Sneak preview in zwart/wit/geel

Al jaren wacht ik op het moment dat ik een soortement housewarming mag houden in een tot in de details 'kloppende' kinderkamer. (Met ons gezin, bedoel ik dan, want je nodigt er denk ik niet zomaar mensen voor uit.) Al jaren lees je als: van lang voor er sprake was van kinderen. Want ik heb - zoals 9/10 van de moeders op Pinterest vermoed ik - een zwak voor kinderkamers-uit-de-boekjes. En nu zijn we bijna zover. Er kwamen nooit afgewerkte babykamers hier. Te veel rekken met kartonnen dozen, in een huis dat een verbouwing meemaakte. Slow cooking en slow coffee mogen dan prima trends zijn, slow verbouwen is dat niet. Want om dezelfde reden kwamen er nooit afgewerkte kleuterkamers.

Maar nu! Nu zijn we er bijna. Liv vroeg - zichzelf en haar mate van afgeleidheid kennende - een kamer met een bureautje om vanaf het eerste leerjaar huiswerk in een ruimte zonder beweging en lawaai te kunnen maken. Onszelf kennende startten we in de paasvakantie en kijk, we zijn er bijna. 

Hoewel ik meestal nogal gevoelig ben voor mooie spullen, heb ik interieurgewijs een dubbel pact met mezelf. Ik mag niet investeren in servies voor ik een keuken heb (7 jaar and counting) en niet in accessoires voor de kinderkamers voor ze er zijn. En ik mag er ook nog niet over bloggen.  Het feit dat ik dat tweede pact verbrak, is simpelweg de schuld van Bambiblauw! Dus krijgt u vandaag toch een sneak preview.

In de virtuele bambirekken liggen super leuke nieuwe zwart-met-witte stoffen. Een daarvan bleek perfect te matchen met het behang dat Liv (tot mijn grote plezier) uit mijn preselectie koos. Zilverblauw en Bambiblauw, dat klopt ook als er weinig blauw te zien is.

Ik maakte een driehoekig kussen met paspel. En een kussensloop waar deze overtrek bijhoort:

Een eenvoudig recept: koop een effen dekbedovertrek, knip er een hoek uit, en vervang die hoek door een leuke stof. Snel en plezant resultaat!

Voor extra effect verving ik de achterkant van die driehoek door een geel accent. (Tutorial: zie onderaan.)

De achterkant van het driehoekig kussen kreeg een zebrahuid. Want de kamer is - dat valt misschien nog niet zo erg op - wat Liv een 'zebrakamer' noemt. Zij had daarbij in haar hoofd dat ik het hele bed in zebramotief zou schilderen, maar kon zich gelukkig ook vinden in wat accenten in stof. En Griet was zo lief me een hele lap zebra te bezorgen!

Met de restjes (dus op zijn kant verwerkt) maakte ik een pyjamazak voor aan de deur.

En op al de rest is het nog even wachten! Liv is alvast blij met elke nieuwe plank die we bij elkaar timmeren, en uiteraard nog meer met afwerkingsspullen als dit. Tegen de tijd dat ze zich vlot door onderstaande lectuur werkt, mag ik de kamer misschien tonen met nog-in-de-maak bureautje en al!

Het nieuwe schooljaar bracht haar al een half alfabet en meer cijferbesef dan haar moeder ooit zal hebben. (En een lelijke val op de terugweg van de Chiro, vandaar die mooie bovenlipdecoratie.)

Hup, daar ga je schat, alweer een hele sprong vooruit in dat eerste leerjaar!

Edit:
Hoe maakt u dat, zo'n hoekjesovertrek? Ik zette het op vraag snel even op papier:

- Knip een vierkant papieren patroon van 50 op 50 cm. Je kan ook meteen afmeten op je overtrek, maar die is niet altijd even recht (er vanuit gaand dat je geen peperduur exemplaar kocht om er vervolgens in de knippen.)

