoon' Frozengedoe. 

Kijk, een wervelkind, dat word je niet zomaar. Dat word je o.a. door omgevingsfactoren. Als daar zijn: een moeder die de lat nogal eens hoog legt en haar kinderen misschien onbewust het gevoel geeft dat de lat hoog moet liggen. Dat is een werkpunt. Ik weet dat. En dus was ik eindelijk zo ver: het zou een Frozenfeest worden. Mijn neus belandde, wat wervelen betreft, herhaaldelijk en met veel kracht op de feiten de laatste weken. Dus werd ik met humor en overtuigingskracht door een vriendin naar de winkel gestuurd voor bekertjes en servetten in ijsdingesthema. En was mijn plan: ik leg vast op video dat het kind zo'n taart wil. En dan  wordt het zo'n taart.

Ik hield mijn telefoon voor haar neus. En toen gebeurde dit:

Ja kijk, mijn excuses. Met de beste wil van de wereld, dit kon ik niet negeren. Grandioos gebuisd wat betreft 'doe normaal': daarvoor draag ik de liefde voor creatieve ideeën te hoog in het vaandel. Bovendien vond ik de aanleiding voor haar idee ook wel mooi: ze merkte op een verjaardagsfeestje dat het suikerpopje voor de jarige was, en wilde op haar feest graag een popje voor alle kindjes. (Maar het grootste wel voor haar. Laat dat heel duidelijk zijn.)

En dus...

tegelde ik een taart. Ik hou van versierde kindertaarten, maar ik hou niet van volledig-met-suiker-gecoverde taarten. Dus we losten dat anders op. Een witte chocoladetaart met rood fruit en een blauwe toplaag. Tegeltjes van witte chocolade, die mijn geodriehoek in de vaat deden belanden, en zoals gevraagd 'allemaal kindjes'. We spraken wel af dat dat van die vrouwtjes ook mannetjes mochten zijn, eentje voor elk mannetje op het feest, en zo kreeg elk kind zijn persoonlijke zwemmer. Waar ik de kennis had met gelijkenissen: kleine Liv met haar pinguïndrijfpak, grote Liv met haar waterfototoestel, Ferre op zijn scooter, de nichtjes met hun eindeloze vlechten, en Stan die kan al zwemmen met zwemvliezen.

Zanne kreeg haar ereplaats - met kroontje - op een aparte, bij de bakker bestelde taart. (Die na twee happen mijn tegenzin voor suikerpastacovers bevestigde).

Is Frozen dan verboden bij ons thuis? Welneen. Meter An mocht op zoek naar een Frozenkleed. "Want jij mag dat niet zelf maken." De bekertjes en servetten deden dienst, en op school mocht Zanne Frozencakejes uitdelen.

Maar ik hapte met heel veel plezier een stukje chloor met tegels, en ik was niet alleen! Er is nog veel werk aan de winkel, met die jongste van mij. En zoals u merkt ook wel werk aan mezelf. We hadden een heel fijn weekend - met een feest op zaterdag, en op zondag een bezoek aan de voorstelling van Playmobils Super 4. Waar ze die mooie grime haalde en met Twinkel op de foto mocht...

... maar als haar moment gekomen was niet goed durfde. Waar ze ook (heel duidelijk...) liet merken dat de drukte haar soms wat te veel werd. Dus 'ook fijn' was een zondagnamiddag op haar eentje met een luisterverhaaltje aan haar knutseltafel.

Dus dat wervelen even negeren: daar gaat het vandaag niet om. We vieren vandaag het feest van de creativiteit en van het oog voor detail, al vijf jaar lang!

Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf!

Dikke zoen, Zannezoet!