- Trek een diagonale lijn doorheen het vierkant. Verplaats die lijn 1 cm naar onder, zoals je op de tekening kunt zien. (Stippellijn)

 - Knip het patroondeel op de stippellijn in 2, zodat je een deel A en een deel B krijgt.

 - Markeer de kant waar je een hoekje weg wilt met een speldje. Draai je overtrek binnenstebuiten en leg deel A gelijk met de stofrand, aan de met het speldje gemarkeerde kant.

 - Knip deel B een keer uit de bovenstof (bij mij zwartwit) en een keer gespiegeld uit de andere stof (bij mij geel.)

 - Torn aan beide 'geknipte' kanten 10 cm van het stiksel van je overtrek los.

 - Bevestig de beide stofdelen aan de overtrek, stik op 1 cm, goede kanten tegen elkaar.

 - Leg de hoekjes met de goede kanten op elkaar en 'herstel' het stiksel. Zorg dat je stevig hecht, voorbij het punt waar je hebt losgetornd.

- Draai binnenstebuiten, en klaar!

Clean desk voor kleuters

Wij gingen naar Brigitte Kaandorp, vriendin Anneke en ik. Want wij hebben zo nu en dan een heel zwaar leven, en dat verdient een gepaste soundtrack. Bovengenoemde had het ook over het ANWB-echtpaar. U misschien niet gekend, maar check even het filmpje. Vanaf nu is “Tja, ik ben dan ook geen ANWB-vrouw” voorgoed ons standaardantwoord op alles wat fout loopt in het leven, door toedoen van onze eigen graad van ongeorganiseerd zijn.

Maar daarover gaat dit blogje niet. Integendeel. Ik presenteer u net met fierheid wat er gebeurt als het ANWB-virus je plots bij je nekvel grijpt. Ik kreeg dit weekend een slag van de zwabber. Met een acute drang naar lenteschoonmaak als gevolg. De speelhoek werd het target van mijn schoonmaakwoede, en dan krijg je dit:

Een kleine situatieschets: wij wonen in een bel-etagehuis en dan is het gelijkvloers meestal garage en de eerste verdieping meestal leefruimte/keuken. Maar wij verbouwden ons gelijkvloers tot een naaiatelier/speelkamer. (With room for a pingpongtafel for meneer, was de bedoeling. Maar zo'n tafel kan dus blijkbaar werkelijk verdrongen worden door te veel stof.) In praktijk kwam ik meestal pas in dat atelier als de kinderen in bed lagen. En bleken de kinderen meestal te spelen in de woonkamer. Dus draaiden we de boel om en kregen de meisjes hun speelhoek bij de eettafel. En maakten we een zithoek aan het atelier. Bij het koken spelen zij in mijn buurt. Na bedtijd verhuizen wij een verdiep lager.

Mijn mooie ingebouwde nis - voorzien voor boeken in de leefruimte - werd dus... een spelletjeskast.

De speelhoek is een ikeahack.

Een plank, wat latjes hier en daar en de typische platenkasten als speelgoedkast. Maar dan zonder de stoffen bakken van Ikea, want die zie ik niet graag. 't Is een combinatie van de bakken van 3 sprouts en iets blauws uit de plaatselijke doe-het-zelver.

Opruimwoede dus. Met zo'n open-en-bloot speelhoek erger je je al eens aan overmatig veel schreeuwerig speelgoed, al jaren niet meer up-to-date qua leeftijd. Dus het was eens nodig. Ik deed aan grondig sorteren, geholpen door mijn viltstifttestteam. Dat tweekoppige team is nog even analfabeet, dus we deden van visuele ondersteuning van de orde. Met schrinkelpapier maakte ik tagjes voor aan elke doos of bak. En voor u denkt dat ik een tekentalent ben: Google was mijn vriend. Met dit sjabloon krijg je netjes twee tagjes uit een schrinkelblad. En dan is het zoeken naar afbeeldingen die je kunt overtekenen. Zoektermen als 'vector' helpen je soms aan een mooie zwart-wit lijntekening die heel makkelijk over te trekken is.

Voor dit bijvoorbeeld

of voor dit.

Soms helpt de zoekterm 'kleurplaat'. En soms moet je het doen met een afbeelding waar je dan zelf maar wat van bakt. Nog nooit een vectortekenaar die aan een breiring dacht, duidelijk.

En het zijn uiteraard de meest moeilijke tekeningen die krom trekken in de oven en daarna met een good old fashioned stratenatlas moeten gecorrigeerd worden. 

De meisjes doen al de volle twee dagen hun best. Sorteren met de tongpunt uit de mond, en plots meer oog voor speelgoed dat al jaren verstopt zat tussen... ander speelgoed. Zoals een goed bewaard gebleven collectie aan werk- en oefenboekjes die ze tegen serviceflattijd nog niet weggewerkt zullen hebben.

Wat denkt u? Is het eisen van elke avond clean desk in de speelkamer een overdreven trek van een ANWB-vrouw? Ik laat het in het midden. Ik weet in elk geval dat er eentje plots ontdekte dat zo'n niet-bezaaid-met-speelgoed-kast ook een prima podium blijkt!

(En een ANWB-echtpaar leeft vàst niet 8 jaar op een bouwwerf, wel?)

Hemeltje in huis

Als ik het spreekwoord 'een project van lange adem' letterlijk moet nemen, dan was ik nu reanimatieklaar. Ik was als kind al niet zo sterk in onderwaterzwemmen. Ik moest van dwarsfluitles overschakelen naar piano omdat ik simpelweg elke les flauwviel. Dus twee jaar had ik vast niet kunnen overbruggen.

En toch mocht ik twee jaar geleden al dromen van de 'polyvalente ruimte'. En nu is ze er. In gebruik. Met plezier. Oh, er was eerst nog een kleine vertraging. Een fout in het bestelde behang. Balen, maar tegelijk geluk hebben met de leverancier. Het behang kwam hiervandaan, 1 mailtje was voldoende om me zonder boe of ba nieuwe rollen op te sturen. Een pluim voor de service van misterdesign.be, dus, dat was wel even het vermelden waard!

Ik heb nu dus een 'naaikot'. Oh, misschien even een kanttekening vooraf. Het is nìet zo dat er in ons huis een aparte ruimte is voorzien voor elke hobbygril van een willekeurig gekozen huisgenoot. Het is nìet zo dat gelijk welke toekomstige huiskat meteen een geschikt lokaal vindt voor haar potentiële libellenverzameling. Maar de inrichting van een 'polyvalente ruimte' was een soort van bewuste keuze.

We wonen in een rijhuis met drie bouwlagen. De woonkamer en keuken op de eerste verdieping hebben een eerder bescheiden oppervlakte, gezellig en makkelijk op te ruimen 'als er bezoek is'. En op het gelijkvloers kunnen we rommelgewijs onze gang gaan. En projecten laten liggen zoals ze liggen. (Al zijn er grenzen. Moet ik erbij vermelden. Voor het geval onze dochters binnen een jaar of tien met drippainting of iets dergelijks zouden beginnen en dit bericht erg letterlijk willen nemen.)

Maar dus. Naaikot.

Er is plaats om te naaien. Mijn naaimachine en Omabetty's oude overlockje mogen blijven staan waar ze staan. Er is een weelde aan stopcontacten. En sinds ik eindjes draad en stukjes stof in een Happle kan gooien, belanden ze minder op de grond. En dat is dan weer bevorderlijk voor Zannes spijsvertering.

Er is plaats voor knopen (maar dat wist u al)...

... en sinds kort ook plaats voor patronen.

De vriendelijke buur die ons aan een knopenkast hielp, vroeg zich af of we ook iets konden aanvangen met een documentkast uit een drukkerij. Iets minder karaktervol dan het knopenexemplaar, dat wel. En die grijze schuiven zullen ook ooit nog een schuurbandje passeren. Maar de lades glijden als boter, en zijn diep genoeg om bijvoorbeeld een A-lijntje maat 128 in zijn geheel te kunnen platleggen. Of we er iets mee konden aanvangen? Jaja, danku, danku.

Er is plaats om te strijken, (hé, goeiedag, er is ook plaats voor mij)...

... en er is plaats voor stof. Daar is nog veel werk aan de winkel, vind ik. De stapels kunnen netter. En vooral, groter.

Er is plaats om te bloggen...

... en die is verbonden met de naaihoek door een groot vlak. We kochten twee bureaus, twee ladenblokken en twee archiefkasten in een verkoop van kantoormateriaal. Met gebruikssporen, maar prima om stof te snijden en te vullen met alles wat bij dat stof snijden komt kijken.

Er zijn vier grote glazen deuren, als die allemaal openstaan, staat de naaimachine bijna buiten. Ik wilde zeggen 'in de tuin' maar ik vrees dat we nog even werk hebben voor het die naam mag dragen.

Er is ook binnen een klein beetje groen en een klein beetje 'versiering'. Er was eindelijk ruimte en tijd om de laatste verhuisdozen uit te pakken. Voor een keer was ik blij dat mijn wederhelft niet de ijverigste weggooier is, toen hij dit klokje uit een doos opdiepte.

Oh, wie hier al eens is geweest, merkte het vast meteen. Ik heb voor de foto's uiteraard een beetje 'van woonboekje' gespeeld. U treft de ruimte - op de zandsporen na - op een uitzonderlijk net moment. Zeer uitzonderlijk. Hier en daar zette ik - dompiedompiedom - even iets aan de kant zodat het niet zichtbaar was op de foto. En daarna snel weer terug, waar moest ik er anders mee heen?

Heb ik het alleenrecht op het gebruik van deze ruimte? Welnee. Al wordt het me soms verweten. En als we het gebruik van oppervlakte en kastinhoud vergelijken, moet ik toegeven dat er in die verwijten een grond van waarheid zit. Maar er wordt ook ge-plasticined. Getekend. Gefietst, gelopen, gekropen. Van en naar zandbak gehold, de zandvoetjes krijg ik er gratis bij.

Nog erger: er wordt was gedroogd. Er worden rekeningen betaald. Er staat een rek vol dozen met de noemer 'oude kleren / bruikbaar stof'. Dus ik ben blij met dit initiatief in de hoop dat dat rek gewoonweg 'poef' zal verwijnen. Aan 1 kant van de ruimte wonen gewoonweg nog een beetje op straat. Daar moet nog een nis komen voor afvalcontainers. Dus wat fotomateriaal betreft wordt uw ruimtelijk inzicht even op de proef gesteld.

Voor:

Na:

Op het werflijstje staat nog: plinten aan 1 kant, deuromlijsting, nis in de voorgevel met alle nodige elektriciteit, alle verlichtingsarmaturen. En dan hebben we het enkel over de binnenkant van deze ruimte.

En toch heb ik het gevoel dat ik mijn klein stukje hemel in dit huis al heb gevonden.

Alles is rond: give-away

Alles is rond. Of in elk geval rond genoeg.

Het naaiatelier bijvoorbeeld. Ik presenteerde u laatst nog Zanne in haar ondergoed, uit pure frustratie. Maar de werken vorderen, het behangprobleem is opgelost. Het atelier krijgt vorm en vooral: inhoud. Bijna rond, dus.

Wat ook rond is op het moment dat ik dit schrijf: het getal op de 'volgerteller' hiernaast. Want we gaan daar niet flauw over doen: ik zou niet bloggen als ik het niet fijn zou vinden dat u over mijn schouder mee leest. Dus als u dat met z'n 300 doet, dan vind ik dat ronde getal wel aardig. Zo aardig dat ik spontaan niet alleen mijn gedachten, maar ook een deel van mijn naaikast met u wil delen.

En dan de meest heuglijke ronding uit het lijstje: de letterkast. Een kleine 'trip down memory lane': mijn wonderlijke wederhelft tikte een letterkast op de kop, voor mijn verjaardag vorig jaar. Een échte oude letterkast. Afstamming: een drukkerij, waar een letterzetter met stofjas en zwarte handen eindeloos de metalen komma's en punten uit al die hokjes peuterde om er de ochtendkrant van uw grootouders mee te 'zetten'.

De kast zag er bij aankomst zo uit. Enig afstof- en oplapwerk drong zich op. En ook wat geverf en geschuur: ik mag dan een groenliefhebber zijn, de kast was geschilderd in het min of meer lelijkste groen dat ik ooit zag. De echtgenoot verklaarde vorig jaar plechtig dat zijn aandeel beperkt zou blijven tot de schenking. Maar omstreeks moederdag dit jaar, haalde ik mijn 'smekende-puppygezicht' nog eens boven. (Een mens moet weten hoe een goede zet te doen op het Strategobord Der Feestdagen). Hij assisteerde me vakkundig (en bijna zonder morren) in het te lijf gaan van de kast met schuurpapier, antiroestverf, perslucht en vernis.

Resultaat:

De bovenste lades hebben groene handvaten (in een restant van Het Lelijkste Groen) met gleufjes om labels in te schuiven. Ik ontdekte vandaag trouwens een kapitale en hardnekkige fout in heel mijn handwerkblogbestaan: ik schreef steeds 'bias' (schuif 2) terwijl het 'biais' blijkt. Niemand die me daarop wijzen kon? Moest het echt zo ver komen dat ik zelfs mijn biaislade van een fout label voorzag? U bent bedankt!

De kast herbergt het grootste deel van mijn naaispullen. Uren brak ik tussenschotjes uit, sorteerde ik garen op kleur, twijfelde ik over de juiste plaats van tekenspullen, hamerdrukknopen en breigerief. Ik plaatste, verplaatste, schoof, verschoof, telde, hertelde, tot er geen pareltje meer in het foute hokje zat.

Ik ontdekte een overaanbod aan sommige items (geregistreerd: 12 zwarte tekenpennen nummer 3). En een tekort aan andere (ik blijk niet zoveel lint te hebben.)

Een gevarieerde vulling, mijn lades. Om u een idee te geven: de lade met garen (merk op: een overvloed aan blauw, en ik hou niet zo van blauw...):

De lade 'allerlei' (de kindergrabbelpot van een tandarts is er niets tegen):

Op de tweede rij, van boven te beginnen, in het derde vakje links, zitten trouwens de echte metalen druklettertjes die hier en daar nog in een vakje van de kast zaten verscholen.

Om het rijtje ronde dingen af te ronden (gnigni): de kast herbergt ook mijn verzameling (al dan niet ronde) knopen. Ik weet niet welke proporties uw collectie heeft, maar ik denk dat ik mag stellen dat ik om geen knoop verlegen zit.

Zeker niet nu ik laatst nog voor een appel en een ei een lot van 2000 exemplaren op de kop tikte. Ik vulde er alle 'tweehandvatige' laden mee. Ik sorteerde de knopen soort per soort. Een monnikenwerkje. Maar het resultaat doet me glimlachen. In elk vakje zit één soort, en elke lade heeft ook een vak met 'eenlingen'. Een greep uit de collectie, de lade 'geel en bruin':

Variatie is een understatement. Bijvoorbeeld:

Een tikje overdreven (1),

mooi in zijn eenvoud (2),

echt (uit de collectie van mijn grootmoeder) en nep (3),

exclusief (gekocht op Stiel&Stijl bij Nausika) (4)

of volstrekt ordinair (5).

Het zijn maar een paar van de omschrijvingen die je er aan zou kunnen geven.

En hier komt dan het give-away-deel waar u, tussen al mijn geglunder en geblaas, naarstig naar op zoek was! Ik geef weg: honderd knopen. Omdat honderd, na nul, het eerste ronde getal is.

Voor elk wat wils:

voor het hart van een bloem of een blom (1),

voor maaksters van jurkjes of tuinbroeken (2),

voor onzekere maaksters van die jurkjes of tuinbroeken, met nood aan een reserveknoop (3),

voor wie plannen heeft voor een oranje gezinsproject (4),

voor ouders van zeebonken (5),

of cowboys (6).

En zijn er grootouders van barbiepoppen in de zaal (7)?

Omdat knopen nogal rammelen in een enveloppe, wordt het geheel u geleverd in een rond ritstasje.

Er zit een drukknop aan zodat u er een halve cirkel van kan maken en, met wat fantasie, twee vakken bekomt. (Eén voor rosse centen en een voor echte centen.)

Is dat handig? Neen. Noch in de platte, noch in de geplooide versie. Maar hé, ik blijf mooi rond in het thema! (En u heeft vast nog wel eens iets 'gratis & nutteloos' gekregen bij iets wat u wel nodig had.)

Wat moet u doen? Reageren. Niet zomaar! U krijgt een foto van mijn favoriete knopenlade. Dat is de groene. Favoriet omwille van de kleur, maar ook omdat die het leegst is. Ik heb de inhoud namelijk voor u geteld. Reageer met een gok naar het aantal, wie er het dichtst bij zit, wint!

Ik heb geen gerechtsdeurwaarder bij de hand om u er van te verzekeren dat het gokken eerlijk verloopt. Maar ik beperkte de fraudekans van mijn kant tot een minimum. Ik liet Liv, gewapend met viltstiften, los op een kleurplaat. Dwars over haar tekening schreef ik het correcte knopenaantal. Die onmogelijk na te maken tekening gaf ik in de handen van Zanne, die ik fotografeerde. Tot een onmogelijk opnieuw te maken foto. En op de foto vervaagde ik het getal. Blader maar eens door deze blog: ik heb geen kaas gegeten van photoshoppen. De kans dat ik het resultaat vervals, is hierbij tot nul herleid.

Dames (en heren?), place your bets! Op donderdag 26 mei om 20u30 is het 'rien ne va plus'!

Edit:

20u33: En het casino is gesloten! Over luttele minuten onthullen wij het aantal knopen...

The Neverending Story

Mijn verlengde weekend eindigde met een buikgriep. Dat zei de dokter vanmorgen. En ik bleek 'de 6de beller' op het werk, want de bedrijfsarts zei het daarnet nog eens. Dus lig ik in de zetel, afgewisseld met het prikloos maken van halve glazen cola, het enige wat ik verdraag. En met het afsteken van ellenlange monologen aan de telefoon. Of op dit blog. Want zieke mensen zagen. (Zeuren. Voor de Nederlanders onder ons). U wordt hier dus willens nillens blootgesteld aan een eindeloos en onsamenhangend relaas van mijn weekend.

Een weekend ...

... waarin er ramen werden uitgeplakt, zodat Livs vake en ik van top tot teen onder de pleister hingen ...

... met dit bevredigend resultaat ...

... en met het gevolg dat Livs Opajan pleistervrije oppas speelde ...

... en zijn kooroptreden oefende met Liv op de arm, waarbij hij haar sokken onorthodox hoog optrok ...

... wat Liv zich allemaal liet welgevallen, tot Opajan op de blokfluit naar de toon zocht.

Waarop Liv telkens in wenen uitbarstte.

Waarop er werd verondersteld dat ze net als Mozart muzikaal is en gevoelige oren heeft.

Waar ik nog niet zo zeker van ben.

Waar ik wel zeker van ben: ze is in elk geval nog een tijdje happy single.

Want ze ontwikkelde dit weekend de vreemde gewoonte om vijandelijk te blazen en met opgetrokken neus scheel te kijken naar speelgoed dat haar erg interesseert.

Hoe gaat dat kind ooit aan een lief geraken ...

... maar ik dwaal af. Een weekend dus, waarin ik ook de nis in de woonkamer van behang voorzag...

... wat naar 'afwerkingsfase' ruikt.

Wat een verademing is.

Gezien die woonkamer er een paar maanden geleden nog zo uitzag...

... waarna het was gepermitteerd dat ik ook nog iets deed wat ik leuk vond. Een kleedje maken bijvoorbeeld. Voor Liv.

Een tijdje geleden tikte ik voor 8 euro dit overalletje op de kop, op een tweedehandsbeurs. Ik was daar héél blij mee, want ik had identiek hetzelfde ding vorig jaar in mijn handen gehad in de winkel. En daar kostte het er 60.

Allerheiligen, dus familiefeest. Om het voor de iets ouderen van dagen duidelijk te houden dat het hier een dochter betreft, riep Livs outfit om een iets vrouwelijker touch. En wat is er vrouwelijker dan een overgooier? (Voor een baby dan toch...)

De stof heet 'Kakadoe' en komt uit de Vermiljoenshop. Ik ben helemaal weg van die grappige vogeltjes. Het stof was misschien iets te stug voor een kleedje, maar daardoor ging het een beetje 'staan' en dat vind ik juist leuk. Want meestal komen kleedjes pas echt tot hun recht als kindjes zelf recht kunnen staan, vind ik.

De stof verwerkte heel makkelijk. Wat niet gezegd kon worden van het rommelruitje wat ik voor de voering gebruikte. Maar de combinatie van dat groen met een paars ruitje doet het wonderwel goed, hoewel ik eigenlijk niet zo van paars hou.

Vooral de achterkant van het kleedje vind ik er heel leuk uitzien.

Heel eenvoudig patroontje, makkelijk zelf te maken op basis van een kleedje dat je hebt liggen en dat ruim past.

Ik zag het onlangs eens op iemands blog als kliederschortje, sorry, ik weet echt niet meer waar. Ook bruikbaar voor jongens dus, in een iets rechtere versie en in toile cirée in plaats van katoen. Als je geen voering gebruikt, gewoon een biasbandje rondom, kan je het zonder knoopjes maken op de schouders, want het is breed genoeg voor over het hoofdje. Ik probeerde dat eerst ook, maar dan met voering. Om dan tot het besef te komen dat ik dat van z'n leven niet meer gekeerd kreeg na het voeren... Het werd een soort van oneindige lus. Zoals in de truc met de papieren ringen.

Toch maar met knoopjes dan. In de reeks 'mijn allereerste keer', vandaag: knoopsgaten.

Het vergt nog wat oefening. En een nieuwe naaimachine, misschien.

In zijn geheel ziet het er zo uit.

Je kan het als je wil dus ook meteen uit één patroondeel maken. Ik deed dat niet, omdat ik aanvankelijk dacht dat ik een knoopje onder de oksel nodig had om Dokter-Bibber-gewijs het kleedje over Livs hoofd te kunnen trekken zonder dat ze het merkte. Maar dat was voor mijn voering-ontdekking. En met dit format is ze ook erg tevreden.

Al lag ze al gauw op de mat met haar poep (achterwerk, alweer voor de Nederlanders) in de lucht.

Vrouwelijkheid. Er is nog werk aan.

P.S: Het werd me in de reacties lief gevraagd, dus ik tekende voor dat kleedje even het patroontje uit. Maat 74 ongeveer, maar naar believen verklein/vergrootbaar aan de hand van een passend kledingstuk. Liv heeft nu iets tussen een 68 en een 74, maar er moest nog een pakje onder. Plaats van knopen en gaten best pas bepalen als je het eens hebt gepast, en niet volgens wat hier getekend staat. Ik voorzag ook nog een knoop ergens in het midden van de rug, om beide rugdelen samen te houden. Maar daarvoor moet je het zeker eerst eens passen. Print onderstaande pdf's zonder verkleinen op A4 en plak ze teken elkaar zoals aangegeven.

één - twee - drie - vier